ตอนที่ 97 แดนเถ้าถ่าน

ระยะทางห้าถึงหกสิบจั้ง ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของหลี่เหวยอีในยามนี้ เพียงชั่วพริบตาก็ข้ามผ่านไปได้แล้ว

ทว่าเมื่ออยู่ภายในถ้ำแมงมุมใต้พิภพที่แสงสลัวราง ใยแมงมุมระโยงระยาง และเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านแห่งนี้ ระยะทางนั้นกลับดูลึกล้ำอย่างยิ่ง ราวกับกำลังก้าวเท้าเข้าไปสู่ปรโลกอันมืดมิดและพิศวงทีละก้าว

จิตประสาทตึงเครียดถึงขีดสุด ประสาทสัมผัสทั้งห้าแผ่ออกเต็มที่ ระแวดระวังทั้งใต้ฝ่าเท้าและรอบทิศทาง

เมื่อเดินมุ่งหน้าไปยังโยวฉงหรงสีม่วงต้นนั้นได้กว่าสี่สิบจั้งและใกล้เข้าไปเรื่อย ๆ หลี่เหวยอีก็หยุดฝีเท้าลงแล้วเหลียวหลังกลับไปมอง

ห่างออกไปสิบจั้ง ร่างอันเพรียวบางของอิ่นที่ยี่สิบสี่เริ่มพร่าเลือนเล็กน้อย ทว่ายังพอมองเห็นใบหน้าอันเย็นชาและงดงามได้ ส่วนที่ไกลออกไปยิ่งกว่านั้น เหยาอินที่อยู่ริมแม่น้ำเลือดเหลือขนาดเพียงเท่านิ้วมือ แทบจะกลืนหายไปกับความมืดมิดโดยสิ้นเชิง

ไกลมากแล้ว

หากไปข้างหน้าอีก ก็คืออาณาเขตลึกลับที่ปกคลุมด้วยหมอกสีม่วง

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวแข็งแกร่งปานใด ทว่าหลังจากเข้าไปข้างในกลับหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย กระทั่งบัดนี้ก็ยังไม่กลับมา ในฐานะผู้เป็นนาย หลี่เหวยอีขาดการเชื่อมต่อสัมผัสกับพวกมันไปแล้ว

ใจกลางหมอกสีม่วง โยวฉงหรงต้นนั้นสูงกว่าหนึ่งเมตร เปล่งประกายแวววาวระยิบระยับ ทอแสงเรืองรองหลากสีสัน ทว่าท่วงท่าอันเย้ายวนและกลิ่นหอมของตัวยาที่มันแผ่ออกมา หลี่เหวยอีกลับไม่มีความโลภหลงเหลืออยู่อีกเลยแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกว่ามันคล้ายกับหญิงงามพิษร้ายที่เปลื้องผ้าอวดทรวดทรงอันยั่วยวนอย่างเต็มที่ ซึ่งอันตรายถึงขีดสุด

อิ่นที่ยี่สิบสี่กระชับเชือกใยแมงมุมให้แน่นขึ้น พลางพยักหน้าให้เขา

เมื่อมียอดฝีมือขั้นห้าสมุทรคอยหนุนหลังอยู่ด้านหลัง หลี่เหวยอีจึงมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาบ้าง เขาถือกระบี่มังกรเหลืองไว้ในมือ แอบโคจรพลังอาคมกระตุ้นเกราะอ่อนซากศพที่สวมแนบกาย จากนั้นก็ก้าวเท้าเข้าสู่อาณาเขตหมอกสีม่วงไปก้าวหนึ่ง

"ฟู่!"

ราวกับก้าวเท้าเข้าไปยังใจกลางพายุ ร่างกายยืนไม่มั่นคง ลอยพ้นจากพื้น ทุกสิ่งในสายตาอันตรธานหายไป

ภายในอาณาเขตหมอกสีม่วงไม่ได้สงบนิ่งราบเรียบเหมือนอย่างภายนอกเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับอัดแน่นไปด้วยขุมพลังอันปั่นป่วนบ้าคลั่ง

หลี่เหวยอีตกใจอย่างยิ่ง ในขณะที่ตะโกนลั่นว่า "ดึงข้ากลับไป" เขาก็พยายามทรงตัวให้มั่น เท้าทั้งสองข้างแตะถึงพื้น แล้วซวนเซเดินพ้นออกมาจากอาณาเขตหมอกสีม่วง จากนั้นทั้งร่างก็พลันชะงักงันตะลึงงันไป

ที่นี่ไม่ได้อยู่ในถ้ำแมงมุมอีกต่อไปแล้ว

"ที่นี่มัน... ที่ไหนกัน..."

