ตอนที่ 92 ความตื่นตะลึงของจดหมายฉบับหนึ่ง

"ดี!"

"พี่เทียนซู ไปกับพวกเราเถอะ!"

สือสือคว้าตัวหลี่เหวยอีไว้ ก่อนจะทะยานร่างวูบวาบอย่างรวดเร็ว

หลี่เหวยอีรู้สึกเพียงเสียงลมหวีดหวิวข้างหู ร่างกายลอยขึ้นลงสลับกัน เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็ข้ามผ่านย่านชุมชนอันไกลกว่าสามลี้พร้อมกับสือจิ่วไจ มาถึงท่าเรืออันคึกคักริมแม่น้ำซุย

ความเร็วและระดับการฝึกฝนที่สือสือแสดงออกมานั้น ช่างไม่สมกับวัยของเขาเลยจริงๆ

ทั้งสามคนขึ้นสู่เรือเร็วลำหนึ่ง ซึ่งใช้สัตว์อสูรคล้ายงูหลามน้ำลากจูง แล่นกางใบเต็มที่มุ่งหน้าลงสู่ปลายน้ำด้วยความเร็วสูงสุด

ภายในห้องโดยสาร สือสือใช้เชือกอาคมระดับต่ำเส้นหนึ่งมัดตัวหลี่เหวยอีไว้แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่เทียนซู นึกไม่ถึงเลยว่าท่านจะร้ายกาจขนาดนี้ ด้วยร่างกายมนุษย์ปุถุชนกลับมีพลังต่อสู้เทียบเท่ากายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน ท่านเทียนหวังต้องชอบท่านมากแน่ๆ ขอแค่ท่านยอมเปิดเผยความลับทั้งหมดในตัวออกมาตามตรง ข้ารับประกันได้เลยว่า ตำแหน่งลำดับสิบเอ็ดย่อมตกเป็นของท่านอย่างแน่นอน"

หลี่เหวยอีนั่งพิงผนังห้องโดยสารแล้วกล่าวเสียงเย็น "กองทัพตี้หลางหวังของพวกเจ้าไม่รักษาคำพูด ทั้งที่ตกลงเรื่องรางวัลกันไว้แล้วแท้ๆ กลับไม่ยอมทำตาม"

สือสือเกาหัวพลางกล่าวอย่างกลัดกลุ้ม "มันช่วยไม่ได้นี่! มีเหยาเชียนอยู่ ใครจะไปแตะต้องหยางชิงซีได้? รางวัลที่ท่านว่า ข้าเองก็อยากเห็นใจจะขาด เอาไว้วันหลังเถอะ รอให้ท่านทะลวงเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรได้เมื่อไหร่ พวกเราค่อยมาคิดหาทางกันอีกที"

"แล้วตอนนี้พวกเราจะไปไหนกัน" หลี่เหวยอีเอ่ยถาม

สือสือกล่าว "ก็ต้องกลับมณฑลซูสิ ความลับในตัวท่าน พูดตามตรงว่าเพียงพอจะทำให้ท่านเทียนหวังตกตะลึงได้เลย ใครบ้างจะไม่อยากผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์? ข้าเองก็อยากเหมือนกัน!"

หลี่เหวยอีกล่าว "แล้วเรื่องสำนักเร้นลับจิ่วหลีจะทำอย่างไร"

"ท่านจะยอมช่วยพวกเราสืบหาข้อมูลแต่โดยดีรึ? ปากท่านไม่มีคำจริงเลยสักคำ... ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็มีหลีชิงอยู่ ขาดท่านไปสักคนก็ไม่ได้เสียหายอะไร" สือสือกล่าว

หลี่เหวยอีกล่าว "หลีชิงถูกข้าฆ่าไปแล้ว!"

"..."

