ตอนที่ 95 สองเดือนให้หลัง

ฤดูร้อนผ่านพ้น ฤดูสารทเวียนมา บัดนี้ล่วงเลยไปสองเดือนแล้ว

อิ่นที่สิบสามนั่งขัดสมาธิตัวตรงอยู่บนเรือหยกอาคมยาวสี่เมตร ร่างกายมั่นคงไม่ไหวติง ไม่ได้รับผลกระทบจากกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากเลยแม้แต่น้อย เขาล่องไปตามแม่น้ำโลหิตใต้ดินที่คดเคี้ยวสลับซับซ้อน จนเข้าสู่หุบเขาลำน้ำอันกว้างใหญ่ซึ่งเป็นที่ตั้งของหุบเขาแมลงจิ่วหลี

เขาดูมีอายุราว ๆ ยี่สิบปี ใบหน้ากลมแป้นผิวพรรณขาวสะอาด ใต้คางไว้เคราสั้นกระจุกหนึ่ง

เมื่อแล่นมาถึงใต้หน้าผาสูงชันที่สลักคำว่า "หุบเขาแมลงจิ่วหลี" เอาไว้ เรือหยกก็เข้าเทียบฝั่งขวาของแม่น้ำโลหิต

ในฐานะยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรและหนึ่งในสายข่าวผู้รวบรวมข่าวสารภายนอกของสำนักเร้นลับจิ่วหลี อิ่นที่สิบสามคือหนึ่งในคนเร้นลับเพียงไม่กี่คนที่มีความเชี่ยวชาญเส้นทางแม่น้ำใต้ดินที่มุ่งสู่หุบเขาแมลงจิ่วหลี

ส่วนพวกรุ่นเยาว์อย่างอิ่นที่ยี่สิบสาม อิ่นที่ยี่สิบสี่ และอิ่นที่ยี่สิบห้า แม้แต่คุณสมบัติที่จะสำเร็จวิชาออกสู่โลกภายนอกอย่างเป็นทางการยังไม่มีด้วยซ้ำ จำเป็นต้องบำเพ็ญเพียรและเติบโตอยู่ในสำนักเร้นลับต่อไป

หลังจากขึ้นฝั่งแล้ว อิ่นที่สิบสามก็ยื่นมือออกไปในความว่างเปล่า

"ซ่า!"

เรือหยกอาคมยาวสี่เมตรพลันลอยละล่องขึ้นมา ก่อนจะกลายสภาพเป็นเรือลำจิ๋วประณีตยาวสี่นิ้ว ตกลงบนฝ่ามือของเขา

มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ ของวิเศษระดับอาวุธอาคมชั้นกลางชิ้นนี้ช่างใช้งานได้ดียิ่งนัก ยามอยู่ในน้ำสามารถแล่นได้ถึงวันละหนึ่งพันแปดร้อยลี้ แมลงดุร้ายทั่วไปไม่มีทางไล่ทัน เครือข่ายการเดินทางใต้พิภพที่ผู้คนต่างหวาดกลัวนี้ นับจากนี้ไปก็คือถิ่นของเขาแล้ว

"ของดีในราชสำนักมีเยอะจริง ๆ มิน่าล่ะใคร ๆ ถึงอยากขึ้นครองใต้หล้ากันทั้งนั้น"

ขณะเก็บเรือหยกอาคมเข้าอกเสื้อ เสียงการปะทะต่อสู้อันดุเดือดระลอกแล้วระลอกเล่าก็แว่วเข้าหูอิ่นที่สิบสาม

มาจากทิศทางของหน้าผาหินพลังจิต

มีคนกำลังท้าประลองกับสามคนบนหน้าผาหินพลังจิตงั้นหรือ

อิ่นที่สิบสามรู้สึกประหลาดใจในอก เขาสาวเท้าอย่างรวดเร็วผ่านพงพฤกษาสีม่วง จนมาถึงริมลานกว้างใต้หน้าผาหินพลังจิต

"ศิษย์พี่สิบสาม!"

"คารวะศิษย์พี่สิบสาม!"

...

