ตอนที่ 89 สังหารขั้นห้าสมุทรอีกครา

ร่างของหลี่เหวยอีพลันพร่าเลือน ดุจสายลมบริสุทธิ์พัดผ่าน ไล่กวดผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุสองคนที่คิดจะหนีไปได้ทันควัน

ประกายกระบี่วูบวาบเพียงชั่วพริบตา ก็ตัดร่างของทั้งสองขาดสะพายแล่งเป็นสองท่อน เลือดสาดกระจายเต็มพื้น

อย่าว่าแต่คิดจะตอบโต้เลย แม้แต่เงาร่างของหลี่เหวยอี ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุทั้งสองก็ยังมองไม่ทันด้วยซ้ำ พลังฝีมือระดับนี้ ใครจะกล้าเชื่อว่าเขาเพิ่งเปิดได้เพียงแปดตาน้ำพุ?

"วันนี้อย่าหวังว่าจะมีใครได้ก้าวออกจากคฤหาสน์หลังนี้แม้แต่คนเดียว"

หลี่เหวยอีกระชับกระบี่เปื้อนเลือด ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูทองแดงกว้างสามจั้ง สายตากวาดมองยอดฝีมือสายยุทธ์หลายสิบคนในลานเรือนอย่างเหยียดหยาม แผ่กลิ่นอายองอาจดั่งชายผู้เดียวขวางด่าน หมื่นคนมิอาจผ่าน

ยอดฝีมือสายยุทธ์ของพรรคสือสองคนคิดจะปีนข้ามกำแพงหนีไปส่งข่าว

"ปัง!"

"ปัง!"

ทว่าพวกเขากระโดดขึ้นไปบนกำแพงเรือนสูงสองจั้งกว่าได้เพียงพริบตา ในอากาศเหนือกำแพงก็ปรากฏอักขระค่ายกลสว่างจ้าอันซับซ้อนสองสายผุดขึ้นกลางความว่างเปล่า กระแทกเข้าใส่ร่างของทั้งสองอย่างจัง

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างของทั้งสองร่วงหล่นกลับลงมา ชุ่มโชกไปด้วยเลือดทั่วร่าง

สภาพศพน่าอนาถยิ่งนัก

"ร้ายกาจนัก ถึงกับแตะต้องค่ายกลของพวกเราได้" สือชวนอวี่ยังคงเยือกเย็น

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ข้าเพียงแค่เพิ่มมหายันต์เข้าไปในหอค่ายกลเส้นหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้ค่ายกลที่ครอบคลุมคฤหาสน์ร้อยมู่นี้สูญเสียการควบคุมไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว ใครบุกเข้าไป ย่อมต้องถูกโจมตี"

สมาชิกพรรคทุกคนในลานต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ในใจพลันบังเกิดความตื่นตระหนกหวาดผวา

ยอดคนเหี้ยมโหดทั้งสองนี้ คิดจะสังหารพวกตนให้สิ้นซากจริง ๆ หรือ?

สือชวนอวี่ส่งสายตาเป็นสัญญาณลับให้ซวีฉางหลิน ก่อนจะตะโกนก้อง "ตำแหน่งประตูใหญ่คือช่องโหว่ของค่ายกล ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุก็สามารถทะลวงออกไปได้ ใครฝ่าวงล้อมคฤหาสน์พรรคสือออกไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลหยางได้ จะได้รับรางวัลเป็นโอสถห้าสมุทรหนึ่งเม็ด!"

"ฆ่า!"

