ตอนที่ 96 ความผันแปรในถ้ำแมงมุม

อิ่นที่สิบสามกล่าวว่า "ช่วงหลายเดือนมานี้ แถบตำบลจั้งเซียนปรากฏยาวิเศษที่เปรอะเปื้อนรัศมีเซียนขึ้นมาไม่น้อย บางต้นช่วยเปิดจุดเฟิงฝู่ จุดจู่เถียน ไปจนถึงทะเลลมปราณได้ บางต้นก็ช่วยให้ผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ได้ ผู้อาวุโส นี่นับเป็นวาสนายิ่งใหญ่นัก!"

"ก็เพราะวาสนานี้นี่เอง ทำให้ทั้งเผ่าจิ่วหลี สำนักซุย วังซานเฉิน สำนักเทียนอี และหอกวานไห่ ต่างมียอดคนเก้าตาน้ำพุผุดขึ้นมาหลายคนในช่วงนี้ คนธรรมดาและมนุษย์กลายพันธุ์ที่ทะลวงจากเก้าตาน้ำพุสู่ขั้นห้าสมุทรบางคน จึงได้อาศัยโอกาสนี้ผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ จนกลายเป็นบุคคลระดับผู้นำของคนรุ่นเยาว์"

"สำนักซุยกับวังซานเฉินมีความทะเยอทะยานแรงกล้า ถึงขั้นใช้ยาวิเศษย้อมรัศมีเซียนบ่มเพาะต้นกล้าผู้สืบทอดขึ้นมาแล้ว ต่างก็หมายมั่นจะก้าวขึ้นเป็นสำนักระดับหมื่นพันตระกูลให้ได้"

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูทราบข่าวเรื่องยาวิเศษย้อมรัศมีเซียนมานานแล้ว อย่างเช่นเซวียเจิ้งผู้นั้น ก็อาศัยยาวิเศษจนผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ หากทะลวงจุดจู่เถียนเก้าตาน้ำพุได้อีก มิใช่ว่าจะกลายเป็นต้นกล้าผู้สืบทอดหรอกหรือ ทว่าน่าเสียดายที่ถูกหลี่เหวยอีสังหารเสียก่อน จึงทำให้ตระกูลเซวียโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนั้น

ผู้เฒ่าต้มอาหารโอสถกล่าวว่า "เป็นเพียงต้นกล้าจอมปลอมเท่านั้น! ต้นกล้าผู้สืบทอดที่แท้จริง เส้นรอยต้องมีมากกว่าหนึ่งร้อยเส้น เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่พึ่งพายาวิเศษแล้วจะเพิ่มพูนขึ้นมาได้"

"แต่การผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ พลังต่อสู้ในระดับขั้นเดียวกันรวมถึงศักยภาพในอนาคต ย่อมยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด" ผู้เฒ่าเฝ้าประตูมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง พลางใคร่ครวญเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วน

อิ่นที่สิบสามกล่าวว่า "หลังจากมิติรัศมีเซียนภายในตำบลจั้งเซียนขยายตัวออก ได้ยินว่ายาวิเศษย้อมรัศมีเซียนก็ปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง นี่คือเหตุผลที่ข้าคิดว่าต้องกลับมาเข้าพบอิ่นจวินให้ได้ ในแง่ส่วนตัว คนเร้นลับของสำนักเร้นลับล้วนเป็นยอดคนเก้าตาน้ำพุ หากเก็บเกี่ยวขุดหายาวิเศษมาได้จนผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ได้สักสองสามคน ย่อมมีแต่ประโยชน์ไร้ข้อเสียอย่างแน่นอน"

"ส่วนในแง่ส่วนรวม ตำบลจั้งเซียนตั้งอยู่ในมณฑลหลี ทรัพยากรด้านในนั้นมิควรเป็นเผ่าจิ่วหลีที่มีสิทธิ์ขาดหรอกหรือ"

