ตอนที่ 93 อิ่นจู่

หุบเขาแมลงจิ่วหลีลึกล้ำเงียบสงัดยิ่งนัก เมฆหมอกฝ่าชี่ปกคลุมตลอดทั้งปีจนมองไม่เห็นภาพรวมทั้งหมด ทว่าเมื่อก้าวเดินอยู่ภายใน กลับสัมผัสได้ถึงความกว้างใหญ่ไพศาล หน้าผาของขุนเขาทั้งสองฝั่งสูงตระหง่านชันดิ่ง มีสิ่งปลูกสร้างลอยคว้างอยู่กลางเวหา

เล่าลือกันว่าด้านในมีคนเร้นลับยุคโบราณอาศัยอยู่ ทว่าด้วยค่ายกลและอักขระยันต์ที่วางซ่อนไว้ จึงไม่อาจพิสูจน์ได้

ฝ่าชี่อันหนาแน่นและสภาพแวดล้อมใต้พิภพอันเป็นเอกลักษณ์ ได้หล่อเลี้ยงพืชพรรณเรืองแสงแปลกประหลาดล้ำค่าขึ้นมามากมายภายในหุบเขา

"วูบ!"

โสมคนชราต้นหนึ่งตกใจตื่น พุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน ใช้รากฝอยต่างขาสับเท้าวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นหอมของตัวยาที่ซึมลึกชื่นใจ

ดูปราดเดียวก็คล้ายกับสมุนไพรภูตพันปีในตำนานอย่างยิ่ง

สมุนไพรภูตและสมุนไพรปีศาจเหล่านี้ล้วนเป็นฟอสซิลมีชีวิตระหว่างฟ้าดิน ล่วงรู้ความลับโบราณกาลมากมาย บางต้นมีพลังต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว ถึงขั้นประมือกับผู้บำเพ็ญขั้นเต้าจ่งอายุวัฒนะได้เลยทีเดียว

ชั่วครู่ต่อมา หน้าผาในหุบเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ราวกับเป็นเหมืองทองคำมหาศาล ส่องประกายเจิดจรัสระยิบระยับ แสงหลากสีฟุ้งกระจายไปทั่ว

ณ ส่วนลึกของหน้าผาสีทอง คือผาน้ำแข็งสีดำทมิฬที่แผ่ไอเย็นเยียบกดดันจนเสียดกระดูก

ผาน้ำแข็งทอดตัวขึ้นเบื้องบนอย่างไร้ที่สิ้นสุด และแผ่ขยายออกไปในแนวระนาบจนสุดสายตาเช่นกัน

อิ่นจวินหยุดฝีเท้า แววตาใต้หน้ากากเปี่ยมด้วยความเคารพยำเกรง เขาค้อมกายคารวะผาน้ำแข็งสีดำ จากนั้นก็เอื้อนเอ่ยภาษาประหลาดชนิดหนึ่งออกมา เสียงนั้นถูกห่อหุ้มด้วยฝ่าชี่ จึงสามารถแทรกซึมทะลุผาน้ำแข็งเข้าไปได้

หลี่เหวยอียืนรอเงียบ ๆ อยู่เบื้องหลัง รู้สึกเพียงว่าสภาพแวดล้อมที่นี่หนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก

ข้างหูพลันได้ยินเสียงน้ำหยด "ติ๋ง ติ๋ง" เมื่อทอดสายตามองไป ก็พบว่าบนหน้าผาสีทองทางฝั่งขวามีน้ำตาน้ำพุสีทองหยดติ๋งลงมาทีละหยด รวมตัวกันอยู่บนพื้นเป็นแอ่งน้ำพุขนาดเท่าฝ่ามือ

พอสูดไอหมอกสีทองที่ระเหยออกมาจากแอ่งน้ำพุเข้าไปเพียงคำเดียว หลี่เหวยอีก็รู้สึกสบายไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างเนื้อทั้งร่างคล้ายได้รับการชำระล้างขัดเกลาใหม่อีกรอบ

