ตอนที่ 99 เข้าเฝ้าโอรสสวรรค์

ที่นี่พิกลและอันตราย สิ่งที่มองเห็นด้วยตาเปล่าอาจไม่ใช่ภาพที่แท้จริงบนเรือดินโคลนสีเหลืองลำใหญ่

หลี่เหวยอีใช้วิชาพลังจิตเนตรสวรรค์รู้แจ้งอีกครั้ง ขณะเดียวกัน เส้นรอยสีทองทั่วร่างก็ปรากฏขึ้นจนหมดสิ้น เพื่อทำลายภาพลวงตาทั้งปวงและคืนสู่ความจริง

ในสายตาของเขา แสงมงคลสีขาวดั่งหยกพลันลอยพวยพุ่งขึ้นมา

ทางน้ำใต้ดินยังคงเหือดแห้ง ทว่าเรือดินโคลนสีเหลืองลำใหญ่ใต้ฝ่าเท้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นเรือหยกวัตถุอาคมอันบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ราคี ลำเรือยาวกว่าสามสิบเมตร เปล่งประกายแสงสมบัติเรืองรองปกคลุมฟ้าดินโดยรอบ

เรือหยกใสกระจ่าง โครงสร้างประณีตวิจิตร ภายในมีอักขระคัมภีร์วัตถุอาคมนับไม่ถ้วนลอยล่องขึ้นลง

"นี่... นี่สิถึงจะสมกับเป็นเรือศักดิ์สิทธิ์สำหรับเดินทางของบุคคลระดับผู้ว่าการมณฑล ความผุพังของเรือโคลนสีเหลืองเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ใช่สภาพที่แท้จริง เรือศักดิ์สิทธิ์ลำใหญ่นี้ ระดับชั้นคงต้องสูงมากแน่!"

หลี่เหวยอีกดข่มความตื่นตะลึงในใจ อดคิดไม่ได้ว่าผู้ว่าการมณฑลเมื่อพันปีก่อนท่านนั้น จะมีระดับขั้นการบำเพ็ญเพียรสูงส่งถึงเพียงใดกัน?

สิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นภาพมายาทั้งสิ้น

ตราประจำตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในกล่องสมบัติ ทว่าใหญ่โตราวกับแท่นหินโม่และสูงกว่าสองเมตร มันถูกตั้งตระหง่านไว้ที่หัวเรือ ปลดปล่อยไอพลังอันน่าเกรงขามหนักแน่นออกมาอย่างไร้เสียง

แท้จริงแล้วโยวฉงหรงสีม่วงนั้นเติบโตอยู่บนยอดของตราประจำตำแหน่งผู้ว่าการมณฑล เนื้อยาใสกระจ่างส่งกลิ่นหอมจรุง

ฝ่าชี่ระหว่างฟ้าดินควบแน่นกลายเป็นสายธารไอพลังที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หลั่งไหลมารวมกันที่ตราประจำตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลอย่างไม่ขาดสาย จากนั้นจึงถูกโยวฉงหรงดูดซับไป

"ชัวะ!"

หลี่เหวยอีกวัดแกว่งกระบี่ฟันเนื้อยาออกมาท่อนหนึ่ง ส่งให้อิ่นที่ยี่สิบสี่ "เอาไป ให้เหยาอินกิน!"

โครงกระดูกโบราณที่นั่งอยู่บนพื้นข้างตราประจำตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลถูกปลุกให้ตื่นขึ้น กะโหลกศีรษะเงยขึ้นจับจ้องหลี่เหวยอีที่อยู่เบื้องหน้า จากนั้นกระดูกทั่วร่างก็ส่งเสียงกร็อบแกร็บ ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืน

หลี่เหวยอีตกใจจนหนังศีรษะแทบระเบิด รีบสาวเท้าถอยหลังอย่างรวดเร็ว

"เป็นสิ่งชั่วร้ายจริง ๆ ด้วย"

