ตอนที่ 88 สังหารห้าสมุทร

หลี่เหวยอีรู้สึกเพียงว่ากำปั้นของอีกฝ่ายหนักหน่วงราวกับค้อนศึกโลหะหนักหมื่นชั่ง พละกำลังมหาศาลคล้ายสามารถทลายกำแพงเมืองได้

เพียงปะทะกัน แขนทั้งข้างก็ปวดร้าวอย่างยิ่ง ร่างลอยกระเด็นถอยหลังออกไป

ยามนี้ในสมองเขามีเพียงความคิดเดียว "ถูกอิ่นที่ยี่สิบสี่เล่นงานเข้าแล้ว ขั้นห้าสมุทรแม้เป็นเพียงขั้นย่อยแรก พลังก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เหนือกว่าหยางเสินจิ้งผู้มีร้อยเส้นรอยเงินล้วนขั้นหนึ่ง ทังเหยียนผู้นี้ไม่ใช่คนที่มีตบะอย่างข้าในตอนนี้จะต่อกรได้ ไม่มีทางชนะได้เลย"

ทังเหยียนกลับอยู่ในสภาพทุลักทุเลกว่าหลี่เหวยอีมาก ปัง ปัง ปัง เสียงอิฐหินใต้เท้าแหลกละเอียด ใบหน้าพลันซีดเผือด นิ้วทั้งห้าที่เคยกุมหมัดปวดร้าวเสียจนกำไม่เข้า

นี่ตนไปล่วงเกินเทพเซียนผู้ศักดิ์สิทธิ์มาจากไหนกัน?

อีกฝ่ายต้องเป็นขั้นห้าสมุทรอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากอิ่นที่ยี่สิบสี่ลอบเข้ามาในที่ทำการใหญ่พรรคฉางหลิน นางก็ทะยานขึ้นสู่ยอดหลังคาห้องโถงหารือสูงสามชั้น เท้าเหยียบกระเบื้องเคลือบ ยึดจุดชมวิวที่ดีที่สุด กวาดสายตามองลงมาทั่วทั้งคฤหาสน์เพื่อค้นหาจุดศูนย์กลางของค่ายกล

เมื่อเห็นการปะทะกระบวนท่าแรกระหว่างหลี่เหวยอีกับขั้นห้าสมุทร เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ นางก็อดประหลาดใจอยู่ลึกๆ ไม่ได้

แม้ว่าคนหนึ่งจะเป็นฝ่ายลอบโจมตี อีกคนเป็นฝ่ายรับมืออย่างฉุกละหุก

แต่นี่คือการข้ามมหาขอบเขตขั้นใหญ่เชียวนะ!

นางรู้ดีว่าบททดสอบที่แท้จริงที่อิ่นจวินมอบให้หลี่เหวยอีไม่ใช่พรรคฉางหลินเลย และไม่เคยคิดว่าหลี่เหวยอีจะสามารถกวาดล้างพรรคฉางหลินได้ด้วยซ้ำ

แม้พลังของทังเหยียนจะแข็งแกร่งกว่าหยางเสินจิ้ง หากหลี่เหวยอีปะทะกับเขาตรงๆ ย่อมต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่หลี่เหวยอียังมีอาวุธอาคมให้ใช้งาน เช่น สนับมือไหมเงินที่สวมอยู่บนมือทั้งสองข้าง เมื่อโคจรพลังกระตุ้นแล้วจะสามารถเพิ่มพลังฝ่ามือได้มากถึงสองสามส่วน

ฝ่ามือเมื่อครู่นี้ก็อาศัยการเสริมพลังจากสนับมือไหมเงิน เขาถึงสามารถกดข่มทังเหยียนได้

เมื่อพลังอาคมโคจร อาการปวดร้าวที่แขนก็มลายหายไปในพริบตา หลี่เหวยอีชักกระบี่มังกรเหลืองที่ซ่อนอยู่ในชุดล่องหนออกมา เท้าก้าวย่างก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวี พุ่งเข้าจู่โจมสังหารทังเหยียน

แขนของทังเหยียนฟื้นตัวไม่ได้เร็วเท่าหลี่เหวยอี ยามเห็นประกายกระบี่เต็มฟากฟ้าซัดสาดเข้ามา