รูขุมขนทั่วร่างของซวีฉางหลินมีฝ่าชี่เอ่อล้นออกมาดั่งกลุ่มเมฆหมอก เขารวบรวมไอพลังเปี่ยมล้น ถือดาบหนักพันชั่ง ก้าวย่างพุ่งเข้าใส่หลี่เหวยอีที่เฝ้าอยู่ตรงประตูใหญ่

ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุสิบกว่าคนต่างถืออาวุธดาบกระบี่ไล่ตามหลังมาติด ๆ เสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน

ส่วนสือชวนอวี่หยิบอาวุธเวทรูปกระจกออกมาบานหนึ่ง เข้าขัดขวางอิ่นที่ยี่สิบสี่ที่ร่อนลงมาจากหลังคา เพื่อถ่วงเวลาให้ซวีฉางหลิน

อิ่นที่ยี่สิบสี่รู้ดีว่าทางฝั่งหลี่เหวยอีกำลังแบกรับแรงกดดันมหาศาล นางจึงไม่แยแสสือชวนอวี่แม้แต่น้อย อาศัยสายลมพัดผ่านเหนือศีรษะเขาไป ออกตัวทีหลังแต่กลับถึงก่อน ร่อนลงบนลานว่างระหว่างซวีฉางหลินกับหลี่เหวยอีได้อย่างแผ่วเบา

ดาบหนักพันชั่งฟันฟาดลงมา

ลำดาบเปล่งประกายแสงฝ่าชี่ยาวร่วมจั้งพวยพุ่งออกมา

อิ่นที่ยี่สิบสี่ร่ายรำเพลงฝ่ามือวายุสวรรค์ ซัดฝ่ามือออกไปคราเดียว ผืนฟ้าแผ่นดินในรัศมีหลายสิบจั้งคล้ายจะหมุนคว้างปั่นป่วน

ใช้ฝ่ามือรับดาบ ลมพายุหวีดหวิวคำรามลั่น

"ตูม!"

ดาบหนักพันชั่งเบาราวกับทำจากท่อนไม้ หลุดจากมือแล้วลอยข้ามศีรษะของซวีฉางหลินออกไป

ซวีฉางหลินผู้เป็นถึงยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรที่มีชื่อเสียงมาหลายสิบปี ถูกฝ่ามือนี้ซัดจนกระอักเลือด ลอยเคว้งถอยหลังไปดุจว่าวสายป่านขาด ดาบหนักพันชั่งร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น

อิ่นที่ยี่สิบสี่รุกไล่ตามติด หมายจะปลิดชีพเขาโดยเร็ว

ทว่าซวีฉางหลินกลับแสดงประสบการณ์การต่อสู้อันเจนจัด ปลายเท้าแตะพื้น ทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาลมหายใจ ทะเลลมปราณส่งเสียงคำรามกระหึ่ม ปลดปล่อยหมัดอันดุดันระเบิดออกไป

สือชวนอวี่ถือกระจกพุ่งเข้ามา กระตุ้นด้วยฝ่าชี่ ผิวหน้ากระจกพลันยิงลำแสงแผดเผาหนาเท่าปากชามออกมาสายหนึ่ง

อิ่นที่ยี่สิบสี่ซัดสองฝ่ามือพร้อมกัน รับมือหนึ่งต่อสอง ปะทะเข้ากับยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทั้งสองอย่างหักหาญ

"ตูม!"

ซวีฉางหลินกระอักเลือดออกมาอีกคำ ใบหน้าซีดเผือดดั่งคนตาย ร่างกลิ้งไถลไปกับพื้นดั่งลูกน้ำเต้าตกดิน

สือชวนอวี่อาการดีกว่าเล็กน้อย ด้วยมีอาวุธเวทรูปกระจกคอยต้านทาน แม้ฝ่าชี่ในกายจะถูกกระแทกจนปั่นป่วน หน้าอกแน่นอึดอัดเจ็บแปลบ แต่ก็ยังพอทรงตัวยืนอยู่ได้ ไม่ถึงกับอนาถเหมือนซวีฉางหลิน

หลี่เหวยอีฟันสังหารผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุติดต่อกันสามคน สยบยอดฝีมือพรรคสือจนต้องล่าถอยไป เมื่อเห็นอิ่นที่ยี่สิบสี่สำแดงวิชาฝ่ามืออันร้ายกาจเช่นนั้น หลังทึ่งในใจแล้ว เขากลับพลันนึกถึงคำถามที่น่าสนใจข้อหนึ่งขึ้นมา