"ทรัพยากรเหล่านี้มิใช่สิ่งที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ ทว่าเกี่ยวข้องกับความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของเผ่าพันธุ์ และจะส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อโครงสร้างของมณฑลหลีในอีกร้อยปีข้างหน้าอย่างแน่นอน"

"ข้าได้ยินมาว่า ในมิติรัศมีเซียนมีบางพื้นที่ที่อนุญาตให้เฉพาะผู้ฝึกพลังยุทธ์ระดับต่ำกว่าเต้าจ่งเข้าไปได้ บางพื้นที่ก็เข้าได้เฉพาะขั้นหยงเฉวียน และยังมีบางแห่งที่มีเพียงกายเซียนบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะเข้าไปได้"

"มหาพิธีเซ่นสรวงเขาหมางในอีกเก้าวันข้างหน้า ทางวิหารเทพและสำนักเต๋าได้ตัดสินใจร่วมกันแล้วว่าจะเปลี่ยนรูปแบบการประลองแบบเดิม โดยเปลี่ยนเป็นการเข้าไปค้นหาวาสนาในมิติรัศมีเซียนแห่งตำบลจั้งเซียน เพื่อตัดสินแพ้ชนะและจัดอันดับ"

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูมองออกว่าอิ่นที่สิบสามร้อนใจดั่งไฟสุม แต่ก็ยังคงเอ่ยอย่างสงบนิ่ง "ยิ่งระดับการฝึกตนสูงเท่าใด การผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนอาจกลืนกินยาวิเศษเพียงต้นเดียวก็ผลัดเปลี่ยนร่างได้ แต่ขั้นห้าสมุทรระดับที่หนึ่ง อาจต้องใช้ถึงสามสี่ต้น ขั้นห้าสมุทรระดับที่สองก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก... ทางลัดมิได้เดินง่ายดายถึงเพียงนั้น"

อิ่นที่สิบสามลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่แท้สำนักเร้นลับก็คอยจับตาดูสถานการณ์ทางฝั่งตำบลจั้งเซียนอยู่ตลอด ขอเพียงมิได้ดูแคลนหรือเพิกเฉยก็เป็นพอ

บนลานกว้าง หลี่เหวยอี้นั่งสมาธิจนฟื้นฟูกลับสู่สภาวะสูงสุดเรียบร้อยแล้ว จึงลุกขึ้นยืน

เขาทาบฝ่ามือลงบนศิลาพลังจิต เพื่อท้าประลองกับบุคคลที่สาม—เจี่ยโส่วแห่งหลิงเซียว

"วาบ!"

แสงจิตวิญญาณ ฝ่าชี่ และอักขระคัมภีร์ที่ไหลเวียนอยู่บนศิลาพลังจิต สว่างเจิดจ้ากว่าสองครั้งก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด

ร่างภาพจิตรกรรมของเจี่ยโส่วแห่งหลิงเซียว 'จั่วชิวลิ่ง' นั้นกำยำสูงตระหง่าน สวมเกราะหนังสัตว์พยัคฆ์ สูงราวสองเมตร ทว่ากลับมิได้ให้ความรู้สึกป่าเถื่อน หากแต่เปี่ยมด้วยไอสังหารอันทรงอำนาจและเย่อหยิ่งทระนง

ศาสตราวุธในมือของเขาคือถังเก้าปรโลกอันเลื่องชื่อสะท้านแดนใต้ รูปร่างคล้ายคราด หล่อขึ้นรูปด้วยเงี่ยงแหลมเก้าแฉก ด้ามถังมีความยาวเกือบเท่าลำตัวของเขา

เล่าลือกันว่า ถังเก้าปรโลกหลอมสร้างขึ้นจากวัสดุเซียนชนิดพิเศษ สามารถยกระดับอานุภาพและระดับขั้นได้อย่างต่อเนื่อง