เมื่อไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของอีกฝ่าย เขาย่อมไม่กล้ารับตรงๆ จึงรีบถอยร่นหลบหลีกทันที

หลี่เหวยอีกลัวเพียงอีกฝ่ายจะมีจิตต่อสู้อันฮึกเหิมและเจตจำนงในการต่อสู้ที่เด็ดเดี่ยว ขอเพียงในใจของมันมีความหวาดกลัวและขลาดเขลา เช่นนั้นตบะขั้นห้าสมุทรก็คงสำแดงออกมาได้เพียงเจ็ดแปดส่วนเท่านั้น

หลังจากหลบหลีกไปได้ติดต่อกันหกเจ็ดกระบวนท่า ทังเหยียนก็สังเกตเห็นว่ากระบี่ศึกอาคมเล่มนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง

ทว่าหลี่เหวยอีไม่เปิดโอกาสให้เขาได้คิดแม้แต่น้อย เพลงกระบี่ทวีความรวดเร็วขึ้นทุกขณะ

"แคว้ก!"

แสงสีเหลืองตวัดผ่าน ปลายกระบี่กรีดฉีกเสื้อผ้าบริเวณหน้าอกของทังเหยียนเป็นรอยแยกยาว

เฉียดไปเพียงนิดเดียวก็จะสร้างบาดแผลให้แก่เขาได้แล้ว

"ตบะและความเร็วร้ายกาจยิ่งนัก ดูท่าขอบเขตพลังของข้ายังต่ำเกินไป ขนาดนี้ยังทำอันตรายมันไม่ได้" แววตาของหลี่เหวยอีเคร่งขรึม ความกดดันในใจยิ่งมายิ่งหนักหน่วง กังวลอย่างยิ่งว่าชั่วอึดใจถัดไปซวีฉางหลินจะตามมาถึง

ทังเหยียนมองรอยขาดบนเสื้อคลุมตรงหน้าอกด้วยความตระหนกจนใจสั่น หนีเตลิดอย่างลนลานยิ่งขึ้น "เจ้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่มาจากไหนกันแน่! พรรคฉางหลินของพวกเรามีผู้หนุนหลัง ตระกูลหยางกับสำนักซุยมีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วมณฑลหลี ท่านคิดให้ดีก่อนจะดีกว่าว่ามีปัญญาล่วงเกินได้หรือไม่!"

"รองประมุขความจำสั้นเกินไปแล้วกระมัง เพิ่งผ่านไปแค่สองเดือน ก็ลืมการกระทำอันชั่วช้าที่พรรคฉางหลินของพวกเจ้าแย่งชิงคฤหาสน์ของข้าไปแล้วรึ?"

ก่อนหน้านี้หลี่เหวยอีแวะไปยังคฤหาสน์ที่ตนเคยอาศัยอยู่ จึงพบว่าเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว และกลายเป็นฐานที่มั่นแห่งหนึ่งของพรรคฉางหลิน

ทังเหยียนเคยก่อกรรมทำชั่วปล้นชิงบีบบังคับเอาทรัพย์สินผู้อื่นมาไม่น้อย ชั่วขณะนั้นจึงจำไม่ได้เลยว่าศัตรูตรงหน้านี้คือผู้ใดกันแน่

เสียสมาธิไปเพียงครู่เดียว

กระบี่ของหลี่เหวยอีก็แทงเข้าที่ใต้กระดูกไหปลาร้าของเขา ปลายกระบี่จมลึกเข้าไปถึงหนึ่งชุ่นเต็มๆ

ปราณกระบี่และพลังอาคมแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างของทังเหยียน

ทังเหยียนร้องโหยหวนพลางถอยร่น แผดเสียงคำราม "ศัตรูบุกเข้ามาถึงที่ทำการใหญ่แล้ว พวกเจ้ามัวยืนบื้ออะไรอยู่ รุมเข้าไปพร้อมกันให้หมด!"

"หวังพึ่งพาสมุนพรรคขั้นหยงเฉวียนกลุ่มหนึ่งมาช่วยชีวิต จิตใจกระจอกงอกง่อยเช่นเจ้า จะเป็นคู่มือของข้าได้อย่างไร!"