เพลงฝ่ามือวายุสวรรค์ เป็นวิชายุทธ์รากฐานของราชันโอสถ หนึ่งในเก้าราชัน

ด้วยวัยเพียงสิบหกปี นางกลับฝึกฝนวิชาฝ่ามือนี้จนถึงขั้นกฎสวรรค์ผสานอาคม กระทั่งอาจหยั่งรู้มโนภาพวิชายุทธ์ได้โดยอาศัยเพลงฝ่ามือวายุสวรรค์นี้ เช่นนั้นแล้ว นางย่อมต้องฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเด็กอย่างแน่นอน มิใช่เพิ่งมาเริ่มฝึกตอนเข้าสู่สำนักเร้นลับ

จุดที่น่าสนใจมันอยู่ตรงนี้ เพราะวิชาระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมที่เหยาอินฝึกฝน ก็คือเพลงฝ่ามือวายุสวรรค์เช่นเดียวกัน

ทั้งสองคนนี้น่าจะมาจากเผ่าเย่าหลีด้วยกันทั้งคู่ อีกทั้งยังมีอายุไล่เลี่ยกัน แถมอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็ยังพูดคุยกับเหยาอินมากผิดปกติ หลี่เหวยอีย่อมมีเหตุผลให้สงสัยว่าพวกนางอาจจะรู้จักกันมาแต่แรก หรือกระทั่งสนิทสนมกันมาก เพียงแต่จำต้องแสร้งทำเป็นคนแปลกหน้าด้วยข้อจำกัดเรื่องสถานะ

เพราะอย่างไรเสีย คนเร้นลับก็ต้องตัดขาดจากอดีต

ความคิดนี้แวบผ่านเข้ามาในหัวของหลี่เหวยอีเพียงชั่วครู่ ยังไม่ทันได้คิดไตร่ตรองให้ละเอียด สถานการณ์ในลานเรือนก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง

เหล่าขันทีชุดเขียวที่คอยเฝ้าสินค้าของขบวนเกวียนยืนอยู่ตรงมุมลานเรือนด้านหน้า ทำตัวประหนึ่งคนดูมาโดยตลอดโดยไม่ได้เข้าร่วมการเข่นฆ่าเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาส่วนใหญ่มีสีหน้าสงบนิ่ง บางคนแววตาเจือไปด้วยความดูแคลนและเย้ยหยัน

"พรรคฉางหลินนี่ช่างเป็นพวกวะรีกะวะเหว่าเสียจริง แม้แต่เด็กสองคนที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรยังจัดการไม่ได้" ผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุวัยราวห้าสิบปีหัวเราะเยาะอย่างชั่วร้าย

ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในคนกลุ่มนี้คือชายวัยกลางคนผู้เปิดแปดตาน้ำพุ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเหมือนเป็ดว่า "เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา ดูท่าทางจะเป็นผู้ที่ทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรมาจากยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุ ไร้เทียมทานในขอบเขตขั้นเดียวกัน"

"หนึ่งต่อหนึ่งไร้เทียมทานแล้วมีความหมายอันใด ในสนามรบใครจะมาสู้ตัวต่อตัวกับเจ้า พุ่งชาร์จเพียงครั้งเดียวก็บดขยี้จนกลายเป็นโคลนเลือดได้หมดสิ้นแล้ว" ขันทีชุดเขียวอีกคนกล่าว

"ลงมือเถอะ สยบสังหารทั้งสองคนนี้เสีย สินค้าที่เราคุ้มกันมาจะเกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้เป็นอันขาด"

ในหมู่ขันทีชุดเขียว ชายวัยกลางคนผู้เปิดแปดตาน้ำพุพยักหน้า ก่อนจะหยิบเอาธงหยินสีขาวยาวกว่าสองเมตรลงมาจากรถ แล้วแผดเสียงตะโกนลั่น "ทหารทั้งหลายรับคำสั่ง!"

"ชักดาบ ตั้งค่ายกล!"

"พรึ่บ!"