จั่วชิวลิ่งบนภาพจิตรกรรมพลังจิต แม้ดูราวกับมีร่างกายอันน่าตื่นตะลึงแล้ว แต่แท้จริงแล้วมีอายุเพียงสิบสามปีเท่านั้น ยังห่างไกลจากสภาวะสูงสุดในปัจจุบันที่ "ร่างแกร่งสูงแปดศอก นั่งดั่งขุนเขาเทพ นอนดั่งมังกรยมโลก เดินเหินไล่ตามตะวันจันทรา" อยู่มากโข

ยอดฝีมือระดับเหยาเชียน ในแดนใต้ยังเป็นได้เพียงเจี่ยโส่วแห่งมณฑลหลี ก็เพราะมีขุนเขาอันมิอาจก้าวข้ามลูกนี้ตระหง่านค้ำคออยู่

ผู้ไร้เทียมทานอันดับหนึ่งแห่ง "ทำเนียบเจี่ยจื่อ" ถังเก้าปรโลก จั่วชิวลิ่ง

ทุกคนในที่นั้นต่างกลั้นหายใจด้วยการปรากฏตัวของจั่วชิวลิ่ง ส่วนหนึ่งย่อมเป็นเพราะถูกข่มขวัญด้วยชื่อเสียงแห่งการรบไร้พ่ายนับร้อยศึกของเขา

"เริ่มเถอะ!"

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ว่า จั่วชิวลิ่งแข็งแกร่งกว่าหยางเสินจิ้งอยู่ไม่น้อย เพียงยืนอยู่อย่างสบาย ๆ ตรงนั้น ก็ไม่อาจหาช่องโหว่ใดบนร่างเขาได้เลย ราวกับขุนเขาสูงตระหง่านดั่งเทือกเขาเทพ ที่มีเพียงต้องพึ่งพาพลังรบอันเด็ดขาดเท่านั้นจึงจะสั่นคลอนได้ ไม่อาจอาศัยเล่ห์เหลี่ยมหรือลูกไม้พิสดารได้เลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น เขาจึงไม่เกรงใจแม้แต่นิดเดียว โคจรฝ่าชี่ทั้งหมดในจุดเฟิงฝู่ออกมาทันที

"ฟึ่บ!"

หนึ่งกระบี่แหวกสมุทร ลากประกายกระบี่สีเหลืองยาวกว่าหนึ่งวาออกไป

เมื่อต้องเผชิญกับกระบี่ที่ทุ่มสุดกำลังนี้ของหลี่เหวยอี ต่อให้แข็งแกร่งระดับจั่วชิวลิ่ง ก็มิกล้ารับมือด้วยพลังรบในสภาวะปกติ จึงกระตุ้นฝ่าชี่จุดจู่เถียนออกมารับมือในทันทีเช่นกัน

เขาสะบัดทวนเก้าหนามออกไป ปลายหนามทั้งเก้ากรีดลากเป็นรอยแสงสว่างจ้าเก้าสายกลางอากาศ

"ตูม!"

หลังการปะทะกันเพียงหนึ่งกระบวนท่า ทั้งสองคนก็ถอยหลังไปพร้อมกัน

ขณะที่ทุกคนกำลังตั้งตารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ด้วยคิดว่าทั้งสองจะเปิดฉากการต่อสู้อันดุเดือดดั่งมังกรประจัญพยัคฆ์ ทว่าหลี่เหวยอีกลับยอมแพ้เสียดื้อ ๆ

"สมกับเป็นเจี่ยโส่วแห่งหลิงเซียว ข้าทุ่มสุดกำลังโจมตีออกไปหนึ่งกระบวนท่า กลับทำได้เพียงสูสีคู่คี่กับเจ้าเท่านั้น กระบี่นี้ทำอะไรเจ้าไม่ได้ กระบี่ต่อไปก็ไม่มีความจำเป็นต้องฟันออกไปแล้ว!"

"เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นข้าที่ดูแคลนยอดคนใต้หล้าเกินไป!" หลี่เหวยอีทอดถอนใจเช่นนี้หนึ่งประโยค แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

เขาตัดสินใจว่าจะต้องทะลวงผ่านเข้าสู่ตาน้ำพุที่เก้าจุดจู่เถียนให้เร็วที่สุด

คิดจะข้ามขั้นไปเอาชนะตัวตนอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า มันก็แค่ความเพ้อฝันของคนโง่เท่านั้น

อิ่นที่สิบสามขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะตั้งตรงดั่งมีดสองเล่ม กล่าวอย่างไม่เข้าใจว่า "ปะทะกันแค่กระบวนท่าเดียว สูสีคู่คี่กันแท้ ๆ ไฉนถึงยอมแพ้ไปเสียดื้อ ๆ เล่า หากเอาชนะจั่วชิวลิ่งได้ เขาก็จะได้เป็นคนเสินอิ่นแล้วมิใช่หรือ หรือว่าเขาไม่อยากเป็นคนเสินอิ่นกัน"

ชายชราเฝ้าประตูพยายามข่มความตกตะลึงในใจลงไป คร้านจะอธิบายให้อิ่นที่สิบสามฟัง จึงเอ่ยว่า "ไปเถอะ ตามข้าไปพบอิ่นจวิน ในเมื่อตำบลจั้งเซียนเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครา กระทั่งมหาพิธีเซ่นสรวงเขาหมางยังจัดขึ้นที่นั่น สำนักเร้นลับเราก็คงต้องมีความเคลื่อนไหวบ้างแล้ว"

อิ่นที่สิบสามดีใจยิ่งนัก รีบตามไปแล้วกล่าวว่า "หรือจะให้เจ้าหนุ่มนั่นไปดี ในขั้นหยงเฉวียน ข้าว่าเขาสามารถสู้คนเดียวลุยได้ทั้งฝูงเลยนะ"

"เจ้าหนุ่มนั่นอะไรกัน เจ้าดูไม่ออกหรือว่าในภายหน้าเขาต้องได้เป็นคนเสินอิ่นแน่ เจ้าหนุ่มนี่ พูดจาระวังปากหน่อย" ชายชราเฝ้าประตูกล่าว

……

เหยาอินสาวเท้าเร็วตามหลี่เหวยอีที่เตรียมจะกลับไปบำเพ็ญเพียรในถ้ำ กลิ่นหอมกรุ่นลอยโชยจากร่าง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "สองเดือนมานี้ ข้าไปหาเจ้าที่หน้าถ้ำบำเพ็ญเพียรตั้งหลายครั้ง แต่เจ้าเอาแต่ปิดด่านตลอด ข้ามีคำพูดมากมายอยากจะคุยกับเจ้า"

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "พูดตอนนี้เถอะ ข้ามีเวลาน้อยมาก"

เหยาอินสัมผัสได้ถึงท่าทีเย็นชาของหลี่เหวยอี แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจได้ เพราะตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นนางที่คิดไปเองฝ่ายเดียว

นางจึงเอ่ยถ้อยคำที่เรียบเรียงในใจมาไม่รู้กี่ร้อยรอบออกมา "ประการแรก ข้าอยากจะขอโทษเจ้า เรื่องก่อนหน้านี้เป็นความเข้าใจผิดจริง ๆ อิ่นที่ยี่สิบสี่ได้อธิบายทุกอย่างให้ข้าฟังชัดเจนแล้ว ขอบใจเจ้ามากจริง ๆ ข้ารู้ว่าข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าก้อนใหญ่หลวงนัก"

ในหัวของหลี่เหวยอีเอาแต่คิดเรื่องการทะลวงสู่ตาน้ำพุที่เก้า จึงแทบไม่ได้ฟังนัก ได้แต่ตอบรับส่งเดชไปคำหนึ่ง "ช่างมันเถอะ!"

เหยาอินต้องซอยเท้าวิ่งเหยาะ ๆ จึงจะตามฝีเท้าของเขาได้ทัน "แล้วยังมีข้อที่สอง... ข้า ข้าแค่อยากจะถามว่า ตอนอยู่บนเรือที่เดินทางมายังสำนักเร้นลับ ทำไมเจ้าถึงเอาแต่กอดขาข้าไว้ล่ะ แล้วตอนอยู่ในถ้ำแมงมุมขาวปีกบิน ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า"

"หา?"

