ตอนที่ 98 เจ้าเมืองเยียนโจว

"บนตัวเขา... คือเส้นรอยสีทองงั้นหรือ" เหยาอินเอ่ย

ประกายตาของอิ่นที่ยี่สิบสี่หม่นลง พลางกล่าวเสียงเย็น "เกรงว่าจะใช่ ไม่อย่างนั้นเขาจะเอาชนะกายเซียนบริสุทธิ์เก้าตาน้ำพุที่มีร้อยเส้นรอยเงินล้วน ด้วยการบำเพ็ญเพียรเพียงแปดตาน้ำพุได้อย่างไร"

เหยาอินกล่าวว่า "แต่ข้าได้ยินมาว่า ขอเพียงหลอมสกัดเส้นรอยสีทองออกมาได้สักหนึ่งหรือสองเส้น ก็นับเป็นความสำเร็จอันน่าทึ่งยิ่งแล้ว บนตัวเขากลับมีหนึ่งเส้น สองเส้น... นับไม่ถ้วนเลย..."

หลี่เหวยอีพลันหัวเราะร่าขึ้นมา "ข้าเข้าใจแล้ว! พวกเราถูกต้นโยวฉงหรงสีม่วงต้นนั้นดึงดูด ถึงได้หลงเข้ามาในแดนเถ้าถ่านแห่งนี้ แต่ทำไมพวกเราถึงมองเห็นมันได้จากในถ้ำแมงมุมเล่า? หากข้าเดาไม่ผิด พวกเราจะต้องอาศัยมันถึงจะกลับไปได้"

"มันคือรากและต้นกำเนิดของทุกสิ่ง!"

ภายใต้แสงสว่างเรืองรองจากเส้นรอยสีทองแต่ละเส้นบนร่าง ความลวงตาในแดนเถ้าถ่านย่อมไม่อาจตบตาเนตรสวรรค์รู้แจ้งของหลี่เหวยอีได้

เขาพบตำแหน่งที่ถูกต้องของต้นโยวฉงหรงสีม่วงแล้ว มันมิได้อยู่เบื้องหน้า แต่อยู่ด้านหลัง บริเวณข้างเนินทรายที่อยู่ห่างไกลออกไปมาก เกรงว่าจะมีระยะทางหลายลี้ ทว่ายังพอมองเห็นแสงสีม่วงที่มันเปล่งประกายออกมาได้แต่ไกล

ประหนึ่งประทีปเทพสีม่วงดวงหนึ่ง ส่องสว่างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดล้ำลึก

"ไป ตามหลังข้ามาติดๆ อย่าพลัดหลง และอย่าถูกภาพลวงตาทางจิตอื่นใดชักจูง"

หลี่เหวยอียังคงรักษาสภาพเส้นรอยสีทองบนร่างและเนตรสวรรค์รู้แจ้งสีทองเอาไว้ เขาเหลือบมองอิ่นที่ยี่สิบสี่และเหยาอินแวบหนึ่ง สีหน้าพลันชะงักงัน รีบชักสายตากลับมาทันที ไม่กล้ามองเป็นคำรบสอง

มือข้างหนึ่งร่ายเคล็ดนิ้ว อีกมือหนึ่งถือกระบี่มังกรเหลือง เขาสาวเท้าเดินนำหน้าเป็นคนแรก มุ่งหน้าตรงไปยังเนินทรายที่โยวฉงหรงตั้งอยู่อย่างรวดเร็ว

ทั้งสามเดินออกไปได้หลายร้อยเมตร จู่ๆ ลมก็เริ่มพัดกระโชก

ซ่า ซ่า!