"ครืน——"

ภายในผาน้ำแข็งสีดำ พลันปรากฏสายประกายแสงสีทองระยิบระยับ คล้ายกับมีสายฟ้าสีทองนับไม่ถ้วนแล่นพล่านไปมา

ความมืดมิดถูกส่องสว่างขึ้น

ผาน้ำแข็งแปรเปลี่ยนเป็นผาทองคำโปร่งแสงแวววาว ปปลดปล่อยกลิ่นอายโบราณที่สะกดข่มทั่วฟ้าดินออกมา มิติอากาศคล้ายกำลังสั่นสะเทือน

หลี่เหวยอีตระหนกตกใจในใจอย่างยิ่ง ไม่อาจยืนทรงตัวอยู่ได้อีกต่อไป เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นเช่นเดียวกับอิ่นจวิน ก่อนจะกล่าวตามหลังไปติด ๆ "ขอคารวะอิ่นจู่!"

เสียงแมลงกรีดร้องก้องกังวานและแหลมสูงดังขึ้นจากภายในผาน้ำแข็ง

บนผาน้ำแข็ง ปรากฏปีกแมลงสีทองคู่หนึ่งที่มีขนาดมหึมาอย่างยิ่งเผยออกมาให้เห็นราง ๆ ปีกแมลงกระพือขึ้นลงอย่างสง่างาม ละอองฝนแห่งแสงนับไม่ถ้วนโปรยปรายกระจายออกมาตามการขยับนั้น

ปีกแมลงแต่ละข้างยาวถึงหลายร้อยเมตร ปัดเป่าเมฆหมอกให้สลายไป แรงกดดันบารมีข่มขวัญผู้คนจนแทบสิ้นใจ

"ข่าวคราวของขุยโส่วหยวนเจ๋อ..."

หลี่เหวยอีไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้เลย แม้แต่จะหายใจยังทำไม่ได้ ข้างหูจับใจความได้เพียงไม่กี่คำนี้ ในใจพลันตื่นตระหนก 'ที่แท้อิ่นจู่ก็คือแมลงวิเศษตัวหนึ่ง มิน่าเล่าที่นี่ถึงได้เรียกว่าหุบเขาแมลงจิ่วหลี เป็นสัตว์แท้ ๆ แต่กลับมีชีวิตอยู่มาได้นับพันปีโดยไม่ตาย นี่มันเกินจริงเกินไปแล้ว'

"วาบ!"

จดหมายในมือของอิ่นจวินถูกละอองฝนแห่งแสงม้วนพัดไป และลอยหายเข้าไปในผาน้ำแข็ง

เนิ่นนานผ่านไป ตราสัญลักษณ์ลับแห่งขุยโส่วที่อาจารย์โลงทิ้งไว้บนจดหมายก็ปรากฏขึ้นบนผาน้ำแข็ง

ข้างหูดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงของอิ่นจวินที่กำลังสนทนากับอิ่นจู่ด้วยภาษาประหลาด

หลี่เหวยอีสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมด้วยพลังทะลุทะลวงทอดมองลงมายังร่างของตน ร่างกายคล้ายถูกแสงตะวันเจิดจ้าแผดเผา กระทั่งแสงตะวันนั้นค่อย ๆ สลายหายไป หุบเขาแมลงจิ่วหลีทั้งมวลจึงหวนคืนสู่ความมืดมิดและหนาวเหน็บอีกครา

"ลุกขึ้นเถอะ อิ่นจู่เข้าสู่การหลับใหลอีกครั้งแล้ว"

อิ่นจวินลุกขึ้นยืนนานแล้ว แววตาของเขาจับจ้องหลี่เหวยอีด้วยความซับซ้อนระคนทึ่ง จิตใจที่อุตส่าห์สงบลงได้พลันเกิดระลอกคลื่นซัดสาดขึ้นมาอีกรอบ

