ตอนที่ 86 หอกวานไห่

หลังจากทั้งสองเดินลงจากสะพานหิน ก็เดินไปตามช่องทางบันไดหินอีกหลายร้อยขั้น กระทั่งมาปรากฏตัวอยู่ในห้องคลังใต้ดินอันมืดสลัวและโล่งกว้างแห่งหนึ่ง

แม้แสงสว่างจะสลัวราง ทว่ายังคงมองเห็นหีบเหล็กและโลงต่างพิภพที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา จำนวนมหาศาลขนาดนี้ ต่อให้ใช้เวลาสิบวันสิบคืนก็ใช่ว่าจะตรวจนับได้ครบ

เงาร่างชราภาพสายหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังหลี่เหวยอีอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ในมือถือตะเกียงดวงหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เสี่ยวที่ยี่สิบสี่ นี่คือคนใหม่ของปีนี้หรือ"

หลี่เหวยอีรีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง มองไปยังคนเบื้องหลัง หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

ไฉนถึงไม่มีทั้งเสียงและกลิ่นอายแม้แต่น้อย เป็นคนหรือเป็นผีกันแน่

ชายชราผู้นั้นแก่ชราจนดูแทบไม่เป็นผู้เป็นคน หลังค่อมอย่างยิ่ง เส้นผมบนศีรษะบางตา อยู่ในคลังใต้ดินอันมืดมิดเช่นนี้ ช่างดูไม่ต่างจากภูตผีปีศาจจากปรโลกเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือมิใช่ตะเกียง แต่เป็นมือที่กำลังกอบกุมเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่งเอาไว้

"เขาไม่ใช่อิ่นที่ยี่สิบหก แต่เป็นคนที่อิ่นจวินจัดการทดสอบพิเศษให้ด้วยตนเอง"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ประสานมือคารวะผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยกับหลี่เหวยอีว่า "ท่านผู้นี้คือผู้อาวุโสสูงสุดที่สี่สิบห้าแห่งสำนักเร้นลับ มีหน้าที่เฝ้าทางเข้าจากนครจิ่วหลีสู่สำนักเร้นลับจิ่วหลี"

ในสำนักเร้นลับ คนเร้นลับเมื่อหนึ่งรอบแซยิดก่อนจะถูกเรียกว่าผู้อาวุโส

ส่วนผู้อาวุโสสูงสุด คือคนเร้นลับจากสองรอบแซยิดก่อน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้อาวุโสสูงสุดที่สี่สิบห้าเบื้องหน้าผู้นี้ ก็คืออิ่นที่สี่สิบห้าเมื่อสองรอบแซยิดก่อน เป็นตาเฒ่าที่มีอายุเกินกว่าร้อยปีอย่างแน่นอน การที่สามารถเฝ้าสถานที่สำคัญถึงเพียงนี้ได้ ระดับการบำเพ็ญเพียรย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก

หลี่เหวยอีรีบประสานมือคารวะทันที

ผู้อาวุโสสูงสุดที่สี่สิบห้ายกเปลวเพลิงในมือขึ้น พลางยื่นเข้ามาใกล้แล้วหรี่ตามองสำรวจหลี่เหวยอีอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า "น่าสนใจจริง ๆ พวกเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ!"

เขาหลังค่อม เดินโซซัดโซเซจากไป

โดยรอบพลันกลับมามืดสลัวลงอีกครั้ง

อิ่นที่ยี่สิบสี่โยนชุดคลุมสีม่วงดำชุดหนึ่งให้หลี่เหวยอี จากนั้นก็ปลดสายคาดเอว เริ่มถอดเสื้อผ้าก่อน... แน่นอนว่ายังคงสวมเสื้อตัวในอยู่ เพียงแค่เปลี่ยนเสื้อตัวนอกเท่านั้น

หลี่เหวยอีรับชุดคลุมสีม่วงดำมา พลางพินิจดูอย่างละเอียด เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์โลงศพสีเงินที่ปักไว้บนปลายแขนเสื้อ ก็เปลี่ยนสีหน้าเอ่ยขึ้นว่า "นี่เป็นชุดยุทธ์ตามแบบแผนของศิษย์หอกวานไห่!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "ถูกต้อง ที่นี่คือชั้นสามของคลังสมบัติใต้ดินหอกวานไห่ เป็นเขตหวงห้ามที่มีเพียงประมุขหอเท่านั้นจึงจะเข้ามาได้ ส่วนชุดที่พวกเราสวมใส่ เป็นชุดยุทธ์ตามแบบแผนของศิษย์ฝ่ายการภายนอกแห่งหอกวานไห่"