อิ่นที่ยี่สิบสาม อิ่นที่ยี่สิบสี่ และอิ่นที่ยี่สิบห้าต่างมารอดูการต่อสู้อยู่ที่นี่ก่อนแล้ว พากันประสานมือคารวะอิ่นที่สิบสาม

ระหว่างพวกเขาสามคนไม่เคยต้องมีพิธีรีตองเช่นนี้ เพราะฝีมือไม่ได้ต่างกันมากนัก อนาคตยังบอกไม่ได้ว่าใครจะเหนือกว่าใคร แต่อิ่นที่สิบสามเข้าสำนักเร้นลับมาก่อนพวกเขาร่วมสิบปีขึ้นไป ตบะพลังย่อมลึกล้ำอย่างยิ่ง

"ยี่สิบห้า ทำไมยังผอมกะหร่องอยู่อีก ข้านึกว่าเจ้าเป็นคนท้าประลองหน้าผาหินพลังจิตเสียอีก เป็นอย่างไรบ้าง กลายเป็นสีเงินล้วนหรือยัง" อิ่นที่สิบสามใช้นิ้วเคาะหน้าอกอิ่นที่ยี่สิบห้าพลางเอ่ยยิ้ม ๆ ทว่าครู่ต่อมาสายตากลับทอดไปยังหนึ่งคนหนึ่งเงาที่กำลังประหัตประหารกันอยู่ใจกลางลานกว้าง แววตาพลันแข็งค้างลงทันที

อิ่นที่ยี่สิบห้ารู้สึกเจ็บแปลบที่อก ได้แต่ทนไว้แล้วตอบว่า "ใกล้แล้วขอรับ! แต่ต่อให้เส้นรอยกลายเป็นสีเงินล้วน ก็อย่าหวังว่าจะรับขวานของอิ่นที่เก้าได้เกินยี่สิบกระบวนท่าเลย... เก้าสิบเอ็ดเส้นรอยกับหนึ่งร้อยเส้นรอย ช่องว่างมันไม่ได้ห่างกันธรรมดา ๆ เสียหน่อย"

"อิ่นที่เก้าก็แพ้แล้วงั้นรึ เจ้าหนุ่มนี่เป็นใครกัน ถึงได้กล้าท้าประลองกับหยางเสินจิ้งผู้มีร้อยเส้นรอยเงินล้วนแล้ว"

อิ่นที่สิบสามยิ่งดูก็ยิ่งตื่นตระหนก ลูกตาแทบจะถลนออกมา เพราะการที่สามารถประมือกับกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนได้อย่างสูสี ย่อมคู่ควรนับเป็นตัวตนระดับเมล็ดพันธุ์ผู้สืบทอดอย่างแน่นอน

อิ่นที่ยี่สิบห้าทอดถอนใจยาว "เด็กใหม่ของปีนี้ เพิ่งมาถึงสำนักเร้นลับได้แค่สี่เดือนเท่านั้น แต่พลังรบกลับพุ่งทะยานอย่างรวดเร็วในทุก ๆ เดือน ราวกับไม่มีคอขวดเลยสักนิด"

นอกจากคนเร้นลับทั้งสี่แล้ว เหยาอินในชุดขาวพลิ้วไหวดุจนางเซียนในภาพวาดยังยืนสงบนิ่งอยู่ริมลานกว้าง ดวงตางามจับจ้องสนามรบ สีหน้าจริงจังยิ่งกว่าผู้ใด

ผู้อาวุโสคนเร้นลับรุ่นก่อนเองก็ปรากฏตัวขึ้นหลายคน ยืนทอดสายตามองมาจากในโรงโอสถอาหาร

อิ่นที่สิบสามเพ่งมองหลี่เหวยอีอยู่ครู่ใหญ่ พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงอุทานอย่างตื่นรู้ว่า "ที่แท้ก็เขานี่เอง เขากลับเข้าร่วมสำนักเร้นลับแล้ว น่าสนใจ ช่างน่าสนใจจริง ๆ !"