ใต้ฝ่าเท้าคือผืนทรายสีดำละเอียดอย่างยิ่ง ละเอียดเสียจนราวกับผงฝุ่น

ในสายตา พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล มีเนินดินรูปร่างประหลาดตะปุ่มตะป่ำคล้ายภูมิประเทศย่าตานผุดตระหง่านอยู่เป็นหย่อม ๆ เต็มไปด้วยร่องรอยถูกลมกัดเซาะ

เป็นแสงสว่างจากโยวฉงหรงสีม่วงที่ส่องสว่างสถานที่แห่งนี้

ห่างออกไปร้อยจั้งคือสุดขอบเขตของแสงสีม่วงที่ถูกความมืดมิดกลืนกินไป แต่หลี่เหวยอีเชื่อมั่นว่า ในความมืดมิดนั้นย่อมมีดินแดนที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่าอยู่อีกแน่

เชือกใยแมงมุมที่เอวของเขาขาดสะบั้นไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ เขาหันขวับกลับไปมอง หมอกสีม่วงยังคงปกคลุมอยู่ตรงนั้น ม้วนตัวพลิกผันอยู่ท่ามกลางพายุทราย และเปลี่ยนรูปร่างไปมาไม่ซ้ำแบบ

"หลี่... เหวยอี..."

เสียงอันพร่าเลือนและแว่วมาจากที่ไกล ๆ ดังขึ้น

ครู่ต่อมา อิ่นที่ยี่สิบสี่ก็ลอยละล่องอยู่ในหมอกสีม่วงราวกับใบไม้ที่เบาหวิว ก่อนจะร่วงคว้างลงมาในแนวขวางอย่างรวดเร็ว

หลี่เหวยอีสะบัดมือซัดฝ่าชี่ออกไปสายหนึ่ง นางจึงจับจุดสมดุลของร่างกายได้อย่างรวดเร็ว แล้วร่อนลงสู่พื้น

ทันทีที่เท้าทั้งสองแตะพื้น นางก็ตระหนักได้ทันทีว่าพื้นดินที่นี่ผิดปกติ มันร่วนซุยยิ่งกว่าทะเลทรายเสียอีก ขาทั้งสองข้างจมลึกลงไปครึ่งเชียะ

นางปลดปล่อยฝ่าชี่ออกมา

ร่างกายของนางพลันเบาหวิว แล้วค่อย ๆ ถอนขาทั้งสองข้างขึ้นมา

หลังจากกวาดตามองรอบด้าน แววตระหนกในดวงตาของอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น "ใต้พิภพบริเวณรอบหุบเขาแมลงจิ่วหลี เหตุใดถึงมีสถานที่พิศวงเช่นนี้ได้ นี่ดูไม่เหมือนรังของแมงมุมขาวปีกบินเลยสักนิด"

"เหตุใดเจ้าไม่ดึงข้ากลับไป" หลี่เหวยอีถาม

อิ่นที่ยี่สิบสี่ถลึงตาโตกลมค้อนใส่เขาอย่างหงุดหงิด "ข้าดึงสุดแรงเกิดแล้ว เชือกใยแมงมุมยังขาดสะบั้น รั้งไว้ไม่อยู่เลยสักนิด"

หลี่เหวยอีตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา ขณะที่ระแวดระวังรอบด้าน เขาก็เดินตรงไปยังม่านหมอกสีม่วงพลางกล่าว "เจ้าไม่ควรเข้ามาเลย! เจ้าควรจะพาเหยาอินรีบหนีไป แล้วไปขอความช่วยเหลือจากอิ่นจวิน ข้ารู้สึกว่าที่... นี่..."