ต้องเป็นโครงกระดูกที่ยังตายไม่สนิทนี้แน่ที่ล่อเขามาที่นี่

โครงกระดูกที่สวมชุดขุนนางลายเมฆามังกรสีม่วงตัวนั้น เมื่อลุกขึ้นยืนแล้วกลับไม่ได้แสดงท่าทีดุร้ายและไม่ได้จู่โจมเข้ามา หากแต่จัดแจงเสื้อผ้าหมวกของตนเอง สองมือยกชายผ้าคลุมเข่าของชุดขุนนางขึ้น คุกเข่าลงต่อหน้าหลี่เหวยอีอย่างนอบน้อมยิ่ง พร้อมกับเอ่ยเสียงดังก้อง "กระหม่อม จูฉินเฟิ่ง ผู้ว่าการมณฑลเยียนโจว ขอถวายบังคมโอรสสวรรค์พ่ะย่ะค่ะ"

หัวกะโหลกส่งเสียงดังตึง โขกลงกับพื้นอย่างแรง

น้ำเสียงของเขาค่อนข้างแก่ชรา ทว่ามิได้เปล่งออกมาจากปาก หากแต่คล้ายดังมาจากภายในกระดูก หรือไม่ก็ก้องมาจากระหว่างฟ้าดิน

หากมิใช่เพราะอิ่นที่ยี่สิบสี่กับเหยาอินยังอยู่บนเรือ หลี่เหวยอีคงคิดจะวิ่งหนีเตลิดไปแล้ว กระบี่ในมือถือแทบไม่อยู่ โครงกระดูกแห้งที่มีที่มาใหญ่โตจนน่ากลัวผู้นี้ จำคนผิดชัด ๆ!

อิ่นที่ยี่สิบสี่มองไม่เห็นภาพที่แท้จริง และไม่ได้ยินเสียงที่แท้จริง นางกำลังประคองเหยาอินไว้และป้อนยาล้ำค่าให้นางกิน

หลี่เหวยอีค่อย ๆ ถอยร่นไปทางพวกนาง พลางกระชับกระบี่ศึกในมือ ตั้งท่าระแวดระวังป้องกัน

โครงกระดูกที่คุกเข่าหมอบอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าอาดูร "มหาสงครามห้าปี เยียนโจวพ่ายแพ้ตกอยู่ในเงื้อมมือของเหล่าวิญญาณสูญผู้ล่วงลับ ความมืดมิดกลืนกินแสงสว่าง กระหม่อมนำทัพไพร่พลและราษฎรทั้งมวล ปักหลักตั้งรับรักษาเมืองประจำมณฑล สู้รบอย่างยากลำบากอีกสามปี ทว่ากลับไม่อาจรอจนกองทัพหนุนมาถึง กองกำลังขอความช่วยเหลือสิบห้าสายที่ส่งออกไป ล้วนไร้ข่าวคราวสิ้นเชิง"

"ถูกปิดล้อมเมืองสามปี ผ่านศึกเล็กศึกใหญ่นับร้อยสามสิบสองครา ภายในเมืองขาดแคลนทั้งเสบียงและน้ำ ไพร่พลราษฎรนับล้านเหลือรอดเพียงแปดหมื่น"

"กระหม่อมมีความผิด! กระหม่อมพาผู้บาดเจ็บและพิการแปดหมื่นคนหลบหนีมาตามลำน้ำโบราณใต้ดิน ละทิ้งเมืองหนีมา ทั่วทั้งแผ่นดินเยียนโจวจึงพินาศย่อยยับสิ้น... อนิจจา... น่าเวทนายิ่งนัก..."

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงความเวิ้งว้างเดียวดายและความร่ำไห้อันโศกตรมที่แผ่ออกมาจากโครงกระดูก รับรู้ได้ถึงความจนใจและความเจ็บปวดรวดร้าวในน้ำเสียงของเขา

เมื่อได้รับอิทธิพลจากอารมณ์ความรู้สึกนั้น ความหวาดกลัวในใจของเขาก็ลดลงเล็กน้อย เขาสงบสติอารมณ์ลงได้ และเริ่มขบคิดว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นโอรสสวรรค์?