สือสือถึงกับตะลึงงัน

สือจิ่วไจยืนตระหง่านอยู่ตรงท้ายเรือ ดวงตาทอประกายเฉียบคมจับจ้องมองนครจิ่วหลีที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ผืนฟ้ามืดสลัวลงอย่างรวดเร็ว มีเพียงม่านค่ายกลแพรไหมแสงนอกนครจิ่วหลีที่เชื่อมฟ้าจรดดินเท่านั้นที่ยังคงเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับแสงออโรร่าทอดยาวบนเส้นขอบฟ้า ย้อมให้ผืนน้ำซุยกลายเป็นหลากสีสัน

สือสือเดินออกมาจากห้องโดยสาร "หลีชิงถูกฆ่าตายแล้ว! น่าจะเป็นเรื่องจริง เขามีฝีมือพอที่จะทำได้"

สือจิ่วไจเอามือไพล่หลัง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว "ปล่อยเขากลับไป คนของสำนักเร้นลับจิ่วหลีก็คงไม่ไว้ใจเขาอีกต่อไปแล้ว มีแต่จะฆ่าเขาทิ้งเสีย ไปกองทัพตี้หลางหวัง ยังพอมีทางรอดชีวิตให้เขามากกว่า"

สือสือรู้ว่าคำพูดนี้จงใจพูดให้หลี่เหวยอีที่อยู่ในห้องโดยสารได้ยิน จึงเอ่ยถามด้วยความกังวลอยู่บ้าง "พี่หกทำไมถึงยังไม่ตามมาอีก ไม่ใช่ว่าถูกเหยาเชียนกำจัดไปแล้วหรอกนะ"

"จะเป็นไปได้อย่างไร สำนักซุยยังต้องยืมกำลังของกองทัพตี้หลางหวังไปช่วยพวกเขาโจมตีเผ่าจิ่วหลีอยู่ ลิ่วเซ่อยังแข็งแกร่งมาก อาจจะสู้เหยาเชียนไม่ได้ แต่เรื่องถ่วงเวลาและหนีเอาชีวิตรอดคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก" สือจิ่วไจยิ้มพลางกล่าว

ภายในห้องโดยสาร หลี่เหวยอีลอบคำนวณผลได้ผลเสียของวันนี้ ปัญหาใหญ่ที่สุดยังคงเกิดจากยันต์หกตัณหา ขณะเดียวกันเขาก็ตระหนักได้ว่าตนเองยังขาดความรู้ความเข้าใจในความสามารถของบรรดายอดฝีมือระดับแถวหน้าของโลกใบนี้

ตัวตนระดับสือลิ่วอวี้และเหยาเชียนเช่นนี้ หลุดพ้นจากขอบเขตของมนุษย์ไปแล้วโดยสิ้นเชิง

หากใช้มาตรฐานของมนุษย์ทั่วไปมาประเมินพวกเขา ย่อมต้องเกิดความผิดพลาดอย่างแน่นอน

ทันใดนั้น ด้านนอกพลันมีเสียงคำรามตกใจของสือจิ่วไจดังขึ้น "ระวัง ศัตรูลอบโจมตี!"

เรือเร็วโคลงเคลงอย่างรุนแรง จากนั้นจึงมีเสียงฝ่ามือปะทะกัน เสียงฝ่าชี่ชนกระแทก และเสียงคลื่นน้ำซัดสาดดังสนั่น

"ปัง! ปัง..."

ก้อนหินสี่ก้อนพุ่งทะลุผนังห้องโดยสารเข้ามา กระแทกเข้าใส่จุดตาน้ำพุสี่แห่งที่ถูกผนึกไว้บนร่างของหลี่เหวยอี จนพลังอาคมกลับมาไหลเวียนได้ในทันที ขณะเดียวกัน เชือกอาคมที่มัดแน่นรอบตัวก็ถูกกระบี่มังกรเหลืองที่พุ่งบินเข้ามาฟันขาดสะบั้นลงในดาบเดียว

ก่อนหน้านี้กระบี่มังกรเหลืองถูกสือสือยึดเอาไว้

เห็นได้ชัดว่ามียอดฝีมือแย่งชิงกระบี่มังกรเหลืองไปจากมือเขา แล้วซัดกระบี่มายังที่นี่อย่างแม่นยำ

หลี่เหวยอียินดีเป็นล้นพ้น ตระหนักได้ว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่พาเอากำลังเสริมของสำนักเร้นลับมาช่วยแล้ว จึงรีบสลัดเชือกที่พันตัวออก คว้ากระบี่มังกรเหลืองแล้วพุ่งทะยานออกจากห้องโดยสาร