หลี่เหวยอีเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในหมอกสีม่วงเพียงก้าวเดียว ก็สูญเสียการทรงตัวในทันที และถูกพลังอันปั่นป่วนรุนแรงยิ่งยวดม้วนซัดตลบกลับมา เหวี่ยงกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง

อิ่นที่ยี่สิบสี่พ่นลมหายใจออกมาคำหนึ่ง กลายเป็นสายลมบริสุทธิ์สายหนึ่งเข้าโอบอุ้มร่างเขาไว้

นางย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่หลี่เหวยอีพูดนั้นเป็นกลยุทธ์ที่ถูกต้องที่สุด ทว่ายังคงปากแข็งกล่าวว่า "ข้าเป็นขั้นห้าสมุทร ข้ามีหน้าที่และความรับผิดชอบที่จะต้องพาเจ้ากลับไปอย่างสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน"

หลี่เหวยอียืนหยัดมั่นคงหลังร่อนลงสู่พื้น แววตาปรากฏความหวาดระแวง ชี้ไปยังม่านหมอกสีม่วงนั้น คล้ายจะบอกว่า "เจ้าเป็นขั้นห้าสมุทร เช่นนั้นเจ้าก็ลองดูสิ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่เปี่ยมด้วยสง่าราศีของยอดฝีมือ ปลดปล่อยฝ่าชี่อันหนาแน่นไว้ที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง สาวเท้าก้าวใหญ่ตรงไปยังม่านหมอกสีม่วง ใช้สองฝ่ามือเบิกทาง หมายจะฉีกกระชากเส้นทางออกไปให้ได้

ทว่าฝ่าชี่บนสองฝ่ามือของนาง พอสัมผัสถูกม่านหมอกสีม่วงก็สลายไปอย่างไร้ร่องรอย

ยิ่งซัดพลังออกไปรุนแรงเพียงใด แรงสะท้อนกลับก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

"ปัง!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ลอยกระเด็นย้อนกลับมา ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง หลี่เหวยอีคิดจะเข้าไปรับนางไว้ก็ไม่ทันการเสียแล้ว

ร่างเพรียวระหงของนางเกือบจะจมมิดลงไปในผืนทรายสีดำสนิท ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ตะเกียกตะกายปีนกลับขึ้นมา สภาพย่อมทุลักทุเลเป็นที่สุด ใบหน้าเปรอะเปื้อนฝุ่นทราย มวยผมหลุดลุ่ย ผมยาวสยายจรดเอวทิ้งตัวลงมาอย่างยุ่งเหยิง

อิ่นที่ยี่สิบสี่รีบปรับสภาวะของตนเองอย่างรวดเร็ว กลับคืนสู่ท่วงท่าอันเย็นชาหยิ่งผยองของยอดฝีมือ "ระวังทรายดำบนพื้น หากไม่ใช้ฝ่าชี่พยุงเท้าและร่างกายไว้ เกรงว่าจะถูกมันกลืนฝัง ร่วงหล่นลงสู่ใต้พิภพลึกสุดหยั่งจนขาดอากาศหายใจตาย"

หลี่เหวยอีสังเกตเห็นจุดนี้อยู่นานแล้ว จึงโคจรพลังอาคมไปที่ดวงตาทอดมองไปไกลสุดสายตา พลางกล่าวว่า "ที่นี่ดูไม่เหมือนเกิดขึ้นตามธรรมชาติ อาจมีอันตรายที่คาดเดาไม่ได้ซ่อนอยู่ หวังเพียงว่าเหยาอินจะฉลาดพอ รีบกลับไปขอความช่วยเหลือที่สำนักเร้นลับ"

"ซ่า!"