"กลิ่นอายช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน หายใจไม่ออกเลยสักนิด เหมือนมีขุนเขามหึมากดทับอยู่บนร่าง" หลี่เหวยอีหลังจากลุกขึ้นยืนแล้ว ยังคงรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนไม่หาย

"นี่เป็นเรื่องปกติ! เจ้าเพิ่งบำเพ็ญเพียรมากี่ปี แล้วอิ่นจู่บำเพ็ญเพียรมากี่ปีกัน? รอให้เจ้าฝึกฝนจนกำเนิดมโนภาพวิชายุทธ์ได้ ย่อมจะดีขึ้นกว่านี้มากเอง"

อิ่นจวินกล่าวต่อ "อิ่นจู่บอกแล้ว ลายมือ กลิ่นอาย ตราสัญลักษณ์ลับ หรือแม้กระทั่งความผันผวนของพลังงานอันเป็นของธงเก้าจักรพรรดิ ล้วนตรงกันทุกประการไม่มีผิดเพี้ยน"

หลี่เหวยอีคิดในใจ อาจารย์โลงทำงานได้รัดกุมรอบคอบจริง ๆ สมแล้วที่เป็นถึงอดีตขุยโส่วแห่งเผ่าจิ่วหลี

สิ่งที่เรียกว่าขุยโส่ว ก็คือประมุขของชนเผ่าจิ่วหลีทั้งมวลนั่นเอง

อิ่นจวินมองหลี่เหวยอีเป็นสมาชิกสำคัญของสำนักเร้นลับแล้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ "แดนหลิงเซียวเผชิญกลียุคสงครามมาสิบปี กองทัพกบฏผุดขึ้นนับไม่ถ้วน แต่ละมณฑลซากศพเกลื่อนกลาด ราษฎรไร้ที่พึ่งพา บ้านเรือนสิบหลังร้างไปเจ็ดพังไปแปด สำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลและนิกายต่างชูธงศึก ตระกูลทรงอิทธิพลระดับล้านอย่างพวกสำนักซุยต่างก็มักใหญ่ใฝ่สูง เหล่าโจรผู้ร้ายทั้งตงอี๋ ซีหรง หนานหมาน เป่ยตี๋ ก็พากันฮึกเหิมหมายจะชิงความเป็นใหญ่ใต้หล้า"

"พวกราชาปีศาจที่ยึดครองถิ่นทุรกันดารรกร้างก็เริ่มเคลื่อนไหว สร้างขุมกำลัง สนับสนุนกองทัพมนุษย์เพื่อบุกยึดเมืองขยายดินแดนให้พวกมัน"

"ซ้ำยังมีแดนเร้นลับผู้ล่วงลับที่จ้องจะกลืนกินยี่สิบแปดมณฑลหลิงเซียวมาตลอด ใต้หล้าเวลานี้จึงนับว่ามีศึกทั้งในและนอก วิกฤตรุมเร้าจากรอบทิศ"

"เหวยอี ขุยโส่วอยู่ที่ใดกันแน่ เหตุใดจึงต้องรอถึงสิบปีจึงจะกลับมาได้ แดนหลิงเซียว มณฑลหลี เผ่าจิ่วหลี คงรอไม่ไหวถึงสิบปีหรอก"

แม้นสำนักเร้นลับจิ่วหลีจะแข็งแกร่งและมีรากฐานลึกซึ้ง แต่อิ่นจวินรู้ดีว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน จึงต้องระมัดระวังประดุจเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ใจหวาดผวาอยู่ตลอด ไม่มีใครรู้ว่าสถานการณ์ใต้หล้าจะดำเนินไปในทิศทางใด

มีเพียงการกลับมาของยอดคนระดับขุยโส่วเท่านั้น จึงจะเป็นหลักยึดอันมั่นคงที่แท้จริง

หลี่เหวยอีย่อมรู้ดี เหตุผลที่อาจารย์โลงกำหนดเวลาสิบปี ก็เพื่อหวังให้สำนักเร้นลับและเผ่าจิ่วหลีปกป้องคุ้มครองตนเป็นเวลาสิบปี และมอบทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรให้เขาตลอดสิบปีนี้