ท่ามกลางความมืดมิด ฝ่าชี่พลุ่งพล่านโหมกระหน่ำ

เงาร่างคนกำลังประมือปะทะกันอย่างดุเดือด ทว่ามองไม่ออกว่าใครเป็นใคร

หลี่เหวยอีรู้ศักยภาพตัวเองดี จึงโคจรฝ่าชี่อัดแน่นไปที่ขาทั้งสองข้างอย่างเด็ดขาด เหยียบผิวน้ำวิ่งหนีเตลิดไป ชั่วพริบตาเดียวก็ผลุบหายเข้าไปในป่าทึบริมฝั่ง

ด้านหลังมีเสียงคำรามอย่างร้อนรนของสือจิ่วไจดังแว่วมา "เจ้าเด็กนั่นหนีไปแล้ว!"

หลี่เหวยอีหนีเตลิดออกมาได้ครึ่งชั่วยาม เสียงการต่อสู้เบื้องหลังเงียบหายไปนานแล้ว การวิ่งห้อสุดฝีเท้ากระทบกระเทือนถึงบาดแผลสาหัสภายในร่างกายจนกระอักเลือดสดออกมาหนึ่งคำ รู้สึกเพียงเบื้องหน้ามืดมน ฟ้าดินหมุนคว้าง

ครั้นพอฟื้นคืนแรงกายได้เล็กน้อย กำลังคิดจะวิ่งหนีต่อไป

ทว่ากลับเห็น

ใต้ต้นไม้เบื้องหน้าที่ห่างออกไปสิบกว่าจั้ง ปรากฏร่างเงาสีดำสูงต่ำสองร่าง

เงาร่างสีดำที่เตี้ยกว่าและเพรียวระหงสาวเท้าเร็วรี่มาตรงหน้าเขา ก่อนจะป้อนโอสถเม็ดหนึ่งที่มีไอเย็นเฉียบเข้าปากเขา ริมฝีปากของนางเปล่งเสียงแผ่วเบานุ่มนวลที่ไม่เย็นชาเหมือนวันวาน "รักษาอาการบาดเจ็บก่อน!"

เม็ดยาไหลลงท้องแล้วละลายในพริบตา

อาการบาดเจ็บสาหัสของอวัยวะภายในได้รับการเยียวยาทันที ความเจ็บปวดพลันบรรเทาลง

เงาดำร่างสูงใหญ่กำยำผู้สวมหน้ากากโลหะก้าวเข้ามาทีละก้าว เสื้อคลุมสีแดงเข้มพลิ้วไหวตามสายลม เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เจ้าบอกความลับทั้งหมดของสำนักเร้นลับให้สือลิ่วอวี้รู้แล้วใช่หรือไม่"

กลิ่นอายบนร่างของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล ทุกถ้อยคำล้วนกระแทกกระทั้นเข้าสู่วิญญาณของหลี่เหวยอี

หลี่เหวยอีสบตากับเขาชั่วครู่ จากนั้นจึงหัวเราะในลำคออย่างไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย "ระดับการฝึกตนของอิ่นจวินลึกล้ำยากหยั่งถึงเพียงใด ข้าเปิดเผยความลับแก่สือลิ่วอวี้หรือไม่ ท่านจะไม่มีทางรู้ได้อย่างไร"

"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร" อิ่นจวินกล่าว

หลี่เหวยอีกล่าว "การทดสอบที่ว่านั่น แท้จริงแล้วไม่เคยเป็นการกวาดล้างพรรคฉางหลินมาตั้งแต่แรก แต่เป็นการทดสอบว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสือลิ่วอวี้ ข้าจะตัดสินใจเลือกสิ่งใด จะทรยศสำนักเร้นลับจิ่วหลีหรือไม่"

เรื่องนี้ หลี่เหวยอีเพิ่งจะคิดตกตอนที่อยู่ในห้องโดยสารเรือเมื่อครู่นี้เอง

เขาไม่รู้แจ้งถึงขีดความสามารถของยอดฝีมือระดับแนวหน้าในโลกนี้ แต่อิ่นจวินมีหรือจะไม่รู้