ม่านหมอกสีม่วงผืนนั้นพลันปั่นป่วนซัดสาดขึ้นมาอีกครา

เหยาอินในชุดกระโปรงเมฆาสีขาว ร่วงหล่นลงมาจากด้านในนั้น

หลี่เหวยอีหลับตาลงพลางถอนหายใจยาว

อิ่นที่ยี่สิบสี่รีบปรี่เข้าไปทันที กล่าวด้วยน้ำเสียงเจ็บใจที่อีกฝ่ายไม่ได้ดั่งใจ "เจ้าเข้ามาทำไมกัน! พวกเราสองคนติดอยู่ที่นี่ เจ้าควรจะรีบออกจากถ้ำแมงมุม ไปตามอิ่นจวินมาช่วยสิ"

หลี่เหวยอีไม่ได้สนใจสตรีทั้งสองด้านหลัง หลังจากกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก็พบราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัว

พวกมันทั้งเจ็ดบินวนเวียนอยู่รอบเสาหินสึกกร่อนสูงราวหกถึงเจ็ดเมตร กำลังแทะกินเศษทรายบนนั้นอย่างตื่นเต้นเบิกบานใจ หลี่เหวยอีรู้สึกไม่เข้าใจ จึงใช้พลังจิตสื่อสารกับพวกมัน ทว่ากลับได้รับคำตอบอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ

พวกมันบอกว่า กำลังกินยาล้ำค่าโยวฉงหรงอยู่

แต่โยวฉงหรงสีม่วงต้นนั้นเห็นได้ชัดว่าอยู่ห่างออกไปตั้งหลายสิบจั้ง...

สิ่งที่พวกมันกินอยู่ ชัดเจนว่าเป็นเศษทรายบนเสาหินสึกกร่อน

หลี่เหวยอีหนังศีรษะชาดิก เหงื่อเย็นผุดพรายทั่วแผ่นหลัง รีบใช้พลังจิตบอกความจริงแก่พวกมัน ทว่าไร้ประโยชน์ ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวยังคงปักใจเชื่ออย่างยิ่งยวดว่าตนเองกำลังกินยาล้ำค่าอยู่

"ชักไม่ค่อยดีแล้ว...ที่นี่มีอันตรายใหญ่หลวง!"

เสียงของหลี่เหวยอีสั่นสะท้าน คิดจะพุ่งเข้าไปพาราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวกลับมา ทว่าพอก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ก็รีบชักเท้ากลับมาทันที ด้วยเกรงว่าจะเดินตามรอยพวกมัน

ดังนั้น เขาจึงระดมพลังจิต สลักอักขระแมลง บังคับสั่งให้พวกมันบินกลับมา

อักขระแมลงในร่างของราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวส่องแสงวาบ ไม่อาจต้านทานหลี่เหวยอีที่มีระดับพลังจิตถึงขั้น "เปลวเพลิงสว่างฟางชุ่น" ได้ จึงกระพือปีกบินกลับมา ทว่าเพิ่งจะบินมาถึงข้างกายหลี่เหวยอี พวกมันก็ร่วงตกลงบนพื้น ท้องป่องแน่นกลมดิกราวกับลูกบอล บีบดูแล้วแข็งโป๊ก

อิ่นที่ยี่สิบสี่และเหยาอินเดินมาถึงด้านหลังหลี่เหวยอีนานแล้ว ย่อมสังเกตเห็นสถานการณ์อันพิลึกพิลั่นก่อนหน้านี้ จึงตกใจกลัวไม่น้อย คิดเพียงอยากจะหนีออกไปให้พ้นโดยเร็ว

"รีบไปกันเถอะ!"

หลี่เหวยอีเก็บราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวลงในกระบอกขังแมลง พุ่งตรงไปยังม่านหมอกสีม่วง กระตุ้นกระบี่มังกรเหลืองแล้วฟาดฟันออกไป

อิ่นที่ยี่สิบสี่และเหยาอินต่างก็ใช้กลเม็ดเด็ดพรายของตนซัดพลังออกไปเช่นกัน

น่าเสียดาย นอกจากจะไม่สามารถเปิดเส้นทางออกไปได้แล้ว ตรงกันข้าม บริเวณที่ม่านหมอกสีม่วงปกคลุมอยู่ หลังจากถูกโจมตีก็ยิ่งหดเล็กลงเรื่อย ๆ กระทั่งเลือนหายไปจนหมดสิ้นในที่สุด

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่"

หลี่เหวยอีพุ่งขึ้นไปข้างหน้า เริ่มแรกกวัดแกว่งกระบี่ จากนั้นก็โบกมือ บริเวณที่ม่านหมอกสีม่วงเคยอยู่นั้นไม่มีสิ่งใดหลงเหลือ กลายเป็นความว่างเปล่า สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ถึงขีดสุด "คราวนี้ออกไปไม่ได้โดยสิ้นเชิงแล้ว!"