"ตอนนี้พวกเราอยู่ใต้แดนเต๋าใจกลางที่สุดของนครจิ่วหลีหรือ" หลี่เหวยอียืนยันอีกครั้งด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "หุบเขาแมลงจิ่วหลีแต่เดิมก็อยู่ใต้ดินของนครจิ่วหลี และอยู่ใต้แดนเต๋าพอดิบพอดี มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าไฉนสำนักเร้นลับถึงมีฝ่าชี่หนาแน่นเพียงนั้น เหมาะแก่การฝึกตนเพียงนั้น เพาะปลูกยาล้ำค่าได้ง่ายดายเพียงนั้นเล่า แน่นอนว่าตรงกลางมีค่ายกลแต่โบราณขวางกั้นไว้เป็นชั้น ๆ ไม่มีผู้ใดสามารถเจาะทะลวงผ่านไปได้"

"ยอดคนเร้นกายในนคร ช่างร้ายกาจจริง ๆ ข้าน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว!"

หลี่เหวยอียิ้มเจื่อน พลางพึมพำกับตนเอง "หุบเขาแมลงจิ่วหลีถูกฝ่าชี่ปกคลุมโดยสมบูรณ์จนก่อตัวเป็นแดนเต๋า เช่นนั้นบริเวณใกล้เคียงย่อมต้องมีตาน้ำพุฟ้าดินขนาดมหึมาอยู่อย่างแน่นอน การจะครอบครองตาน้ำพุฟ้าดินขนาดใหญ่เช่นนี้โดยไม่ให้ถูกล่วงรู้ นอกจากนครจิ่วหลีแล้ว จะเป็นที่ใดไปได้อีก"

หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดยุทธ์ของศิษย์ฝ่ายการภายนอกแห่งหอกวานไห่ ทั้งสองก็ร่ายเคล็ดแปลงโฉม เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์และรูปร่าง

ขณะเดียวกัน ก็มีห่อสัมภาระอีกสองห่อที่เตรียมไว้ล่วงหน้านานแล้ว

เมื่อเปิดออก ด้านในคือชุดราตรีระดับอาวุธอาคมขั้นต่ำ เมื่อกระตุ้นพลังแล้วจะมีความสามารถในการป้องกันและพรางกายได้ในระดับหนึ่ง เอาไว้สวมใส่ยามปฏิบัติภารกิจ

นอกจากนี้ยังมีผงยาอีกหนึ่งขวด ตามที่อิ่นที่ยี่สิบสี่บอก ผงยานี้สามารถทำให้ผู้ติดตามสูญเสียประสาทรับกลิ่นได้ในชั่วระยะเวลาสั้น ๆ

"กระบี่มังกรเหลืองของเจ้าจะเปิดเผยฐานะผู้ลงมือ จำเป็นต้องพกอาวุธอาคมชิ้นอื่นไปด้วยหรือไม่" อิ่นที่ยี่สิบสี่ถาม

หลี่เหวยอีตอบ "ย่อมต้องการอยู่แล้ว"

"ด้วยสิทธิ์ของเจ้าและข้า สามารถขอเบิกอาวุธอาคมขั้นต่ำได้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น อีกทั้งเมื่อภารกิจสิ้นสุดลงจะต้องนำมาคืน หากสูญหายจะต้องชดใช้" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

"มิได้มอบให้เปล่า ๆ หรือ"

"เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าทรัพยากรของสำนักเร้นลับจะไม่มีวันหมดสิ้น"

หลี่เหวยอีโบกมือพลางกล่าว "เช่นนั้นก็ช่างเถอะ! ข้าว่า เดิมทีข้าก็มีความแค้นกับพรรคฉางหลินอยู่แล้ว หากใช้ฐานะหลี่เหวยอีไปล้างแค้น ย่อมไม่มีผู้ใดเชื่อมโยงไปถึงสำนักเร้นลับ ทั้งยังสมเหตุสมผลมากกว่า ปัญหาในตอนนี้คือ ซวีฉางหลินกับทังเหยียนแข็งแกร่งเพียงใดกันแน่? ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพลังของพวกเขา รวมถึงพลังของขั้นห้าสมุทรเลยแม้แต่น้อย"