จิตวิญญาณและกลิ่นอายของขันทีชุดเขียวทั้งสามสิบสามคนพลันคมกริบขึ้นมาในพริบตา พวกเขาชักดาบศึกรูปแบบเดียวกันที่ข้างเอวออกมา แล้วจัดกระบวนเป็นค่ายกลศึกสามแถวตอนลึกสิบเอ็ดแถวหน้ากระดาน

พวกเขาตั้งท่าชักดาบชี้ขึ้นสู่ฟ้า เปี่ยมไปด้วยความงดงามอันเกิดจากความพร้อมเพรียงถึงขีดสุด ปลายดาบทุกเล่มเรียงตรงเป็นเส้นเดียวกันเป๊ะ

คมดาบพลิกหมุนพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

คนทั้งสามสิบสามคนราวกับหลอมรวมกลายเป็นคนคนเดียว

ภายใต้การโคจรขับเคลื่อนฝ่าชี่ภายในกาย ชุดสีเขียวบนร่างของทั้งสามสิบสามคนพลันปรากฏอักขระค่ายกลขึ้นมาคนละหนึ่งตัว ในค่ายกลศึกที่ผสานรวมจากอักขระค่ายกลทั้งสามสิบสามตัวพลันมีเสียงคำรามกึกก้องจนแสบแก้วหูดังขึ้น

เงาร่างมนุษย์ถือดาบปากหงส์ปรากฏขึ้นเหนือค่ายกลศึก ร่างสูงหกถึงเจ็ดเมตร แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสะกดขวัญผู้คน

ผู้ฝึกพลังยุทธ์ทุกคนในลานเรือนรู้สึกราวกับตกอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่มีไพร่พลและม้าศึกนับหมื่น ต่างหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ แม้แต่สือชวนอวี่กับซวีฉางหลินก็ยังชะงักไป พลางหันไปมองค่ายกลศึกที่มุมลานเรือนด้วยความรู้สึกกดดัน

อิ่นที่ยี่สิบสี่ถอยร่นมาข้างกายหลี่เหวยอี แววตาเคร่งขรึมจริงจัง "ที่แท้พวกเจ้าก็เป็นคนของกองทัพ ดูท่าของที่บรรจุอยู่ในหีบเหล่านั้นคงจะไม่ธรรมดาจริง ๆ"

ชายวัยกลางคนแปดตาน้ำพุผู้ถือธงหยินสีขาวกล่าวว่า "ยอมจำนนแต่โดยดีเสียเถอะ ต่อหน้าค่ายกลศึก ตบะเพียงแค่นั้นของเจ้ามันเทียบไม่ได้เลยสักนิด"

อิ่นที่ยี่สิบสี่แค่นเสียงฮึ "ค่ายกลศึกวิญญาณสูญสามสิบสามอักษร ผนวกกับอาวุธอาคมธงหยินขุนพลผี นับว่ารับมือได้ยากจริง ๆ แต่มันยังไม่ถึงขั้นจะทำให้ข้ายอมจำนนได้หรอก"

ชายวัยกลางคนผู้ถือธงกล่าวว่า "ค่ายกลศึกวิญญาณสูญสามสิบสามอักษรทั่วไป จะใช้ผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุสามคน หกตาน้ำพุสิบคน ห้าตาน้ำพุสิบคน และสี่ตาน้ำพุสิบคน จัดกำลังลดหลั่นเป็นขั้นบันไดเพื่อผสานค่ายกล แต่เจ้าลองดูพวกเราสิ มีผู้ฝึกพลังยุทธ์สี่ตาน้ำพุแม้แต่คนเดียวหรือไม่"

"ในเมื่อนางรนหาที่ตาย ก็ส่งนางไปปรโลกก่อนเลย" เสียงอันกึกก้องดังขึ้นจากในค่ายกลศึก

ชายวัยกลางคนผู้ถือธงโบกสะบัดธงหยิน

"พรึ่บ!"