ในใจของหลี่เหวยอีไม่หลงเหลือความหวาดหวั่นหรือยำเกรงต่อผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรอีกต่อไป เขาคว้าโอกาสเหมาะ ร่ายกระบวนท่าไท่อี่ผ่าสมุทรระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมออกมา

กระบี่ตวัดฟาดฟัน เกิดเป็นลำแสงสีเหลืองสว่างวาบยาวหนึ่งจั้ง

ทังเหยียนกู่ร้องคำรามยาว ทุ่มเทสุดกำลังขับเคลื่อนฝ่าชี่ในทะเลลมปราณ ซัดสองหมัดออกไปพร้อมกัน ก่อเกิดเป็นคลื่นแสงพลังหมัดสองสาย

นั่นคือวิชาหมัดระดับกฎสวรรค์ผสานอาคม

"ตูม!"

ปราณกระบี่ผ่าทะลวงคลื่นแสงพลังหมัด ทว่ายังมีแรงสะท้อนตกค้างซัดกระหน่ำใส่ร่างหลี่เหวยอี จนร่างลอยละลิ่วถอยหลังไปอย่างไม่อาจควบคุม

ความเข้มข้นของฝ่าชี่ในผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าสมุทร มิใช่สิ่งที่ขั้นหยงเฉวียนจะเทียบเคียงได้เลย

การปะทะกันอย่างสุดกำลังในกระบวนท่านี้ส่งผลให้อาคารหลังเล็กเหนือศีรษะของทั้งสองแหลกสลาย เสาขื่อพังครืน กระเบื้องอิฐหินร่วงกราวเกลื่อนพื้น พลานุภาพดุดันเกรี้ยวกราดถึงขั้นทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่าเจ็ดตาน้ำพุพากันเผ่นหนีไปไกลด้วยความหวาดกลัวแทบสิ้นสติสมประดี

ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรสองคนประลองยุทธ์อาคมกัน เพียงคลื่นสะท้อนตกค้างก็บดขยี้สังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนทั่วไปได้แล้ว พวกเขาจึงไม่กล้าสอดมือเข้ามายุ่งเด็ดขาด

ทังเหยียนจดจำกระบี่เมื่อครู่ได้ ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปยังร่างกึ่งโปร่งแสงนั้น พลางอุทานด้วยความตกตะลึง "เป็นเจ้านี่เอง เจ้าทะลวงเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรแล้วรึ"

หลี่เหวยอีเพิ่งจะทิ้งตัวลงแตะพื้น

สมาชิกพรรคฉางหลินเจ็ดคนที่ถือหน้าไม้หนักก็ยิงลูกศรเข็มเรียวเล็กที่ไร้ซึ่งเสียงแหวกอากาศออกมาทันที

"เคร้ง เคร้ง!"

ทว่าหลี่เหวยอีในยามนี้มิใช่เมื่อวันวาน ไหนเลยจะเห็นการโจมตีระดับนี้อยู่ในสายตา เขาตวัดกระบี่ยาว ฝ่าชี่อันหนาทึบและเงากระบี่ประสานกันจนก่อตัวเป็นม่านพลังทรงกลม

ลูกศรหน้าไม้ทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาพลันร่วงกราวลงสู่พื้น

"ฟึ่บ!"

แขนของเขาวาดเป็นวงกลม ฝ่าชี่สายแล้วสายเล่าที่พวยพุ่งออกจากแขนเสื้อกวาดม้วนลูกศรหน้าไม้บนพื้นขึ้นมา ก่อนจะซัดพุ่งออกไปราวกับสายฝนกระหน่ำ

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน สมาชิกพรรคผู้ถือหน้าไม้ทั้งเจ็ดคนต่างล้มลงขาดใจ ร่างกายพรุนไปด้วยรูเลือดนับไม่ถ้วน

ครั้นทังเหยียนจำหลี่เหวยอีได้ ความหวาดหวั่นในใจก็มลายหายไปจนสิ้น ต่อให้เจ้าเด็กนี่ทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้จริง ก็เป็นเพียงขั้นเริ่มต้นเท่านั้น ในขณะที่ตนเองบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากในขั้นห้าสมุทรมานานกว่ายี่สิบปี

เขาหยิบวัตถุอาคมไม้บรรทัดเงินออกมา ถ่ายเทพลังอาคมเข้าไปกระตุ้น แสงสีเงินเจิดจ้าบาดตาก็สาดส่องสว่างไสวไปทั่วลานหน้าเรือนในพริบตา

ไม้บรรทัดเงินตวัดฟาด ลำแสงดั่งสายน้ำตกโถมซัดเข้าใส่หลี่เหวยอีด้วยอานุภาพถล่มขุนเขาคว่ำสมุทร ทุกหนแห่งที่มันพาดผ่าน แผ่นหินบนพื้นแตกปริเป็นริ้วรอยทุกตารางนิ้ว

"การขับเคลื่อนวัตถุอาคมด้วยขั้นห้าสมุทรมีอานุภาพถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

หลี่เหวยอีรีบนำธงผีออกมาทันที เขาใช้ท่อนแขนต่างคันธงสะบัดกวัดแกว่ง พร้อมทั้งอัดฉีดพลังอาคมแปดตาน้ำพุเข้าไปอย่างสุดกำลัง

ท่ามกลางเสียงสะบัดพลิ้วของธงผี หมอกวิญญาณสีดำมหาศาลก็ทะลักออกมา เปลี่ยนลานหน้าเรือนให้กลายเป็นแดนภูตผีอันวังเวงน่าสะพรึงกลัว เงาภูตสวมเกราะร่างสูงราวหนึ่งจั้งก้าวออกมาจากผืนธง ในมือถือทวนศึก แผ่ไอเย็นเยียบอันน่ากลัวที่สามารถเปลี่ยนฤดูร้อนให้กลายเป็นเหมันต์ออกมา

พื้นดินในรัศมีสิบกว่าจั้งล้วนกลายเป็นน้ำแข็งเกาะกุม

ทุกครั้งที่หลี่เหวยอีทะลวงผ่านระดับขั้น อานุภาพที่ระเบิดออกมาจากการขับเคลื่อนธงผีล้วนแตกต่างออกไป

เงาภูตสวมเกราะอันเลือนรางสายนี้เพิ่งถูกกระตุ้นออกมาเป็นครั้งแรก แม้แต่ตัวหลี่เหวยอีเองก็ยังประหลาดใจอยู่บ้าง

ลำแสงสายน้ำตกที่ทังเหยียนตวัดฟาดออกมา เมื่อเข้าปะทะกับเงาภูตสวมเกราะ กลับอันตรธานหายไปราวกับหินจมลงสู่ก้นสมุทร ไม่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อย และในจังหวะที่เขาถูกกลิ่นอายสะกดข่มของเงาภูตตรึงไว้ ประกายกระบี่ของหลี่เหวยอีก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว

"ฉึก!"

ทังเหยียนพยายามหลบหลีกสุดชีวิตแต่ก็ไม่อาจพ้น ถูกกระบี่แทงทะลวงผ่านหน้าอก

"อ๊าก... จะตายก็ตายไปด้วยกัน!"

ทังเหยียนแผดเสียงร้องโหยหวน เขากัดฟันทนความเจ็บปวดที่หน้าอก ตวัดฟาดไม้บรรทัดเข้าใส่ศีรษะของหลี่เหวยอี

ระยะประชิดเกินไป ไม่มีใครคาดคิดว่าในยามใกล้ตายเช่นนี้ ทังเหยียนจะกลับระเบิดจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันน่าสะพรึงออกมา หลี่เหวยอีจำต้องปล่อยมือจากกระบี่แล้วม้วนตัวหลบไปทางซ้าย

ยังไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้นยืน คลื่นพลังอันดุดันเกรี้ยวกราดสายหนึ่งก็ฟาดฟันลงมาพร้อมกับเสียงคำรามลั่นด้วยโทสะของซวีฉางหลิน

"ตูม!"

นั่นคือดาบศึกวัตถุอาคมสีดำขลับอันลึกล้ำ มันฟันลงบนพื้นตรงจุดที่หลี่เหวยอีเพิ่งกลิ้งผ่านไปจนเกิดเป็นร่องลึกยาวหลายเมตร

เพียงแค่สัมผัสถูกปราณดาบ ชุดท่องราตรีกึ่งโปร่งแสงบนร่างของหลี่เหวยอีก็ไม่อาจทานทนได้ ปรากฏรอยฉีกขาดขึ้นหลายสาย

ซวีฉางหลินประมุขพรรคฉางหลิน แม้จะมีระดับการฝึกตนอยู่ในขั้นแรกของขั้นห้าสมุทรเช่นกัน แต่พลังต่อสู้กลับเหนือกว่าทังเหยียนอย่างเห็นได้ชัด ดาบศึกในมือเขามิใช่เพียงวัตถุอาคม หากแต่ยังเป็นอาวุธหนักเนื้อแน่นยิ่งยวด ซึ่งมีน้ำหนักมากกว่าพันชั่งเสียอีก

หากฟันถูกร่าง ต่อให้เป็นกระดูกเหล็กกายทองแดงก็ต้องแหลกสลายเป็นจุณ

นอกจากซวีฉางหลินแล้ว ยังมียอดฝีมือของพรรคระดับเจ็ดตาน้ำพุอีกสิบกว่าคนพุ่งทะยานออกมาพร้อมกัน แต่ละคนมีฝ่าชี่เอ่อล้น พลังกายใจเปี่ยมล้น เห็นได้ชัดว่าเป็นบุคคลร้ายกาจที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน

ทังเหยียนทรุดนั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น เลือดไหลทะลักจากหน้าอกไม่หยุด ปากส่งเสียงหอบแหบพร่าคล้ายเครื่องสูบลมพังชำรุด "มัน... มันคือหลี่เหวยอี มันแทงทะลุทะเลลมปราณกลีบปอดของข้า ทำลายการฝึกตนขั้นห้าสมุทรของข้าจนหมดสิ้น... ฆ่ามัน สับมันให้เป็นหมื่นชิ้น!"

หลี่เหวยอีพุ่งเข้าไปเร็วกว่าซวีฉางหลินหนึ่งก้าว มือคว้าด้ามกระบี่กระชากออก แล้วตวัดฟาดฟันประกายกระบี่เป็นวงโค้งออกไปอีกครา

"ฉับ!"

ศีรษะของทังเหยียนหลุดกระเด็นออกจากลำคอ ลอยละลิ่วพุ่งตรงไปยังซวีฉางหลิน ซึ่งฝ่ายหลังหลบไม่ทันจึงคว้าจับไว้และประคองอยู่ในมือพอดี

ร่างของทังเหยียนที่นั่งอยู่กับพื้น มีสายเลือดพวยพุ่งขึ้นมาจากลำคอสูงถึงสามเชียะดั่งน้ำพุโลหิต

ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรผู้หนึ่งกลับถูกสังหารลงอย่างง่ายดายเช่นนี้!

ซวีฉางหลินโทสะพลุ่งพล่านเสียดฟ้า ประกายสังหารฉายชัดในแววตา เขาเหวี่ยงศีรษะของทังเหยียนทิ้งลงพื้นราวกับลูกแตงโม "หลี่เหวยอี พรรคสือตามหาเจ้ามาหลายวันแล้ว ในเมื่อเจ้าเดินทางมารนหาที่ตายเอง ซวีผู้นี้จะสงเคราะห์ให้เจ้าเอง"

แม้จะถูกปิดล้อมแน่นหนา ทว่าหลี่เหวยอีกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับแค่นยิ้มเยียบเย็น "ไฉนพรรคฉางหลินถึงเปลี่ยนชื่อเสียแล้วล่ะ"

"เพิ่งเปลี่ยนเมื่อครู่นี้! ซวีฉางหลินได้ส่งมอบตำแหน่งประมุขพรรคให้สือผู้นี้แล้ว"

เสียงฝีเท้าดังสับสนขึ้น สือชวนอวี่นำกำลังคนอีกกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามา เขาแต่งกายด้วยชุดบัณฑิต มีรูปลักษณ์สุขุมสง่างามในวัยสี่สิบห้าสิบปี ปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลังของหลี่เหวยอี

หลี่เหวยอีย่อมจดจำเขาได้ดี นี่คือหัวหน้ากองธงแห่งพรรคฉางหลินผู้มีการฝึกตนระดับแปดตาน้ำพุ ตอนที่ตามล่าเขาแถบแม่น้ำซุยก็มีคนผู้นี้ร่วมอยู่ด้วย

"ดูท่าประมุขพรรคสือจะทะลวงขั้นสู่ขั้นห้าสมุทรแล้วสินะ พรรคพวกนี่ช่างเป็นสถานที่ที่ใช้กำลังเป็นใหญ่จริง ๆ เพียงทะลวงผ่านไปได้หนึ่งขั้น ช่องว่างระหว่างลูกน้องกับประมุขพรรคก็เกิดขึ้นทันตา กระทั่งชื่อพรรคยังต้องเปลี่ยนตามเจ้าเลย" หลี่เหวยอีกล่าว

"ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะคุณหนูใหญ่เมตตาส่งเสริม"

กลิ่นอายหยินอันอ่อนช้อยรอบกายของสือชวนอวี่เข้มข้นยิ่งนัก เขาเองก็เป็นขันทีคนหนึ่ง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มประหนึ่งกุมชัยชนะไว้ในกำมือ "จากแปดตาน้ำพุทลายสู่ขั้นห้าสมุทร ต่อให้ซวีฉางหลินกับทังเหยียนจะฝึกฝนในขั้นห้าสมุทรมานานยี่สิบสามสิบปี ก็ยังไม่อาจเทียบเคียงได้ แล้วเจ้าเล่า ดูท่าทางคงไม่ได้ทะลวงเข้าสู่ขั้นห้าสมุทร แต่เหมือนจะยังติดอยู่ที่ขั้นเก้าตาน้ำพุเสียมากกว่า"

สองเดือนก่อน หลี่เหวยอีใช้กระบี่ฟันสังหารเซวียเจิ้งผู้มีกายเซียนบริสุทธิ์แปดตาน้ำพุ เรื่องนี้ร่ำลือกันอื้ออึงทั่วเหยากวาน ต่างพากันกล่าวขานว่าเขาคือยอดคนขั้นสูงสุดแห่งเก้าตาน้ำพุ

สือชวนอวี่ย่อมไม่เชื่อว่าหลี่เหวยอีจะทะลวงจากเก้าตาน้ำพุสู่ขั้นห้าสมุทรได้แล้ว มิเช่นนั้นการจะสังหารทังเหยียนสักคน ไฉนจึงต้องเปลืองแรงถึงเพียงนั้น

เขาเชื่อมั่นมากกว่าว่าหลี่เหวยอีอาศัยพลังจากอาวุธอาคมและสมบัติศึกอันยอดเยี่ยมบนร่าง

ในประวัติศาสตร์ ต้นกล้าผู้สืบทอดที่ได้รับการฟูมฟักจากสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูล ซึ่งอยู่ในขั้นยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุแล้วอาศัยอาวุธอาคมร้ายกาจสังหารขั้นห้าสมุทรนั้นมีให้เห็นอยู่ไม่น้อย หากไม่มองไปไกลเกินไป หยางเสินจิ้งผู้เป็นอันดับหนึ่งแห่งมณฑลหลีก็เคยสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรและเกือบจะปลิดชีพได้ตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่ขั้นเก้าตาน้ำพุ

"ตระกูลเซวียตั้งค่าหัวห้าพันเหรียญหยงเฉวียนเพื่อแลกกับศีรษะของมัน พวกเราร่วมมือกันสังหารมัน แล้วแบ่งเงินรางวัลสี่ต่อหกเป็นอย่างไร" ซวีฉางหลินเสนอขึ้น

สือชวนอวี่ยิ้มพลางกล่าว "เงินรางวัลของตระกูลหยางและตระกูลเซวียทั้งหมดขอยกให้เจ้า ส่วนอาวุธอาคมบนตัวมันต้องตกเป็นของข้า"

หลี่เหวยอีกวาดสายตามองไปรอบด้าน เส้นทางหลบหนีทั้งหมดถูกผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุปิดตาย ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทั้งสองยังแผ่รอยหมอกฝ่าชี่เข้าล็อกเป้าเขาไว้อีกด้วย ขอเพียงเขาขยับแม้เพียงนิด ก็จะถูกพลังสังหารอันทรงอานุภาพสูงสุดจากทั้งหน้าและหลังจู่โจมเข้าใส่ทันที

"จากแปดตาน้ำพุทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรมันแข็งแกร่งนักหรือ" น้ำเสียงใสกระจ่างของอิ่นที่ยี่สิบสี่ดังแว่วลงมาจากบนหลังคากระเบื้องเคลือบสูงสามชั้น

นางนั่งอยู่ด้านบน มิได้เร้นกายแต่อย่างใด ร่างระหงสวมชุดสีดำสนิท

หลี่เหวยอีตะโกนบอกนาง "พรรคฉางหลินไม่มีอยู่อีกแล้ว ภารกิจของข้าถือว่าเสร็จสิ้นแล้วหรือไม่ หรือว่าเจ้าจะสังหารประมุขพรรคสือผู้นี้เสีย แล้วให้ซวีฉางหลินกลับมาเป็นประมุขพรรคใหม่อีกรอบ"

สู้หนึ่งต่อสอง ประมือกับขั้นห้าสมุทรสองคนน่ะหรือ

หลี่เหวยอีต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ หากจะคิดหักหาญคนเดียวตามลำพัง

ความสนใจของสือชวนอวี่ถูกอิ่นที่ยี่สิบสี่บนหลังคาดึงดูดไป เขาหัวเราะร่าพลางกล่าว "จากแปดตาน้ำพุทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทร ย่อมต้องแข็งแกร่งอย่างแน่นอนอยู่แล้ว"

ระหว่างที่พูด สือชวนอวี่ก็พ่นกระบี่บินที่ควบแน่นจากฝ่าชี่ออกมาจากปาก กระบี่บินสว่างไสวราวดั่งเส้นแสง ทั้งทรงอานุภาพและจู่โจมทีเผลออย่างเหนือความคาดหมาย

"ปัง!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ซัดฝ่ามือออกไป กลุ่มเมฆฝ่าชี่ในฝ่ามือซัดกระบี่บินจนแตกกระจายละเอียดยิบ

นางลุกขึ้นยืน รูปร่างเพรียวระหงทว่าแฝงไปด้วยกระแสพลังอันน่าเกรงขามที่พร้อมจะทัดเทียมฟ้าดิน น้ำเสียงเย็นเยียบลง "เมื่อครู่ข้าไปสำรวจที่เรือนหลัง พบเด็กสาวและเด็กชายถูกคุมขังไว้มากมาย จากบทสนทนาของพวกคนในพรรค เด็กสาวจะถูกส่งไปยังหอนางโลมและสำนักคณิกาต่าง ๆ ในนครจิ่วหลี ส่วนเด็กชายจะถูกนำไปถวายให้แก่อสูรยักษ์ตนหนึ่ง เพื่อกลายเป็นของว่างของมัน"

"ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นพรรคฉางหลินหรือพรรคสือ ล้วนชั่วช้าสามานย์จนไม่อาจอภัยให้ได้ พวกเราไม่จำเป็นต้องใจอ่อน วันนี้มาร่วมมือกันกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก!"

สือชวนอวี่ตระหนักได้ทันทีว่าดรุณีชุดดำผู้นี้ไม่ธรรมดาและรับมือได้ยากยิ่ง จึงส่งผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุสองคนออกไปทันที สั่งให้พวกเขารีบมุ่งหน้าไปขอความช่วยเหลือจากสำนักซุยและตระกูลหยางด้วยความเร็วสูงสุด

สำนักหลงเหมินส่งสิ่งของสำคัญหลายสิบหีบมายังพรรคสือ หากทางนี้เกิดอันตราย ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรของสำนักซุยและตระกูลหยางย่อมต้องรุดมาถึงเป็นกลุ่มแรกอย่างแน่นอน