ตอนที่ 94 ทะลวงขั้นอย่างต่อเนื่อง

อิ่นที่ยี่สิบสี่แสดงสีหน้าใคร่รู้ "เจ้าจะไปสนใจนางขนาดนั้นทำไม ในตอนนี้พวกเจ้าก็ยังคงเป็นคู่แข่งกันอยู่ไม่ใช่หรือ"

หลี่เหวยอียกคำพูดที่อิ่นที่ยี่สิบสี่เคยกล่าวต่อหน้าเหยาอินมาใช้ "อาจเป็นเพราะนางหน้าตาสะสวยกระมัง!"

"เช่นนั้นข้าขอเตือนว่าเจ้าอย่าได้คิดมีใจให้นางจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดจากการพลัดพรากดับสูญในภายภาคหน้า มีแต่จะทำร้ายผู้อื่นและทำร้ายตนเองเปล่า ๆ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ทอดถอนใจ "นางมีกายหยกแตกวิญญาณน้ำแข็งที่หาได้ยากยิ่ง ซึ่งจะปรากฏขึ้นเฉพาะในกายเซียนบริสุทธิ์เท่านั้น ในบรรดากายเซียนบริสุทธิ์หมื่นคน อาจมีเพียงคนเดียวด้วยซ้ำ"

"หยกแตกวิญญาณน้ำแข็ง..."

หลี่เหวยอีทวนคำตามด้วยความสงสัย

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "พูดอีกอย่างก็คือ กายเซียนบริสุทธิ์นั้นบริสุทธิ์เกินไป ร่างกายจึงแตกสลายได้ง่ายดั่งหยก ปริร้าวได้ง่ายดั่งน้ำแข็ง สาเหตุที่ปรากฏกายเนื้อหายากเช่นนี้ ส่วนใหญ่มีต้นตอมาจากบิดามารดาของนาง มันคือการกลายพันธุ์ของสายเลือดอันประหลาดพิกล บิดาของนาง..."

พอพูดถึงตรงนี้ นางก็หยุดพูดลงในทันที

"ข้าเคยได้ยินแต่กายกึ่งเซียน นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องที่ว่าบริสุทธิ์เกินไปด้วย" หลี่เหวยอีรู้สึกว่าจำเป็นต้องหาโอกาสเติมความรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้ขนานใหญ่เสียแล้ว

รอให้ได้เป็นคนเสินอิ่นก่อน ค่อยไปดูที่หอตำราของหอกวานไห่

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "ใต้หล้านี้ ทุกสิ่งล้วนแต่มากเกินไปย่อมไม่ดี กายเซียนบริสุทธิ์ที่มีกายหยกแตกวิญญาณน้ำแข็ง ส่วนใหญ่ล้วนมีชีวิตอยู่ได้ไม่พ้นสิบแปดปี มิฉะนั้นเจ้าคิดว่านางในฐานะหลานสาวของประมุขเผ่าเย่าหลี ทั้งยังเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ สูงส่งเพียงใด เหตุใดจึงต้องมาร่วมการทดสอบของสำนักเร้นลับเล่า"

"สำนักเร้นลับช่วยนางได้หรือ" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่ส่ายหน้า "ในประวัติศาสตร์เคยมีบันทึกเรื่องที่กายเซียนบริสุทธิ์ผู้มีกายหยกแตกวิญญาณน้ำแข็งรอดชีวิตมาได้อยู่เหมือนกัน ทั้งยังสำแดงพลังต่อสู้ของกายเซียนบริสุทธิ์ออกมาได้อย่างถึงขีดสุด สร้างความสำเร็จสูงส่งยิ่งนัก แต่นั่นเป็นเพราะเสาะหาบุปผาหยางยิ่งยวดพบ... ซึ่งของสิ่งนี้ สำนักเร้นลับก็ไม่มีเช่นกัน"