สายลมพัดเศษทรายสีดำปลิวกระจาย สะเก็ดไฟจำนวนมากปลิวลอยขึ้นมาจากใต้ผืนทราย สาดประกายแสงร้อนระอุ ประหนึ่งกองไฟที่ยังมอดไหม้ไม่หมดสิ้น ยามต้องลม ทรายที่ราวกับเถ้าฟางหญ้าเหล่านั้นจึงลุกไหม้ขึ้นมา

[เขียนถึงตรงนี้อยากให้ผู้อ่านช่วยจำชื่อโดเมนเว็บไซต์ของเราเอาไว้]

มิใช่เพียงจุดเดียว หากแต่ผุดลามขึ้นเป็นบริเวณกว้าง

เหยาอินกล่าวอย่างตื่นตระหนก "ข้านึกออกแล้ว! ท่านปู่เคยบอกไว้ว่า แดนเถ้าถ่านนั้น 'เถ้า' เป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ 'ถ่าน' "

"ถ่านอะไรกัน"

หลี่เหวยอีไม่กล้าหันหลังกลับไป

วิชาจิตที่อาจารย์ป้ายวิญญาณถ่ายทอดให้นี้มันร้ายกาจและชวนปวดหัวเกินไป ควบคุมผ่อนหนักผ่อนเบาได้ยากยิ่ง ดวงตาพลังจิตของมหาผู้ใช้วิชาจิตคนอื่นไม่มีทางชั่วร้ายถึงเพียงนี้ ไฉนเลยจะมองทะลุเนื้อผ้าได้พอดิบพอดีเช่นนี้เล่า?

ฝีเท้าของเหยาอินชะงักลงทันใด นางชี้ไปยังเนินทรายเบื้องหน้าที่กำลังลุกไหม้อย่างอกสั่นขวัญแขวน พลางเอ่ยเสียงสั่น "ภูตเถ้า... ภูตเถ้าในร่างมนุษย์..."

หลี่เหวยอีมองเห็นแล้ว บนเนินทรายที่อยู่ห่างออกไปราวหนึ่งลี้ ปรากฏร่างเงารูปร่างมนุษย์หกร่าง

พวกมันมีทั้งสูงและเตี้ย ร่างสูงมีความสูงถึงสามสี่เมตร ส่วนร่างเตี้ยก็ดูคล้ายเด็ก ร่างกายของพวกมันคล้ายก่อตัวขึ้นจากขี้เถ้าที่กำลังลุกไหม้ ส่องแสงสว่างเจิดจ้าอย่างยิ่งท่ามกลางสายลม ทั้งยังมีสะเก็ดไฟปลิวว่อนออกมาไม่หยุด

ประหลาดพิกลเกินไปแล้ว พวกมันไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตเลยแม้แต่น้อย

"พวกมันมาแล้ว... รีบหนีเร็ว!"

หลี่เหวยอีสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างหนาวเหน็บ ร่ายก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวีในทันที พุ่งทะยานสุดฝีเท้าตรงไปยังทิศทางที่โยวฉงหรงตั้งอยู่

เบื้องหลังของเขา อิ่นที่ยี่สิบสี่คว้าตัวเหยาอินไว้ แล้วระเบิดความเร็วที่มีเฉพาะผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทร ก้าวเดียวข้ามพ้นหลายวา

ภูตเถ้าทั้งหกตนมีความเร็วสูงยิ่ง ยามพวกมันพุ่งจู่โจมเข้ามา ท้องฟ้าก็คลาคล่ำไปด้วยสะเก็ดไฟ ประหนึ่งห่าฝนเพลิงใต้ราตรีมืดมิด ปากของพวกมันส่งเสียงคำรามกึกก้องที่มิใช่เสียงมนุษย์ มวลทรายตลบอบอวลไปทั่วทั้งแดนเถ้าถ่าน สายลมกรรโชกหวีดหวิวอย่างบ้าคลั่ง

ในใจของอิ่นที่ยี่สิบสี่นึกเสียใจยิ่งนัก ไม่ควรตอบรับหลี่เหวยอีพานางเหยาอินมาที่นี่เลย ภูตเถ้าทั้งหกตนนั้นมิใช่สิ่งที่ระดับการบำเพ็ญเพียรของนางในยามนี้จะต่อกรได้ หากต้องปะทะกันตรงๆ ศึกนี้จะสู้ได้อย่างไร

กริ๊ง กริ๊ง!

