ตอนที่ 87 ขันทีส่งของ

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "จุดที่มีค่าที่สุดของวัตถุอาคมขั้นสูงหลอมโลหิตชิ้นนี้ อยู่ที่ความแข็งแกร่งของวิญญาณโลหิตภายใน หากพลังต่อสู้ของวิญญาณโลหิตด้านในอยู่แค่ระดับสามของขั้นห้าสมุทร ราคาของมันก็คงได้มากสุดแค่หนึ่งหมื่นเหรียญหยงเฉวียนเศษ ๆ เท่านั้น"

"เจ้ามีหนึ่งหมื่นเหรียญหยงเฉวียนหรือ"

หลี่เหวยอีกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่อยากจะเชื่อว่าคนเร้นลับที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรได้ไม่นานจะร่ำรวยถึงเพียงนี้

หนึ่งหมื่นเหรียญหยงเฉวียนเทียบเท่ากับเหรียญเงินหนึ่งล้านเหรียญ หรือเหรียญทองแดงถึงหนึ่งร้อยล้านเหรียญเชียว

นางเพิ่งจะอายุสิบหกปีเท่านั้น จะมีทรัพย์สมบัติหนาเตอะขนาดนี้เชียวหรือ

สีหน้าของอิ่นที่ยี่สิบสี่ดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย นางเอ่ยอย่างลังเล "ตอนนี้ข้าย่อมไม่มีเงินมากขนาดนั้นอยู่แล้ว แต่พวกเราไม่ใช่ว่าจะไปเก็บยาล้ำค่าในถ้ำแมงมุมกันหรอกหรือ มูลค่าของมันไม่น้อยเลยนะ ถึงตอนนั้นข้าไม่เอาสักชั่งเดียวเลยก็ได้"

"นั่นก็ยังห่างไกลนัก"

หลี่เหวยอีโบกมือ "เจ้าอย่ามาป่วนเลย! ข้าจำเป็นต้องใช้เงินจริง ๆ และต้องการยาเม็ดแสงเพลิงมาก"

ยาเม็ดแสงเพลิงเกิดจากการควบแน่นของเปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณคุณภาพสูง มีเพียงผู้ใช้วิชาจิตวิญญาณเท่านั้นที่สามารถหลอมสกัดได้ นับเป็นสมบัติล้ำค่าที่ช่วยให้ผู้ใช้วิชาจิตเลื่อนระดับการบำเพ็ญเพียรได้อย่างรวดเร็ว

ยาเม็ดโอสถทุกเม็ดล้วนเป็นของหายากและล้ำค่ายิ่ง

การหลอมกลั่นจนเป็นเม็ดยาได้ ในแวดวงสมุนไพรโอสถแล้ว เปรียบเสมือนการผลัดเปลี่ยนสภาวะสู่ระดับเหนือสามัญเลยทีเดียว

"บะหมี่ได้แล้วขอรับ!"

บะหมี่น้ำร้อนกรุ่นสองชามถูกยกมาเสิร์ฟ

......

จะให้ขายน่ะหรือ ย่อมไม่มีทางขายเด็ดขาด

อิ่นที่ยี่สิบสี่สงสัยว่าหลี่เหวยอีคงไม่รู้มูลค่าของสมบัติศึกชิ้นนี้เลย นางจึงถามขึ้น "วัตถุอาคมหลอมโลหิตส่วนใหญ่มาจากแดนเร้นลับผู้ล่วงลับ เผ่าอสูร หรือไม่ก็มารนคร ตามหลักแล้วของล้ำค่าเช่นนี้ไม่มีทางตกมาอยู่ในมือของคนขั้นหยงเฉวียนอย่างเจ้าได้เลย เจ้าได้มันมาจากไหนกัน"

กำไลรูปงูสามเศียรย่อมได้มาจากเรือสำเภาสัมฤทธิ์

สาเหตุที่นำออกมาขาย เป็นเพราะมันต้องใช้เลือดของตนเองเซ่นสังเวยเพื่อกระตุ้นใช้งาน

เหมือนอย่างผู้อำนวยการหยางในตอนนั้น เพื่อจะกระตุ้นกำไลรูปงูสามเศียรและปลดปล่อยวิญญาณโลหิตงูสามเศียรข้างในออกมา ถึงกับสูบเลือดในกายจนเหือดแห้ง กลายสภาพไม่ต่างจากซากศพแห้งกรัง