"หากนางสามารถตระหนักรู้มโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีได้ ก็อาจจะเบิกเส้นทางรอดได้สายหนึ่ง ทว่าความหวังนั้นริบหรี่เกินไป"

หลี่เหวยอีรู้ว่ามีหลายสิ่งบนโลกที่ตนเองไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ทำได้เพียงกล่าวว่าต่างคนต่างมีชะตากรรมของตนเอง ชั่วชีวิตของคนเราต้องพานพบการได้รู้จักและการลาจากอยู่หลายครั้งครา

สิ่งงดงามมักร่วงโรยเสมอ หลังจากทอดถอนใจและนึกเสียดายไปแล้ว ชีวิตของตนก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป

"อิ่นที่ยี่สิบสี่ เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว!"

หลี่เหวยอีทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วเดินตรงกลับไปยังผาป่าต้นเลือดทันที

อิ่นที่ยี่สิบสี่ชะงักไป จากนั้นจึงเข้าใจได้ในทันที เจ้าหมอนี่อาศัยคำถามเรื่องกายเนื้ออันเป็นความลับและพิเศษของเหยาอินมาหยั่งเชิงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเหยาอินนี่เอง

นางมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเหยาอินจริง ๆ จึงได้รู้เรื่องราวของอีกฝ่ายอย่างกระจ่างแจ้งทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้

แม้อิ่นที่ยี่สิบสี่จะอายุเพียงสิบหกปี แต่การที่สามารถมีชีวิตรอดเป็นคนสุดท้ายในกลุ่มผู้เข้ารับการทดสอบได้ จะเป็นคนที่มีอารมณ์ความรู้สึกปรากฏบนใบหน้าไปเสียทั้งหมดได้อย่างไร นางย่อมมีด้านที่สุขุมลุ่มลึกและเจนจัดอยู่แล้ว

ตอนที่การทดสอบในถ้ำแมงมุมสิ้นสุดลง อิ่นที่ยี่สิบสี่ก็มองออกว่าความแข็งแกร่งของหลี่เหวยอีไม่ธรรมดาเลย มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นคู่แข่งที่ร้ายกาจที่สุดของเหยาอิน ทว่าเขากลับมีจุดอ่อนทางนิสัยที่เด่นชัด เพราะเขาไม่ได้ฉวยโอกาสสังหารเหยาอินภายในถ้ำแมงมุม

จากการวิเคราะห์สองประเด็นนี้เอง อิ่นที่ยี่สิบสี่จึงได้ใช้กลยุทธ์ของตนเพื่อช่วยเหลือเหยาอิน โดยพุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนของหลี่เหวยอีโดยเฉพาะ

"ถูกมองออกแล้วหรือนี่ น่าปวดหัวจริง ๆ มีจุดที่ถูกเขาจับทางได้เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งจุดแล้ว"

อิ่นที่ยี่สิบสี่เดินตรงไปหาเหยาอิน นางตัดสินใจที่จะเปิดเผยทุกอย่างกับอีกฝ่าย เพื่อจะได้ไม่ถลำลึกจนเกินไป ตอนนี้หลี่เหวยอีแทบจะแน่นอนแล้วว่าจะได้เป็นคนเสินอิ่น จึงไม่ได้เป็นคู่แข่งที่เป็นศัตรูคู่อาฆาตถึงขั้นหมายเอาชีวิตกับเหยาอินอีกต่อไป

……

การบำเพ็ญเพียรในระดับขั้นของผู้ใช้วิชาจิต คือการกลืนกินแสงและหล่อเลี้ยงเปลวเพลิงอย่างไม่หยุดยั้ง

ไม่ว่าจะเป็นวิธีทำสมาธิที่ร้ายกาจเพียงใด การดูดซับแสงในธรรมชาติต่างก็เป็นเรื่องที่เชื่องช้าทั้งสิ้น