สิบปีให้หลัง อาจารย์โลงย่อมไม่อาจกลับมาได้อย่างแน่นอน

แต่หลี่เหวยอีในอีกสิบปีข้างหน้า อาจเติบโตจนถึงระดับเดียวกับขุยโส่วแล้ว ซึ่งนั่นก็มิใช่การกลับมาของขุยโส่วในอีกรูปแบบหนึ่งหรอกหรือ

หลี่เหวยอีแสร้งทำเป็นยิ้มเจื่อน "ตอนข้าพบอาจารย์ ข้ายังเป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดา จะไปล่วงรู้ความลับของท่านได้อย่างไรกัน ในเมื่ออาจารย์บอกว่าจะกลับมาในอีกสิบปี ย่อมต้องกลับมาแน่ พวกเราไม่มีทางไปแทรกแซงอะไรได้เลย ใต้หล้าปั่นป่วน ย่อมกำเนิดผู้กล้า เจียวและงูใหญ่ต่อสู้กลายร่างเป็นมังกรเทพ ยุคสงบสุขไหนเลยจะมีภาพเช่นนี้ ข้าละเฝ้ารอคอยยิ่งนัก"

"ข้าฟุ้งซ่านไปเอง!"

อิ่นจวินถอนหายใจ แววตาเปล่งประกายประหลาดมองไปยังหลี่เหวยอี รู้สึกเพียงว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่อาจเทียบกับคนธรรมดาทั่วไปได้จริง ๆ ราวกับมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ลุกโชนอยู่เสมอ เขากล่าวว่า "เหวยอี ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า จำเป็นต้องหลอมสร้างเส้นรอยสีทอง เจ้าจงไปตักน้ำพุสีทองนั่นมาสักหน่อย น่าจะช่วยได้ไม่น้อย เก้าเส้นเถอะ หากหลอมสร้างเส้นรอยสีทองได้เก้าเส้น ก็จะเหนือกว่าผู้สืบทอดของสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลส่วนใหญ่แล้ว"

"ช่วยหลอมสร้างเส้นรอยสีทองได้หรือ เช่นนั้นก็ยอดเยี่ยมไปเลย!"

หลี่เหวยอีกระตือรือร้นขึ้นมาทันที เขามองหาไหดินเผาใบบนพื้น แล้วเดินไปตักน้ำพุสีทองในแอ่งน้ำ

อาจารย์ป้ายวิญญาณเคยบอกไว้ว่า เมื่อการฝึกฝนพลังจิตของเขาบรรลุถึงขั้นเปลวเพลิงสว่างฟางชุ่น มิติดินโลหิตจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกขั้น ซึ่งอาจช่วยให้เขาหลอมสร้างเส้นรอยสีทองได้

แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ยังไม่แน่นอน

ไหนเลยจะจับต้องได้จริงเหมือนน้ำพุสีทองตรงหน้านี้

อิ่นจวินมองดูหลี่เหวยอีตักน้ำพุสีทองในแอ่งไปจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว คิ้วขมวดมุ่นแน่น เจ้าเด็กนี่ไม่เกรงใจกันเลยจริง ๆ

ทั้งสองคนเดินออกไปข้างนอก

อิ่นจวินกล่าวว่า "ความลับเรื่องขุยโส่วหยวนเจ๋อจะกลับมาในอีกสิบปี ในขั้นตอนนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด ฐานะของเจ้าก็ต้องเก็บเป็นความลับเช่นกัน ดังนั้นเปิ่นจวินจึงยังไม่อาจตั้งเจ้าเป็นคนเสินอิ่นได้โดยตรงในตอนนี้ เจ้ายังคงต้องไปท้าประลองกับสามคนบนหน้าผาหินพลังจิต ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า หลังจากทะลวงสู่ขั้นเก้าตาน้ำพุแล้ว ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอันใด"

