ตอนที่ 91 หิมะสามสิบลี้ กระบี่สองร้อยลี้

รถม้าหรูหราที่แล่นเข้ามานั้น ตัวเรือนรถกว้างยาวร่วมหนึ่งจ้าง ภายในกว้างขวางพอจะวางเตียงนอนได้หนึ่งหลังอย่างสบาย ทั้งสี่มุมของกระบังหลังคาประดับโคมวิญญาณหยกห้อยระย้า ม่านรถชั้นนอกสุดปักลวดลายอสูรยักษ์เซียนโบราณไว้หกเจ็ดชนิด ตกแต่งอย่างวิจิตรอลังการ

กวางเขาเงินที่เทียมลากรถ ทั้งสองเขาเปล่งประกายแสงสีเงินเรืองรอง ไม่เพียงสง่างามองอาจ ทว่าในแววตายังแฝงความเฉียบคมดุดันที่มีเฉพาะในยอดฝีมือสายยุทธ์

เหล่ายอดฝีมือขั้นห้าสมุทรแห่งสำนักซุย ดุจทวยเทพเซียนเต็มฟากฟ้า ต่างจับจองชัยภูมิอันได้เปรียบตามจุดต่างๆ ในลานเรือน พลางเร่งเร้าศาสตราอาคม แสงแห่งการทำลายล้างสายแล้วสายเล่าสาดส่องจนหลี่เหวยอีแทบลืมตาไม่ขึ้น

กลิ่นอายพลังของพวกเขาแข็งแกร่งเป็นที่สุด ทุกท่วงท่ากิริยาล้วนส่งผลกระทบต่อบรรยากาศโดยรอบ

ผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่สามารถร่วมเดินทางมายังคฤหาสน์หลังนี้พร้อมกับหยางชิงซีได้ ล้วนเป็นผู้มีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งในแผนการครั้งนี้ สำหรับความวุ่นวายในมณฑลหลีที่กำลังจะปะทุขึ้น พวกเขาต่างฮึกเหิมเตรียมพร้อมและเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ไม่ยอมให้เกิดความผิดพลาดใดๆ ขึ้นทั้งสิ้น

สือลิ่วอวี้ยิ้มเย็น กวาดตามองร่างอันโดดเด่นรอบทิศ โดยเฉพาะศิษย์สายตรงหญิงรุ่นเยาว์สองคนของสำนักซุยที่มีรูปโฉมงดงามไม่ธรรมดา สายตาของเขาหยุดมองอยู่นาน จนทำให้อีกฝ่ายแผ่จิตสังหารออกมาอย่างชัดเจน

หยางชิงซีมิได้ลงจากรถ เสียงเย็นชาทว่าไพเราะน่าฟังดังแว่วออกมาจากภายในตัวรถ "ภาพคาวเลือดตรงหน้านี้ ท่านราชันธรรมควรจะให้คำอธิบายหน่อยหรือไม่"

ก่อนหน้านี้หลี่เหวยอีใช้น้ำแข็งเร้นลับสายฟ้าอาคมลองเชิงดู เมื่อเห็นสือลิ่วอวี้ไม่มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย ก็ตระหนักได้ทันทีว่าสำนักซุยน่าจะมีความสัมพันธ์อันละเอียดอ่อนบางอย่างกับกองทัพตี้หลางหวัง

คนทั้งสองกลุ่มนี้น่าจะติดต่อกันมานานแล้ว

หากวันนี้ตนต้องการเอาชีวิตรอด ก็ต้องจับจุดอ่อนในนิสัยของพวกโจรเถื่อนอย่างสือลิ่วอวี้ให้ได้ ยุยงให้เกิดความขัดแย้งระหว่างทั้งสองฝ่าย เพื่อหาทางรอดในช่องว่างนี้

สือลิ่วอวี้ไม่ใช่คนสุขุมลุ่มลึกที่เก็บอารมณ์เก่ง ตรงกันข้าม เขามีสันดานเสียตามประสาหัวหน้าโจรเถื่อนอย่างครบถ้วน ทั้งบ้าบิ่นทะนงตน และรักหน้าตายิ่งกว่าสิ่งใด ไม่อาจละทิ้งสันดานโจรที่ไม่ชอบแผนการซับซ้อน ทว่าชอบการปล้นชิงเข่นฆ่าตามอำเภอใจ

หลี่เหวยอีแกล้งกระซิบข้างหูสือลิ่วอวี้ด้วยเสียงเบา "หยิ่งยโสนัก"

สือลิ่วอวี้พลันได้สติ ดวงตาทอประกายคมปลาบขึ้นทันใด

นั่นน่ะสิ หยางชิงซีเป็นเพียงรุ่นเยาว์ พบหน้าเขาซึ่งเป็นถึงราชันธรรมกลับไม่ยอมลงจากรถ ก็นับว่าดูหมิ่นกันมากพออยู่แล้ว นี่ยังกล้ามาซักไซ้เอาความอย่างบีบคั้นอีก หากวันนี้ตนถูกนังเด็กเมื่อวานซืนข่มเสียมิดหัว มิใช่ว่าจะต้องเสียหน้าจนหมดสิ้นหรอกหรือ

เมื่อนึกถึงว่าในภายภาคหน้าจะถูกพวกสือจิ่วไจและสือชีฉิงหัวเราะเยาะ อีกทั้งต้องถูกเทียนหวังตำหนิ สือลิ่วอวี้ก็รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทันที

สือลิ่วอวี้แสดงความน่าเกรงขามในฐานะราชันธรรมออกมา พลางเอ่ยเสียงขรึม "เรื่องใหญ่โตปานนี้ พวกเจ้ากลับส่งเศษสวะกลุ่มหนึ่งมาเฝ้าดูแล ข้าเห็นว่าพวกมันตายไปก็สมควรแล้ว ถือเสียว่าสั่งสอนให้พวกเจ้าได้บทเรียน"

"สังหารคนทั้งพรรคของข้าจนโลหิตนองเป็นสายน้ำ ท่านราชันธรรมกลับกล่าวอย่างไม่ใส่ใจถึงเพียงนี้ หากกองทัพตี้หลางหวังของพวกท่านไม่ให้คำอธิบายที่ทำให้สำนักซุยพอใจ เรื่องนี้คงผ่านไปไม่ได้ง่ายๆ" น้ำเสียงของหยางชิงซีราบเรียบเยือกเย็น ทว่าแฝงความแข็งกร้าวเด็ดขาด

ถึงอย่างไร นางหมายมั่นจะเป็นผู้นำรุ่นเยาว์แห่งสำนักซุย ย่อมต้องการบารมีและศักดิ์ศรีเช่นกัน

หาไม่แล้วย่อมไม่อาจทำให้ผู้คนยอมรับนับถือได้

แม้สือลิ่วอวี้จะรักหน้าตา แต่ก็ไม่อยากให้สองขุมกำลังใหญ่ต้องแตกร้าวกันอย่างรุนแรงเพราะความเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ ดังนั้น เขาจึงเบนสายตาไปทางหลี่เหวยอี ส่งสัญญาณให้หลี่เหวยอีออกหน้าอธิบายต้นสายปลายเหตุของเรื่องราว

หลี่เหวยอีเข้าใจความหมายทันที เขาพยักหน้ารับ แบกรับแรงกดดันจากมโนภาพวิชายุทธ์ที่เหล่ายอดฝีมือขั้นห้าสมุทรแผ่ออกมา ก้าวเท้าไปข้างหน้าหลายก้าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีทระนงอย่างยิ่ง "หยางชิงซี เจ้าเป็นตัวอะไรกัน ท่านราชันธรรมของเรามีชื่อเสียงสะท้านแดนใต้ เป็นยอดคนระดับไหน เหตุใดต้องมาอธิบายให้นังเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าฟังด้วย เจ้าทำตัวตาไร้แววเช่นนี้ ภายภาคหน้าเกรงว่าจะจบไม่สวยกระมัง"

สือลิ่วอวี้เบิกตากว้างจนกลมโตทันที

"บังอาจ!"

คำพูดประโยคนี้ของเขาย่อมกระตุกโทสะของเหล่ายอดฝีมือสำนักซุยเข้าอย่างจัง

"รนหาที่ตาย!"

หวังเต้าเจินเป็นผู้ที่เคารพและหลงใหลในตัวหยางชิงซีมากที่สุด จึงมีปฏิกิริยารุนแรง ร่างกายแยกออกเป็นเงาร่างมายาห้าสาย ซัดฝ่ามือประดุจขุนเขาทลายมหาสมุทรคลั่ง หมายจะฟาดหลี่เหวยอีให้ตายตกคาฝ่ามือ

ตระกูลหวังเป็นหนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่แห่งสำนักซุย การที่เขาสามารถติดหนึ่งในสามอันดับแรกของรุ่นเยาว์ได้นั้น ตบะบารมีย่อมมิใช่สิ่งที่พวกซวีฉางหลินหรือทังเหยียนจะเทียบเคียงได้

ฝ่ามือนี้หลี่เหวยอีไร้หนทางหลบเลี่ยง รู้สึกเพียงว่ามีกำแพงเทพอันสูงเสียดฟ้ากดทับลงมาเบื้องหน้า หมายจะบดขยี้ร่างของตนให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง

ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้นคือ สือลิ่วอวี้กลับยืนกอดอกดูดาย หลี่เหวยอีรู้ตัวว่าเล่นเลยเถิดไปเสียแล้ว ในช่วงความเป็นความตายไม่อาจมัวพะวงสิ่งอื่น เขาถอยหลังหนึ่งก้าว กางขาทรงตัวดั่งคันศร โคจรฝ่าชี่ทั่วร่างไปรวมไว้ที่แขนทั้งสองข้าง ก่อนจะซัดสองฝ่ามือสวนออกไปอย่างหักหาญ

พลังฝ่ามือที่เขาทุ่มสุดกำลังซัดออกไป กลับเป็นดั่งใบไม้ที่ปลิดปลิวร่อนกลางลมพายุ ไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย

"ตูม!"

หลี่เหวยอีปลิวละลิ่วดั่งลูกกระสุนปืนใหญ่ถอยหลังไปไกลสี่ห้าวา ร่างกระแทกเข้ากับแท่นหินใต้ชายคาอย่างจังจนจมลึกลงไป หินรอบด้านแตกร้าวเป็นร่างแห

แขนทั้งสองข้างปวดร้าวราวกับจะหักสะบั้น ไม่อาจยกขึ้นได้อีก

อวัยวะภายในบอบช้ำ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปากไม่ขาดสาย

สือลิ่วอวี้ไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วย แม้คำด่าทอของหลี่เหวยอีเมื่อครู่จะทำให้เขารู้สึกสะใจลึกๆ แต่ก็มองออกว่าหลี่เหวยอีไม่ใช่คนซื่อตรง และรู้ว่าเจ้าเด็กนี่มีเจตนาแอบแฝง

ทว่าถึงกระนั้น เขาก็ไม่มีทางยืนดูหลี่เหวยอีถูกซัดจนตายต่อหน้าต่อตาอย่างแน่นอน

สาเหตุสำคัญยิ่งกว่าที่เขาไม่ลงมือ ก็คือพลังฝ่ามือที่หลี่เหวยอีระเบิดออกมาเมื่อครู่ทำให้เขาตื่นตระหนกตกใจ มันเหนือความคาดหมายของเขาไปมากโข ย่อมทนรับฝ่ามือของหวังเต้าเจินได้สักฝ่ามือหนึ่งแน่

เจ้าเด็กนี่อยู่แค่ขั้นหยงเฉวียนจริงหรือ

หวังเต้าเจินเห็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนตัวกระจ้อยร่อยรับฝ่ามือของตนแล้วยังไม่ตาย ก็บังเกิดโทสะด้วยความอับอายอย่างบอกไม่ถูก จึงพุ่งทะยานออกไปหมายจะซัดซ้ำอีกฝ่ามือ

"ดี ดี ดีมาก! กล้าลงมือฆ่าคนข้างกายราชันธรรมอย่างข้า พวกเจ้าเห็นข้าอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่!"

สือลิ่วอวี้ซัดฝ่ามือเปี่ยมโทสะ ฟาดหวังเต้าเจินจนหมุนคว้างปลิวกระเด็นออกไป ร่างกระแทกทะลวงกำแพงจวนและค่ายกลร้อยอักขระเสียงดังสนั่น ก่อนจะร่วงลงไปบนถนนด้านนอก

"โฮก!"

จากนั้นสือลิ่วอวี้ก็คำรามลั่น เสียงดั่งมังกรพยัคฆ์กึกก้องสะเทือนฟ้า ฝ่าชี่ที่พ่นออกมาจากปากเข้าล็อกยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทุกคนในที่นั้นไว้ทันที

จำต้องแสดงพลังเพื่อสร้างความยำเกรง มิฉะนั้นการร่วมมือกันในภายภาคหน้ามีแต่จะเสียเปรียบทุกทาง

"ซี่ ซี่!"

เขาหงิกางห้านิ้วเป็นกรงเล็บ พลังอันร้อนลวกพลันระเบิดออก อุณหภูมิในคฤหาสน์พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งตกอยู่ในน้ำเดือด เปลวเพลิงสีเขียวดั่งมังกรเพลิงหลายสายแผ่ลามออกจากปลายนิ้ว เข้าปะทะกับอาวุธอาคมในมือของยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทั้งเก้าคนในที่นั้น

ชั่วพริบตาต่อมา เปลวเพลิงสีเขียวก็เข้าพันธนาการร่างของยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทั้งเก้าคน ทำเอาทั้งเก้าตื่นตระหนกขวัญผวา พวกเขาคิดจะหลบหนี แต่กลับพบว่าตนไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย เกรงว่าชั่วไม่กี่อึดใจคงถูกเพลิงเขียวเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

จนถึงบัดนี้ คนของสำนักซุยจึงตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของสือลิ่วอวี้ ว่าจอมมารผู้นี้สามารถสังหารพวกเขาได้อย่างง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ

หลี่เหวยอีพยายามโคจรฝ่าชี่เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ เขาคาดเดาไว้แล้วว่าสือลิ่วอวี้ไม่มีทางปล่อยให้ตนตายด้วยน้ำมือสำนักซุยแน่ เพราะตนยังมีประโยชน์ ขณะเดียวกันก็ตระหนักได้ว่าสือลิ่วอวี้มิใช่คนที่จะตบตาได้ง่ายๆ วันนี้ตนอวดฉลาดเกินไป ร่องรอยโจ่งแจ้งเกินไป จึงกลายเป็นฉลาดแกมโกงจนเสียการ

"หิมะตกหรือ"

เกล็ดหิมะขาวบริสุทธิ์เป็นประกายโปร่งใสแผ่นหนึ่งปลิวตกลงบนหลังมือของหลี่เหวยอี แผ่ความเย็นยะเยือกเสียดแทงผิว

แผ่นที่สอง แผ่นที่สาม...

หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนาทึบ ปกคลุมทั่วคฤหาสน์ร้อยหมู่ พลันแปรเปลี่ยนกลางคิมหันต์เดือนเจ็ดให้กลายเป็นเหมันต์อันหนาวเหน็บ สภาพดินฟ้าอากาศทั่วทั้งบริเวณแปรเปลี่ยนไปในพริบตา ช่างประหลาดล้ำพิสดารเหลือเกิน

เปลวเพลิงสีเขียวที่สือลิ่วอวี้ปล่อยออกมาค่อยๆ มอดดับลงท่ามกลางหิมะโปรย

ดวงตาสีเขียวคู่นั้นของเขาจับจ้องไปยังราชรถเบื้องหน้าไม่ไกลด้วยความหวาดระแวง พลางเอ่ยว่า "หิมะสามสิบลี้ กระบี่สองร้อยลี้ สุภาพชนผู้ถ่อมตนเหยาเชียน มิน่าเล่าหยางชิงซีถึงไม่เห็นราชันธรรมอย่างข้าอยู่ในสายตา ที่แท้เจ้าก็อยู่ในรถด้วย"

นามของเหยาเชียนเลื่องลือสะเทือนแดนใต้ที่แท้จริง ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เจี่ยโส่วแห่งมณฑลหลี"

ใช้กำลังเพียงคนเดียว สยบคนทั้งรุ่นของเผ่าจิ่วหลีจนราบคาบ

เล่าลือกันว่ายามเขาโคจรฝ่าชี่เต็มกำลัง สามารถบันดาลให้หิมะตกโปรยปรายทั่วรัศมีสามสิบลี้ หุบเขาขาวโพลน ลำน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง ส่วนกระบี่สุภาพชนในมือ สามารถสังหารผู้คนได้ไกลถึงสองร้อยลี้

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ภายในสามสิบลี้ พลิกฟ้าเปลี่ยนดิน ภายในสองร้อยลี้ ชี้กระบี่สยบใต้หล้า

ตัวละครผู้มีตำนานเล่าขานมากมายถึงเพียงนี้ มีหรือที่สือลิ่วอวี้จะไม่หวั่นเกรง

สุ้มเสียงอันนุ่มนวลดั่งหยกของเหยาเชียนดังแว่วออกมาจากภายในรถ "เป็นข้าที่ให้ชิงซีอยู่ปรนนิบัติอุ่นสุราในรถ ราชันธรรมไยต้องถือสาหาความกับเรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ พรรคฉางหลินพรรคเดียว คำอธิบายมิต้องมี ส่งตัวคนมาให้ข้าก็พอ"

สือลิ่วอวี้เหลือบมองหลี่เหวยอีที่คลานออกมาจากซอกหินแล้วยันกายลุกขึ้นยืนใหม่ด้วยความประหลาดใจในอก ก่อนกล่าวว่า "ก็แค่เจ้าเด็กขั้นหยงเฉวียนคนหนึ่ง ด้วยระดับการบำเพ็ญของท่าน ไยต้องถือสากับมันด้วย"

สือลิ่วอวี้ย่อมต้องปกป้องหลี่เหวยอีไว้ เพราะเรื่องนี้พัวพันถึงสำนักเร้นลับจิ่วหลี

แม้คนทั้งสี่ฝ่ายจะเป็นพันธมิตรร่วมมือกัน ทว่าผู้ใดกุมข้อมูลได้มากกว่า ย่อมได้เปรียบในการจัดสรรผลประโยชน์อย่างเห็นได้ชัด หลี่เหวยอีจึงกลายเป็นไพ่ใบสำคัญยิ่งของกองทัพตี้หลางหวังไปโดยปริยาย

"ราชันธรรมลิ่วอวี้ดูแคลนเจ้าเด็กขั้นหยงเฉวียนข้างกายท่านเกินไปแล้ว!"

เสียงอันไพเราะดั่งสายน้ำไหลรินของหยางชิงซีดังแว่วออกมาจากในรถ เพียงได้ยินสุรเสียงก็ชวนให้ผู้คนจินตนาการเตลิด ยิ่งทวีความริษยาต่อเหยาเชียนที่นั่งอยู่ภายใน ที่มีสตรีงามหยาดฟ้ามาดินเช่นนี้คอยอุ่นสุราให้

นางกล่าวต่อว่า "สามารถต้านรับฝ่ามือของหวังเต้าเจินได้ ทั้งยังยันกายลุกขึ้นยืนใหม่ได้อย่างรวดเร็ว พลังฝีมือของเขา เกรงว่าจะไม่ด้อยไปกว่ากายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนเลย"

สือลิ่วอวี้ย่อมรู้ดีว่ากายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนหมายถึงสิ่งใด นั่นหมายถึงพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับขั้นเดียวกัน เป็นพรสวรรค์ระดับผู้สืบทอดแห่งสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูล

เทียบเท่ากับป้ายทองเชิดหน้าชูตาของขุมกำลังใหญ่

เผ่าจิ่วหลีเดิมทีเมื่อสิบสี่ปีก่อนถูกสยบจนแทบหมดสภาพ ไม่มีผู้ใดคิดว่าพวกเขาเป็นชนเผ่าโบราณระดับหมื่นพันอีกต่อไป ทว่าเพียงเพราะมีกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนกำเนิดขึ้นมาหนึ่งคน บัดนี้ขุมกำลังทุกฝ่ายต่างมองว่าเผ่าจิ่วหลีได้ฟื้นคืนความมีชีวิตชีวาขึ้นมาใหม่ และอาจกอบกู้เกียรติภูมิแห่งชนเผ่าโบราณระดับหมื่นพันกลับคืนมาได้ในอนาคต

นี่คืออิทธิพลของกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน!

อัจฉริยะผู้เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์เช่นนี้ ทั่วทั้งกองทัพตี้หลางหวังตั้งแต่ระดับบนจรดล่างไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว

สือลิ่วอวี้มองหลี่เหวยอีด้วยความประหลาดใจ เจ้าเด็กนี่มีพรสวรรค์สูงส่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ มิน่าเล่าสำนักเร้นลับจิ่วหลีจึงให้ความสำคัญกับมันถึงเพียงนี้ ถึงกับส่งมันมาทดสอบฝีมือที่นครจิ่วหลี นี่มิใช่การบ่มเพาะแบบศิษย์ธรรมดาอย่างแน่นอน

"ด้วยร่างปุถุชน แต่มีพลังต่อสู้เทียบเคียงกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน นั่นเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของความลับบนตัวเขาเท่านั้น"

เหยาเชียนไม่ได้ก้าวลงจากรถ ทว่ากลับคล้ายมีสายตาอยู่ทั่วทุกหนแห่ง สามารถฟื้นภาพเหตุการณ์ในสนามรบทั้งหมดได้อย่างหมดจด เขากล่าวต่อว่า "ค่ายกลศึกวิญญาณสูญสามสิบสามอักขระถูกทำลายด้วยศัสตราคมขั้นสูง ไอพลังยังมิมลายหายไป ซากศพบนพื้นจำนวนไม่น้อยถูกสังหารด้วยแมลงดุร้าย ศพของสือชวนอวี่ ซวีฉางหลิน และทังเหยียนแม้จะถูกเก็บกวาดไปแล้ว แต่บนพื้นยังคงหลงเหลือไอโลหิตของพวกเขา หากที่นี่เป็นฝีมือของเขาลำพังเพียงคนเดียวจริง ความลับบนตัวเขาเกรงว่าจะเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้"

หลี่เหวยอีหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ ทั่วร่างเย็นเยียบ สายตาจับจ้องไปยังราชรถอันหรูหราคันนั้น รู้สึกเพียงว่าผู้ที่นั่งอยู่ข้างในมิใช่มนุษย์ แต่เป็นดั่งเทพเจ้า หรือไม่ก็ปีศาจร้ายตนหนึ่ง

มีเพียงเทพเจ้าหรือปีศาจเท่านั้นที่สามารถมองทะลุความลวงตาได้ทั้งหมด และค้นพบคำตอบที่แม่นยำจากจุดที่ละเอียดอ่อนที่สุด

ความน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ มิได้มาจากระดับการบำเพ็ญเพียรที่ไร้เทียมทานของอีกฝ่าย หากแต่เป็นพลังในการสังเกตและสติปัญญาอันเฉียบแหลมที่สามารถทำลายการอำพรางทั้งหมดของเขาได้

เสียงของหยางชิงซีดังตามมาติดๆ "สหายของเขาที่ฝึกบำเพ็ญอยู่ในสำนักเต๋าจิ่วหลีและสำนักศึกษาประจำเผ่าชางหลี มีถึงสามคนแล้วที่ผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ได้สำเร็จ คนกลุ่มนี้จะต้องซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่เปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้อย่างแน่นอน และปลายทางของความลับทั้งหมด ข้าเชื่อว่าอยู่ที่ตัวหลี่เหวยอี ส่งคนให้พวกเรา เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ก็ถือว่ามีคำอธิบายแล้ว"

สีหน้าของหลี่เหวยอียิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก เขาตระหนักได้ว่าศิษย์พี่ รุ่นพี่ไช่ และเกาฮวน ล้วนอยู่ในจุดที่อิทธิพลของศัตรูสามารถเอื้อมมือไปถึงมาโดยตลอด

สือลิ่วอวี้มองหลี่เหวยอีด้วยสายตาล้ำลึก ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เจ้าเด็กนี่ปิดบังเขาไว้มากเกินไปแล้ว ในปากมันมีเรื่องจริงอยู่กี่ประโยคกันแน่

นอกประตู มีเสียงทุ้มลึกเจือแววหัวเราะดังแว่วเข้ามา "ในเมื่อบนตัวเขามีความลับอันน่าทึ่งมากมายถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดพวกเราต้องส่งเขาให้สำนักซุยของพวกเจ้าด้วยเล่า กองทัพตี้หลางหวังเองก็สนใจใคร่รู้ที่จะไขความลับบนตัวเขาไม่น้อยเช่นกัน"

สือจิ่วไจก้าวเดินนำเข้ามาเป็นคนแรก

สือสือเดินตามหลังมาติดๆ

สือลิ่วอวี้เห็นว่าคำพูดของสือจิ่วไจมีเหตุผล "สามารถทำให้คนหลายคนผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ได้ เชื่อว่าท่านเทียนหวังคงต้องสนใจเป็นอย่างยิ่งแน่ น้องเก้า น้องสิบ พวกเจ้านำตัวคนไปก่อน ข้าจะรั้งท้ายเอง"