อิ่นจวินมีหรือจะไม่รู้ว่าสือลิ่วอวี้สามารถอาศัยยันต์หกตัณหาตรวจจับตำแหน่งคร่าว ๆ ของเขาได้

พอคิดถึงจุดนี้ จุดประสงค์ของการจงใจจัดแจงให้เขามาทดสอบที่นครจิ่วหลีก็พลันกระจ่างแจ้ง

หลี่เหวยอีไม่รู้ว่าตอนนั้นอิ่นจวินอยู่ใกล้พรรคฉางหลินหรือไม่ หรือว่าอาศัยเปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะที่หว่างคิ้วของเขาในการรับรู้ แต่สรุปแล้ว อิ่นจวินต้องรู้บทสนทนาทั้งหมดระหว่างเขากับสือลิ่วอวี้อย่างแน่นอน

อิ่นจวินมองดูเขาด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง

ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน หนีตายหัวซุกหัวซุน ทว่ายังคงมีความสามารถในการคิดวิเคราะห์ที่แจ่มชัดถึงเพียงนี้ ช่างเป็นวัตถุดิบชั้นดีที่เหมาะแก่การเป็นคนเสินอิ่นจริง ๆ

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ผู้ที่คิดจะเป็นคนเร้นลับ ทุกคนล้วนต้องผ่านการทดสอบแห่งความตาย การทดสอบแห่งความตายที่ว่า ก็คือการทดสอบว่ายามเผชิญหน้ากับความตายที่คุกคาม เจ้าจะรักษาความลับไว้ได้หรือไม่ เรื่องนี้สำคัญยิ่ง หากทำไม่ได้ ย่อมเป็นภัยต่อสำนักเร้นลับทั้งมวล"

"ดังนั้นเจ้ารู้อยู่ก่อนแล้วว่าเนื้อหาที่แท้จริงของการทดสอบคืออะไรสินะ" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ข้ารู้เพียงแค่ว่า การทดสอบที่แท้จริงไม่ใช่การกวาดล้างพรรคฉางหลิน"

หลี่เหวยอีเบนสายตากลับไปจับจ้องที่อิ่นจวินอีกครั้ง "ข้าผ่านการทดสอบหรือไม่"

"ย่อมผ่าน!"

อิ่นจวินกล่าว "ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีการใด ขอเพียงมิได้แพร่งพรายความลับ ก็นับว่าผ่าน ไปเถอะ กลับสำนักเร้นลับก่อน"

หลี่เหวยอียืนนิ่งอยู่ที่เดิม "ความลับบนตัวข้า ท่านไม่สนใจหรือ"

"ขอเพียงการกระทำทั้งหมดของเจ้าผ่านการคัดกรองของสำนักเร้นลับ ความลับของเจ้าก็จะเป็นความลับของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวตลอดไป เมื่อใดที่เจ้ารู้สึกว่าสำนักเร้นลับเป็นที่พึ่งพิงอย่างแท้จริง ถึงเวลานั้นไม่ต้องให้ข้าเอ่ยถาม เจ้าก็ย่อมบอกเล่าออกมาเอง" อิ่นจวินกล่าว

หลี่เหวยอีกล่าว "ในเมื่อยามนี้ข้าเป็นหนึ่งในสมาชิกของสำนักเร้นลับแล้ว ข้ามีเรื่องที่ต้องไปทำอยู่สองเรื่อง สำนักเร้นลับจะช่วยยื่นมือสนับสนุนข้าหรือไม่"

"เจ้าลองพูดมาก่อนได้" อิ่นจวินกล่าว

หลี่เหวยอีกล่าว "เรื่องแรก คือกลุ่มคนที่ข้าช่วยออกมาจากพรรคฉางหลิน ข้าคิดจะช่วยคนต้องช่วยให้ตลอด ส่งพระต้องส่งถึงทิศประจิม จึงอยากจัดการให้พวกเขามีที่พักพิงอันเหมาะสม มิฉะนั้นในใจข้าคงยากจะสงบสุขได้"