ลมหยินพัดกรรโชกขึ้นฉับพลัน ภูตผีร้ายส่งเสียงคำรามโหยหวน

ขุนพลผีร่างยักษ์เหนือค่ายกลศึกพุ่งทะยานออกไป ดาบปากหงส์ในมือฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน

สีหน้าของอิ่นที่ยี่สิบสี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางผนึกฝ่ามือโดยไม่รั้งพลังไว้อีกต่อไป พลันบังเกิดสายลมพัดมาจากแปดทิศทั่วทั้งลานเรือน รอยประทับฝ่ามือที่ซัดออกไปแปรเปลี่ยนเป็นเมฆาฝ่ามืออันเจิดจรัสพร่างพราย

ดาบปากหงส์ฟันผ่ามวลเมฆาฝ่ามือแตกกระจายอย่างง่ายดายประหนึ่งหักกิ่งไม้ผุ ก่อนจะฟาดตรงลงสู่กระหม่อมของนาง

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงอันตรายล่วงหน้าจึงโผพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ชนเข้าใส่ร่างของอิ่นที่ยี่สิบสี่จนทั้งสองคนกลิ้งล้มกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง

"ตูม!"

ดาบปากหงส์ฟันกระแทกลงบนพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมลึก ตัวดาบจมมิดลงไปทั้งเล่ม

ทั้งสองคนรีบเร่งทะยานหนีอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกการไล่ล่าของขุนพลผี

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนที่ดูพลังฝีมือธรรมดาพวกนี้ พอตั้งค่ายกลศึกแล้ว ไฉนถึงแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้? พรรคฉางหลินทั้งพรรครวมกัน เกรงว่าก็ยังไม่ใช่คู่มือของพวกเขา"

ในสายตาของหลี่เหวยอี ขุมกำลังของพรรคฉางหลินเหนือกว่ากลุ่มขันทีชุดเขียวพวกนั้นหลายเท่าตัวนัก

สถานการณ์ตรงหน้าพลิกความรับรู้เดิมของเขาจนหมดสิ้น

"พรรคฉางหลินเป็นเพียงกลุ่มคนนอกแถว จะเปรียบเทียบกับกองทัพได้อย่างไร?"

"ในระดับพลังเดียวกัน พรรคฉางหลินทำได้แค่รังแกผู้อ่อนแอ วันๆ เอาแต่กินดื่มเที่ยวบ่อน แต่คนในกองทัพกลับต้องฝึกฝนอย่างหนักทุกวัน ผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายบนสนามรบ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวต่อ "พลทหารในค่ายกลศึกฝึกฝนเพลงดาบแบบเดียวกันทุกวัน ต้องทำให้พร้อมเพรียงกันอย่างสมบูรณ์แบบ แน่นอนว่าย่อมรวมถึงพลังกาย พลังจิต และจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ต้องสอดประสานกัน เจ้าไม่ทันสังเกตหรือ ตอนที่ขุนพลผีฟาดดาบนั้นออกไป ขันทีชุดเขียวทั้งสามสิบสามคนก็ฟาดดาบออกมาพร้อมกันด้วย"

"กลยุทธ์การต่อสู้ที่พร้อมเพรียงกันอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้ ถูกเรียกว่ากฎสวรรค์ผสานอาคม ต้องผ่านการฝึกเคี่ยวกรำอย่างเข้มงวดนานหลายปีหรือนับสิบปีจึงจะทำได้"

"ด้วยการเกื้อหนุนของอักขระค่ายกลสามสิบสามอักษร พวกเขาจึงเป็นประหนึ่งหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน"

"นี่เป็นเพียงค่ายกลศึกวิญญาณสูญสามสิบสามอักษรเท่านั้น หากได้พบกับค่ายกลศึกระดับพันอักษรหรือหมื่นอักษร จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของพวกเขาถึงขั้นสามารถแปลงเป็นปราการเมือง ลำน้ำทะเลกว้าง ทุ่งเพลิง เทือกเขา ยักษ์ มังกรหงส์ ท้องฟ้าราตรีพร่างดาว... กล่าวโดยสรุป กองทัพนั้นไร้เทียมทาน หาใช่สิ่งที่กำลังของคนเพียงคนเดียวจะต้านทานได้"

หลี่เหวยอีฉุกคิดทบทวน "รู้อย่างนี้ไม่ควรประมาทศัตรู ก่อนที่พวกเขาจะตั้งค่ายกลศึก น่าจะชิงสังหารไปสักสองสามคนก่อน"