ทว่าโอสถแสงเพลิงกลับไม่เหมือนกัน

หลี่เหวยอีกลืนโอสถแสงเพลิงเม็ดแรกลงไป ภายในท้องก็พลันอบอุ่นขึ้นมาทันที จากนั้นทั่วทั้งร่างก็ถูกแสงสว่างที่แผ่ออกมาจากช่องท้องส่องสว่างจนกระจ่างจ้า กายเนื้อสว่างเจิดจ้าราวกับแก้วที่ถูกเผาจนแดงก่ำ

เขาเข้าสู่การทำสมาธิในทันที

จินตนาการว่าตนเองคือต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์สูงตระหง่านสองต้น เพื่อดูดซับแสงสว่างทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

เปลวเพลิงแสงสว่างทั่วทั้งถ้ำล้วนแปรเปลี่ยนเป็นละอองแสงหนาแน่น ดั่งสายธารที่หลั่งไหลพุ่งตรงไปยังแดนวิญญาณหว่างคิ้วของเขา

ภายในหว่างคิ้ว เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งและรวดเร็ว

ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน แสงสว่างของโอสถแสงเพลิงเม็ดแรกก็มอดดับลงจนหมดสิ้น ถูกดูดซับไปสามส่วน สูญเปล่าไปเจ็ดส่วน

"ทั่วทั้งแดนวิญญาณหว่างคิ้วเปี่ยมล้นไปด้วยเปลวเพลิง เทียบเท่ากับปริมาณที่สะสมจากการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากถึงสามเดือน"

หลี่เหวยอีรู้สึกปวดใจยิ่งนัก เพื่อประหยัดเวลาสามเดือนนี้ เหรียญเงินหนึ่งแสนเหรียญพลันมลายหายไปในพริบตา

"ต่อไปก็คือการเคี่ยวกรำเปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณอย่างต่อเนื่อง จนกว่าจะควบแน่นกลายเป็นเปลวเพลิงสว่างที่มีระดับขั้นสูงกว่า"

หลี่เหวยอีถือว่าตนเองเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ของอิ่นที่ยี่สิบสี่และหยางอวิ๋น ทั้งยังสามารถไปขูดรีดจากเหยาอินได้อีกก้อนหนึ่ง เพราะอย่างไรเสียตนก็ถือว่าเคยช่วยชีวิตนางไว้ถึงสองครา

ย่อมสามารถใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยได้บ้าง

หากเงินหมด อย่างมากก็แค่ไปทวงหนี้ ดังนั้นเขาจึงรีบกลืนโอสถแสงเพลิงเม็ดที่สองลงไปทันที

ผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน แสงสว่างของโอสถแสงเพลิงเม็ดที่สองก็สลายไปจนหมด

ครั้งนี้ดีขึ้นเล็กน้อย ดูดซับไปสามส่วนครึ่ง

เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้วควบแน่นขึ้นมาก อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงสว่างก็ยิ่งเจิดจ้าบาดตา ทว่าระยะห่างที่จะแปรเปลี่ยนเป็น "เปลวเพลิงสว่าง" นั้น ดูเหมือนยังห่างไกลนัก

เม็ดที่สาม เม็ดที่สี่

ล่วงเข้าสู่วันที่ห้า หลี่เหวยอีหยิบโอสถแสงเพลิงเม็ดสุดท้ายออกมา อารมณ์บูดบึ้งไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง เผาผลาญคฤหาสน์หนึ่งหลังในนครจิ่วหลีไปทุกวัน ติดต่อกันสี่วันแล้วกลับยังทะลวงขั้นไม่ได้

ยาเม็ดนี้มันหลอกลวงต้มตุ๋นกันเกินไปแล้ว!