ในที่สุดความสนใจของหลี่เหวยอีก็ตกมาอยู่ที่ตัวนาง เขาหัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน "ครั้งแรกบนเรือมันเป็นอุบัติเหตุ ส่วนครั้งที่สอง เจ้าก็คิดซะว่าเป็นการขอโทษสำหรับอุบัติเหตุครั้งนั้นก็แล้วกัน!"

"แล้วที่เจ้าขัดขวางไม่ให้หลีชิงฆ่าข้า คงไม่ใช่... ไม่ใช่อุบัติเหตุใช่ไหม" เหยาอินเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่สายตากลับจ้องมองเขาเขม็ง

หลี่เหวยอีหันไปมองนาง จ้องอยู่นานสองนานจนเหยาอินเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาถึงได้โพล่งออกมาประโยคหนึ่ง "ไม้เบสบอล เจ้าเคยได้ยินไหม"

"……"

เหยาอินไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าเขากำลังพูดถึงอะไร

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "ก็เหมือนกับกระบี่ในมือของผู้ฝึกกระบี่นั่นแหละ เมื่อเคยหยิบมาใช้แล้ว ย่อมต้องมีความผูกพันอยู่บ้างไม่มากก็น้อย"

"ความผูกพันหรือ"

เหยาอินกลอกตาไปมา ดวงตาคู่งามทอประกายสว่างไสวขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าในชั่วพริบตา พวงแก้มขาวผ่องดั่งหิมะก็พลันร้อนผ่าวแดงก่ำขึ้นมาทันที

"ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าคงอธิบายให้เจ้าเข้าใจไม่ได้ ถือเสียว่าเมื่อกี้ข้าไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน ตอนนี้ใจข้าไม่ได้อยู่ตรงนี้"

หลี่เหวยอีก้าวเข้าสู่ถ้ำบำเพ็ญเพียร ปิดประตูหิน แล้วเปิดใช้งานค่ายกล

อิ่นที่ยี่สิบสี่ไล่ตามหลังทั้งสองมาจนถึงหน้าถ้ำบำเพ็ญเพียร เมื่อเห็นเหยาอินถูกขังไว้ข้างนอก ในใจก็พลันบังเกิดเพลิงโทสะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "นี่เขาฝึกวิชาจนธาตุไฟเข้าแทรกไปแล้วหรือ"

"ดูเหมือนจะมีอยู่นิดหน่อย"

เหยาอินยิ้มพลางกล่าว "แต่ในสภาพเช่นนี้ ดูเหมือนเขาจะพลั้งปากพูดความในใจออกมาโดยไม่รู้ตัว"

หลี่เหวยอีก้าวเข้าสู่ถ้ำบำเพ็ญเพียร ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวก็โผบินเข้ามาหาทันที

ช่วงระยะเวลานี้หลี่เหวยอีมัวแต่เก็บตัวฝึกตน จึงละเลยพวกมันไป พวกมันทั้งเจ็ดหิวโซจนส่งเสียงร้องระงม การกินอาหารโอสถไม่อาจทำให้พวกมันอิ่มท้องได้เลย ร่างกายดูเหมือนจะเริ่มเกิดปัญหาขึ้นแล้ว

หลี่เหวยอีจับราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวทีละตัวเพื่อวัดความยาวของลำตัว

ยังคงขาดไปอีกเพียงเล็กน้อยก็จะยาวถึงสองชุ่น

ร่างกายไม่ยอมโตขึ้นอีกแล้ว!