หากขั้นห้าสมุทรทุกคนสามารถอาศัยเพียงกำลังกายยกเสาห้าสมุทรขึ้นมาได้ ทั้งระดับความควบแน่นของพลังอาคมยังสูงล้ำกว่าขั้นหยงเฉวียน และมีฝ่าชี่ในทะเลลมปราณหนาแน่นเปี่ยมล้น เช่นนั้นหลี่เหวยอีคิดว่าตนควรหันหลังกลับเสียตอนนี้ แล้วนำจดหมายของอาจารย์โลงมาฟาดใส่สำนักเร้นลับให้พังพินาศไปเลย นั่นถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวอย่างไม่แยแส "พวกมันทั้งสองทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรด้วยเจ็ดตาน้ำพุ อีกทั้งเพิ่งเปิดทะเลลมปราณได้เพียงแห่งแรกเท่านั้น ด้วยพลังของข้าที่เพิ่งทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้เพียงสองเดือน จะจัดการพวกมันก็ใช้แค่มือเดียวก็เกินพอ!"

"ข้าเพิ่งเปิดได้แปดตาน้ำพุเอง" หลี่เหวยอีกล่าว

ท่าทีหยิ่งทะนงลำพองใจของอิ่นที่ยี่สิบสี่พลันมลายหายไป นางกล่าวเสียงเย็น "วางใจเถอะ ก็แค่สวะสองตัวที่ถูกสุรานารีสูบจนร่างกลวง มีข้าคอยคุมเชิงอยู่ด้านหลัง เจ้าก็ลงมือให้เต็มที่ได้เลย"

หลี่เหวยอีไหนเลยจะกล้าฝากชีวิตไว้กับอิ่นที่ยี่สิบสี่ เขาแอบใคร่ครวญถึงไพ่ตายที่พอจะเปิดเผยออกมาได้ จากนั้นจึงนำติดตัวเอาไว้

แท้จริงแล้วตอนที่เขาสู้กับหยางเสินจิ้ง เขาใช้เพียงกระบี่มังกรเหลืองเท่านั้น

นั่นยังไม่ใช่ขีดจำกัดพลังต่อสู้ที่แท้จริงของเขา

"ในหีบเหล็กพวกนี้บรรจุสิ่งใดไว้หรือ"

หลี่เหวยอีสงสัย อยากเปิดดูใจจะขาด ทว่ามันถูกลงอักขระค่ายกลเอาไว้

"ที่นี่มิใช่เพียงคลังสมบัติที่สำคัญที่สุดของหอกวานไห่ แต่ยังเป็นคลังเก็บรักษาสินค้าล้ำค่าหายากที่สุดของสมาคมการค้ากวานไห่อีกด้วย สินค้าชิ้นเอกของการประมูลแทบทั้งหมดล้วนเก็บไว้ที่นี่ นอกจากนี้ ทรัพยากรและสมบัติล้ำค่าจำนวนมากของสำนักเร้นลับก็ถูกเก็บรักษาไว้ที่นี่เช่นกัน" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

หอกวานไห่ ก็คือสำนักที่สมาคมการค้ากวานไห่ก่อตั้งขึ้น

สิบสี่ปีก่อน เผ่าจิ่วหลีพ่ายแพ้ยับเยิน เขตเต๋านครจิ่วหลีถูกเฉือนแบ่งไปสี่ส่วน จนก่อกำเนิดเป็นสี่มหาสำนัก

อันได้แก่ สำนักซุย วังซานเฉิน สำนักเทียนอี และหอกวานไห่

ในมณฑลหลียามนี้ สำนักเต๋าจิ่วหลีกับสำนักซุยยืนหยัดเป็นสองขั้วอำนาจคู่คี่กัน โดยมีวังซานเฉินตามมาติด ๆ ส่วนสำนักเทียนอีและหอกวานไห่เพิ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อสิบสี่ปีก่อน ความแข็งแกร่งและรากฐานจึงยังห่างชั้นอยู่มาก