แพงอย่างไร้เหตุผลสิ้นดี

ในใจสงสัยอย่างหนักว่า อิ่นที่ยี่สิบสี่เอาโอสถปลอมมาหลอกเขา

"หากกลืนเม็ดนี้ลงไปแล้วยังทะลวงขั้นไม่ได้ ข้าจะไปคิดบัญชีกับอิ่นที่ยี่สิบสี่ วางแผนเล่นงานข้าทุกครั้ง เหรียญเงินสี่ล้านเหรียญดูเหมือนจะยังถูกเกินไป ต้องทำให้นางกระอักเลือดจริง ๆ เสียแล้ว"

หลี่เหวยอียกโถดินเผาขึ้นกรอกน้ำพุทองเข้าปากอึกใหญ่ ก่อนจะกลืนโอสถแสงเพลิงเม็ดสุดท้ายลงไป

ครึ่งวันต่อมา เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้วหลังผ่านการบีบอัดและเคี่ยวกรำซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลันสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง สั่นไหวอยู่นานถึงครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งในชั่วขณะหนึ่ง เปลวเพลิงทั้งหมดก็ยุบตัวถล่มเข้าสู่ศูนย์กลาง

"ตูม!"

แดนวิญญาณหว่างคิ้วกลับคืนสู่ความสงบเงียบ

เปลวเพลิงอันบ้าคลั่งทั้งหมดหดเล็กลงจนกลายเป็นเปลวไฟสว่างไสวขนาดเท่าเมล็ดถั่วลันเตา

เปลวไฟนี้ดูราวกับเป็นของแข็ง ไม่ไหวติงไม่สั่นคลอน สว่างไสวประดุจดวงดารา

"ฮ่าๆ สำเร็จแล้ว เปลวเพลิงสว่างสำเร็จแล้ว!"

หลี่เหวยอีหัวเราะลั่นในถ้ำพัก คร้านจะทำสมาธิดูดซับโอสถแสงเพลิงที่เหลืออยู่ต่อไป เขารีบควักปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ออกมาทันที

ละอองแสงเปลวเพลิงสว่างเม็ดแล้วเม็ดเล่าปลดปล่อยออกจากหว่างคิ้ว พรั่งพรูเข้าสู่ปลาไท่จี๋ของเต้าจู่เพื่อกระตุ้นให้มันทำงาน

"ซ่า——"

เมื่อปลาสัมฤทธิ์ทั้งสองตัวหมุนวน ใต้เท้าของหลี่เหวยอีก็ปรากฏรอยประทับไท่จี๋ขึ้นมา พลังแห่งมิติปะทุออก ดึงรั้งร่างของเขาเข้าสู่โลกจุลภาคของพระบรมสารีริกธาตุ

ภายในถ้ำพัก ชั่วพริบตาก็เหลือเพียงพระบรมสารีริกธาตุลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ โดยมีรอยประทับไท่จี๋คอยรองรับไว้

หลังผ่านพ้นสภาวะไร้น้ำหนัก หลี่เหวยอีก็ปรากฏตัวขึ้นบนผืนแผ่นดินโคลนเลือดที่คล้ายดั่งทะเลแห้งเหือดอีกครั้ง รอบด้านดูกว้างขวางขึ้นมาก หมอกเลือดที่เคยปกคลุมและกักขังมิติทั้งหมดไว้ได้ถอยร่นออกไปไกล

"มิติโคลนเลือดดูเหมือนแค่ใหญ่ขึ้น ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเลย" หลี่เหวยอีถอนหายใจ

เสียงภายในป้ายวิญญาณดังขึ้น "เจ้าลองใช้พลังจิตดูว่าสามารถทำให้หมอกเลือดบริเวณริมขอบมิติสลายไปได้หรือไม่"

หลี่เหวยอีรีบเก็บงำอารมณ์ความรู้สึกทั้งปวง ในระหว่างการทำสมาธิจิตก็เริ่มจดจ่อขึ้นเรื่อยๆ เขาใช้มโนภาพค่อยๆ ลอกหมอกเลือดในทิศทางหนึ่งออกทีละนิด หมอกเลือดค่อยๆ เบาบางลง