เสียงกระดิ่งทุ้มกังวานพลันดังขึ้น

อูฐยักษ์สูงสามสี่เมตรตัวหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้นดินอย่างไร้ร่องรอย ร่างกึ่งโปร่งแสงกึ่งจับต้องได้ ชูคอเชิดหัวสูง ขนเป็นมันเงางาม

หลี่เหวยอีเปลือยท่อนบนนั่งอยู่บนหลังอูฐ ยื่นมือข้างหนึ่งมาทางนาง

อิ่นที่ยี่สิบสี่ยื่นมือไปจับ อาศัยแรงดึงพาร่างเหยาอินกระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังอูฐด้วยกัน แม้ในใจนางจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เวลานี้มิใช่เวลาที่จะมามัวสนองความอยากรู้อยากเห็น

การหลบหนีไปจากที่นี่คือเรื่องเร่งด่วนที่สุด

เสียงลมหวีดหวิวข้างหู ความเร็วของอูฐตัวนี้กลับเร็วยิ่งกว่าสัตว์อสูรพิสดารบางชนิดเสียอีก

คาดว่าเพียงไม่กี่ชั่วลมหายใจ ก็จะพุ่งไปถึงใต้เนินทรายที่โยวฉงหรงต้นนั้นตั้งอยู่แล้ว

"โฮก!"

จิ้นหลิงตนที่ร่างใหญ่โตที่สุดส่งเสียงกู่ร้องยาวนานคำรบหนึ่ง จากนั้นในปากก็พ่นมังกรเพลิงยาวที่ควบแน่นจากประกายไฟออกมา แหวกว่ายกลางอากาศ พุ่งไล่ตามอูฐเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว

อิ่นที่ยี่สิบสี่หมุนตัวยืนขึ้น โคจรฝ่าชี่ในร่างถ่ายเทเข้าไปในศัสตราอาคมทรงกระจกอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ลำแสงสว่างจ้าสายหนึ่งพุ่งออกจากหน้ากระจก เข้าปะทะกับมังกรเพลิงอย่างจัง

"ตูม!"

มังกรเพลิงระเบิดออก กลายเป็นห่าฝนเพลิงอันงดงามตระการตาทว่าแฝงอันตรายแผ่กระจายไปทั่ว

หลี่เหวยอีซัดธงผี ปลดปล่อยหมอกวิญญาณออกมาสกัดกั้นห่าฝนเพลิงที่โปรยปรายลงมาไว้ทั้งหมด

ยิ่งเข้าใกล้โยวฉงหรงต้นนั้น เปลือกตาของหลี่เหวยอีก็ยิ่งหดเกร็ง ถึงเพิ่งค้นพบว่าเบื้องหน้ากลับเป็นร่องลำน้ำโบราณที่เหือดแห้งสายหนึ่ง กว้างราวร้อยกว่าเมตร ตลิ่งกับก้นแม่น้ำมีระดับต่างกันถึงเจ็ดแปดเมตร

โยวฉงหรงเติบโตอยู่บนเรือดินโคลนสีเหลืองลำใหญ่ที่เกยตื้นอยู่บนก้นแม่น้ำ รากฝอยชอนไชอยู่บนกระหม่อมของโครงกระดูกร่างหนึ่ง

อูฐหยุดลงที่ริมตลิ่ง หลี่เหวยอีไม่กล้ารุดหน้าต่อไปอีก

ภาพตรงหน้านี้ชวนขนหัวลุกเกินไป มองอย่างไรก็มีพิรุธ เขารู้สึกว่าตนเองอาจจะถูกจงใจล่อให้มาที่นี่ ตั้งแต่อยู่ในถ้ำแมงมุมก็ถูกวางกับดักเข้าให้แล้ว

สายตาของอิ่นที่ยี่สิบสี่จับจ้องเขม็ง "แม่น้ำสายใหญ่ที่เหือดแห้งในแดนเถ้าถ่าน เรือดินโคลนสีเหลืองลำนั้น... มองอย่างไรก็ไม่ปกติ เจ้าแน่ใจหรือว่าพวกเราจะไป?"

หลี่เหวยอีขมวดคิ้วแน่น หันกลับไปมองแวบหนึ่ง

เสียงคำรามของจิ้นหลิงทั้งหกตนดังระงมไม่ขาดสาย กำลังไล่กวดตามมาอย่างรวดเร็ว

"ข้า... ข้าขอลองดูหน่อย ท่านปู่บอกว่า ข้ากับแดนเถ้าถ่านถูกลิขิตให้มีความข้องเกี่ยวบางอย่างต่อกัน..."