เหยาอินย่อกายนั่งลง สำรวจเศษฝุ่นทรายดำบนพื้น "พี่สาว ท่านว่าที่นี่จะเป็นแดนเถ้าถ่านหรือไม่"

อิ่นที่ยี่สิบสี่สังเกตเห็นอยู่นานแล้ว จึงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "อาจเป็นไปได้ แต่นี่จะเป็นไปได้อย่างไร ที่นี่คือใต้พิภพนะ ในตำราบันทึกไว้ว่า แดนเถ้าถ่านที่เล็กที่สุด ก็กินอาณาบริเวณกว้างใหญ่ถึงหลายร้อยลี้"

"แดนเถ้าถ่านคืออะไรหรือ" หลี่เหวยอีถาม

เหยาอินกล่าวว่า "ข้าไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง เพียงแต่อ่านเจอจากในตำราว่า ในแดนหลิงเซียวมีสถานที่ลึกลับเช่นนี้อยู่หกถึงเจ็ดแห่ง ภายในสถานที่ลึกลับเหล่านี้ สิ่งมีชีวิตดับสูญสิ้น เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน ดังนั้นแดนเถ้าถ่านแต่ละแห่ง จึงถูกเรียกว่าขุมนรกเถ้าถ่าน"

"ในบันทึกระบุไว้ว่า แดนเถ้าถ่านที่ใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุด ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลประจิม กว้างใหญ่ไพศาลนับหมื่นลี้ กำลังมนุษย์มิอาจข้ามผ่านได้ ตำนานเล่าขานว่า เซียนโบราณได้แผดเผาหลอมทำลายแดนคนเป็นแห่งหนึ่ง จนหลงเหลือเป็นร่องรอยทิ้งไว้"

"เจ้าดูเม็ดทรายบนพื้นพวกนี้สิ ไม่เหมือนเถ้าถ่านที่เกิดจากการเผาไหม้ของต้นไม้ใบหญ้าหรอกหรือ มันร่วนซุยเกินไป หากไม่ใช้ฝ่าชี่พยุงร่างไว้ พวกเราจะค่อยๆ จมลงสู่ก้นบึ้งใต้พิภพทีละนิด"

หลี่เหวยอีไม่ได้มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับแดนเถ้าถ่านมากนัก แต่ย่อมรู้แจ้งว่าสถานการณ์คับขันตรงหน้านั้นอันตรายเพียงใด จึงกล่าวว่า "ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของพวกเรา เกรงว่าจะไม่อาจปล่อยฝ่าชี่พยุงตัวได้ตลอดเวลา จำต้องรีบหาทางออกให้เร็วที่สุด"

อิ่นที่ยี่สิบสี่เงยหน้ามอง พ่นฝ่าชี่สายหนึ่งออกมากลายเป็นสะพานหมอก เอวบางบิดขยับ ดีดตัวทะยานขึ้น เหยียบสะพานหมอกมุ่งหน้าขึ้นไปเพื่อค้นหายอดบนสุดของแดนเถ้าถ่านแห่งนี้

หลังจากพุ่งขึ้นไปสูงกว่าสิบจั้ง นางก็ร่วงหล่นกลับลงมา โดยมีฝ่าชี่ที่หลี่เหวยอีซัดออกไปช่วยประคองรับไว้

"เป็นอย่างไรบ้าง"

นางส่ายหน้า จิตใจหนักอึ้ง "มองไม่เห็นเพดานด้านบนเลย ที่นี่ไม่อาจคาดเดาด้วยสามัญสำนึกได้เลยจริงๆ"

หลี่เหวยอีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนำธงผีออกมา คลี่กางวางลงบนพื้นแล้วนั่งทับลงไป เพื่อช่วยชะลอไม่ให้ร่างกายจมลงตามธรรมชาติ เขาหลับตาลงและใช้พลังจิตเอ่ยขอคำชี้แนะจากอาจารย์ทั้งสามในมิติโคลนเลือด