หลี่เหวยอีก็คิดเช่นนี้อยู่แล้ว เขาไม่อยากถูกผลักขึ้นไปอยู่บนยอดคลื่นลม หากข่าวรั่วไหลออกไป ย่อมดึงดูดพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าออกมาทีละตนอย่างแน่นอน

เขาเอ่ยถาม "การได้เป็นคนเสินอิ่น มีประโยชน์อันใดบ้าง"

อิ่นจวินอยากจะบอกเขายิ่งนักว่า คนเสินอิ่นเป็นตัวแทนของความรับผิดชอบ

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ใช่ราษฎรหลี จึงไม่เหมาะที่จะยัดเยียดภาระหน้าที่ของเผ่าจิ่วหลีใส่ตัวเขาโดยตรง จึงเปลี่ยนน้ำเสียง "การได้เป็นคนเสินอิ่นนั้นไม่ธรรมดา ทรัพยากรที่จะได้รับ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนเร้นลับทั่วไปจะเทียบเคียงได้ เช่นน้ำพุสีทองในมือเจ้านั่น มีเพียงคนเสินอิ่นเท่านั้นที่มีสิทธิ์ดื่มกิน"

"หรืออย่างเช่น เมื่อคนเสินอิ่นเปิดตัวออกสู่ภายนอก จะสามารถเรียกใช้ทรัพยากรทุกอย่างของสำนักเร้นลับและหอกวานไห่ได้ สามารถสั่งการคนเร้นลับทั่วทั้งแดนหลิงเซียว หากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น แม้แต่คนเร้นลับรุ่นก่อน ๆ ก็ยังต้องฟังคำสั่งเจ้า"

"นอกจากนี้ เพื่อบ่มเพาะบุคลิกภาพความเป็นผู้นำของคนเสินอิ่น เมื่อคนเสินอิ่นออกจากสำนักเร้นลับ จึงไม่ต้องถูกฝังเปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะ มีอิสระอย่างยิ่ง"

แววตาของหลี่เหวยอียิ่งทวีความกระจ่างใส "นั่นก็หมายความว่า ขอเพียงข้ากลายเป็นคนเสินอิ่น อยากจะออกจากสำนักเร้นลับเมื่อใดก็ออกไปได้ใช่หรือไม่"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น" อิ่นจวินกล่าว

หลี่เหวยอีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ "เรื่องยันต์หกตัณหา จำเป็นต้องคลี่คลายให้ได้ภายในสองเดือน ยาเม็ดที่สือลิ่วอวี้ให้ข้ามา เหลือเพียงสองเม็ดเท่านั้น"

อิ่นจวินบอกให้หลี่เหวยอีนำยาเม็ดนั้นออกมา

เขาหยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ดแล้วดมดู "สือลิ่วอวี้ยังแตะต้องไม่ได้ในเวลานี้ แต่ยาเม็ดประเภทนี้ปรุงขึ้นมาไม่ยากเลย ไว้ข้าจะช่วยปรุงให้เจ้าเพิ่มอีกสักสองสามเม็ด"

การจะแก้ปัญหายันต์หกตัณหาให้สิ้นซาก ย่อมต้องจับตัวสือลิ่วอวี้มาบีบบังคับให้เขาถอนอักขระยันต์ ทว่าหากทำเช่นนั้น ร่องรอยของสำนักเร้นลับจะถูกเปิดเผยออกไปมากมาย และอาจถึงขั้นชักนำเทียนหวังผู้นั้นของกองทัพตี้หลางหวังให้เดินทางมายังมณฑลหลี

นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่อิ่นจวินอยากเห็น!