"ศิษย์พี่สิบสามรู้จักเขาด้วยหรือ" อิ่นที่ยี่สิบสี่เอ่ยถาม

"สองสามเดือนมานี้ ชื่อเสียงของเขาในมณฑลหลีไม่ธรรมดาเลยทีเดียว โดยเฉพาะเมื่อสองเดือนก่อน หลังจากกวาดล้างพรรคฉางหลินจนราบคาบ ก็เหมือนไปก่อเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ตระกูลหยางเพิ่มเงินค่าหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้อาวุโสรุ่นก่อนของตระกูลเซวียถึงกับลั่นวาจาว่าจะลงมือสังหารเขาด้วยตนเองเพื่อชดใช้ชีวิตให้เซวียเจิ้ง ยังดีที่หลบมาอยู่ในสำนักเร้นลับ ไม่อย่างนั้นแม้แต่เผ่าชางหลีก็ใช่ว่าจะคุ้มกะลาหัวเขาได้"

อิ่นที่สิบสามกล่าวต่ออย่างคล่องแคล่วราวกับนับสมบัติในกระเป๋า "มีคนกล่าวว่า เขาคือยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุ"

"บ้างก็ว่า พลังรบของเขาทัดเทียมกับกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน เป็นเมล็ดพันธุ์ผู้สืบทอดของเผ่าจิ่วหลี คิดจะบ่มเพาะให้เป็นผู้สืบทอดลำดับสองต่อจากชางหลี เดิมทีข้ายังนึกว่าข่าวลือจะเกินจริงไปเสียอีก... จุ๊ ๆ ..."

"จริงสิ ยังมีคนเล่าอีกว่า เขากับคุณหนูสี่แห่งเผ่าชางหลีมีใจตรงกัน แต่ถูกหยางอวิ๋นสอดแทรกเข้ามาขัดขวาง ถึงได้ผูกความแค้นกับตระกูลหยาง เรื่องราวของหนุ่มจนกับหญิงผู้สูงศักดิ์มักมีขวากหนามเสมอ แถมคู่แข่งแต่ละคนก็เก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ"

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เหยาอินก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองอิ่นที่สิบสามแวบหนึ่ง

อิ่นที่ยี่สิบสี่ขมวดคิ้ว "ข่าวลือเหลวไหลพรรค์ใดกัน หลีหลิงข้ารู้จักดี ทั้งนางและหลี่เหวยอีสองคนนี้ ดูไม่ใช่นิสัยที่จะมีใจให้ใครง่าย ๆ เลยสักนิด"

"ข้าเป็นถึงสายข่าวของสำนักเร้นลับเชียวนะ ข่าวของข้าไม่มีทางไร้มูลเด็ดขาด ทางจวนผู้ตรวจการมณฑลเคยสืบประวัติเขาอย่างละเอียด เขาเคยพบประมุขและฮูหยินแห่งตระกูลหลีที่ด่านเหยามาแล้ว แถมยังได้รับความสำคัญจากเจี่ยโส่วชางหลีอย่างมาก เพื่อเหล่าน้องเขยผู้นี้ ชางหลีถึงกับเคยตะโกนท้าทายผู้ฝึกพลังยุทธ์รุ่นเยาว์ทุกคน จนกลายเป็นเรื่องฮือฮาไม่น้อย" อิ่นที่สิบสามหัวเราะ

อิ่นที่ยี่สิบสี่นิ่งเงียบไป ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ในเผ่าจิ่วหลี แซ่ "หลี" ถือเป็นแซ่ใหญ่อันดับหนึ่ง

แต่กลุ่มคนที่สามารถเรียกขานว่า "ตระกูลหลี" ได้นั้น มีเพียงสายเลือดหลักสายตรงของเผ่าชางหลีเท่านั้น เพราะพวกเขาคือทายาทของชางหวัง ชางหวังคือบุตรคนโตของเทพแห่งจิ่วหลี และเป็นสายหลักอันดับหนึ่งในนามท่ามกลางผู้สืบสายเลือดแห่งเทพจิ่วหลี