ผู้ว่าการมณฑลเยียนโจวนามว่าจูฉินเฟิ่งผู้นี้ โอรสสวรรค์ในใจของเขา ย่อมต้องเป็นฉานไห่กวนอู้ไม่ผิดแน่

แล้วเหตุใดอีกฝ่ายถึงคิดว่าเขาคือฉานไห่กวนอู้กันเล่า?

โครงกระดูกที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเอ่ยต่อว่า "เมื่อเข้าสู่ลำน้ำโบราณใต้ดิน พวกกระหม่อมถูกกองทัพจิ้นหลิงไล่ล่าสังหาร หนีมาจนถึงที่นี่ ไพร่พลราษฎรแปดหมื่นคนทยอยล้มตายในสนามรบจนสิ้น ยามที่กระหม่อมบาดเจ็บสาหัสใกล้สิ้นใจ จึงได้หลงเหลือมโนสำนึกสายนี้ไว้ในชุดขุนนางผู้ว่าการมณฑล เพียงเพื่อรอคอยให้โอรสสวรรค์เสด็จมาถึงที่นี่ กราบทูลทุกสิ่งให้ทรงทราบ ถึงตายก็ไร้ซึ่งความเสียดายแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อกล่าวประโยคสุดท้ายจบ กระดูกหัวไหล่และลำคอของโครงกระดูกก็ส่งเสียงกร๊อบพร้อมกัน มันทรุดคอพับลงอย่างสมบูรณ์ และไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

"ที่แท้เขาก็เหลือเพียงมโนสำนึกสายเดียว รอคอยโอรสสวรรค์ในใจของเขาอยู่ที่นี่"

หลี่เหวยอีคลายความหวาดกลัวลงจนหมดสิ้น บังเกิดความสะท้อนใจนับหมื่นพัน เขาก้าวเดินเข้าไป ในใจพลันผุดความเลื่อมใสขึ้นมาหลายส่วน

แม้ทุ่มเทจนสุดกำลังทุกสิ่งแล้ว แต่มณฑลเยียนโจวก็ยังคงแตกพ่าย

มโนสำนึกพันปี เพียงเพื่อเฝ้ารอองค์ราชัน

ได้พบองค์ราชันแล้ว จึงค่อยหมดลมหายใจสุดท้าย

อาจารย์ป้ายวิญญาณใช้พลังจิตจับตาดูโลกภายนอกตลอดเวลา สุรเสียงของนางดังแว่วออกมาจากปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ "หากข้าเดาไม่ผิด ฉานไห่กวนอู้คงทิ้งบางอย่างไว้บนร่างเจ้า ด้วยเหตุนี้ จูฉินเฟิ่งถึงได้เข้าใจผิดว่าเจ้าคือนาง"

หลี่เหวยอีพยักหน้าเบา ๆ พยายามหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ได้เผชิญหน้ากับฉานไห่กวนอู้ในแต่ละครั้ง โดยไม่ยอมปล่อยให้รายละเอียดใดหลุดรอดไป

หากจะหลงเหลืออะไรไว้ ก็ควรจะเป็นโลหิตของเขาเองที่ถูกนางดูดกลืนไป

"จะเป็นอะไรกันแน่นะ" เขารำพึงกับตัวเอง

อาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าวว่า "ตบะบำเพ็ญของฉานไห่กวนอู้สูงส่งกว่าพวกเรามากนัก สูงจนถึงระดับที่พวกเราสามคนมิอาจคาดเดา กลอุบายของนางย่อมเร้นลับและลึกล้ำอย่างยิ่ง ทว่าในยามนี้นางอ่อนแอยิ่งนัก ขณะที่ตบะของเจ้ากลับรุดหน้าอย่างรวดเร็ว น่าจะก้าวล้ำหน้านางไปแล้ว รีบหานางให้พบโดยเร็ว แล้วขจัดภัยแฝงเร้นนี้ทิ้งเสีย"