การรักษาความลึกลับของสำนักเร้นลับเอาไว้ หรือกระทั่งทำให้ศัตรูประมาทดูแคลนสำนักเร้นลับ ย่อมก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด

……

…………

หลี่เหวยอีถือโถดินเผาไว้ในมือ เดินออกจากประตูเขาของสำนักเร้นลับตามลำพัง

นอกจากผู้เฒ่าเฝ้าประตูที่ยังคงนั่งขัดสมาธิฝึกตนอยู่เช่นเดิมแล้ว อิ่นที่ยี่สิบสี่ก็กำลังรออยู่ที่หน้าประตูเขาเช่นกัน

นางสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว "เป็นอย่างไรบ้าง ได้พบบรรพชนเร้นลับหรือไม่"

หลี่เหวยอีไม่เอ่ยคำใด สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

อิ่นที่ยี่สิบสี่ครุ่นคิดอย่างมีเงื่อนงำ รู้สึกละอายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชา "เรื่องการทดสอบนั้น ข้าไม่รู้เรื่องจริง ๆ แต่ทุกคนล้วนต้องผ่านด่านนี้กันทั้งนั้น เจ้ามีเรื่องอันใดให้ต้องขุ่นเคืองกัน"

หลี่เหวยอีหรือจะใจแคบปานนั้น ทว่าแกล้งใช้น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ "ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด สิ่งแรกที่ข้าคำนึงถึงคือความปลอดภัยของเจ้า จึงยอมให้เจ้าไปก่อน แต่เจ้าเล่า เจ้าควรจะเตือนข้าสักคำมิใช่หรือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลังจากเจ้าไปแล้ว ที่พรรคฉางหลินมันอันตรายแค่ไหน"

"หวังเต้าเจินคิดจะฆ่าข้า ซัดฝ่ามือเดียวจนข้าบาดเจ็บสาหัส หยางชิงซีต้องการจัดการพวกพ้องของข้า ใช้พวกเขามาข่มขู่ข้า ที่น่ากลัวที่สุดคือเหยาเชียน เขาล่วงรู้ความลับบนตัวข้ามากมาย ใครจะรู้ว่าหากตกไปอยู่ในมือของพวกเขาจะต้องเผชิญกับการทรมานทัณฑ์อันทารุณเพียงใด"

"สือลิ่วอวี้ก็คิดจะโยนข้าลงถ้ำหมาป่า ให้ข้าอยู่มิสู้ตาย ส่วนสือจิ่วไจกับสือสือสือ ก็คิดจะมัดตัวข้าไปที่ตี้หลาง..."

……

อิ่นที่ยี่สิบสี่จินตนาการถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น อารมณ์พลันหนักอึ้ง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด "ข้าจะฆ่าหวังเต้าเจินให้... คราวหน้า ข้าจะให้เจ้าไปก่อน!"

หลี่เหวยอีปรายตามองอย่างเย็นชา "ข้าจำเป็นต้องให้เจ้าฆ่าแทนหรือ ชีวิตของเขาเป็นของข้า แล้วโอสถแสงเพลิงเล่า"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ลนลานหยิบขวดยาออกมาขวดหนึ่ง ประคองส่งให้ด้วยสองมือ "มีทั้งหมดห้าเม็ด! หากยังต้องการอีก ข้าจะหาทางต่อไป"

หลี่เหวยอีรับขวดยามา

ครั้นเปิดออก ลำแสงเจิดจ้าอย่างยิ่งก็พุ่งออกจากปากขวด สาดส่องรอบบริเวณประตูเขาจนสว่างไสวราวกับกลางวัน