หลี่เหวยอีถาม "แล้วหอกวานไห่กับสำนักเร้นลับจิ่วหลีมีความสัมพันธ์กันเช่นไรกันแน่"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ความจริงแล้วทั้งสี่ขุมกำลังอย่างสำนักซุย วังซานเฉิน สำนักเทียนอี และหอกวานไห่ ในยุคเริ่มแรกล้วนเป็นเพียงบ่าวไพร่และข้าทาสที่เผ่าจิ่วหลีส่งออกไปค้าขายโลงต่างพิภพเท่านั้น"

"คนกลุ่มบรรพชนของสำนักซุย รับผิดชอบการขนส่งทางน้ำ ลำเลียงโลงต่างพิภพไปตามแม่น้ำซุยสู่มณฑลต่าง ๆ ในแดนหลิงเซียว"

"บรรพชนของวังซานเฉินรับผิดชอบการขนส่งทางบกสามเส้นทาง ลำเลียงจากเส้นทางเป่ยจื๋อต้าว ฝู่ซีต้าว และตงหลินต้าว มุ่งสู่แดนเหนือ แดนประจิม และแดนบูรพา"

"ส่วนบรรพชนของสำนักเทียนอีและหอกวานไห่รับผิดชอบด้านการค้าขาย ซึ่งก็คือสมาคมการค้าเทียนอีและสมาคมการค้ากวานไห่ในปัจจุบัน"

"พวกเขาพึ่งพาบารมีของเผ่าจิ่วหลีซึ่งเป็นชนเผ่าโบราณนับสิบล้านคน ขุมกำลังน้อยใหญ่ทั่วทั้งแดนหลิงเซียวจึงย่อมต้องไว้หน้าพวกเขา อาศัยชื่อเสียงของเผ่าจิ่วหลี ขุมกำลังของพวกเขาก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้น ก่อตั้งพรรคพวก ดึงดูดผู้ฝึกพลังยุทธ์ บ่มเพาะหน่วยกล้าตาย และขยายอิทธิพลอย่างบ้าคลั่ง"

"เมื่อเส้นทางคมนาคมถูกเปิดออก ความทะเยอทะยานก็ผุดขึ้น ธุรกิจย่อมไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่โลงต่างพิภพอีกต่อไป ทั้งเกลือเหล็ก แร่ ผ้า หอนางโลม บ่อนพนัน เหลาสุรา ค้ามนุษย์... ผ่านการดำเนินกิจการนับพันปีจนค่อย ๆ ร่ำรวยขึ้นมา แฝงตัวดูดเลือดกินเนื้ออยู่บนร่างของเผ่าจิ่วหลี ยืมบารมีเสือข่มขวัญผู้คน จากต้นกล้าเล็ก ๆ เติบใหญ่เป็นพฤกษาสูงเสียดฟ้า จนผุดตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับล้านคนขึ้นมาหลายตระกูล"

"เผ่าจิ่วหลีสูญเสียอาวุธอาคมอันแข็งแกร่งที่สุดไป ไม่อาจคัดเลือกผู้นำที่ทำให้ผู้คนยอมรับนับถือได้เสียที ต่างพากันนอนฝันหวานอยู่บนคลังสมบัติตามธรรมชาติอย่างโลงต่างพิภพ เพื่อที่จะกู้โลงขึ้นมาให้ได้มากขึ้น แย่งชิงทรัพย์สินและผลประโยชน์ให้ได้มากกว่าเดิม เก้าเผ่าจึงเกิดการต่อสู้แย่งชิงภายในไม่หยุดหย่อน สำนักเต๋าและวิหารเทพที่ควรจะเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ใหญ่ กลับกลายเป็นพื้นที่ที่เสียหายหนักที่สุดจากการแก่งแย่งภายใน จนสูญเสียอำนาจในการปกครองไป"

"ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ทั้งเก้าเผ่ากลับยิ่งดึงตัวและชุบเลี้ยงบ่าวไพร่เหล่านั้น ทุ่มเททรัพยากรจำนวนมหาศาลลงไป คิดว่าพวกเขาเป็นเพียงสมุนรับใช้ที่สามารถนำมาใช้รับมือกับชนเผ่าอื่นได้ โดยหารู้ไม่ถึงสันดานโจรและความทะเยอทะยานอันชั่วร้าย บ่าวไพร่และข้าทาสเหล่านี้จึงกอบโกยผลประโยชน์จากทั้งเก้าฝ่าย ค่อย ๆ เติบโตจนทรงอำนาจขึ้นมาทีละก้าว ช่างสุขสำราญใจเสียเหลือเกิน"