"แข็งแกร่งจริง ๆ ต้านทานหยางเสินจิ้งได้อย่างสูสีแทบไม่เพลี่ยงพล้ำ มิน่าเล่าถึงได้รับความสำคัญจากเผ่าชางหลีจนคิดจะรับตัวเป็นเขยแต่งเข้า" อิ่นที่สิบสามกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่แค่นหัวเราะ "คนที่มีพรสวรรค์เลิศล้ำปานเขา มีหรือจะยอมแต่งเข้าตระกูลผู้อื่น? เผ่าชางหลีสำคัญตนผิดไปแล้ว หลีหลิงก็เป็นเพียงกายกึ่งเซียนเท่านั้น มีคุณสมบัติอันใดกัน?"

"ปัง! ปัง..."

หลี่เหวยอีมีฝ่าชี่เอ่อล้นทั่วร่างคล้ายห่อหุ้มด้วยเมฆหมอก เขาตวัดกระบี่มังกรเหลืองอย่างต่อเนื่อง เพื่อต้านรับทวนยาวที่ร่ายรำอยู่ในมือของหยางเสินจิ้งอย่างหักหาญ

สองเดือนมานี้ เขาหลอมสร้างเส้นรอยสีทองขึ้นมาได้ถึงห้าสิบห้าเส้น ทำให้พละกำลังทางกายภาพเพิ่มพูนขึ้นมาอีกขั้นใหญ่

ทว่าการหลอมสร้างเส้นรอยสีทองต้องเสียเวลาไปมหาศาล จึงยังไม่สามารถทะลวงขั้นไปสู่จุดจู่เถียนตาน้ำพุที่เก้าได้

ข้อเสียเปรียบใหญ่หลวงที่สุดของการยังไม่ทะลวงจุดจู่เถียนก็คือ ภายในร่างมีเพียงจุดเฟิงฝู่จุดเดียวที่กักเก็บฝ่าชี่สำหรับสำแดงยอดวิชายุทธ์ได้เพียงกระบวนท่าเดียว ทว่ายอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุที่เบิกจุดจู่เถียนแล้ว จะสามารถโคจรฝ่าชี่ระเบิดพลังรบที่เหนือล้ำกว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของตนออกมาได้นับสิบ หรือแม้กระทั่งหลายสิบกระบวนท่า

ดั่งเช่นอิ่นที่เก้า ในยามที่โคจรฝ่าชี่จู่เถียน พลังรบจะพุ่งพรวดขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนสามารถประมือกับหยางเสินจิ้งได้อย่างสูสีดุเดือด รอจนกระทั่งฝ่าชี่จู่เถียนหมดสิ้นลง ถึงจะพ่ายแพ้ในทันที

ภายใต้การเกื้อหนุนของเส้นรอยสีทอง พลังอาคมในร่างของหลี่เหวยอีไหลเวียนได้รวดเร็วและราบรื่นยิ่งขึ้น ประกอบกับพละกำลังทางกายที่เพิ่มขึ้น ในที่สุดเขาก็สามารถต้านรับการโจมตีของหยางเสินจิ้งในสภาวะที่ระเบิดฝ่าชี่จู่เถียนออกมาได้แล้ว หากเป็นก่อนหน้านี้ แม้แต่กระบวนท่าเดียวยังยากจะต้านทาน

"หยางเสินจิ้งช่างร้ายกาจยิ่งนัก ผ่านไปยี่สิบเจ็ดกระบวนท่าแล้ว ฝ่าชี่จู่เถียนของเขายังเปี่ยมล้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

หลี่เหวยอียืนหยัดต้านรับจนถึงกระบวนท่าที่สามสิบเอ็ด ในที่สุดก็สัมผัสได้ว่าฝ่าชี่จู่เถียนของหยางเสินจิ้งเหือดแห้งลง และพลังรบก็ลดฮวบกลับสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว เขาจึงเปิดฉากสวนกลับอย่างเด็ดขาด กระหน่ำซัดกระบวนท่ากฎสวรรค์ผสานอาคมสารพัดรูปแบบออกไปอย่างถล่มทลาย

หลังจากนั้นเจ็ดกระบวนท่า

"ตูม!"