ในห้วงความคิดของหลี่เหวยอี ปรากฏภาพสตรีเทพธิดาชุดแดงบนป้ายสุสานผุดขึ้นมาเป็นลำดับ ตามด้วยปีศาจโครงกระดูกขาวในสุสาน และท้ายที่สุดคือเงาร่างของฉีซานซาน

"ถึงกับแอบลงมือบางอย่างไว้บนตัวข้าอย่างลับ ๆ"

ยามต้องเผชิญหน้ากับตัวตนที่ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของโลกเช่นฉานไห่กวนอู้ หลี่เหวยอีรู้สึกกดดันไม่น้อยและมองนางเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุด ทว่าในเวลานี้ ย่อมมิใช่เวลาที่จะมาขบคิดเรื่องการรับมือนาง

การจะหนีออกไปให้ได้อย่างไรต่างหากที่เป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด

"ข้าเข้าใจแล้ว เป็นชุดขุนนาง"

เสียงของอาจารย์โลงพลันดังขึ้น ก่อนจะกล่าวต่อ "มโนสำนึกสายนั้นของจูฉินเฟิ่ง อาศัยฝ่าชี่ภายในโยวฉงหรงมาขับเคลื่อนชุดขุนนางผู้ว่าการมณฑล จากนั้นจึงเปิดเส้นทางหมอกม่วง ชักนำเจ้ามายังที่แห่งนี้ ข้าเคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลมาก่อน ชุดขุนนางแม้จะตกอยู่ในสภาวะสงบนิ่ง ทว่าตราบใดที่เพลิงมโนสำนึกภายในยังไม่ดับสูญ ก็จะสามารถใช้ออกได้อีกสักครั้งสองครั้ง"

"เหวยอี เจ้าสวมชุดขุนนางเสีย ใช้พลังจิตสำรวจดูว่าภายในยังมีเพลิงมโนสำนึกของจูฉินเฟิ่งหลงเหลืออยู่หรือไม่ หากยังมีอยู่ ให้ใช้ฝ่าชี่ขับเคลื่อนทันที"

หลี่เหวยอีเก็บกักเนตรสวรรค์ เส้นรอยสีทองทั่วร่างดับแสงและมืดลง

เรือหยกอาคมอันเปล่งประกายเจิดจรัสใต้ฝ่าเท้า พลันแปรเปลี่ยนกลับเป็นเรือดินเหนียวสีเหลืองอีกครา จนชั่วขณะหนึ่งทำเอาผู้คนแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตา

หลี่เหวยอีค้อมกายกราบไหว้สามครั้ง จากนั้นจึงย่อตัวลง ปลดถอดชุดขุนนางสีม่วงบนร่างโครงกระดูกอย่างรวดเร็วเพื่อแข่งกับเวลา พร้อมกับตะโกนเสียงดัง "เจ้าพาเหยาอินลงจากเรือไปรอข้าก่อน!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คาดเดาว่าหลี่เหวยอีคงพบหนทางหลบหนีออกไปแล้ว ดังนั้นนางจึงรีบอุ้มเหยาอินขึ้น แล้วกระโดดลงจากเรือดินเหนียวสีเหลืองทันที

หลี่เหวยอีสวมชุดขุนนางสีม่วงเข้ากับร่างอย่างรวดเร็ว

ทั้งด้านหน้าอกและแผ่นหลังปักลวดลายมังกรเมฆา แขนเสื้อกว้างขวางประดับด้วยกระดุมเงิน บั้นเอวคาดสายรัดผ้าไหมเส้นใหญ่ ฝังประดับด้วยอัญมณีหายากและหยกพก

ชุดขุนนางสามารถหดกระชับหรือขยายออกได้โดยอัตโนมัติตามรูปร่างของผู้สวมใส่

"วูบ!"