เหยาอินพลันเอ่ยปาก

นางลุกขึ้นยืนบนหลังอูฐ หันหน้าไปทางด้านหลัง จากนั้นก็กระตุ้นสายเลือดพิเศษของตนเอง ไอเย็นยะเยือกที่ทำให้ผิวหนังของหลี่เหวยอีและอิ่นที่ยี่สิบสี่เจ็บแปลบจนแทบแข็งตัวพลันแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนาง

"เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ!"

ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยกของเหยาอินบังเกิดเสียงแตกร้าวของน้ำแข็งถี่รัว ลุกลามขึ้นมาจากปลายนิ้วและปลายเท้า ผ่านลำคอระหง จากนั้นรอยแยกก็แผ่กระจายไปทั่วใบหน้างดงามไร้ที่ติตรงหน้า

จุดสิ้นสุดของรอยแยก คือดวงตาทั้งสองข้างที่ราวกับอัญมณีสีเขียวปนทองคู่นั้น

"ซ่า——"

ในดวงตาคู่นั้นของนาง แสงประกายสีครามส่องสว่างความมืดมิด มีเสียงกรีดร้องก้องกังวานแว่วขึ้นจางๆ ไอเย็นทะลักทะลวงไปยังจิ้นหลิงทั้งหกตนอย่างบ้าคลั่ง

จิ้นหลิงทั้งหกตนที่ไล่ตามมา สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคู่ปรับตามชะตากรรม ต่างหยุดชะงักพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็ค่อยๆ ถอยร่นไปด้านหลัง

ยืนหยัดได้เพียงชั่วครู่ ดวงตาทั้งสองข้างของเหยาอินก็มีโลหิตหลั่งริน ร่างอ่อนปวกเปียกล้มลงบนหลังอูฐ ซบอยู่ในอ้อมอกของอิ่นที่ยี่สิบสี่

เมื่อครู่หลี่เหวยอีสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีไอปิศาจที่ไม่ธรรมดาปะทุออกมาจากร่างของนาง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงหันไปมองอิ่นที่ยี่สิบสี่

"อย่ามองข้า! ข้าเองก็เพิ่งรู้ในวันนี้เหมือนกันว่านางยังซ่อนไม้ตายเช่นนี้ไว้" อิ่นที่ยี่สิบสี่ลูบรอยแตกร้าวดุจน้ำแข็งบนร่างของเหยาอิน เห็นนางหลับตาแน่น ลมหายใจรวยริน ก็ปวดใจเป็นที่สุด

หลี่เหวยอีกล่าว "เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้ เจ้าไม่ใช่พี่สาวนางหรอกหรือ?"

"ลูกพี่ลูกน้อง!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่แก้ความเข้าใจผิด ก่อนจะทอดสายตามองไปยังเรือดินโคลนสีเหลืองลำใหญ่ที่เกยตื้นอยู่บนก้นแม่น้ำ "สภาพของนางย่ำแย่มาก อาจจะทนไม่ไหว คราวก่อนในถ้ำแมงมุมที่ไอเย็นวิญญาณน้ำแข็งของนางกำเริบ เป็นเจ้าที่ป้อนโยวฉงหรงให้นางคำหนึ่งถึงรอดมาได้ ข้าคิดว่าพวกเราคงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว..."

"ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าเข้าใจ ไปเถอะ!"

หลี่เหวยอีมิใช่คนแล้งน้ำใจ

ยิ่งไปกว่านั้น หากจะออกไปจากแดนเถ้าถ่านแห่งนี้ อย่างไรก็ต้องไปสำรวจเรือดินโคลนสีเหลืองลำนั้นดูสักหน่อย

อูฐกระโจนขึ้น กระโดดลงไปยังก้นแม่น้ำที่แห้งขอด

บนก้นแม่น้ำเต็มไปด้วยหินกรวด ดินทรายสีดำมีเพียงชั้นบางๆ ในที่สุดก็รู้สึกมั่นคงปลอดภัยเหมือนได้เหยียบลงบนพื้นดินจริงๆ