หลี่เหวยอีฟันดาบเดียวผ่าร่างหยางเสินจิ้งขาดเป็นสองท่อน กลายสภาพเป็นฝ่าชี่แสงจิตวิญญาณสองกลุ่มพุ่งลอยกลับเข้าไปในผนังหินพลังจิต

หลี่เหวยอียืนตระหง่านอยู่บนลานกว้าง เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด พลางก้มมองรอยเลือดตรงง่ามมือ แล้วลอบรำพึงในใจ "ด้วยระดับการฝึกตนแปดตาน้ำพุ การจะหักหาญต้านรับสภาวะระเบิดพลังต่อสู้ที่โคจรฝ่าชี่จู่เถียนของกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน ยังคงยากเย็นเกินไปจริง ๆ! ต้องทะลวงขั้นไปถึงเก้าตาน้ำพุให้ได้ ถึงจะสามารถสยบอีกฝ่ายให้ราบคาบได้ภายในหนึ่งถึงสองกระบวนท่า"

"ต่างกันเพียงขั้นเดียว ช่างห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว"

อิ่นที่สิบสามจ้องมองหลี่เหวยอีที่นั่งขัดสมาธิปรับลมปราณ ค่อย ๆ ซึมซับความตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยพวยพุ่งขึ้นมา "หากเมื่อครู่ข้าไม่ได้ตาฝาดไป... เขาไม่ได้โคจรฝ่าชี่จู่เถียนเลยตลอดเวลา? ใช้เพียงพลังรบในสภาวะปกติ เอาชนะกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนได้เนี่ยนะ?"

คนเร้นลับอีกสามคนต่างมีสีหน้าประหลาดพิกล พวกเขารู้ตื้นลึกหนาบางอยู่บ้าง จึงเกิดความสงสัยอย่างหนักว่าหลี่เหวยอียังไม่ได้ทะลวงผ่านตาน้ำพุที่เก้าจริง ๆ

แต่นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?

ในหน้าประวัติศาสตร์ไม่เคยมีบันทึกเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลยสักนิด!

ผู้อาวุโสคนเร้นลับหลายคนที่ยืนเฝ้าดูการต่อสู้ต่างผ่อนคลายท่าทีลง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม ดูเบิกบานสำราญใจเป็นอย่างยิ่ง

อิ่นที่สิบสามเดินเข้าไปทำความเคารพ

"เสี่ยวสิบสาม เจ้าเร่งรีบกลับมาจากแม่น้ำใต้ดิน มีเรื่องสำคัญอันใดหรือ?" ผู้เฒ่าเฝ้าประตูเอ่ยถาม

อิ่นที่สิบสามกล่าวว่า "ช่วงหลายเดือนมานี้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ตำบลจั้งเซียน ซึ่งดึงดูดสายตาของผู้ฝึกยุทธ์ทั่วทั้งใต้หล้า ข้าเองก็เข้าสู่แม่น้ำใต้ดินมาจากทางนั้น จึงตั้งใจรีบกลับมาเพื่อจะขอเข้าพบอิ่นจวิน"

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูเป็นผู้รวบรวมข่าวสารจากภายนอก มีหน้าที่ส่งต่อข่าวสำคัญให้อิ่นจวิน เขาเอ่ยถามว่า "ตำบลจั้งเซียนมีความเปลี่ยนแปลงใหม่อีกหรือ?"

อิ่นที่สิบสามพยักหน้า "มิติรัศมีเซียนภายในตำบลจั้งเซียน เมื่อไม่กี่วันก่อนเกิดการขยายตัวอย่างรุนแรง มีสมบัติวิเศษล้ำค่าทยอยปรากฏขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แม้กระทั่งราชาวานรสี่ทิศ เมื่อหกวันก่อนยังปรากฏกาย ท้องฟ้าทั่วทั้งผืนถูกไอปิศาจปกคลุม มืดทะมึนไปไกลหลายร้อยลี้"

ผู้อาวุโสคนเร้นลับทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างเปลี่ยนสีหน้าด้วยความตระหนก