หลังผ่านการทดลองหลายครา การควบคุมพลังจิตและหมอกเลือดของเขาก็ยิ่งชำนาญมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเขาลอกม่านหมอกเลือดชั้นสุดท้ายออก ภาพอันน่าตื่นตะลึงสะเทือนขวัญอย่างยิ่ง หลังผ่านไปหลายเดือน ก็ปรากฏสู่สายตาของเขาอีกครั้ง

ด้านหลังหมอกเลือด กลับเป็นท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลเกลียวคลื่นซัดสาด

ปลายสุดของท้องทะเลคือต้นหม่อนยักษ์มหึมาสองต้นที่พึ่งพาอิงแอบกัน สูงตระหง่านไม่รู้กี่หมื่นเมตร แผ่กิ่งก้านใบอันดกหนาและสว่างไสวสู่ขอบฟ้า ใบไม้ทุกใบล้วนเปล่งประกายแสงเจิดจ้าดั่งดวงสุริยันจันทรา

บนผิวน้ำทะเลเต็มไปด้วยดอกไม้สีทองขนาดเล็กใหญ่บานสะพรั่ง ไร้ซึ่งใบ มีเพียงรากสีขาวที่แช่อยู่ในน้ำ

นี่คือทะเลทังกู่ที่เรือสำเภาสัมฤทธิ์เคยแล่นผ่านเมื่อหลายเดือนก่อนไม่ผิดแน่

ต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์ ดอกซีเหอ...

สิ่งที่ทำให้หลี่เหวยอียิ่งตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจคือ ทุกสิ่งตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาพลวงตา

เขาสามารถได้กลิ่นหอมประหลาดที่กำจายออกมาจากดอกซีเหอ ได้ยินเสียงคลื่นซัดสาด และสัมผัสได้ถึงแสงสว่างที่ปะทุออกมาจากต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์

"นี่... อาจารย์ป้ายวิญญาณ ที่ท่านบอกว่าเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทอง ก็คือการยืมแสงประกายของต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์มาเคี่ยวกรำหรอกหรือครับ? ดาวเส้าหยางเชื่อมต่อกับทะเลทังกู่ได้อย่างไรกัน? แล้วท่านรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?"

หลี่เหวยอีพยายามทำใจให้สงบลง ทว่าสายตากลับไม่อาจละไปจากต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์ได้เลย กล้ามเนื้อบนใบหน้าเกร็งแข็งค้างไปหมด

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าว "ดาวเส้าหยางเป็นสมบัติมิติที่ยอดเยี่ยมเหนือธรรมดายิ่ง ในอดีตยามที่พวกเราเข้าร่วมสงคราม ล้วนถูกมันนำพาตัวมาจากทั่วทุกสารทิศ พูดอีกอย่างก็คือ การที่มันจะเปิดม่านกั้นมิติไปยังสถานที่แห่งใด ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด"

"ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดพอเจ้าแหวกม่านหมอกโลหิตออกแล้วมาโผล่ตรงหน้าต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์ทันทีนั้น ข้าเองก็ไม่ทราบสาเหตุเช่นกัน เป็นเพราะตอนที่เจ้าเข้ามาในดาวเส้าหยางครั้งแรกและแหวกหมอกโลหิตเป็นครั้งแรก ต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์กับทะเลผืนนี้เคยปรากฏขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ข้าจึงได้คาดเดาว่าหลังพลังจิตของเจ้าแข็งแกร่งขึ้น อาจจะสามารถเชื่อมต่อกับผืนทะเลแห่งนี้ได้"

"บางที... อาจเกี่ยวข้องกับการที่เจ้าไปดัดแปลงวิธีทำสมาธิต้นหญ้าหนึ่งต้นส่งเดชก็เป็นได้!"