"ข้าจะทำลายค่ายกลเอง ที่เหลือยกให้เจ้าจัดการ!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่พุ่งเข้าใส่ค่ายกลศึกที่ขันทีชุดเขียวสามสิบสามคนตั้งขึ้น นางกรีดข้อมือตนเองแล้วใช้โลหิตสดๆ ขับเคลื่อนกำไลรูปงูสามเศียร เตรียมจะทดสอบอานุภาพของวิญญาณโลหิตภายในศัสตราวุธอาคมระดับสูงชิ้นนี้

"ยกให้ข้าจัดการทั้งหมดเลยรึ?"

หลี่เหวยอีมองไปยังประตูทองแดงของคฤหาสน์ที่อยู่ไกลออกไป พบว่าผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุหลายคนกำลังลงมือทำลายค่ายกล ด้วยความจนใจ เขาจึงทำได้เพียงตบลงบนกระบอกแมลง เรียกไพ่ตายที่แท้จริงออกมาใช้

"หวึ่ง หวึ่ง!"

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวสะบัดปีกบินกรูออกมาพร้อมกัน กลายสภาพเป็นวงรัศมีแสงห้าสีเจ็ดดวง พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วอันเหนือชั้น สังหารผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุที่คิดจะพังประตูหลบหนีออกไปจนหมดสิ้น

ซากศพนอนระเกะระกะเกลื่อนเต็มพื้น

ยี่สิบกว่าวันมานี้ หลังจากได้กินโยวฉงหรงอายุห้าร้อยปีจนหมด ร่างของพวกมันก็เติบโตขึ้นอีกเล็กน้อย

หลี่เหวยอีเคยวัดขนาดความยาวลำตัวของพวกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะถึงสองชุ่น

"เป็นแมลงดุร้าย เขายังเป็นผู้ควบคุมแมลงที่ร้ายกาจคนหนึ่งด้วย!"

สือชวนอวี่ดูออกว่าพลังรบของราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวไม่ธรรมดา ปีกของพวกมันว่องไวดั่งกระบี่ศึกอาคม สังหารผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุง่ายดายราวกับกินข้าวดื่มน้ำ อีกทั้งความเร็วยังน่าสะพรึงกลัว ไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าสมุทรเลยแม้แต่น้อย

ผู้ควบคุมแมลงระดับตำนานสามารถต่อกรกับกองทัพใหญ่ได้ด้วยตัวคนเดียว ยืนหยัดพิทักษ์เมืองได้เพียงลำพัง แล้วสือชวนอวี่จะไม่ตื่นตระหนกได้อย่างไร

"วาบ!"

เขาถือคันฉ่องจู่โจมเข้าใส่หลี่เหวยอี

วิธีรับมือกับฝูงแมลงดุร้ายที่ดีที่สุด ก็คือการสังหารผู้ควบคุมแมลงเสีย

"ฟึ่บ! ฟึ่บ..."

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ห้าตัวบินรี่มาจากห้าทิศทาง วาดแนวโค้งเลี้ยวลด พุ่งเข้าล้อมโจมตีสือชวนอวี่พร้อมกัน

ส่วนอีกสองตัวที่เหลือนั้นคอยเฝ้าอยู่ที่ประตูใหญ่ คอยกวาดล้างสังหารเหล่าสมาชิกพรรคที่พุ่งเข้ามาจนล้มคว่ำทั้งหมด

จะว่าสือชวนอวี่ไม่เก่งกาจก็มิใช่ เขาโบกสะบัดศัสตราวุธอาคมรูปคันฉ่อง ฟาดราชาผีเสื้อปีกหงส์ตัวแรกกระเด็นออกไป กระแทกเข้ากับเสาของสิ่งปลูกสร้างหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปอย่างรุนแรง

เสาต้นนั้นหักสะบั้นลงทันที

ทว่าราชาผีเสื้อปีกหงส์ตัวนั้นกลับเหมือนไม่ระคายเคือง เพียงชั่วพริบตาก็กระพือปีกบินขึ้นจากพื้น ร่างกายของมันราวกับหล่อขึ้นจากโลหะ พลังป้องกันแข็งแกร่งจนแม้แต่อาวุธอาคมทั่วไปก็มิอาจทำอันตรายพวกมันได้

"ฉึก!"