"เมื่อสิบสี่ปีก่อน บ่าวไพร่และข้าทาสเหล่านี้มองเห็นธาตุแท้ความอ่อนแอของเผ่าจิ่วหลี จึงไม่เสแสร้งแกล้งทำอีกต่อไป จนนำไปสู่การประลองยุทธ์ครึ่งปีและศึกเทือกเขาหมาง"

"จนกระทั่งถึงตอนนั้น หลังจากได้รับความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ เบื้องบนของเผ่าจิ่วหลีถึงเพิ่งตื่นจากฝัน ตระหนักได้ว่าตนไม่ได้เป็นเผ่าพันธุ์โบราณอันยิ่งใหญ่สืบเนื่องนับพันหมื่นปีเหมือนในอดีตอีกต่อไป จากนั้น ผู้นำทั้งเก้าเผ่าจึงยอมนั่งลงเจรจาปรึกษาหารือกันอย่างสงบ ทั้งเก้าเผ่าไม่แก่งแย่งกันเองอีก ความขัดแย้งทั้งหมดดูเหมือนจะหาจุดประนีประนอมกันได้ ทว่าความเสื่อมถอยนานหลายร้อยปี จะไล่กวดคืนมาได้ในเวลาเพียงสิบสี่ปีเชียวหรือ"

หลี่เหวยอียิ้มเยาะเย้ย "ไม่ว่าจะที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น หากไร้ภัยคุกคามจากภายนอก ทั้งยังมีทรัพยากรภายในอุดมสมบูรณ์ ก็ย่อมต้องแก่งแย่งกันเองไม่หยุดหย่อน แต่พอมีศัตรูภายนอก กลับรวมพลังสามัคคีกันได้ แต่เหตุใดสำนักเร้นลับจึงไม่ลงมือ ปล่อยให้อดีตบ่าวไพร่ข้าทาสข่มเหงผู้เป็นนาย หรือกระทั่งแบ่งแยกเขตเต๋าไปเช่นนั้นหรือ"

"หากไม่ปล่อยให้พวกเขาลิ้มรสความอัปยศเสียบ้าง จะรู้จักละอายใจแล้วฮึดสู้ขึ้นมาได้อย่างไร ยามที่พวกเขารู้ว่ามีคนคอยหนุนหลังรับเคราะห์แทน มีแต่จะยิ่งกำเริบเสิบสาน เกียจคร้านและฟุ้งเฟ้อ อีกประการหนึ่ง..."

อิ่นที่ยี่สิบสี่มองไปยังคลังสมบัติตรงหน้า ก่อนกล่าวเสริมว่า "ใครบอกว่าสำนักเร้นลับไม่ได้ลงมือกันเล่า"

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "เบื้องบนของหอกวานไห่ ถูกสำนักเร้นลับควบคุมไว้นานแล้วหรือ หรือว่าภายในสำนักซุย วังซานเฉิน และสำนักเทียนอี ต่างก็มีคนของสำนักเร้นลับแฝงตัวอยู่"

"ข้าก็แค่คนเร้นลับที่มาก่อนเจ้าสองปี จะไปล่วงรู้ความลับมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร" อิ่นที่ยี่สิบสี่ไม่อยากพูดมากความอีก

ผู้อาวุโสสูงสุดที่สี่สิบห้าเคลื่อนกายมาด้านหลังของหลี่เหวยอีราวกับภูตผีพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "การออกไปปฏิบัติภารกิจนอกสำนักเร้นลับ ล้วนต้องปลูกเปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่รู้กฎระเบียบเป็นอย่างดี นางหลับตาลง ยอมรับเปลวเพลิงที่เอ่อล้นออกมาจากปลายนิ้วของผู้อาวุโสสูงสุดที่สี่สิบห้าอย่างสงบ เปลวเพลิงนั้นแทรกซึมเข้าสู่ระหว่างคิ้วของนาง