"เรื่องนี้มิต้องให้เจ้าเอ่ยปาก อิ่นที่ยี่สิบสี่ได้จัดการลงไปแล้ว ย่อมมีคนของเผ่าจิ่วหลีมารับช่วงดูแลพวกเขาต่อเอง" อิ่นจวินกล่าว

หลี่เหวยอีหันไปมองอิ่นที่ยี่สิบสี่ด้วยความประหลาดใจ

อิ่นที่ยี่สิบสี่เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาไม่มีการหลบเลี่ยงเหมือนตอนที่ถูกหลี่เหวยอีเค้นถามก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย

หลี่เหวยอีใคร่ครวญดูแล้วจึงกล่าวอีก "ข้ามีสหายร่วมทางอยู่สองสามคน พวกเขาแยกย้ายกันไปฝึกบำเพ็ญที่สำนักเต๋าจิ่วหลีและสำนักศึกษาประจำเผ่าชางหลี ยามนี้ถูกสำนักซุยเพ่งเล็งแล้ว ข้าสามารถรับพวกเขาเข้าไปยังสำนักเร้นลับได้หรือไม่"

"นั่นเป็นไปไม่ได้!" อิ่นจวินกล่าว

หลี่เหวยอีกล่าว "พรสวรรค์ของพวกเขาสูงส่งยิ่ง"

"ผู้มีพรสวรรค์สูงส่ง ต่อให้เป็นกายเซียนบริสุทธิ์ที่หนึ่งในหมื่นก็หาได้ยาก ใต้หล้านี้ก็ยังเฟ้นหาออกมาได้มากมาย แต่หากคนยิ่งมาก ก็อาจมีหลีชิงคนที่หนึ่ง หลีชิงคนที่สองแฝงตัวเข้ามา... สำนักเร้นลับในแต่ละปีจะทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดไว้กับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะสิ่งที่เราต้องการบ่มเพาะคือชางหลี คือเหยาเชียน คือยอดฝีมือชั้นยอดที่สามารถสยบคนรุ่นเดียวกันได้ทั้งรุ่น หาใช่การบ่มเพาะขั้นห้าสมุทรขึ้นมากลุ่มหนึ่งไม่"

อิ่นจวินชะงักไปเล็กน้อยแล้วกล่าวอีก "เท่าที่ดูในยามนี้ พวกเขาอยู่ในสำนักเต๋าจิ่วหลีและจวนเผ่าชางหลียังนับว่าปลอดภัย"

"หลังจากการลอบสังหารที่ตำบลจั้งเซียน รวมถึงการประลองระหว่างชางหลีกับผู้สืบทอดแห่งสำนักหลงเหมินบนแม่น้ำซุย เผ่าจิ่วหลีกับสำนักซุยก็หงายไพ่ในมือเล่นกันอย่างเปิดเผยแล้ว เพียงแต่ยังไม่ถึงขั้นฉีกหน้าแตกหักกันเท่านั้น"

หลี่เหวยอียากจะเข้าใจ "ในเมื่อเปิดเผยหมดแล้ว เหตุใดเผ่าจิ่วหลีจึงไม่ชิงลงมือก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบเล่า"

อิ่นจวินกล่าว "การที่เจ้าถามคำถามนี้ออกมา แสดงว่าการที่เจ้าคิดจะกลายเป็นคนเสินอิ่น ยังมีหนทางอีกยาวไกลที่ต้องก้าวเดิน"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ผู้มีบทบาทสำคัญจำนวนมากของสำนักซุยกับแต่ละเผ่าของจิ่วหลีต่างเกี่ยวดองแต่งงานกัน มีเจ้าในเรา มีเราในเจ้า ข่าวสารการระดมกองทัพของเผ่าจิ่วหลีที่ส่งออกไปอย่างลับๆ ในเช้าวันนี้ ยังไม่ทันถึงเที่ยงวัน ระดับสูงของสำนักซุยก็คงล่วงรู้ความเคลื่อนไหวและการจัดวางกำลังทั้งหมดของเผ่าจิ่วหลีแล้ว หรือกระทั่งอาจชิงลงมือก่อนเผ่าจิ่วหลีเสียอีก"