"ยามที่เจ้าเข้าสมาธิ เจ้าจินตนาการว่าตัวเองเป็นต้นฝูซาง มีความเป็นไปได้ว่าในระดับหนึ่ง มันทำให้ดาวเส้าหยางรับรู้ว่าเจ้าต้องการมายังสถานที่แห่งนี้ ดังนั้นพอแหวกหมอกโลหิตออก ที่ที่เจ้ามาถึงจึงเป็นที่นี่"

หลี่เหวยอีรู้สึกเหลือเชื่อ พึมพำกับตัวเองว่า "เช่นนั้นหากผมจินตนาการว่ากลับโลก ก็จะสามารถเปิดม่านกั้นมิติไปยังโลกได้ไม่ใช่หรือ?"

"เจ้าจะลองดูก็ได้" ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าว

ในใจของหลี่เหวยอีพลันตื่นเต้น รีบจินตนาการทันที จินตนาการว่าตนเองอยู่ที่โซ่วชิว อยู่ในวัดโบราณที่เคยฝึกฝนร่วมกับอาจารย์ จากนั้นก็โคจรพลังจิต ค่อยๆ แหวกม่านหมอกโลหิตในอีกทิศทางหนึ่งออกทีละชั้น

ทว่าเบื้องหลังหมอกโลหิต กลับเป็นผืนแผ่นดินโคลนเลือดอันรกร้างไร้ที่สิ้นสุด ซึ่งเป็นภูมิประเทศดั้งเดิมของดาวเส้าหยาง

"บางทีผมอาจจะยังไม่มีสมาธิพอ"

จากนั้นเขาก็ลองอีกหลายครั้ง จนกระทั่งจิตใจเริ่มอ่อนล้าลง จึงจำต้องยอมแพ้

อาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าว "บางทีอาจเป็นเพราะระดับการฝึกพลังจิตของเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอ ยิ่งพลังจิตของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นเท่าใด การควบคุมดาวเส้าหยางก็จะยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย"

"อาจเป็นเพราะในใจผมไม่ได้มีจิตมุ่งมั่นอยากกลับไปขนาดนั้นด้วย แค่คิดขึ้นมาชั่ววูบเท่านั้น"

หลี่เหวยอียิ้มเจื่อน จากนั้นจึงนวดขมับเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้ง ก้าวเดินตรงไปยังผืนทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ การเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองต่างหากคือเรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้

ทว่าเพิ่งก้าวไปถึงริมขอบมิติโคลนเลือด ก็ถูกม่านกั้นมิติที่ไร้รูปขวางกั้นไว้ ไม่อาจก้าวเข้าสู่ผืนทะเลได้จริงๆ

"นี่ไม่ใช่ช่องทางมิติที่แท้จริงงั้นหรือครับ?" หลี่เหวยอีเอ่ยถาม

อาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าว "ไม่ใช่ เป็นเพราะพลังจิตของเจ้ายังไม่แกร่งพอ หากเจ้ากลายเป็นมหาผู้ใช้วิชาจิต ก็มิแน่ว่าจะก้าวข้ามม่านกั้นมิตินี้ไปไม่ได้"

จากเปลวประกายฟางชุ่นทะลวงสู่เปลวเพลิงสว่างฟางชุ่น ก็สิ้นเปลืองโอสถแสงเพลิงไปถึงห้าเม็ด เท่ากับกลืนคฤหาสน์ลงท้องไปถึงห้าหลัง

จากเปลวเพลิงสว่างฟางชุ่นจะทะลวงข้ามขอบเขตใหญ่ไปสู่เปลวปฐพีฟางฉื่อ หลี่เหวยอีไม่กล้าจินตนาการเลยว่าจะต้องผลาญเงินทองไปมากเพียงใด ช่างเถอะ ค่อยๆ กลืนแสงบำรุงเพลิงตามลำดับขั้นไปจะดีกว่า

"แม้จะมีม่านกั้นมิติขวางกั้นอยู่ แต่แสงสว่างของต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์กลับมีอยู่จริง ทั่วทั้งฟ้าดินนี้ คงไม่มีสถานที่ใดเหมาะสมแก่การเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองไปยิ่งกว่าที่นี่อีกแล้วกระมัง?"