เขาเข้าสู่มิติโคลนเลือดเพื่อขอคำชี้แนะจากอาจารย์ป้ายวิญญาณ

"พวกมันทั้งเจ็ดอยู่ในช่วงคอขวดที่จวนจะทะลวงขอบเขตแล้ว จำเป็นต้องได้กินโอสถชั้นยอดสักคำ ถึงจะสามารถผลัดเปลี่ยนร่างจนเทียบเคียงได้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าสมุทร" เสียงจากในป้ายวิญญาณเอ่ยขึ้นเช่นนั้น

...

เหยาอินกับอิ่นที่ยี่สิบสี่เพิ่งจะเดินจากไปได้เพียงสิบกว่าก้าว ประตูหินด้านหลังก็พลันเปิดออก

หลี่เหวยอีก้าวออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นหญิงสาวทั้งสองหันกลับมา เขาก็เอ่ยด้วยท่าทางมีลับลมคมใน "สถานการณ์กระชั้นชิด ลงมือทันที"

อิ่นที่ยี่สิบสี่เข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงสิ่งใด นางพยักหน้าเบา ๆ "ข้าจะไปเตรียมเรือ ออกเดินทางจากหุบเขาหาดเงิน ทางฝั่งนั้นไม่ตกเป็นเป้าสายตาได้ง่าย"

"พวกเจ้าจะไปที่ใดกัน"

สีหน้าของเหยาอินเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง "พาข้าไปด้วยได้หรือไม่"

"ไม่ได้ การไปครั้งนี้อันตรายยิ่ง" อิ่นที่ยี่สิบสี่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

"นางพูดถูกแล้ว"

หลี่เหวยอีกลับเข้าไปในถ้ำบำเพ็ญเพียร สะพายกระบอกเลี้ยงแมลงไว้บนหลัง และพกกระบี่มังกรเหลืองติดตัว

เหยาอินก้าวเข้ามาในถ้ำบำเพ็ญเพียรของหลี่เหวยอีเป็นครั้งแรก แววตาของนางทอประกายเฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง เอ่ยหยั่งเชิงขึ้นว่า "พวกเจ้าจะไปยังถ้ำแม่น้ำใต้ดินที่แมงมุมขาวปีกบินรวมตัวกันอยู่อย่างนั้นหรือ"

"เจ้าเดาออกได้อย่างไร" หลี่เหวยอีถาม

นางกล่าว "ตั้งแต่เจ้ามาถึงสำนักเร้นลับ ก็เข้าร่วมการทดสอบเพียงแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว นอกจากที่นั่นแล้ว เจ้ายังจะไปที่ไหนได้อีก ที่นั่นคงไม่ได้มียาล้ำค่าหลงเหลืออยู่อีกหรอกนะ"

หลี่เหวยอีเงียบไปชั่วครู่

เหยาอินกล่าว "พาข้าไปด้วยเถอะนะ อย่างน้อยข้าก็พอจะช่วยอะไรได้บ้าง ข้าไม่เอายาล้ำค่าหรอก ถือเสียว่าเป็นการออกไปฝึกฝน จะได้เพิ่มพูนประสบการณ์ในการรับมือกับภยันตรายบ้าง"

หลี่เหวยอีหาเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ

อิ่นที่ยี่สิบสี่นั่งอยู่บนเรือลำเล็กริมหุบเขาหาดเงิน เมื่อมองเห็นชายหนุ่มหญิงสาวเดินเคียงคู่กันมาจากระยะไกล สีหน้าของนางก็พลันเย็นชาลง

"นางจะมาช่วยออกแรงเท่านั้น ไม่เอายาล้ำค่า ตกลงกันไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว"

หลี่เหวยอีกล่าวเช่นนั้นแล้วทะยานร่างขึ้น ทิ้งตัวลงบนเรืออย่างแผ่วเบา

เมื่อเห็นเหยาอินก้าวขึ้นเรือตามมาติด ๆ อิ่นที่ยี่สิบสี่ก็รู้ว่าถึงจะพูดอะไรตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์ นางพึมพำบางอย่างด้วยเสียงแผ่วเบาจนฟังไม่ได้ความ จากนั้นจึงปลดปล่อยฝ่าชี่ออกมา ขับเคลื่อนเรือลำน้อยมุ่งหน้าไปยังถ้ำแมงมุม