เรือดินโคลนสีเหลืองลำใหญ่มีความยาวราวสามสิบกว่าเมตร เหลือเพียงโครงสร้างตัวเรือคร่าวๆ ดูเรียบง่ายเป็นอย่างยิ่ง อาจเพราะเกยตื้นอยู่ที่นี่นานเกินไป โครงสร้างที่ซับซ้อนจึงผุพังกลายเป็นดินโคลนไปหมดแล้ว

เมื่อมาถึงใต้เรือ หลี่เหวยอีเก็บอูฐเข้าไปในกระดิ่งอูฐชั่วร้าย หันหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง พบว่าจิ้นหลิงทั้งหกตนยืนอยู่บนตลิ่งฝั่งตรงข้าม จ้องมองมาอย่างมาดร้าย ทว่าไม่กล้าก้าวลงมายังก้นแม่น้ำ

"รู้อย่างนี้ไม่น่าโลภเลย โลกใบนี้พิศวงและอันตรายยิ่งกว่าที่ข้าจินตนาการไว้เสียอีก"

หลี่เหวยอีทอดถอนใจเช่นนั้น ก่อนหันไปมองอิ่นที่ยี่สิบสี่ที่กำลังอุ้มเหยาอินอยู่ "เจ้ารออยู่ข้างล่าง ข้าจะขึ้นไปสำรวจก่อน"

"จะมีประโยชน์หรือ? หนีออกไปไม่ได้ อย่างไรก็ต้องตายเหมือนกัน"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ร่างกายก็ทะยานขึ้น ร่อนลงบนเรือโคลนเหลืองขนาดใหญ่ล่วงหน้าไปก่อนก้าวหนึ่ง

หลังจากวางเหยาอินลงบนพื้นแล้ว นางก็ถือวัตถุอาคมรูปกระจกไว้ในมือ เดินเข้าไปหากองโครงกระดูกที่หัวเรืออย่างระแวดระวัง การที่สามารถโดดเด่นเหนือผู้อื่นจนกลายเป็นคนเร้นลับได้นั้น ความกล้าหาญของอิ่นที่ยี่สิบสี่ย่อมไม่ธรรมดา แต่ในยามนี้แผ่นหลังของนางกลับเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งกระหม่อมและฝ่าเท้าต่างเหน็บหนาวจนเย็นเฉียบ

นั่นเพราะว่า กองโครงกระดูกที่นั่งอยู่ตรงนี้มาเนิ่นนานกี่ปีไม่อาจทราบได้ ชุดขุนนางสีม่วงบนร่างนั้น กลับไร้ซึ่งฝุ่นละอองแม้แต่เม็ดเดียว ราวกับเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เพิ่งสวมใส่

ภายใต้แสงประกายสีม่วงของโยวฉงหรงเหนือศีรษะที่สาดส่องลงมา ชุดขุนนางก็เปล่งประกายแสงหลากสีระยิบระยับ ลวดลายมังกรเมฆาบนตราสัญลักษณ์หน้าอกดูมีชีวิตชีวาราวกับมีชีวิตจริง ท่วงท่ามังกรสง่างามองอาจ เหาะเหินทะยานเมฆา

ทว่าภายในชุดขุนนาง กลับเหลือเพียงโครงกระดูกร่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าสิ้นใจตายไปกี่ปีแล้ว

หลี่เหวยอีทะยานตามขึ้นมาบนเรือทีหลัง เขามองไปยังหัวเรือ พบว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่กำลังรื้อค้นตามร่างกายของโครงกระดูกโดยไม่หวั่นเกรงสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเลื่อมใสยิ่งนัก

"พบอะไรบ้างหรือไม่"

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตราย หลี่เหวยอีจึงเดินเข้าไป

อิ่นที่ยี่สิบสี่ล้วงเอาหนังสือราชโองการแต่งตั้งสีทองเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อขุนนางของโครงกระดูก เมื่อเปิดออก ตัวอักษรอาคมก็ลอยปรากฏขึ้นมาทีละตัว หลังจากอ่านดูอย่างละเอียด นางจึงเอ่ยว่า "เป็นเจ้ามณฑลท่านหนึ่งจริง ๆ ลวดลายตรงกับตราสัญลักษณ์บนชุดขุนนาง... นี่คือเอกสารราชโองการแต่งตั้งเข้ารับตำแหน่งของเขา... เจ้ามณฑลเยียนโจว..."