หลี่เหวยอีสวมหมวกขุนนาง สองมือประสานผนึกดรรชนี ปลดปล่อยแสงจิตวิญญาณแห่งพลังจิตถ่ายเทเข้าสู่ชุดขุนนาง

เมื่อใช้พลังจิตหยั่งรู้ ในบัดดล โลกอันเวิ้งว้างมืดมิดภายในชุดขุนนางก็ปรากฏขึ้นในทะเลสำนึกของเขา ท่ามกลางความมืดมิดนั้น สามารถมองเห็นเพลิงมโนสำนึกของจูฉินเฟิ่งที่หลงเหลืออยู่ประปราย กำลังสลายดับลงอย่างรวดเร็ว

"ยอดเยี่ยมไปเลย! ตราบใดที่เปลวเพลิงพลังจิตเหล่านี้ยังไม่ดับสนิท ก็จะสามารถขับเคลื่อนชุดขุนนางได้อีกครั้ง"

หลี่เหวยอีกระโดดลงจากเรือดินเหนียวสีเหลือง โดยไม่สนใจเรื่องจะเปิดเผยความลับหรือไม่ เขาขับเคลื่อนพลังมิติของพระบรมสารีริกธาตุ เก็บเรือทั้งลำเข้าไปในมิติโคลนเลือด

เมื่ออิ่นที่ยี่สิบสี่เห็นเรือดินเหนียวสีเหลืองอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา ย่อมต้องตกตะลึงจนนิ่งงัน

หลี่เหวยอีสะบัดแขนทั้งสองข้าง ตาน้ำพุทั้งแปดแห่งทั่วร่างพลันหลั่งไหลพลังอาคมออกมาพร้อมกัน ถ่ายเทเข้าสู่ชุดขุนนางบนกาย

โลกอันเวิ้งว้างภายในชุดขุนนางเปรียบประดุจหลุมไร้ก้น ไม่อาจเติมให้เต็มได้เลย

เมื่อเห็นเพลิงมโนสำนึกของจูฉินเฟิ่งกำลังมอดดับลงอย่างรวดเร็ว หลี่เหวยอีก็ร้อนรนจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ตะโกนลั่น "มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบมาช่วยกันเร็ว ถ่ายเทฝ่าชี่ทั้งหมดในร่างเจ้าเข้ามาในชุดขุนนาง!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ได้สติกลับมา นางก้าวเข้ามาข้างหน้าโดยไม่เอ่ยคำใด ฝ่ามือทาบลงบนกลางหลังของหลี่เหวยอี ซัดฝ่าชี่อันเชี่ยวกรากหนุนเนื่องเข้าไป

"ไม่ได้ ชุดขุนนางผู้ว่าการมณฑลสงบนิ่งไปแล้ว ฝ่าชี่ของข้าถ่ายเทเข้าไปไม่ได้" นางกล่าว

"แล้วทำไมข้าถึงทำได้ล่ะ"

หลี่เหวยอีพึมพำกับตนเองด้วยแววตาคลางแคลงใจ แอบคิดในใจว่า "หรือจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฉานไห่กวนอู้ทิ้งไว้ในร่างข้าอีกแล้ว?"

ไม่มีเวลาให้คิดทบทวน หลี่เหวยอีโคจรเคล็ดการหายใจอวี้ซวี กระตุ้นตาน้ำพุทั้งแปดในร่างจนถึงขีดสุด ร่างกายสว่างวาบขึ้นด้วยพลังอาคมอย่างเต็มเปี่ยม ส่วนฝ่าชี่ก็แปรเปลี่ยนเป็นเมฆหมอกสีสันสดใสหมุนวนอยู่รอบกาย

"พลังอาคมและฝ่าชี่ของเขาไหลเข้าไปในชุดขุนนางผู้ว่าการมณฑลได้จริงๆ หรือเขาจะเป็นทายาทของฉานไห่กวนอู้? แต่ไม่เคยได้ยินว่าฉานไห่กวนอู้มีคู่ร่วมบำเพ็ญ จะมีทายาทได้อย่างไร" อิ่นที่ยี่สิบสี่คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ

"ตูม!"