"ในทางกลับกันก็เช่นเดียวกัน ด้วยเหตุนี้สำนักซุยจึงต้องจับมือกับขุมกำลังภายนอก"

หลี่เหวยอีเข้าใจแล้ว โลกใบนี้ไม่เคยมีเพียงขาวกับดำ ไม่เคยมีเพียงมิตรหรือศัตรู

หากแต่ในศัตรูมีมิตร ในมิตรมีศัตรู

หลี่เหวยอีกระหายใคร่รู้จึงถาม "แล้วสำนักเร้นลับต้องสวมบทบาทใดในกลียุคสงครามที่ต้องปะทุขึ้นอย่างแน่นอนครั้งนี้เล่า"

"ในเมื่อเนื้อร้ายงอกอยู่ภายในร่างกายแล้ว เช่นนั้นก็ถือโอกาสนี้ขูดกระดูกรักษาอาการบาดเจ็บเสีย หากไม่ผ่านความเจ็บปวดรวดร้าว จะต้อนรับการเกิดใหม่ได้อย่างไร ให้พวกเขาเข่นฆ่ากันไปเถอะ ฆ่าจนกว่าจะเห็นชัดเจนว่าใครคือมิตรใครคือศัตรู"

อิ่นจวินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ทั่วทั้งมณฑลหลี มีเพียงวิหารเทพจิ่วหลีที่ค่อนข้างปลอดภัยกว่า รอจนถึงยามที่สถานการณ์ไม่มั่นคง ข้าจะจัดแจงคนส่งพวกพ้องเหล่านั้นของเจ้าไปที่นั่น"

นี่คือการประนีประนอมขั้นสุดท้ายของเขาแล้ว!

"ขอบคุณอิ่นจวิน" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นจวินกล่าว "สองเรื่องนี้ เจ้าล้วนทำเพื่อผู้อื่น เดิมทีข้าคิดว่าจะมีสักเรื่องที่ทำเพื่อยันต์หกตัณหาเสียอีก"

"อิ่นจวินเป็นคู่มือของสือลิ่วอวี้ได้หรือไม่" หลี่เหวยอีรีบถาม

"เจ้าไม่ควรถามคำถามโง่เขลาเช่นนี้"

อิ่นจวินกล่าว "ในบรรดาสิบราชันธรรมแห่งกองทัพตี้หลางหวัง หากพูดถึงสติปัญญา มีเพียงต้าเหล่าเยียที่เป็นบุคคลร้ายกาจ ส่วนสือเหล่าปาก็เชี่ยวชาญการวางแผนคำนวณ สือลิ่วอวี้ผู้นั้น... แม้แต่เจ้ายังรอดชีวิตมาได้จากเงื้อมมือเขา เก็บเขาเอาไว้ ภายหน้าอาจมีประโยชน์ใหญ่หลวง"

หลี่เหวยอีลอบโล่งอกในใจ จากนั้นจึงหยิบจดหมายที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นส่งไป

"นี่คือสิ่งใด"

อิ่นจวินรับจดหมายไปพลางเอ่ยถามเช่นนั้น

"ความลับทั้งหมดบนตัวข้า ล้วนอยู่ในจดหมายฉบับนี้"

หลี่เหวยอีรู้สึกมาตลอดว่า การส่งจดหมายของอาจารย์โลงขึ้นไปให้เร็วขึ้นย่อมปลอดภัยรัดกุมกว่า ใครจะรู้ว่าอิ่นจวินจะไม่สนใจความลับบนตัวเขาจริงๆ หรือไม่

ด้านข้าง ดวงตาของอิ่นที่ยี่สิบสี่พลันเปล่งประกายขึ้นมา

นางย่อมรู้ดีว่าบนตัวหลี่เหวยอีซ่อนของล้ำค่าไว้ไม่น้อย หมอนี่ต้องมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดาอย่างยิ่งแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าความลับนี้คือสิ่งใดกันแน่

อิ่นจวินเปิดจดหมายออก พลันสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาทันที สายตาเปลี่ยนจากสบายๆ กลายเป็นเคร่งขรึมจริงจัง

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากจดหมายไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