ผู้เฒ่าทั้งสามรอบรู้กว้างขวาง ย่อมมิใช่สิ่งที่แม่นางน้อยวัยสิบห้าสิบหกปีสองคนนี้จะเทียบเคียงได้

ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรอะไรกัน พอเจอภยันตรายที่แท้จริงเข้าก็พึ่งพาไม่ได้เลยสักนิด

อาจารย์โลงกล่าวว่า "ข้ารู้เรื่องเกี่ยวกับสำนักเร้นลับไม่มากนัก ไม่นึกเลยว่าจะซุกซ่อนสถานที่แปลกประหลาดเช่นนี้ไว้ ฟังจากที่เจ้าเล่ามา ช่างคล้ายคลึงกับแดนเถ้าถ่านจริงๆ"

"อันตรายในแดนเถ้าถ่านมีมากมายและพิสดารพันลึก สภาพก่อนหน้านี้ของราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวนั้นยากจะคาดเดาว่าไปเผชิญสิ่งใดมา แต่ก็คงไม่พ้นมีพลังลึกลับบางอย่างจากภายนอกกำลังรบกวนสติสัมปชัญญะ"

"เจ้าลองใช้วิชาหายใจอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าดู เพื่อให้สติแจ่มชัดไร้ความลวง ไม่ถูกสภาพแวดล้อมภายนอกส่งผลกระทบ"

อาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าวว่า "จะลองใช้พลังจิตดูก็ได้! ข้าจะสอนวิชาจิตให้เจ้าบทหนึ่ง สามารถฝึกฝนจนกำเนิดเป็นดวงตาจิตวิญญาณได้"

อาจารย์ไหกล่าวว่า "ลองใช้เส้นรอยสีทองส่องดู บางทีอาจส่องให้เห็นความชั่วร้ายอัปมงคลได้ ขอเพียงพลังหยางกล้าแข็งพอก็จะต้านทานสิ่งชั่วร้ายทั้งปวงได้"

อาจารย์ไหไม่เอ่ยถึงยังพอทำเนา แต่พอทักขึ้นมา หลี่เหวยอีก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าตนถูกฝังยันต์หกตัณหามาเกือบจะครบสี่เดือนแล้ว ส่วนเม็ดยาที่อิ่นจวินเคยบอกไว้ก็ยังไม่ได้มาสักที

ไม่มีใครรู้เลยว่ายันต์หกตัณหาจะปะทุขึ้นมาเมื่อใด

หากต้องติดแหง็กอยู่ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ต่อไป คงเป็นเรื่องยุ่งยากลำบากอย่างยิ่ง

อาจารย์โลงกล่าวว่า "ในเมื่อเข้ามาได้ ย่อมต้องมีทางออกไป ข้อสำคัญคือเจ้าต้องมองการจัดวางของที่นี่ให้ออกเสียก่อน ข้ารู้สึกว่าแดนเถ้าถ่านแห่งนี้คล้ายมีคนสร้างขึ้นมา"

พลังจิตของหลี่เหวยอีถอนตัวออกจากมิติโคลนเลือด เขาเหลือบมองสองสาวที่กำลังพยายามหาทางออกด้วยสารพัดวิธีอยู่ห่างออกไปหลายจั้ง พวกนางคงยังไม่รู้ตัวว่าปลาไท่จี๋ของเต้าจู่เพิ่งจะทำงานไปเมื่อครู่

'ภายในกระดิ่งอูฐชั่วร้ายมีเสบียงอาหารเก็บไว้บ้างก็จริง แต่กินกันสามคน เกรงว่าจะประทังชีวิตได้ไม่กี่วัน'

เขาขจัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งปวงทิ้งไป แล้วเริ่มฝึกฝนวิชาจิตดวงตาจิตวิญญาณที่อาจารย์ป้ายวิญญาณถ่ายทอดให้

ผ่านไปราวสามชั่วยาม อิ่นที่ยี่สิบสี่และเหยาอินใช้สารพัดวิธีจนหมดสิ้น อย่าว่าแต่หาทางออกเลย แม้แต่ฝ่าชี่ในร่างก็เหือดแห้งจนหมดเกลี้ยง พวกนางจึงจำต้องมานั่งลงบนธงผี ใช้วิชาหายใจโคจรลมปราณเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย

ซ่า!