ความตกตะลึงทั้งหมดของหลี่เหวยอี ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นยินดี

จากนั้นเขาก็ดื่มน้ำพุทองคำไปพลาง โคจรวิธีทำสมาธิต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์ไปพลาง ขณะเดียวกันก็ใช้เคล็ดการเคี่ยวกรำชางหวังดูดซับแสงประกายที่แผ่ออกมาจากต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์อย่างต่อเนื่อง หลอมรวมเข้าสู่เส้นรอยสีเงิน

ไม่หลอมรวมพร้อมกันทั้งเก้าสิบหกเส้นรอยเหมือนเมื่อก่อนอีก ทว่ามุ่งเน้นหลอมรวมเข้าสู่เส้นใดเส้นหนึ่งเป็นหลัก

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ซ่า!

อีกฟากฝั่งของม่านกั้นมิติ ผืนทะเลเดือดพล่าน เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ไร้สิ้นสุดลุกโชติช่วงอยู่ใต้ก้นทะเล ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นอีกาทองตัวหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นเหนือน้ำ

ชั่วพริบตาที่อีกาทองทะยานขึ้นมานั้น แสงสว่างที่ส่งผ่านมาทางม่านกั้นมิติก็เจิดจ้าทรงพลังขึ้นนับเท่าทวี

หลี่เหวยอีที่กำลังโคจรเคล็ดการเคี่ยวกรำชางหวัง รู้สึกเพียงว่าละอองแสงทั้งหมดคล้ายจะหลุดการควบคุม เทกระหน่ำลงมาราวกับม่านน้ำตก พัดกระหน่ำเข้าสู่ร่างกายประหนึ่งพายุโหม แล้วหลอมรวมเข้าสู่เส้นรอย

เส้นรอยสีเงินที่เชื่อมต่อกับฝ่ามือขวา ปรากฏแสงสีทองเรืองรองขึ้นมาชั้นหนึ่งก่อน จากนั้นจึงยิ่งมายิ่งสว่างไสว ปลดปล่อยพลังงานอันร้อนรุ่มและทรงพลังมหาศาลออกมา ประหนึ่งเส้นชีพจรมังกรสายหนึ่งที่พุ่งทะลวงจากแขน แผ่ขยายไปสู่อวัยวะภายในและแผ่นหลัง ก่อนจะพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม

เส้นรอยสีทองเส้นแรก กลับใช้เวลาเพียงแค่วันเดียวก็เคี่ยวกรำสำเร็จแล้ว

หลี่เหวยอีมองไปยังแขนขวา ก่อนจะลุกพรวดขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหัน แหงนมองตามอีกาทองที่ทะยานบินลับตาไป "ต้นฝูซางกับอีกาทองต่างเกื้อหนุนส่งเสริมซึ่งกันและกัน และในยามที่ข้าทำสมาธิ...ตัวข้าก็คือต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์"

"ท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณ ข้ารู้สึกว่า กุญแจสำคัญในการใช้เคล็ดการเคี่ยวกรำชางหวังมาเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองก็คือ จะต้องฝึกฝนทั้งวิธีทำสมาธิต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์และวิถียุทธ์ไปพร้อมกัน นำทั้งสองสิ่งมาผสานเข้าด้วยกัน แล้วยังต้องอาศัยแดนวิเศษอย่างทะเลทังกู่แห่งนี้อีก... เอาเถอะ ปัจจัยเกื้อหนุนมันชักจะเยอะเกินไปแล้ว! สรุปก็คือ ข้ารู้สึกว่าอีกไม่นาน ข้าคงสามารถเคี่ยวกรำเส้นรอยสีเงินในร่างทั้งหมดให้กลายเป็นเส้นรอยสีทองได้แล้วขอรับ"

"ท่านอาจารย์ไห ก่อนหน้านี้ท่านบอกว่า ท่านเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองออกมาได้กี่เส้นนะขอรับ"

......