ปีกบางของราชาผีเสื้อปีกหงส์ตัวหนึ่งกรีดผ่านแขนของสือชวนอวี่ บาดลึกเป็นแผลเลือดไหลซิบยาวหนึ่งชุ่นในทันใด

ตามติดมาด้วยบาดแผลที่สอง บาดแผลที่สาม...

ภายใต้การรุมโจมตีของราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งห้าตัว สือชวนอวี่มิอาจป้องกันได้เลย เริ่มลนลานจนมือไม้ปั่นป่วน บาดแผลบนร่างยิ่งมายิ่งเพิ่มมากขึ้น ยิ่งสู้ในใจก็ยิ่งตื่นตระหนก สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของหลี่เหวยอีในฐานะผู้ควบคุมแมลง จนผุดประกายความคิดที่จะหลบหนีไปในทันที

อีกด้านหนึ่ง หลี่เหวยอีกับซวีฉางหลินได้ปะทะฝีมือกันไปแล้วสิบกว่ากระบวนท่า

ซวีฉางหลินเคยได้รับบาดเจ็บภายในจากอิ่นที่ยี่สิบสี่มาก่อน เมื่อต้องเผชิญกับการรุกกระหน่ำอย่างสุดกำลังของหลี่เหวยอี จึงค่อยๆ ตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ

"ตูม!"

หลังการปะทะกันอย่างเต็มกำลังของดาบและกระบี่ ทั้งสองต่างก็ถอยร่นไปคนละก้าว

หลี่เหวยอีอาศัยจังหวะนี้ประสานเคล็ดดรรชนี โคจรฝ่าชี่ในจุดเฟิงฝู่ ซัดการโจมตีอันทรงอานุภาพที่สุดออกไปด้วยดรรชนีเดียว

"ฉือหางไคกวาง!"

ดาบศึกในมือของซวีฉางหลินเทอะทะเกินไป จึงไม่อาจกวัดแกว่งได้ทันท่วงที ทำได้เพียงซัดฝ่ามือออกไป ฝ่าชี่ในร่างพวยพุ่งทะลักออกจากใจกลางฝ่ามืออย่างบ้าคลั่ง เข้าปะทะกับปลายนิ้วของหลี่เหวยอีอย่างจัง

"ฉึก!"

ฝ่ามือของซวีฉางหลินถูกแทงทะลุ

พลังดรรชนีดั่งลำแสงทะลวงผ่านหลังมือของเขา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่แผงอก เจาะเป็นรูโลหิตกลวงโบ๋ทะลุหน้าหลังขนาดเท่าจอกสุรา

ซวีฉางหลินกรีดร้องอย่างโหยหวน เซถอยหลังไปหลายก้าว

เขาเหลือบมองฝ่ามือที่แหลกเหลวของตนเองก่อน แล้วจึงก้มลงมองหน้าอกที่ถูกทะลวงทะลุ แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังสุดขีด ก่อนจะล้มตึงลงไปทั้งอย่างนั้น

การที่หลี่เหวยอีปะทะตรงๆ กับยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรย่อมมิใช่เรื่องง่ายดาย เขาถูกพลังฝ่ามือและลมปราณของซวีฉางหลินซัดจนกระเด็นทะลุกำแพง เนิ่นนานกว่าจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก

มุมปากของเขามีคราบโลหิตเปรอะเปื้อน เดินไปยังข้างศพของซวีฉางหลิน เมื่อแน่ใจว่าตายสนิทแล้ว จึงลอบถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

การต่อสู้เข่นฆ่ายอดฝีมือขั้นห้าสมุทรสองคนติดต่อกัน นับว่ายากลำบากและอันตรายยิ่งยวด ซ้ำยังต้องจ่ายค่าตอบแทนไปไม่น้อยเลยทีเดียว