เพื่อรีบกลับมาให้เร็วที่สุดโดยไม่ให้ทางสำนักเร้นลับล่วงรู้ ทั้งสามจึงบุกตะลุยฝ่าเข้าไปในถ้ำแมงมุมโดยตรง

อิ่นที่ยี่สิบสี่และหลี่เหวยอีคอยกรุยทางอยู่ที่หัวเรือ

ทุกครั้งที่กระบี่มังกรเหลืองตวัดฟาดฟัน ล้วนทำลายล้างดั่งพายุพัดใบไม้แห้ง ฟันเส้นใยแมงมุมขาดสะบั้นไปเป็นจำนวนมาก ส่วนอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็ซัดฝ่ามืออย่างต่อเนื่อง ส่งพลังฝ่ามือฝ่าชี่ดั่งลมพายุหมุนกวาดฝูงแมงมุมขาวปีกบินจนปลิวว่อนไปเป็นแถบ ๆ

เหยาอินยืนอยู่กลางลำเรือ คอยกำจัดแมงมุมที่เล็ดลอดหลุดรอดเข้ามา

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวคุมเชิงอยู่ที่ท้ายเรือ เข้าห้ำหั่นกับฝูงแมงมุมที่ไล่ตามหลังมา พวกมันรู้เป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้เป็นอย่างดี จึงทุ่มเทแรงกายอย่างสุดกำลัง แววตาแมลงฉายประกายตื่นเต้นกระตือรือร้น

เพียงใช้เวลาชั่วยามเศษ หลี่เหวยอีก็มองเห็นแสงประกายสีม่วงที่ส่องออกมาจากส่วนลึกของถ้ำทางฝั่งขวาของร่องน้ำสายเลือดอีกครั้ง พร้อมกับได้กลิ่นหอมของโอสถอันเข้มข้นโชยมา

โยวฉงหรงสีม่วงอยู่ห่างจากร่องน้ำราวห้าสิบถึงหกสิบจั้ง ณ บริเวณใจกลางอันคับแคบแห่งนั้น ไอโอสถเข้มข้นเสียจนกลั่นตัวกลายเป็นหมอกควันสีม่วงตลบอบอวล

เมื่อราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวได้กลิ่นหอมของโอสถ ก็ดีใจจนเนื้อเต้น ต่างแย่งชิงกันกระพือปีกบินตรงไปยังจุดนั้น

ทว่าภาพอันพิลึกพิลั่นที่เกิดขึ้นต่อมา กลับทำให้ทั้งสามคนที่อยู่บนเรือตกใจจนร่างเย็นวาบ

ปรากฏว่า เมื่อราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวบินเข้าสู่เขตหมอกสีม่วง พวกมันกลับไม่ได้ร่อนลงบนโยวฉงหรง แต่กลับอันตรธานหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย จากนั้นลึกเข้าไปในถ้ำพลันมีเสียงเสียดสีดังกรากแกรกอันชวนขนลุกแว่วออกมา และอาณาเขตหมอกสีม่วงก็ขยายกว้างขึ้นหลายเท่าตัว

สีหน้าของหลี่เหวยอีแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขาไม่สนใจเสียงห้ามปรามของเหยาอิน แล้วกระโจนขึ้นฝั่งทันที

"เหยาอิน เจ้าอยู่เฝ้าเรือ!"

"อิ่นที่ยี่สิบสี่ เจ้าตามหลังข้ามา รักษาระยะห่างสิบวา ระวังราชันแมงมุมที่มีสี่ปีกโลหิตด้วย"

หลี่เหวยอีนำเชือกที่ฟั่นจากใยแมงมุมเส้นหนึ่งมาผูกไว้กับตัว แล้วส่งปลายอีกข้างให้อิ่นที่ยี่สิบสี่ "หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน ให้ดึงข้ากลับไปทันที"

……