"มณฑลเยียนโจวคือหนึ่งในเก้ามณฑลที่อยู่ใต้การปกครองของเผ่าจิ่วหลีเมื่อหนึ่งพันปีก่อน นานมาแล้วที่ถูกแดนเร้นลับผู้ล่วงลับกลืนกินไป หรือว่าเขาจะตายมานับพันปีแล้วจริง ๆ แต่เหตุใดถึงได้นั่งเรือมาที่นี่ แล้วยังมาตายอยู่ที่นี่ได้เล่า"

หลี่เหวยอีมองไปยังลำน้ำโบราณที่คดเคี้ยวและกว้างใหญ่ "เป็นไปได้หรือไม่ว่า แม่น้ำโบราณสายนี้จะสามารถเชื่อมต่อจากใต้ดินไปยังมณฑลเยียนโจวได้"

"มีความเป็นไปได้เช่นนั้น"

อิ่นที่ยี่สิบสี่พบข้อมูลสำคัญบนหนังสือแต่งตั้ง "เป็นบุคคลเมื่อพันปีก่อนจริง ๆ ลายมือชื่อผู้แต่งตั้งท้ายเล่มคือฉานไห่กวนอู้ อีกทั้งยังประทับตราพระราชลัญจกรโอรสสวรรค์ของนางไว้ด้วย"

คำว่าฉานไห่กวนอู้ทั้งสี่คำนี้ ทำให้จิตใจของหลี่เหวยอีไหวระริก รีบก้าวเข้าไปข้างหน้าทันที "ให้ข้าดูหน่อย"

หลังจากอิ่นที่ยี่สิบสี่ยื่นหนังสือแต่งตั้งให้หลี่เหวยอี นางก็ก้มหน้ารื้อค้นต่อไป ใต้ฝ่ามือขวาของโครงกระดูก นางพบกล่องสมบัติสี่เหลี่ยมกล่องหนึ่ง ทันใดนั้น สีหน้าของนางก็เผยความตื่นเต้นระทึกออกมา "นี่... นี่คงไม่ใช่ตราประทับเจ้ามณฑลในตำนานหรอกนะ"

"จะตื่นเต้นไปไย เจ้ายังจะเอาไปใช้รับตำแหน่งได้หรืออย่างไร" หลี่เหวยอีพับปิดหนังสือแต่งตั้งพลางหัวเราะออกมา

ในเมื่อไม่มีอันตราย อารมณ์ย่อมปลอดโปร่งขึ้นมาก

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "เจ้าช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลยจริง ๆ! การที่เจ้ามณฑลจะสามารถสยบปกครองทั่วทั้งมณฑลได้ ของล้ำค่าสำคัญที่สุดสองชิ้นก็คือชุดขุนนางกับตราประทับ ทั้งสองสิ่งล้วนเป็นวัตถุอาคมที่ล้ำค่าหาใดเปรียบ"

"ชุดขุนนางเป็นตัวแทนของการป้องกันและความเร็ว เจ้าดูมังกรเมฆาบนตราสัญลักษณ์นั่นสิ ตำนานเล่าว่าข้างในนั้นได้ผนึกดวงวิญญาณมังกรเอาไว้จริง ๆ ซึ่งก็คือสัตว์พาหนะของเจ้ามณฑล เจ้าต้องรู้ไว้นะว่า ในอดีตฉานไห่กวนอู้เคยสังหารมังกร แล้วแบ่งดวงวิญญาณมังกรออกเป็นสามร้อยส่วน จากนั้นจึงหลอมสร้างเป็นชุดขุนนางเจ้ามณฑลสามร้อยชุด"

"ส่วนตราประทับเจ้ามณฑลนั้นเน้นหนักด้านการโจมตีสังหาร สามารถสะเทือนขุนเขาเคลื่อนพสุธาได้"