เขารีบปิดฝากลับคืนทันที

อารมณ์ของเขาแจ่มใสขึ้นมาทันใด แทบอดใจรอไม่ไหวที่จะกลับถ้ำพำนักไปกลืนกินมัน เมื่อเห็นท่าทางตึงเครียดกระวนกระวายของอิ่นที่ยี่สิบสี่ที่อยู่ด้านข้าง จึงแสร้งวางท่า "ถือว่าเจ้าหักลบหนี้ไปได้ห้าแสนเหรียญเงิน! แล้วพลังของวิญญาณโลหิตงูสามเศียรได้ทดสอบแล้วหรือไม่ พลังรบแท้จริงเป็นอย่างไร อย่าคิดหลอกข้าเสียล่ะ ข้าพอจะกะเก็งในใจได้อยู่"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ย่อมสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่หลี่เหวยอีมีต่อนาง นางจึงไม่คิดโป้ปดหลอกลวงอีก "ในสภาวะพลังรบสูงสุด น่าจะขึ้นไปถึงขั้นห้าสมุทรแดนที่ห้าได้ แต่หากจะกระตุ้นพลังรบระดับนั้น ด้วยตบะของข้าในตอนนี้ จำต้องเตรียมใจสละชีวิตสังเวยเอาไว้ด้วย"

"แล้วมูลค่าเล่า"

หลี่เหวยอีรีบถาม

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ประเมินอย่างต่ำสามล้านเหรียญเงิน... ข้าจะรีบรวบรวมเงินให้เร็วที่สุด แต่อาจต้องใช้เวลาหลายปี..."

นางไม่กล้าบอกว่ามากกว่าสิบปี เพราะกลัวหลี่เหวยอีจะชิงกำไลกลับคืนไป

หลี่เหวยอีลอบกลั้นหายใจ หัวใจเต้นระรัว

นี่สูงกว่าที่ท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณประเมินไว้มากนัก!

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณไม่ได้อยู่ในยุคนี้แล้ว การประเมินมูลค่าของอาวุธอาคมสังเวยโลหิตคลาดเคลื่อนไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

"ประเมินอย่างต่ำสามล้านเหรียญเงิน หากไม่ประเมินอย่างต่ำก็คงสี่ล้าน ห้าล้าน เช่นนั้นคิดเสียว่าสี่ล้านเหรียญเงินก็แล้วกัน!"

หลี่เหวยอีโบกมือ แล้วเดินมุ่งหน้าลงเขา "เจ้าก็ตั้งใจบำเพ็ญเพียร รีบทลายขั้นพลังให้ได้เถอะ! เมื่อตบะของเจ้าสูงขึ้น การขับเคลื่อนพลังรบสูงสุดของกำไลรูปงูสามเศียรก็คงไม่ต้องสละชีวิตสังเวยอีก ไว้ตอนที่ข้าขาดเงิน ค่อยมาทวงหนี้กับเจ้า"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ฟังออกว่าในน้ำเสียงของหลี่เหวยอีไม่มีความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังแฝงความห่วงใยจาง ๆ นางจึงรู้ตัวว่าเมื่อครู่ถูกเขาหลอกเข้าให้แล้ว ใบหน้างามพลันฉายแววเย็นชา สาวเท้าก้าวตามไปอย่างรวดเร็วพลางเอ่ยถามเสียงเบา "อีกนานเท่าใดถึงจะไปถ้ำแมงมุม"

"ไม่รีบ ขอกลืนกินโอสถแสงเพลิงพวกนี้ก่อน ดูว่าจะรีบทลายขั้นพลังได้หรือไม่"

เมื่อมาถึงริมแม่น้ำโลหิต หลี่เหวยอีก็หยุดฝีเท้าลง แล้วมองไปยังร่างสะคราญที่ยังคงนั่งอยู่ใต้ศิลาสลักหน้าผา "หุบเขาแมลงจิ่วหลี"

ศิลาสลักสูงตระหง่าน เปี่ยมล้นด้วยกลิ่นอายโบราณ

ทว่าเหยาอินกลับดูบอบบางยิ่งนัก ราวกับต้นหญ้าอ่อนแอที่หมายจะสั่นคลอนขุนเขาเทวะ

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "นางเป็นอย่างไรกันแน่ ร่างกายมีปัญหาอะไร ฟังจากน้ำเสียงของนางก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน"