ตอนที่ 90 ราชันธรรม อย่าลืมรางวัลที่ท่านเอ่ยไว้

"วูบ!"

การเซ่นโลหิตบวกกับการกระตุ้นด้วยฝ่าชี่ของผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทร ทำให้วิญญาณโลหิตงูสามเศียรพุ่งทะยานออกมาจากกำไล

ยามที่ผู้อำนวยการหยางเซ่นโลหิต วิญญาณโลหิตงูสามเศียรที่พุ่งออกมามีเพียงสายเดียว หนาเพียงปากชาม ยาวแค่หกเจ็ดเมตร และเลือนรางอย่างยิ่ง

ทว่าภายใต้การกระตุ้นของอิ่นที่ยี่สิบสี่ วิญญาณโลหิตที่พุ่งออกจากกำไลกลับยาวกว่าสิบเมตร หนาเท่าถังน้ำ ร่างกายแน่นหนาคมชัดประหนึ่งสร้างขึ้นจากโลหะ เกล็ดแวววาวดั่งหล่อด้วยเหล็กกล้า

ทั่วทั้งลานเรือนอบอวลไปด้วยไอโลหิต

วิญญาณโลหิตมีสามเศียร เข้าต่อสู้พัวพันกับขุนพลผีผู้ถือดาบจะงอยหงส์ เพียงชั่วพริบตาก็กลืนมันลงท้องไปในคำเดียว

"ตูม!"

วิญญาณโลหิตงูสามเศียรพุ่งทะลวงออกไปอย่างดุดัน ค่ายกลศึกวิญญาณสูญสามสิบสามอักขระฝั่งตรงข้ามพังทลายลงในชั่วพริบตา ขันทีชุดเขียวทั้งสามสิบสามคนลอยกระเด็นขึ้นฟ้าและตกตายไปเกินครึ่งในทันที

อิ่นที่ยี่สิบสี่โคจรฝ่าชี่ที่ทรงพลังยิ่งขึ้นเพื่อกระตุ้นกำไลรูปงูสามเศียร ทันใดนั้น โลหิตในร่างซากศพบนพื้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสายธารไอโลหิต ไหลรินเข้าสู่กำไลบนข้อมือของนางอย่างไม่ขาดสาย

สีกำไลหยกโลหิตพลันแดงก่ำยิ่งขึ้น

แววตาของหลี่เหวยอีเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เมื่ออิ่นที่ยี่สิบสี่เรียกวิญญาณโลหิตงูสามเศียรกลับเข้ากำไล นางก็สัมผัสได้ถึงสายตาของหลี่เหวยอีที่จับจ้องมา

นางรีบกล่าวว่า "เป็นแค่วิญญาณโลหิตที่เทียบเท่าขั้นห้าสมุทรระดับสามจริง ๆ ด้วย แต่เอาไว้รับมือกับค่ายกลศึกวิญญาณสูญสามสิบสามอักขระที่รวมกลุ่มโดยพวกขั้นหยงเฉวียน ก็นับว่าเหลือเฟือเกินพอ"

ยิ่งนางอธิบาย หลี่เหวยอีก็ยิ่งไม่เชื่อ "ถ้าอย่างนั้นเจ้าคืนกำไลให้ข้าดีหรือไม่"

"การเซ่นโลหิตนี่... สูญเสียพลังโลหิตจริง ๆ ทำร้ายร่างกายยิ่งนัก ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าใดจึงจะชดเชยกลับมาได้..." อิ่นที่ยี่สิบสี่แสร้งทำท่าทางอ่อนระทวย สีหน้าซีดเผือดลงทันตา

หลี่เหวยอีกล่าว "ข้าใช่ว่าจะไม่ประสีประสาเรื่องอาวุธอาคมเซ่นโลหิตเสียหน่อย ศัตรูที่เผชิญหน้ายิ่งแข็งแกร่ง เวลาต่อสู้ยิ่งยาวนาน พลังโลหิตถึงจะยิ่งสูญเสียมาก เจ้าเพิ่งจะปะทะไปแค่กระบวนท่าเดียวก็ทำลายค่ายกลได้แล้ว มันจะสูญเสียพลังถึงขั้นนี้เชียวหรือ"

เมื่อถูกจับไต๋ได้ ใบหน้าเล็ก ๆ ของอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็เผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ พลางซ่อนกำไลลึกเข้าไปในแขนเสื้อ "วางใจเถอะ เรื่องโอสถแสงเพลิงให้เป็นหน้าที่ข้า ข้าจะหาเงินมารวมให้ครบแน่ แมลงเจ็ดตัวของเจ้านี่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ แค่ห้าตัวร่วมมือกันก็ซัดจนผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรไร้ทางสู้แล้ว"

ในใจนางประหลาดใจเป็นล้นพ้น!

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวมักจะแอบไปขโมยกินสมุนไพรในโรงโอสถอาหารอยู่บ่อยครั้ง นางเคยเห็นมาแล้วหลายหน

ก่อนหน้านี้ อิ่นที่ยี่สิบสี่จะไปคาดคิดได้อย่างไรว่าหลี่เหวยอีที่มีพลังจิตต่ำต้อย จะมีแมลงดุร้ายเจ็ดตัวที่พลังต่อสู้อกาจกล้าถึงเพียงนี้

สือชวนอวี่เห็นหลี่เหวยอีกับอิ่นที่ยี่สิบสี่หันมามองตนพร้อมกัน ก็พลันสิ้นหวังดับสูญทุกสิ่ง

"ปัง!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ทะยานกายลู่ลมพุ่งวูบไป ซัดฝ่ามือเข้าใส่หน้าอกของเขาอย่างจัง

ร่างของสือชวนอวี่ลอยละลิ่วกระเด็นไป ทะลุหอเรือนหลังหนึ่งแล้วจมหายไปในซากปรักหักพัง

"ฉึก!"

หลี่เหวยอีทิ้งตัวลงมาจากเวหา กระบี่เล่มหนึ่งแทงทะลุหัวใจ ตรึงร่างเขาแน่นติดกับพื้น

"พวกเจ้า... พวกเจ้าไม่รู้เลยว่าตัวเอง... ตัวเองถลำเข้ามาในพายุลูกใหญ่เพียงใด... จะต้องตายอย่างไม่มีแผ่นดินกลบหน้า..." สือชวนอวี่กระอักเลือดออกมาไม่หยุด มุมปากแสยะยิ้ม ราวกับมองเห็นจุดจบของหลี่เหวยอีและอิ่นที่ยี่สิบสี่แล้ว

สีหน้าของหลี่เหวยอีแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม...

จากนั้นก็เริ่มค้นศพ

พรรคฉางหลินแห่งนี้มั่งคั่งอย่างยิ่ง สุ่มสี่สุ่มห้าก็ควักเหรียญเงินออกมาได้ถึงหนึ่งแสนเหรียญ พรรคอื่นเทียบไม่ได้เลย

หลังจากค้นร่างของประมุขพรรคทั้งสามคนจนครบ หลี่เหวยอีก็จับตัวผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุคนหนึ่งเป็นตัวประกัน แล้วรุดไปยังเรือนหลังเพื่อตามหาคลังสมบัติของพรรค

เขาย่อมรู้ดีว่าเวลาคับขัน ไม่อาจอยู่ที่นี่ได้นาน จึงกวาดเก็บไปอย่างคร่าว ๆ เท่านั้น มิได้ค้นหาอย่างละเอียดลึกซึ้ง

เมื่อมาถึงคุกใต้ดินเรือนหลัง หลี่เหวยอีก็เห็นตามคาดว่าที่นี่คุมขังเด็กหญิงและเด็กเล็กไว้จำนวนมาก ทุกคนล้วนถูกล่ามโซ่ตรวนที่ข้อเท้า เพลิงโทสะพลันลุกโชนในอก เขาตวัดกระบี่สังหารผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุที่นำทางมาทันที

เมื่อมองดวงตาน่าเวทนานับไม่ถ้วนในคุกใต้ดิน ชั่วขณะนั้นหลี่เหวยอีก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ต่อให้เปิดคุกใต้ดินปล่อยพวกเขาออกไป พวกเขาก็ไม่อาจเอาชีวิตรอดได้ด้วยตนเองอยู่ดี สุดท้ายไม่หิวตายก็ต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนชั่วอีก

ความทุกข์ยากในโลกมนุษย์ มิใช่สิ่งที่กำลังของคนเพียงคนเดียวจะช่วยกอบกู้ได้

เขากลับขึ้นสู่ผิวดิน แล้วรุดไปยังลานหน้าเรือน

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวได้กวาดล้างผู้รอดชีวิตทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีความลับใดรั่วไหลออกไป

ส่วนอิ่นที่ยี่สิบสี่ได้เปิดหีบขนาดยักษ์ทั้งสามสิบสองใบที่อยู่บนเกวียนแปดเล่มออกจนหมด ประกายสายฟ้าสีม่วงแผ่กระจายออกมาจากภายในหีบ แม้กระทั่งบนพื้นดินก็ยังปรากฏริ้วรอยสายฟ้าหนาทึบดั่งไส้เดือน

หลี่เหวยอีเพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ ริ้วสายฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

ผิวหนังรู้สึกชาแปลบปลาบขึ้นมาทันที

เขารีบถอยหลังไปสองก้าวเพื่อทิ้งระยะห่าง

เห็นเพียงภายในหีบ บรรจุสิ่งของคล้ายผลึกน้ำแข็งสีม่วงอยู่เป็นก้อน ๆ แสงสว่างภายในผลึกน้ำแข็งนั้นเจิดจ้าเป็นอย่างยิ่ง มองเห็นสายฟ้าบาดตาจำนวนนับไม่ถ้วนพันเกี่ยวประสานกันอยู่ข้างใน

หลี่เหวยอีสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าภายในสิ่งเหล่านี้แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

อิ่นที่ยี่สิบสี่ถอยร่นไปไกลกว่าหลี่เหวยอีเสียอีก "น้ำแข็งเร้นลับสายฟ้าอาคม ไฉนจึงเป็นสิ่งนี้ สำนักซุยคิดจะทำอะไรกันแน่"

"ของสิ่งนี้ รู้สึกว่าอันตรายอย่างยิ่ง เอาไว้ใช้ทำอะไรหรือ" หลี่เหวยอีเพิ่งมาถึงโลกใบนี้ได้เพียงไม่กี่เดือน ยังมีสิ่งที่ไม่รู้อีกมากนัก

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "ทำลายค่ายกล ตีเมือง น้ำแข็งเร้นลับสายฟ้าอาคมเก็บรวบรวมมาจากทะเลอัสนีแปดร้อยลี้ นับเป็นดาวข่มของค่ายกลโดยแท้ เพียงพลังของก้อนใดก้อนหนึ่งในหีบถูกปลดปล่อยออกมา ก็สามารถทำลายล้างสิ่งปลูกสร้างทั้งหมดในคฤหาสน์ร้อยหมู่แห่งนี้ได้แล้ว อย่าเข้าไปใกล้ อักขระยันต์ผนึกบนหีบถูกข้าทำลายไปแล้ว ตอนนี้พวกมันไม่เสถียรอย่างยิ่ง แค่สั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อยก็อาจถูกกระตุ้นขึ้นมาได้"

หลี่เหวยอีรีบถอยหลังไปอีกหลายก้าวแล้วเอ่ยถาม "ขันทีชุดเขียวพวกนั้น สอบปากคำแล้วหรือยัง"

"ไม่ต้องสอบปากคำ พวกเขาต้องมาจากสำนักหลงเหมินแน่นอน"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวอีกว่า "น้ำแข็งเร้นลับสายฟ้าอาคมคือสมบัติล้ำค่าของสำนักเหลยเซียว ดูท่าขุมกำลังระดับแถวหน้าทางแดนบูรพาคงเห็นว่าแดนทักษิณยังวุ่นวายไม่พอ จึงอยากจะราดน้ำมันลงบนกองไฟ หวังให้พวกเราต่อสู้แย่งชิงกันเองจนสูญเสียกำลัง สำนักซุยเองก็มีความทะเยอทะยานแรงกล้า จึงสมประโยชน์เข้ากันได้พอดิบพอดี"

สำนักหลงเหมินและสำนักเหลยเซียว แห่งหนึ่งคือสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลแห่งแดนบูรพา อีกแห่งคือมหาสำนักระดับหมื่นพันตระกูลแห่งแดนบูรพา

หลี่เหวยอีเริ่มเข้าใจคำพูดของสือชวนอวี่ก่อนตายขึ้นมาบ้างแล้ว การถูกดึงเข้าไปพัวพันกับการประลองหมากของขุมกำลังใหญ่มหึมาเช่นนี้ ช่างอันตรายถึงขีดสุดจริง ๆ

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "ปล่อยเด็กสาวและเด็กพวกนั้นออกไปให้หมด จากนั้นจุดระเบิดน้ำแข็งเร้นลับสายฟ้าอาคม ลบรอยเท้าและร่องรอยทั้งหมดที่เราเคยมาที่นี่ให้สิ้น"

สายตาของหลี่เหวยอิมองไปยังหอสอดแนมศัตรูสูงหลายสิบจั้งของกองรักษาเมืองซึ่งอยู่ห่างออกไปสามลี้ เห็นร่างหนึ่งที่ผอมแห้งราวกับลิงเหาะทะยานจากพื้นดินขึ้นสู่ยอดหอโดยตรงได้อย่างชัดเจน รวดเร็วประหนึ่งภูตพราย

ร่างผอมแห้งประหนึ่งลิงยืนอยู่บนยอดหอ กวาดสายตามองไปทั่วทิศทางเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง

พอมองเห็นหน้าตาของผู้นั้นชัดเจน สีหน้าของหลี่เหวยอีก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ในเวลาเดียวกัน ยันต์หกตัณหาที่หน้าอกก็เริ่มเปล่งแสงกะพริบระยิบระยับ แผ่ความร้อนลวกดั่งไฟออกมา

"รีบไปเร็ว!" หลี่เหวยอีบอก

อิ่นที่ยี่สิบสี่มองตามสายตาของเขาไป จึงพบว่าร่างที่ผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีกำลังร่อนลงมาจากยอดหอสอดแนมศัตรู มุ่งหน้าตรงมายังทิศทางที่พวกเขาสองคนอยู่

"คือสือลิ่วอวี้! ต้องเป็นเพราะยันต์หกตัณหาแน่ เขาสามารถสัมผัสถึงตำแหน่งคร่าว ๆ ของข้าผ่านความเชื่อมโยงกับยันต์หกตัณหาได้ ไม่ช้าก็คงตามมาถึงที่นี่"

สีหน้าของหลี่เหวยอีย่ำแย่ถึงขีดสุด เขารีบขบคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะผลักอิ่นที่ยี่สิบสี่ไปทีหนึ่ง "เจ้ารีบไป ที่นี่ข้าจัดการเอง"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ย่อมรู้ดีว่าสือลิ่วอวี้เป็นบุคคลระดับใด

โจรราคะผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วทั้งแดนทักษิณ ทว่าตบะการบำเพ็ญเพียรกลับสูงส่งจนน่าสะพรึงกลัว อีกทั้งยังเป็นถึงเจี่ยโส่วแห่งกองทัพตี้หลางหวัง

"จะไปก็ต้องไปด้วยกัน"

นางดึงแขนหลี่เหวยอี

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "อย่าโง่ไปหน่อยเลย ข้าหนีไม่พ้นหรอก อีกอย่าง หากหนีกลับหอกวานไห่ในเวลานี้ สิ่งที่จะเปิดเผยออกมาคงมีมากเกินไป! ข้าจะถ่วงเวลาเขาไว้ เจ้าไปตามกำลังเสริมมา อย่ามัวยืนเหม่อ พอเขามาถึง เจ้าจะเป็นจุดอ่อนของข้า"

หลี่เหวยอีผลักดันนางไปตลอดทางจนกระทั่งถึงหน้าประตู

"ตกลง รอข้านะ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ไม่ลังเลอีกต่อไป นางทำลายค่ายกลแล้วพุ่งทะยานออกนอกประตูไปทันที

จนกระทั่งบัดนี้ ผู้ฝึกพลังยุทธ์เผ่าพันธุ์มนุษย์กลายพันธุ์ทั้งแปดคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูจึงเพิ่งรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นภายในคฤหาสน์ หลี่เหวยอีถือกระบี่พุ่งเข้าใส่ ร่างเคลื่อนไหววูบวาบเพียงไม่กี่ครั้งก็สังหารพวกเขาทั้งหมดสิ้น

เก็บกระบี่

ผลักบานประตูทองแดงทั้งสองบานให้เปิดอ้าออกจนสุด

หลี่เหวยอีเก็บอาวุธเวทนานาชนิดบนตัว รวมทั้งราชาผีเสื้อปีกหงส์และศพของผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรทั้งสามคนเข้าไปในมิติโคลนเลือด จากนั้นจึงเดินไปยังคุกใต้ดินที่เรือนหลังอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ฟันแม่กุญแจเหล็กของประตูคุกจนขาดสะบั้น แล้วปล่อยเด็กสาวและเด็กกว่าร้อยคนข้างในออกมา

......

สือลิ่วอวี้สวมชุดคลุมผ้าเนื้อหยาบสีเทาตัวโคร่ง ดูประหนึ่งลิงสวมใส่เสื้อผ้ามนุษย์ เมื่อมาถึงหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ เห็นซากศพแปดร่างล้มนอนระเกะระกะอยู่บนบันไดหิน ก็รู้แก่ใจว่าในที่สุดตนก็หามาถูกที่แล้ว

เขาสัมผัสถึงยันต์หกตัณหาได้จริง ทว่าสัมผัสนี้เลือนรางพิกล ทำได้เพียงระบุทิศทางโดยคร่าวเท่านั้น

หากระยะห่างไกลเกินไป หรือมีสิ่งกีดขวางมากเกินไป สัมผัสรับรู้ก็จะขาดหายไปทันที

ยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป ก็แลเห็นเด็กสาวและเด็กน้อยในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นวิ่งกรูออกมาจากข้างในทีละคน

นัยน์ตาของสือลิ่วอวี้เป็นประกายวาววับ ยื่นมือคว้าตัวเด็กสาวร่างอวบอัดคนหนึ่งไว้ บีบเค้นขยำไปสองสามคราอย่างรุนแรงจนนางส่งเสียงหวีดร้องไห้จ้าอย่างตื่นตระหนก จากนั้นจึงค่อยสะบัดมือปล่อยนางหนีไปอย่างหนำใจ

เขาเดินเข้าไปในลานเรือน พบว่าหลี่เหวยอีกำลังนั่งอยู่ใต้ชายคา ถือกระบี่ยาวในมือ คอยฟันโซ่ตรวนที่ข้อเท้าให้เหล่าเด็กสาวและเด็กน้อยทีละคน

ฟันขาดไปหนึ่งเส้น คนผู้หนึ่งก็รีบวิ่งหนีเตลิดออกจากคฤหาสน์ไป

"ราชันธรรมเป็นถึงยอดฝีมือระดับแถวหน้าในรอบหกสิบปี ไฉนต้องมารังแกคนชะตากรรมอาภัพพวกนี้ด้วย" หลี่เหวยอีไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา

สือลิ่วอวี้ไม่ได้รีบร้อนลงมือ เหยียบย่ำลงบนโคลนโลหิต กวาดตามองซากศพเกลื่อนลาน "เจ้าเด็กนี่มีจิตสังหารรุนแรงไม่เบาเลยนี่ ทั้งพรรคไม่เหลือคนรอดชีวิตไว้แม้แต่คนเดียว"

"ฆ่าคนไม่กี่สิบคน ช่วยคนได้ร้อยกว่าคน ข้ารู้สึกว่าคุ้มค่าแล้ว!" หลี่เหวยอีเอ่ย

สือลิ่วอวี้รอจนกระทั่งเขาฟันโซ่ตรวนของทุกคนขาดสะบั้นและปล่อยตัวไปจนหมดสิ้น จึงค่อยเดินตรงเข้าไป "คนดีเจ้าก็ได้เป็นไปแล้ว คราวนี้ถึงคราวที่เจ้าต้องรับบทคนชั่วบ้าง! พูดมา คนของสำนักเร้นลับจิ่วหลีอยู่ที่ไหน"

หลี่เหวยอีตอบ "ข้าไม่รู้"

"คิดจะเล่นตุกติกกับราชันธรรมอย่างข้า เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป"

แววตาของสือลิ่วอวี้แปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในพริบตา ไอเย็นเยียบที่แผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างเกาะกุมจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเคลือบผิวของหลี่เหวยอีเป็นชั้นหนา

หลี่เหวยอีขยับกายไม่ได้แม้แต่น้อย ผิวหนังไร้ความรู้สึกคล้ายกำลังจะถูกแช่แข็งตาย จึงรีบส่งเสียงสั่นเครือเอ่ยว่า "ข้าไม่รู้จริง ๆ หากสำนักเร้นลับจิ่วหลีเปิดเผยร่องรอยได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น สำนักซุยจะควานหาร่องรอยเงาของพวกเขาไม่เจอมาเป็นพันปีหรือ ยอดคนระดับประมุขเผ่าของเผ่าจิ่วหลีจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของพวกเขาเชียวหรือ"

แววตาของสือลิ่วอวี้ฉายแววเคลือบแคลงสงสัย ครุ่นคิดชั่วครู่แล้วถามขึ้นว่า "สำนักเร้นลับจิ่วหลีตั้งอยู่ที่ใด พวกเขามีความแข็งแกร่งระดับไหน แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้"

หลังจากร่างกายของหลี่เหวยอีกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง เขาก็รีบโคจรฝ่าชี่เพื่อละลายเกล็ดน้ำแข็งบนผิวกายทันที พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเยือกเย็นว่า "สำนักเร้นลับจิ่วหลีสืบประวัติข้ามาแล้ว รู้เรื่องความแค้นระหว่างข้ากับพรรคฉางหลิน จึงได้จัดแจงบททดสอบนี้ขึ้น เคราะห์ดีที่ข้ามีความสัมพันธ์อันดีกับเผ่าชางหลี พวกเขาจึงมิได้สงสัยในตัวตนของข้า"

สือลิ่วอวี้คอยลอบสังเกตแววตาและสีหน้าของหลี่เหวยอีอยู่ตลอด รู้สึกว่าเจ้าเด็กผู้นี้มีความกล้าหาญและจิตใจเด็ดเดี่ยวเหนือธรรมดายิ่งนัก

หากเปลี่ยนเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์คนอื่น ไม่ต้องพูดถึงขั้นหยงเฉวียนเลย แม้แต่ขั้นห้าสมุทรจำนวนมากถูกสายตาเขาจ้องเขม็งเช่นนี้ ก็คงตกใจกลัวจนต้องคุกเข่าหมอบกราบ พูดจาตะกุกตะกักไม่เป็นคำไปแล้ว

สือลิ่วอวี้ไม่รู้เรื่องความบาดหมางระหว่างหลี่เหวยอีกับพรรคฉางหลิน และพรรคฉางหลินเพียงแค่นี้ก็ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาแม้แต่น้อย

เขาถาม "บททดสอบหมายความว่าอย่างไร"

"เก้าเผ่าจิ่วหลีคัดเลือกยอดเด็กหนุ่มอัจฉริยะรวมยี่สิบหกคนในปีนี้เพื่อส่งไปยังสำนักเร้นลับจิ่วหลี มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่มีคุณสมบัติรอดชีวิตและได้เป็นศิษย์ของสำนักเร้นลับ บททดสอบก็คือวิธีการคัดกรองและคัดออก" หลี่เหวยอีเอ่ย

"โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

สือลิ่วอวี้จดจำข้อมูลนี้ไว้ในใจอย่างเงียบงัน ไม่แน่อาจใช้สิ่งนี้เพื่อคาดคะเนความแข็งแกร่งของสำนักเร้นลับได้

หลี่เหวยอีกระอักโลหิตออกมาจากปาก ไอแห้ง ๆ สองสามครา "ย่อมต้องโหดเหี้ยมอยู่แล้ว ข้าเกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งในบททดสอบนี้ ยอดฝีมือของพรรคฉางหลินชุมนุมดั่งเมฆา ทั้งยังมีพวกขันทีอีกกลุ่มหนึ่ง... ราชันธรรม นั่นมันคือสิ่งใดหรือ ดูเหมือนจะอันตรายไม่น้อย..."

เขาชี้ไปยังเกวียนทั้งแปดเล่มนั้น

สือลิ่วอวี้เดินเข้าไปตรวจสอบดูแต่แรกแล้ว ตวาดเสียงกร้าวอย่างขุ่นเคือง "เจ้าเป็นคนทำลายอักขระยันต์บนหีบหรือ"

"มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ"

หลี่เหวยอีแสร้งทำสีหน้ามึนงงไม่รู้เรื่องรู้ราว

สือลิ่วอวี้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "เจ้าไม่ต้องแส่! เรื่องนี้เจ้ารู้น้อยลงหน่อยจะดีกว่า ตอบคำถามของราชันธรรมอย่างข้าต่อได้แล้ว"

สือลิ่วอวี้เคยได้ยินมาแต่แรกแล้วว่า สำนักเหลยเซียวจะส่งมอบน้ำแข็งทมิฬวิชาอสนีให้สำนักซุยจำนวนหลายชุด เพื่อช่วยพวกเขาทำลายค่ายกลของสำนักเต๋าจิ่วหลี จวนผู้ตรวจการมณฑล ตลอดจนจวนของตระกูลใหญ่ต่าง ๆ

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าสำนักซุยจะทำงานหละหลวมเหลวไหลถึงเพียงนี้ แค่ผู้ฝึกพลังขั้นหยงเฉวียนคนเดียวก็เกือบจะทำลายน้ำแข็งทมิฬวิชาอสนีจนย่อยยับ

ถึงกับไม่ส่งยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรมาเฝ้าดูแลเลยหรืออย่างไร

หลี่เหวยอีกล่าว "ตอนไปสำนักเร้นลับจิ่วหลี บนหัวข้าจะถูกคลุมด้วยถุงผ้าดำ ปิดกั้นประสาทสัมผัสทั้งห้า ตอนออกจากสำนักเร้นลับก็เช่นเดียวกัน พอดึงถุงผ้าออก ข้าก็มายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ค่ายหลักพรรคฉางหลินแล้ว"

"เป็นไปตามที่ข้าคาดไว้!"

สือลิ่วอวี้พยักหน้าพลางถาม "จากสำนักเร้นลับจิ่วหลีมาถึงที่นี่ ใช้เวลาประมาณเท่าใด"

"อืม... บอกยากนัก การรับรู้ตอนอยู่ในถุงผ้าดำย่อมคลาดเคลื่อนไปบ้าง ข้ากะว่าน่าจะราวห้าถึงเจ็ดวัน... มั้งนะ น่าจะประมาณนั้น!" หลี่เหวยอีกล่าว

สือลิ่วอวี้ไม่ได้เชื่อหลี่เหวยอีไปเสียทั้งหมด ขณะเก็บรวบรวมข้อมูลก็คอยประเมินว่าเรื่องใดจริงเรื่องใดเท็จไปด้วย ก่อนจะถามต่อ "แล้วสรุปสำนักเร้นลับจิ่วหลีตั้งอยู่ที่ใดกันแน่"

"ข้าไม่รู้"

หลี่เหวยอีเห็นสายตาของสือลิ่วอวี้คมกริบเย็นเยียบ ทั้งหว่างคิ้วยังเริ่มเปล่งแสงสว่าง จึงรีบพูดขึ้นทันควัน "ในกะโหลกศีรษะของข้าถูกปลูกเปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะเอาไว้ เจ้าอย่าได้ใช้พลังจิตเด็ดขาด มิเช่นนั้นข้าจะตายคาที่อยู่ตรงนี้ แล้วพวกเจ้าก็จะไม่ได้ข้อมูลอะไรเลย มีแต่จะพังกันทั้งสองฝ่าย!"

"ฮ่าๆ ไม่ต้องกลัว ข้าแค่ขู่เจ้าเล่น"

สือลิ่วอวี้เผยฟันขาวโพลนเต็มปาก ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชาในทันที "เจ้าอย่าได้คิดหลอกข้าเชียว! หากสิ่งที่เจ้าพูดผิดไปจากที่หลีชิงบอกแม้แต่ครึ่งคำ ข้าจะโยนเจ้าลงถ้ำหมาป่า ให้เจ้าอยากอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่พ้น"

หลี่เหวยอีแสร้งทำเป็นตกใจกลัว พยายามเค้นความทรงจำและขบคิดอย่างหนัก ทันใดนั้นก็คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ "สำนักเร้นลับจิ่วหลีอาจอยู่ในแดนเร้นลับผู้ล่วงลับ อีกฟากฝั่งหนึ่งของเทือกเขาหมาง เพราะที่นั่นมืดมิดเป็นราตรีกาลตลอดทั้งปี ไอหยินหนาทึบยิ่งนัก และมักจะมีวิญญาณสูญปรากฏตัวอยู่บ่อยครั้ง"

สือลิ่วอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาก็พลันเป็นประกาย "พันปีก่อน เผ่าจิ่วหลีครอบครองดินแดนเก้ามณฑล ในจำนวนนั้นมีถึงแปดมณฑลที่ถูกแดนเร้นลับผู้ล่วงลับกลืนกิน หากสำนักเร้นลับจิ่วหลีมีอยู่จริง และสามารถหลบเลี่ยงหูตาของสำนักซุยได้ ย่อมมีโอกาสสูงที่จะซ่อนตัวอยู่ที่ใดสักแห่งในแปดมณฑลนั้นจริงๆ... ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้... ยังมีข้อมูลอะไรอีก รีบพูดมา"

ทันใดนั้น

"ฟึ่บ!"

เงาร่างเลือนรางสายหนึ่งพุ่งทะลวงเข้ามาจากนอกประตูด้วยความเร็วเหนือชั้น ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่ใจกลางลานเรือน

เมื่อร่างนั้นหยุดนิ่ง รูปลักษณ์ก็ค่อยๆ เผยให้เห็นชัดเจน

เขาเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์กายเซียนบริสุทธิ์วัยราวๆ ยี่สิบปี สวมชุดฝึกยุทธ์ของศิษย์สายตรงแห่งสำนักซุย ฝ่าชี่บนร่างเปล่งประกายเจิดจ้าและเปี่ยมล้น ทรงพลังดั่งยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรอย่างแท้จริง

หวังเต้าเจินเป็นยอดฝีมือติดหนึ่งในสามอันดับแรกของคนรุ่นเยาว์ตระกูลหวังแห่งสำนักซุย เขากวาดสายตามองซากศพเกลื่อนกลาดบนพื้น จากนั้นจึงตวัดสายตาดุดันมองสือลิ่วอวี้กับหลี่เหวยอี แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ศิษย์น้อง เกิดเรื่องแล้ว!"

หลี่เหวยอีได้ยินเสียงล้อราชรถ เสียงกีบเท้าสัตว์อสูร และเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังแว่วมาจากนอกประตูแล้ว เขารู้ดีว่าหยางชิงซีรุดหน้ากลับมาถึงแล้ว จึงกระซิบข้างหูสือลิ่วอวี้ด้วยเสียงแผ่วต่ำ "ท่านราชันธรรม นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสองเดือน อย่าลืมรางวัลที่ท่านรับปากไว้เล่า"

"ฟึ่บ! ฟึ่บ..."

เงาร่างสายแล้วสายเล่าเร่งเร้าความเร็วถึงขีดสุด พุ่งทะยานเข้ามาในคฤหาสน์ดั่งเคลื่อนย้ายพริบตา

ในกลุ่มนั้น มีทั้งอัจฉริยะรุ่นเยาว์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง และยังมีบุคคลระดับผู้อาวุโสรุ่นเก่าก่อน แต่ละคนล้วนแผ่กลิ่นอายกล้าแกร่ง ถือศาสตราอาคมไว้ในมือ ล้อมกรอบทั้งสองคนเอาไว้

"โครมคราม!"

สัตว์อสูรกวางเขาเงินร่างมหึมาราวกับช้างสาร กำลังลากราชรถหรูหราขนาดเท่าตัวเรือนหลังย่อม แล่นตรงผ่านประตูใหญ่เข้ามาในคฤหาสน์ทันที