ราชาวานรสี่ทิศปักหลักยึดครองสันเขาเทียนหยา เป็นอสูรซ่าที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในแดนใต้ ทุกครั้งที่มีการจัดงานวันเกิดใหญ่ ขุมกำลังฝ่ายต่าง ๆ ในเจ็ดมณฑลแดนใต้ล้วนต้องส่งของขวัญแสดงความยินดีไปให้ มิเช่นนั้นจะถือว่าเป็นการลบหลู่ดูหมิ่น และจะนำภัยพิบัติครั้งใหญ่หลวงมาสู่ตน แม้กระทั่งสามจอมโจรเถื่อนที่ผู้คนต่างหวาดกลัวอย่าง 'ฉวีฝัวตู้' แห่งกวานซาน 'สือหน่าเอ่อร์' แห่งกองทัพตี้หลางหวัง และ 'อวี่เหวินเหยียน' แห่งเยี่ยเฉิง ต่างก็ต้องเดินทางไปคารวะแสดงความนอบน้อม

การที่ตัวตนระดับนี้เดินทางมายังมณฑลหลี ขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายในมณฑลหลีย่อมต้องสั่นสะท้านไปตาม ๆ กัน

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูเอ่ยถาม "สำนักจั่วชิวมีความเคลื่อนไหวหรือไม่?"

ในแดนใต้ สำนักจั่วชิวถึงจะเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดตัวจริง บารมีของสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลนั้นสูงส่งยิ่งนัก แม้แต่ราชาวานรก็ยังต้องยอมล่าถอยให้ส่วนหนึ่ง หากเผ่าจิ่วหลีไม่ตกต่ำลง ย่อมต้องมีพลังอำนาจระดับนี้เช่นกัน

อิ่นที่สิบสามกล่าวว่า "ผู้สืบทอดของสำนักจั่วชิวได้เดินทางไปถึงฝั่งตำบลจั้งเซียนแล้ว ทั้งยังได้ประมือกับชางหลีและผู้สืบทอดของสำนักหลงเหมินไปแล้ว ผลแพ้ชนะยังไม่อาจทราบได้"

"นอกจากนี้ ทูตสวรรค์หลวนไถได้เดินทางมาถึงมณฑลหลีอย่างลับ ๆ เมื่อครึ่งเดือนก่อน และได้เข้าพบหัวหน้าเผ่าทั้งเก้าเผ่าตามลำดับ ในตัวพกพาพระบัญชาของเจ้าสำนักวังหลิงเซียวท่านหนึ่งมาด้วย เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อเร่งรัดให้เผ่าจิ่วหลียกทัพไปปราบโจรเถื่อน ขณะเดียวกันก็มาเพื่อจัดเตรียมทรัพยากรเสบียงอาหารให้แก่กองทัพราชสำนัก"

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา "นี่เห็นเผ่าจิ่วหลีเป็นดั่งยุ้งฉางคลังสมบัติกันหมด ใคร ๆ ก็อยากจะเข้ามากัดกินสักคำ"

"อย่างไรเสียทูตสวรรค์หลวนไถก็เป็นตัวแทนของราชสำนัก และในตอนนี้วังหลิงเซียวเองก็ยังมิได้ล่มสลาย อวี้เหยาจื่อก็ยังคงเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้า ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินได้"

อิ่นที่สิบสามกล่าวต่ออีกว่า "ว่ากันว่าทูตสวรรค์หลวนไถผู้นี้ยังเยาว์วัยยิ่งนัก ได้ประกาศกร้าวต่อผู้สืบทอดสำนักหลงเหมินแล้วว่าจะสังหารเขาที่มณฑลหลีให้จงได้"

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูทอดถอนใจยาว

ทั้งวังหลิงเซียวและสำนักหลงเหมิน ในยามนี้เผ่าจิ่วหลีล้วนมิอาจล่วงเกินได้ทั้งสองฝ่าย ไม่ว่าใครจะมาตายที่มณฑลหลี ล้วนแต่เป็นเรื่องนำพาหายนะมาทั้งสิ้น