หมอกสีม่วงสายแล้วสายเล่าพวยพุ่งออกมาจากชุดขุนนาง รวมตัวกันกลายเป็นกลุ่มเมฆสีม่วง

สีหน้าของหลี่เหวยอีฉายแววยินดีเป็นล้นพ้น ตะโกนลั่นขึ้นมาว่า "ตามข้ามา!"

เขาคว้าตัวอิ่นที่ยี่สิบสี่ ทั้งสามคนก็เลือนหายไปในม่านหมอกสีม่วง

"ซ่า!"

พริบตาถัดมา ทั้งสามคนก็กลับมายังถ้ำแมงมุมที่มืดมิดสนิท

เสียงสายน้ำของแม่น้ำเลือดใต้ดินดังแว่วเข้าหู

อิ่นที่ยี่สิบสี่หยิบอัญมณีแสงโลหิตออกมาส่องสว่างรอบด้าน พลางถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง "ในที่สุดก็กลับมาได้แล้ว! ทำได้ยังไง เจ้าทำไมถึงรู้ว่าชุดขุนนางผู้ว่าการมณฑลจะพาพวกเรากลับมาได้? แล้วทำไมพลังอาคมของเจ้าถึงกระตุ้นมันได้?"

ภายในชุดขุนนาง เปลวเพลิงมโนภาพของจูฉินเฟิ่งดับสนิทลงแล้ว พลังอาคมของหลี่เหวยอีก็ไม่สามารถถ่ายเทเข้าไปได้อีก

หมอกสีม่วงที่ปกคลุมอยู่บนชุดขุนนางสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

หลี่เหวยอีไม่ได้ตอบข้อสงสัยของอิ่นที่ยี่สิบสี่ในทันที หากแต่กวาดสายตามองไปรอบๆ ดินแดนเถ้าถ่านนั้นอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง หากไม่ได้สวมชุดขุนนางผู้ว่าการมณฑลอยู่บนร่าง เขาก็คงสงสัยว่าทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตา

บนหน้าผาหินเบื้องหน้า มีโพรงถ้ำขนาดเท่าใบหน้าอยู่แห่งหนึ่ง

รอบๆ โพรงถ้ำเต็มไปด้วยใยแมงมุมชักขึงไว้หนาทึบ

เขาสัมผัสได้ถึงระลอกคลื่นกลิ่นอายของราชันแมงมุมสี่ปีกที่ซ่อนตัวอยู่ลึกมากในถ้ำ

ราชันแมงมุมสี่ปีกมีสติปัญญา เมื่อรับรู้ถึงกลิ่นอายของผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทร จึงหลบซ่อนอยู่ด้านใน ไม่กล้าโผล่ออกมา

หลี่เหวยอีส่ายหน้าอย่างผิดหวัง เดิมทีเขาได้เรียนรู้อักขระแมลงกับอาจารย์ป้ายวิญญาณมาแล้ว และเตรียมจะสยบราชันแมงมุมสี่ปีกเพื่อนำไปมอบให้รุ่นพี่ไช่ แต่มันกลับไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมา ที่แท้แมลงดุร้ายก็รังแกคนอ่อนแอกลัวคนเข้มแข็งเหมือนกัน

เรือพายลำน้อยแล่นทวนกระแสน้ำกลับไปภายใต้การขับเคลื่อนด้วยฝ่าชี่ของอิ่นที่ยี่สิบสี่