หลี่เหวยอีวาดมือประสานมุทรา ยกขึ้นเหนือศีรษะ จากนั้นค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมาหยุดที่หว่างคิ้ว

เปลวเพลิงสว่างแห่งแสงจิตวิญญาณแผ่ออกมาจากหว่างคิ้ว ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นดวงตาแสงสีทองดวงหนึ่ง

ตามที่ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณบอกไว้ นี่คือวิชาพิสดารของสำนักเต๋า มีชื่อว่า "เนตรเทียนทง" ซึ่งแตกต่างจากเนตรพลังจิตของมหาผู้ใช้วิชาจิตทั่วไปโดยสิ้นเชิง แม้จะเพิ่งสำเร็จขั้นต้น ก็สามารถสลายภาพลวง ทะลวงม่านหมอก มองเห็นความละเอียดและร่องรอยเล็กจ้อยได้

นี่คือวิชาไม้ตายก้นกุฏิของนาง!

ในอดีตนางเคยใช้วิชาไม้ตายนี้เอาชนะอาจารย์โลงในด้านศาสตร์การเปิดโลง จนเกิดเป็นความผูกพันและผูกวาสนาคู่ครองร่วมกัน

หลี่เหวยอีใช้เนตรเทียนทงตรงหว่างคิ้วเพ่งมองไปไกล แสงสีทองสาดส่องไปทั่วสารทิศ ปรากฏเนินดินกร่อนลมรูปทรงยาดังหลากลูก มีตำแหน่งที่เคลื่อนเยื้องบิดเบี้ยวไป คล้ายกับสองโลกวางซ้อนทับกันอย่างผิดตำแหน่ง

เห็นได้ชัดว่า ในสองโลกนี้ โลกหนึ่งคือของจริง และอีกโลกหนึ่งคือภาพลวง

เขาลุกขึ้นยืนทันที ถอดเสื้อคลุมท่อนบนออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นลายเส้นกล้ามเนื้อที่แน่นตึงและเปี่ยมด้วยความงดงาม

วูบ! วูบ...

เส้นรอยสีทองแต่ละเส้นปรากฏขึ้นใต้ผิวหนัง สานทอดร้อยรัดราวกับฝูงมังกร ไหลเวียนไปทั่วร่าง สาดส่องประกายสว่างไสวไปทั่วบริเวณ

อิ่นที่ยี่สิบสี่ตกใจตื่นจากภวังค์ นางนั่งอยู่บนธงผี เงยหน้าขึ้นจับจ้อง ดวงตาทั้งคู่เปี่ยมล้นด้วยความประหลาดใจและสะเทือนขวัญอย่างบอกไม่ถูก นางปักใจเชื่อมาตลอดว่าตนเองคืออัจฉริ

ทว่าหลี่เหวยอีที่ยืนอยู่ข้างกายนาง เพิ่งจะอยู่ขั้นแปดตาน้ำพุเท่านั้น แต่กลิ่นอายอัศจรรย์ที่แผ่พุ่งออกมาจากร่าง กลับไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรและมหาผู้ใช้วิชาจิตเลยแม้แต่น้อย นางถึงกับสงสัยว่า หากหลี่เหวยอีทะลวงสู่ขั้นเก้าตาน้ำพุได้เมื่อใด ก็คงสามารถประลองวัดฝีมือกับนางด้วยพลังความสามารถที่แท้จริงได้แล้ว

ดวงตางดงามของเหยาอินทอประกายระยับ ไม่คิดปิดบังความตื่นตะลึงและชื่นชมในแววตาเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของหลี่เหวยอีราวกับเป็นผลงานที่ทวยเทพลงมือปั้นแต่งขึ้นมาด้วยตนเอง ไม่เพียงเปี่ยมไปด้วยความงดงามหมดจด ทว่ายังมีเสน่ห์แห่งบุรุษเพศอันดุดันเข้มข้นจนแทบจะดูดกลืนดวงวิญญาณของผู้คนเข้าไปได้