สมบัติล้ำค่าที่ทำร้ายร่างกายตนเองเช่นนี้ ต่อให้อนุภาพร้ายกาจเพียงใด หลี่เหวยอีก็ไม่สนใจ

หลี่เหวยอียิ้มพลางกล่าว "เจ้าไม่ใช่บอกเองหรอกหรือว่า ในสายตาของสำนักเร้นลับ ข้าโปร่งใสไร้ความลับน่ะ"

เขาไม่ได้กลัวการเปิดเผยวัตถุอาคมบางชิ้นอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสียในอกก็มีกระบี่อาญาสิทธิ์พกอยู่ ถึงเวลาค่อยโยนทุกอย่างไปที่อาจารย์โลงก็สิ้นเรื่อง

อิ่นที่ยี่สิบสี่รู้ดีว่าหลี่เหวยอีเข้าตาอิ่นจวินและเหล่าผู้อาวุโสแล้ว นางทำอะไรเขาไม่ได้เลยจริง ๆ ทว่านางก็ยังคงสวมกำไลรูปงูสามเศียรเข้าที่ข้อมือก่อน แล้วจึงเริ่มลิ้มรสบะหมี่น้ำ

รสชาติดีกว่าอาหารโอสถจริง ๆ

"เหรียญหยงเฉวียนไม่ขาดเจ้าแน่นอน! ส่วนยาเม็ดแสงเพลิง เจ้าต้องการเท่าไร ข้าพอมีหนทางช่วยหามาให้เจ้าได้บ้าง" นางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

หลี่เหวยอีมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขากล่าวเตือน "ของชิ้นนี้ต้องใช้เลือดของตนเองเซ่นสังเวยถึงจะกระตุ้นได้ ข้าเคยเห็นกับตามาแล้วว่ามีคนต้องตายเพราะโลหิตในร่างเหือดแห้งจากการกระตุ้นมัน สภาพน่าเวทนายิ่งนัก"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ย่อมรู้ถึงอันตรายของวัตถุอาคมเซ่นสังเวยโลหิตเป็นอย่างดี นางจึงกล่าวว่า "นั่นแสดงว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาต่ำเกินไป คุณภาพลมปราณโลหิตไม่เพียงพอ เจ้าต้องเข้าใจนะว่าวัตถุอาคมหลอมโลหิตประเภทนี้ ยิ่งคนที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงเท่าไร ก็ยิ่งผลาญเลือดน้อยลงเท่านั้น อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้คิดจะใช้มันเป็นสมบัติศึกประจำตัวเสียหน่อย ย่อมนำออกมาใช้เฉพาะยามคับขันชี้เป็นชี้ตายเท่านั้น มันอาจเป็นชีวิตที่สองของข้าเลยก็ได้"

หลี่เหวยอีเห็นนางยืนกรานเช่นนั้น และเมื่อคิดว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ตนดูเหมือนจะต้องการเพียงยาเม็ดแสงเพลิง จึงเอ่ยถาม "เจ้าหามาได้กี่เม็ดกัน"

"สักสามถึงห้าเม็ด น่าจะไม่มีปัญหาอะไร" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

หลี่เหวยอีพลันมองนางด้วยสายตาเปลี่ยนไปทันที "เจ้าคงไม่ใช่ลูกนอกสมรสของนักบวชคนไหนในวิหารเทพจิ่วหลีหรอกนะ"

ในมณฑลหลี หากจะพูดถึงยอดผู้ใช้วิชาจิตที่สามารถหลอมสกัดเม็ดยาได้ ย่อมไม่อาจมองข้ามนักบวชทั้งเก้าท่านแห่งวิหารเทพจิ่วหลีไปได้เลย ทั้งเก้าท่านล้วนเป็นบุคคลที่ก้าวไปไกลยิ่งนักบนเส้นทางบำเพ็ญจิตวิญญาณ

ยาเม็ดแสงเพลิงล้ำค่าเพียงใด สุ่มหยิบมาสักเม็ดราคาก็ปาเข้าไปสิบล้านเหรียญทองแดงแล้ว แม้แต่ผู้มีฐานะอย่างหลีหลิง คาดว่าตั้งแต่เล็กจนโตก็คงยังไม่เคยได้กลืนกินสักเม็ด

กินไปหนึ่งเม็ด ก็เท่ากับกินคฤหาสน์ในนครจิ่วหลีไปทั้งหลัง

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวเรียบ ๆ "อย่าได้ดูถูกคนอื่นไปหน่อยเลย ข้าเป็นถึงขั้นเก้าตาน้ำพุห้าสมุทรในวัยสิบหกปี นับว่ามีชื่อเสียงติดอันดับในมณฑลหลีแห่งนี้เชียวนะ เจ้าคงอายุยี่สิบแล้วสินะ"

"กินบะหมี่เถอะ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่เหวยอีก็เงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวอีก "กลับสำนักเร้นลับแล้ว ให้ผู้อาวุโสช่วยตรวจสอบความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของวิญญาณโลหิตงูสามเศียรหน่อย ข้ารู้สึกว่ามันคงไม่ได้เรียบง่ายแค่ขั้นที่สามแห่งห้าสมุทร เรื่องเงินทองต้องคิดคำนวณให้ชัดเจน"

......

ทั้งสองออกจากเมือง มุ่งหน้าเข้าสู่เขตชานเมืองทิศใต้

หลี่เหวยอีกลับไปยังเรือนพักที่เคยอาศัยอยู่ก่อนเพื่อดูรอบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังพรรคฉางหลินพร้อมกับอิ่นที่ยี่สิบสี่

ฐานบัญชาการใหญ่ของพรรคฉางหลิน เป็นคฤหาสน์ที่กินพื้นที่นับร้อยหมู่ กำแพงสูงกว่าสองจั้ง ภายในมีสิ่งปลูกสร้างหนาแน่น มีการจัดภูเขาจำลองและสระน้ำ มีต้นไม้โบราณอายุร้อยปีที่กิ่งก้านใบดกหนาเติบโตอยู่หลายสิบต้น

คฤหาสน์โอ่อ่าหรูหราเช่นนี้ หากอยู่ภายในตัวเมือง มีเพียงตระกูลใหญ่ชั้นนำเท่านั้นที่มีคุณสมบัติได้ครอบครอง

ทั้งสองเปิดห้องพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากพรรคฉางหลิน แล้วรีบเปลี่ยนเป็นชุดพรางราตรีซึ่งเป็นวัตถุอาคมระดับต่ำทันที

หลี่เหวยอีโคจรฝ่าชี่ถ่ายเทเข้าไปในชุดพรางราตรี ชั่วพริบตานั้น ร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ เลือนหายไป

ระดับชั้นต่ำเกินไป จึงไม่อาจล่องหนไร้ร่องรอยได้อย่างสมบูรณ์

หากเป็นในยามค่ำคืน ผนวกกับความเร็วที่มากพอ ก็อาจพอตบตาคนทั่วไปได้ในระดับหนึ่ง แต่หากคิดจะใช้สิ่งนี้เข้าใกล้ผู้แข็งแกร่งในวิถียุทธ์เพื่อทำการลอบสังหาร นั่นย่อมเป็นเพียงความเพ้อฝัน

อิ่นที่ยี่สิบสี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาคู่งามไม่กะพริบแม้แต่น้อย พลางจับตามองความเคลื่อนไหวของผู้คนหลากหลายรูปแบบที่สัญจรไปมารอบฐานบัญชาการใหญ่พรรคฉางหลิน "ขนาดของคฤหาสน์ฐานบัญชาการใหญ่แห่งนี้ ใหญ่เกินกว่าขอบเขตที่พรรคในเขตชานเมืองทั่วไปพึงมีมากนัก แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์กลายพันธุ์แปดคนที่เฝ้าประตูใหญ่ ก็น่าจะมีระดับฝึกตนถึงขั้นห้าตาน้ำพุหรือหกตาน้ำพุ"

หลี่เหวยอีก้าวมาที่ริมหน้าต่าง รูปร่างของเขาองอาจผึ่งผาย เครื่องหน้าคมคายหล่อเหลา สตรีในชุดพรางราตรีข้างกายเตี้ยกว่าเขาหนึ่งศีรษะ

หลังจากกวาดตามองอย่างละเอียด เขาก็สัมผัสได้ว่ากลุ่มคฤหาสน์อันกว้างใหญ่เบื้องหน้า มีบรรยากาศลึกล้ำที่ไม่ธรรมดาแฝงอยู่

"ในฐานะฐานบัญชาการใหญ่ของพรรค จะเงียบสงบเกินไปหรือไม่" หลี่เหวยอีกล่าว

"เป็นค่ายกล! ฐานบัญชาการใหญ่แห่งนี้ถูกครอบคลุมด้วยค่ายกลร้อยอักขระ สิ่งที่เราเห็นไม่ใช่ทัศนียภาพที่แท้จริงภายใน" อิ่นที่ยี่สิบสี่สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง สายตาจึงทอดมองไปยังสุดถนนสายกว้างด้านล่าง

ขบวนรถม้ากลุ่มคนชุดเขียวขบวนหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้า ๆ

มือเรียวเล็กของนางดึงแขนหลี่เหวยอีอย่างรวดเร็ว ถอยหลังกลับมาสองก้าวเพื่อออกห่างจากริมหน้าต่าง

"มีอะไรหรือ" หลี่เหวยอีถาม

สีหน้าของอิ่นที่ยี่สิบสี่เคร่งขรึมขึ้น "ในขบวนรถม้านั้น มียอดฝีมือขั้นห้าสมุทรที่ร้ายกาจอยู่ เมื่อครู่นี้เขากำลังกวาดสายตามองรอบทิศ แววตาคมกริบยิ่งนัก ในตอนที่เขาสอดส่อง กลิ่นอายของผู้แข็งแกร่งในร่างก็แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว มิเช่นนั้นข้าก็คงไม่อาจจับสัมผัสได้ล่วงหน้า"

หลี่เหวยอีคิดมาตลอดว่าประสาทสัมผัสของตนเฉียบไวมาก ทว่าเมื่อเทียบกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าสมุทรแล้ว ดูเหมือนจะยังคงมีช่องว่างอยู่ เขาจึงถามขึ้นว่า "ประสาทสัมผัสของเจ้ายอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ฝึกฝนจนก่อเกิดมโนภาพวิชายุทธ์แล้วหรือ"

"แปลกนักหรือ ข้าเองก็เป็นอัจฉริยะเหมือนกันนะ หากไม่นับสำนักเร้นลับ ตลอดสิบปีมานี้ทั่วทั้งเผ่าจิ่วหลีมียอดคนเก้าตาน้ำพุเพียงแค่หกคนเท่านั้น" อิ่นที่ยี่สิบสี่เชิดคางขึ้น กล่าวอย่างถือดี

......

ขบวนรถกลุ่มคนชุดเขียวด้านล่างประกอบด้วยรถม้าแปดคัน รถม้าแต่ละคันบรรทุกหีบไม้ขนาดยักษ์สี่ใบ ทั้งหมดหยุดลงพร้อมกันนอกประตูทองแดงโอ่อ่ากว้างสามจั้งของฐานบัญชาการใหญ่พรรคฉางหลิน

ผู้ฝึกยุทธ์สามสี่สิบคนที่คุ้มกันสินค้า แม้จะพยายามแต่งกายอย่างเรียบง่ายเพื่ออำพรางตัวเป็นคนธรรมดา แต่ก็ไม่อาจตบตาหลี่เหวยอีและอิ่นที่ยี่สิบสี่ได้ ย่อมมองออกว่าระดับฝึกตนของพวกเขานั้นแข็งแกร่งไม่เบา ในจำนวนนั้นมีไม่น้อยที่อยู่ขั้นเจ็ดตาน้ำพุ

ทว่า ทั้งที่ล้วนเป็นบุรุษ แต่บนร่างกลับแฝงกลิ่นอายอ่อนช้อยนุ่มนวล

ทังเหยียน รองประมุขพรรคฉางหลิน ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง

ทังเหยียนรอบคอบระมัดระวังยิ่ง หลังจากกวาดตามองรอบด้านอย่างละเอียดแล้ว จึงแย้มยิ้มประจบพลางประสานมือคารวะยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรที่เป็นผู้นำขบวนรถ "ท่านหมินจวินเดินทางรอนแรมมาเหน็ดเหนื่อย รีบเข้าคฤหาสน์เถิด พรรคของข้าได้ตระเตรียมสุราเลิศรสและอาหารชั้นดีไว้คอยต้อนรับขับสู้ทุกท่านแล้ว"

หมินจวินผู้เป็นหัวหน้าขบวน แม้จะมีระดับฝึกตนสูงส่ง ทว่ากลับวางตัวเรียบง่ายยิ่ง เพียงแค่ขี่ม้าพันธุ์ดีตัวหนึ่ง ดูแล้วอายุราวสามสิบกว่าปี ใบหน้าขาวไร้หนวดเครา น้ำเสียงแหลมเล็กนุ่มนวล "หยางชิงซีเล่า เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ สำนักซุยมอบหมายให้พวกเจ้าจัดการงั้นหรือ"

ทังเหยียนย่อมสัมผัสได้ถึงความเย่อหยิ่งและแรงกดดันของผู้แข็งแกร่งจากอีกฝ่าย จึงมิกล้าแสดงสีหน้าไม่พอใจแม้แต่น้อย "อย่างไรเสียนครจิ่วหลีก็ยังมีอิทธิพลของเผ่าจิ่วหลีแผ่ขยายกว้างขวาง ในเมืองมีคนมากหูตาเยอะ ย่อมถูกจับสังเกตได้ง่าย แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน พื้นที่แถบนี้ทั้งหมดถูกพรรคฉางหลินควบคุม มีหูตาของพรรคเราอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน"

"นอกจากนี้ คุณหนูใหญ่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง ค่ำวันนี้ก็จะรีบเดินทางกลับมายังนครจิ่วหลี"

"เอาเถอะ ของพวกนี้ข้ามอบให้พวกเจ้าดูแลชั่วคราว ข้ายังมีธุระ ต้องเข้าเมืองสักรอบ ตกค่ำค่อยกลับมาพบหยางชิงซีที่นี่"

หมิ่นจวินพาผู้ติดตามคนสนิทสี่คนควบม้ามุ่งหน้าไปยังทิศทางประตูเมือง

ทังเหยียนจ้องมองแผ่นหลังของทั้งห้าคนที่ห่างออกไป แววตาฉายประกายเย้ยหยัน พลางลอบสบถในใจว่า "ก็แค่ขันทีที่วางก้ามโอหังอีกตัว วรยุทธเก่งกาจแล้วจะมีประโยชน์อันใด หึหึ!"

"ขนของทั้งหมดเข้าไปในกองบัญชาการใหญ่ เฝ้าดูให้ดี อย่าให้มีสิ่งใดผิดพลาดเด็ดขาด"

ทังเหยียนไพล่มือไว้ด้านหลัง ก้าวเดินนำเข้าไปในประตูกองบัญชาการใหญ่ก่อน

......

ภายในโรงเตี๊ยมที่อยู่ห่างออกไป หลี่เหวยอีมองไปยังทิศทางประตูใหญ่ของกองบัญชาการใหญ่พรรคฉางหลิน "เหตุใดจึงมีขันทีมากมายถึงเพียงนี้"

"ย่อมมาจากภายนอก ทั้งหมดล้วนเป็นพิษภัยตกค้างจากคำสั่งเสี่ยวเถียน" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

หลี่เหวยอีได้ยินคำว่า "คำสั่งเสี่ยวเถียน" มามากกว่าหนึ่งครั้ง ว่ากันว่าเหตุที่แดนหลิงเซียวเกิดกลียุคไปทั่วหล้า ล้วนมีสาเหตุมาจากการที่วังหลิงเซียวประกาศใช้คำสั่งนี้ เขารู้สึกสงสัยใคร่รู้ในใจ จึงเอ่ยถามว่า "เนื้อหาของคำสั่งเสี่ยวเถียนแท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่"

"ก็ตรงตามตัวอักษรนั่นแหละ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่คร้านจะอธิบายความให้มากความ อย่างไรเสียนั่นก็เป็นเรื่องเก่าแก่เมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว

นางกล่าวว่า "ถึงขั้นทำให้หยางชิงซีต้องรุดหน้ากลับมาจากทางตำบลจั้งเซียนด้วยตัวเอง สินค้าชุดนี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน"

"เช่นนั้นก่อนฟ้ามืด ก็จัดการพรรคฉางหลินให้ราบคาบ มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้หยางชิงซีสักหน่อย" หลี่เหวยอีกล่าว

"ฟุ่บ! ฟุ่บ!"

ทั้งสองโคจรพลังอาคม กระตุ้นพลังล่องหนของชุดท่องราตรี กระโดดลงจากหน้าต่างโรงเตี๊ยม พลางสะกดกลั้นกลิ่นอายบนร่างแล้วพุ่งตรงไปยังประตูใหญ่ของกองบัญชาการใหญ่พรรคฉางหลิน ติดตามอยู่ด้านหลังขบวนรถเกวียนบรรทุกคันสุดท้าย ลอบเข้าไปในคฤหาสน์

ใบหูของทังเหยียนขยับไหว สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงหันขวับกลับไปมองขบวนรถด้านหลังทันที

"วูบ——"

หลี่เหวยอีเด็ดขาดอย่างยิ่ง สองเท้าเหยียบทะยานข้ามหลังคารถม้าคันแล้วคันเล่า ภายใต้การปกคลุมของชุดท่องราตรี ร่างกายของเขาราวกับเงากึ่งโปร่งใสที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงสุด

เมื่อมาถึงด้านบนเหนือร่างของทังเหยียนในระยะหนึ่งจั้ง เขาก็กางห้านิ้วออก พลังอาคมในร่างพลุ่งพล่านบ้าคลั่ง

ฝ่าชี่รวมตัวขึ้นเบื้องหน้าฝ่ามือ กลั่นตัวกลายเป็นเงาแสงตราประทับเทพขนาดสามจื่อสี่เหลี่ยม

เขาต้องลงมืออย่างไม่ทันให้ตั้งตัว จัดการทังเหยียนให้เสร็จสิ้นด้วยความเร็วสูงสุด มิฉะนั้น หากรอให้ซวีฉางหลินประมุขพรรคฉางหลินและยอดฝีมือขั้นหยงเฉวียนจำนวนมากแห่กันมาล้อมสังหาร อย่าว่าแต่ฆ่าคนเลย ถึงเวลานั้นเกรงว่าคงต้องอาศัยพลังของอิ่นที่ยี่สิบสี่จึงจะหลบหนีออกไปได้

เช่นนั้นคงขายหน้าเกินไปแล้ว

ทังเหยียนบรรลุขั้นห้าสมุทรมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ความรู้ความเชี่ยวชาญในวิทยายุทธ์เรียกได้ว่าเข้าขั้นยอดเยี่ยมสูงสุด เมื่อเผชิญกับฝ่ามือที่จู่โจมกะทันหันของหลี่เหวยอี ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองในชั่วพริบตา ชกหมัดหนึ่งซัดออกไป

บนหมัดนั้น ฝ่าชี่สว่างเจิดจ้าราวกับดวงดารา ซัดจนมวลอากาศยุบตัวโป่งพองออกไป

"ตูม!"

หมัดและฝ่ามือปะทะกัน เสียงดังกึกก้องปานอสนีบาต

ทั่วทั้งลานสวนอบอวลไปด้วยลมปราณฝ่าชี่อันบ้าคลั่ง

ไม่ว่าจะเป็นเหล่าขันทีที่คุ้มกันสินค้า หรือสมาชิกพรรคฉางหลินในลานเรือนด้านหน้า ต่างก็ถูกแรงปะทะอันเชี่ยวกรากนี้ซัดกระแทกจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว

การปะทะกันในระดับขั้นห้าสมุทรสะท้านฟ้าสะเทือนดิน แม้แต่พื้นดินก็ยังสั่นสะเทือนไหว