ยิ่งอ่านเนื้อหา หนังศีรษะของเขาก็ยิ่งชาดิก ทั้งร่างถึงกับสั่นสะท้านจนด้านชา รูม่านตาทั้งสองข้างหดเกร็งอย่างรุนแรง มือที่ถือจดหมายถึงกับสั่นเทา

ในสายตาของอิ่นที่ยี่สิบสี่ อิ่นจวินเป็นดั่งตัวตนระดับเทพเจ้ามาโดยตลอด เชื่อว่าต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายก็คงไม่ทำให้เขาเสียกิริยาได้ถึงเพียงนี้

นี่มันจดหมายแบบไหนกันแน่

เจ้าหมอนี่หลี่เหวยอี มีเบื้องหลังความเป็นมาอันน่าสะพรึงกลัวเพียงใดกันแน่

หลังจากอ่านเนื้อหาในจดหมายจบ สายตาของอิ่นจวินก็จับจ้องหลี่เหวยอีเขม็งเนิ่นนาน ผ่านไปพักใหญ่เขาก็ยังไม่กล้าฟันธงว่าเป็นจริงหรือเท็จ เพราะเรื่องนี้น่าตระหนกสะเทือนขวัญเกินไป หรือกระทั่งสามารถสั่นสะเทือนใต้หล้าได้เลยทีเดียว

"ไป กลับสำนักเร้นลับ ไปพบอิ่นจู่!"

อิ่นจวินใช้ฝ่าชี่ห่อหุ้มร่างของหลี่เหวยอีและอิ่นที่ยี่สิบสี่ไว้ พลางระเบิดความเร็วสูงสุดมุ่งหน้าตรงไปยังนครจิ่วหลี

ส่วนเรื่องยันต์หกตัณหาบนตัวหลี่เหวยอีนั้น ในเมื่อมีเขาอยู่ สือลิ่วอวี้จะยังสัมผัสรับรู้ได้อย่างไร เมื่อลงไปใต้พิภพแล้ว การสัมผัสรับรู้ย่อมถูกตัดขาดไปเองโดยธรรมชาติ

ในใจของอิ่นที่ยี่สิบสี่สงสัยใคร่รู้จนแทบทนไม่ไหว เหตุใดถึงขั้นต้องไปรบกวนอิ่นจู่เชียวหรือ

อิ่นจู่เป็นเพียงตำนานมาโดยตลอด แม้แต่คนเร้นลับก็ยังไม่รู้ว่ามีตัวตนอยู่จริงหรือไม่ และยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เพราะในตำนานเล่าว่า อิ่นจู่มีชีวิตอยู่มานานนับพันปีแล้ว

......

เมื่อกลับมาถึงสำนักเร้นลับ อิ่นจวินก็นำทางหลี่เหวยอีก้าวเดินลึกเข้าไปในหุบเขาแมลงจิ่วหลีทีละก้าว

อารมณ์ของเขาสงบลงแล้ว จึงเอ่ยถาม "เจ้าควรจะเอาจดหมายฉบับนี้ออกมาให้เร็วกว่านี้ มีมันอยู่ เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการทดสอบด้วยซ้ำ ก็สามารถเป็นคนเสินอิ่นได้แล้ว"

"ข้าอยากลองดูด้วยความสามารถของตัวเองน่ะ" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นจวินไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไรดี เพราะเจ้าเด็กนี่มีความสามารถเช่นนั้นจริง ๆ แค่เบิกแปดตาน้ำพุก็เทียบเคียงได้กับกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนแล้ว ช่างเหนือล้ำเกินขอบเขตการรับรู้และความเข้าใจไปอย่างสิ้นเชิง

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาคือผู้สืบทอดของขุยโส่ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลันฟังดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

ความลับทุกอย่างบนตัวเขา รวมถึงที่มาอันลึกลับของเขากับพวกพ้อง ดูเหมือนจะอธิบายได้หมดแล้ว!

ยามนี้เหลือเพียงให้อิ่นจู่ยืนยันความจริงเท็จของจดหมายด้วยตนเองเท่านั้น

เพราะอย่างไรเสีย มีเพียงอิ่นจู่เท่านั้นที่เคยพบขุยโส่วตัวจริง

......