"ยุทโธปกรณ์ทั้งสามร้อยชุดนี้ เมื่อหนึ่งพันปีก่อนทำให้การปกครองของวังหลิงเซียวมั่นคงดั่งหินผา บรรดาราชาปีศาจและสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลเหล่านั้นล้วนถูกกดดันจนต้องสงบเสงี่ยม ไม่เหมือนเจ้ามณฑลในยุคนี้ แต่ละคนเปรียบดั่งหุ่นดินปั้น ไม่มีใครเห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลยสักคน"

หลี่เหวยอีไม่กล้าดูแคลนอีกต่อไปในทันที รีบขยับเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งยวด "ก่อนเข้าถ้ำแมงมุม เจ้าเคยบอกไว้ว่า ของข้างในทั้งหมดต้องตกเป็นของข้า"

"ข้าบอกแค่ว่าโยวฉงหรงเป็นของเจ้า สมุนไพรล้ำค่าข้าไม่เอาแม้แต่น้อยต่างหาก"

อิ่นที่ยี่สิบสี่เปิดกล่องสมบัติที่บรรจุตราประจำตำแหน่ง หยิบตราประทับออกมา จากนั้นความยินดีบนใบหน้าก็มลายหายไปสิ้น นางทอดถอนใจพลางกล่าวว่า "ยกให้เจ้าก็ยกให้เจ้าเถอะ แต่เงินทองที่ข้าติดค้างเจ้าไว้ ถือว่าหายกันแล้วนะ!"

"ตกลง!"

หลี่เหวยอีย่อมรู้ดีว่านี่คือกำไรมหาศาล จึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเลทันที

อิ่นที่ยี่สิบสี่เมื่อแผนการร้ายสำเร็จก็หัวเราะออกมา "ลืมบอกเจ้าไป ชุดขุนนางเจ้ามณฑลและตราประทับบนตัวเขา ตกอยู่ในสภาพหลับใหลไร้พลังไปแล้ว"

"เจ้าต้องรู้ไว้นะว่า ก่อนที่เจ้ามณฑลจะเข้ารับตำแหน่งในแต่ละครา ล้วนจำเป็นต้องให้ฉานไห่กวนอู้ปลุกการทำงานของของล้ำค่าทั้งสองชิ้นนี้ด้วยตนเอง ถึงจะมีอานุภาพพลังศึกได้ เมื่อหมดวาระดำรงตำแหน่ง ของล้ำค่าทั้งสองชิ้นจะเข้าสู่สภาวะหลับใหลโดยอัตโนมัติ และต้องส่งคืนราชสำนัก"

"เมื่อพันปีก่อน เหตุที่แดนหลิงเซียวเกิดมหันตภัยครั้งใหญ่จนสามร้อยมณฑลเกือบจะล่มสลายทั้งหมด สาเหตุสำคัญประการหนึ่งก็คือฉานไห่กวนอู้หายสาบสูญไป วาระการดำรงตำแหน่งของเหล่าเจ้ามณฑลทยอยสิ้นสุดลง ชุดขุนนางและตราประทับจึงสูญสิ้นอานุภาพ"

"หากเหล่าเจ้ามณฑลยังคงครอบครองพลังของชุดขุนนางและตราประทับอยู่ การจะรักษาไว้สักหนึ่งถึงสองร้อยมณฑลย่อมมิใช่ปัญหาอันใด ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นทุกวันนี้ ที่หลงเหลืออยู่เพียงยี่สิบแปดมณฑลเท่านั้น"

"ห้ามกลับคำเด็ดขาด! อย่างไรเสีย หนี้เหรียญทองแดงหลายร้อยล้านของข้า ก็ถือว่าลบล้างกันไปแล้ว!"

หลี่เหวยอีครุ่นคิดสารพัด ชั่วขณะนั้นมีความคิดผุดขึ้นมากมาย สุดท้ายจึงพยักหน้า พลางจับจ้องไปยังต้นโยวฉงหรงที่งอกอยู่บนศีรษะของโครงกระดูก อยากรู้เหลือเกินว่า เหตุใดมันจึงสามารถฉายเงาเข้าไปในถ้ำแมงมุมได้?

......