เมื่อพ้นออกมาจากถ้ำแมงมุม หลี่เหวยอีก็ถอดชุดขุนนางบนร่างออกและพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยการข่มขู่ "วันนี้ ทุกสิ่งที่เจ้าเห็นต้องฝังไว้ในท้องให้เน่าเปื่อยไป หากมีคนที่สาม... คนที่สี่รู้เข้า เจ้าคงเข้าใจดีว่าจะมีผลลัพธ์เช่นไร"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ยืนอยู่ที่หัวเรือ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เจ้าข่มขู่แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวหรือ? ความลับในตัวเจ้า ข้ารู้สึกว่าหากแพร่งพรายออกไป จะต้องก่อให้เกิดพายุลูกใหญ่ในยุทธภพเป็นแน่"

"เจ้าจะลองไปบอกอิ่นจวินดูก็ได้! ข้ารับรองว่าข้าจะยังมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย แต่เจ้าอาจจะไม่แน่!" หลี่เหวยอีกล่าวต่อ "ที่ไม่ฆ่าปิดปาก ไม่ใช่เพราะใจอ่อนเมตตา แต่เป็นเพราะไว้ใจเจ้า"

จิตใจของอิ่นที่ยี่สิบสี่กระเพื่อมไหวเล็กน้อย ทว่านางก็รีบกดมุมปากที่ยกขึ้นไว้ทันที แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม "ในใจข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เรื่องนี้ประหลาดนัก โดยเฉพาะดินแดนเถ้าถ่านแห่งนั้นดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ไกลเท่าใด ควรรายงานให้อิ่นจวินทราบ"

หลี่เหวยอีย่อมไม่เชื่อว่าด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาในยามนี้ บวกกับพลังของชุดขุนนาง จะสามารถข้ามผ่านห้วงมิติใต้พิภพที่ไกลเกินไปได้

ด้วยเหตุนี้จึงเห็นพ้องกับความคิดของนาง ดินแดนเถ้าถ่านน่าจะอยู่บริเวณใกล้ๆ นี้เป็นแน่

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็แต่งเรื่องขึ้นมาสักเรื่อง เทียบคำให้การกันก่อน แล้วค่อยบอกเรื่องที่บอกได้ให้อิ่นจวินรู้"

หลี่เหวยอียังไม่ค่อยวางใจอิ่นที่ยี่สิบสี่ จึงสำทับไปอีกประโยค "อิ่นจวินคือคนเสินอิ่นของรอบหกสิบปีก่อน ส่วนข้าถึงจะเป็นคนเสินอิ่นของรอบหกสิบปีนี้ เจ้าต้องฟังคำสั่งข้า ไม่ใช่เขา"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กลอกตา อยากจะบอกเขานักว่า เจ้ายังไม่ได้เป็นคนเสินอิ่นเสียหน่อย

หลี่เหวยอีสังเกตเห็นลูกตาใต้เปลือกตาของเหยาอินขยับไหวเล็กน้อย จึงกล่าวขึ้นว่า "ในเมื่อตื่นแล้วก็ไม่ต้องแสร้งทำเป็นหลับหรอก พวกเราสามคนมาช่วยกันเทียบคำให้การ เจ้ามีโอกาสสูงมากที่จะได้เป็นอิ่นที่ยี่สิบหก ต่อไปก็ต้องฟังคำสั่งข้าเหมือนกัน จุดจบของการทรยศคนเสินอิ่นเป็นอย่างไร พวกเจ้าย่อมรู้ดีกว่าข้า"

เหยาอินยันตัวลุกขึ้นนั่ง รอยแตกลายน้ำแข็งบนผิวหนังของนางสลายไปจนหมดสิ้น กลับมาเนียนนุ่มชุ่มชื้นอีกครั้ง สรรพคุณยาของโยวฉงหรงสามารถ

หลี่เหวยอีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง! มิน่าล่ะถึงได้พูดกันว่า คนที่เคยสวมชุดขุนนางแล้ว ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่มีทางถอดมันออกได้อีก!" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวประชดประชันด้วยน้ำเสียงเย็นชา