หลี่เหวยอีหวนนึกถึงสภาพการตายของหลีชิง ในใจพลันตื่นตระหนก ย่อมรู้สึกต่อต้านขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "เปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะจะปะทุขึ้นก็ต่อเมื่อเจ้าถูกจับตัว และถูกผู้ใช้วิชาจิตแทรกแซงจิตสำนึกเท่านั้น หากถึงเวลานั้นจริง เจ้าคิดว่าอีกฝ่ายจะไว้ชีวิตเจ้ารึ วางใจเถอะ เมื่อภารกิจสิ้นสุดลง เปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะก็จะถูกถอนออกไป"

หลี่เหวยอีถาม "ถ้าเช่นนั้น... หากข้าเป็นฝ่ายพูดความลับที่รู้เอ่ยปากออกไปเอง เปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะจะปะทุหรือไม่"

"ไม่"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวต่อทันควัน "แต่เจ้าจะถูกสำนักเร้นลับทั้งสำนักตามล่าสังหาร และผู้ที่ล่วงรู้ความลับทุกคนก็จะต้องถูกกำจัดจนสิ้น แน่นอนว่าหากเจ้าถูกจับตัวไปจริง ๆ และไม่อยากทนทุกข์ทรมานจากการถูกพลังจิตแทรกแซง เจ้าก็สามารถกระตุ้นเปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะด้วยตัวเองได้ ช่วยไม่ได้ สำนักเร้นลับจำเป็นต้องรักษาความปลอดภัยของตนเองไว้ก่อน"

หลี่เหวยอีหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้ จึงพยักหน้ารับ

หลังจากถูกปลูกเปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะ หลี่เหวยอีและอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็เดินขึ้นไปตามขั้นบันไดหิน ผ่านคลังสมบัติต่อเนื่องกันสามชั้น ในที่สุดก็ขึ้นมาถึงพื้นดินด้านบน

ทั้งสองปลอมตัวเป็นศิษย์ตำหนักกิจการภายนอกแห่งหอกวานไห่ ช่วยขนย้ายสิ่งของจากคลังสินค้าชั้นที่หนึ่ง แล้วติดตามขบวนรถม้าของสมาคมการค้าออกจากเขตเต๋า มุ่งหน้าสู่ถนนหนทางอันจอแจและคลาคล่ำไปด้วยยวดยานของเขตเมืองนครจิ่วหลี

เสียงเซ็งแซ่คึกคักดังอวลเข้ามาปะทะหน้า

ทั้งสองอาศัยจังหวะระหว่างทางแอบลงจากรถม้าอย่างเงียบเชียบ แล้วกลืนหายเข้าไปในฝูงชนที่สัญจรไปมาไม่ขาดสาย

แสงแดดเดือนเจ็ดแผดกล้าอย่างยิ่ง

ทว่าการได้สัมผัสแสงตะวันอีกครั้ง ได้มองเห็นท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว ทำให้หลี่เหวยอีรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "กินอาหารโอสถมาสองเดือน คิดถึงอาหารรสเลิศของแดนมนุษย์จะแย่อยู่แล้ว ไปกันเถอะ พวกเราไปหาของอร่อยกินกันก่อน มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ค่อนข้างประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะมีเวลาที่ใจกว้างมีน้ำใจกับเขาด้วย ไม่ได้สนองความอยากอาหารมานาน นางเองย่อมมีความคาดหวังอยู่บ้างเช่นกัน

แต่เมื่อหลี่เหวยอีพานางมาถึงร้านอาหาร นางก็ถึงกับยืนนิ่งอึ้งในชั่วพริบตา พลางกวาดสายตาสำรวจเพิงก๋วยเตี๋ยวซอมซ่อริมถนนแห่งนี้อย่างละเอียด อยากจะมองหาความไม่ธรรมดาของมัน หรือว่าตนเองจะตาฝาดไป ไม่แน่ว่าในหม้ออาจมีความลับซ่อนอยู่ และเถ้าแก่ร้านอาจจะเนรมิตอาหารรสเลิศครบทั้งรูป รส กลิ่นขึ้นมาได้ในพริบตาถัดไป

หลี่เหวยอีชิงนั่งลงก่อนแล้วร้องตะโกนว่า "เถ้าแก่ บะหมี่น้ำสองชาม เพิ่มเนื้อวัวเยอะ ๆ ด้วย รีบนั่งลงสิ จะยืนตัวตรงทื่ออยู่ทำไม"

สีหน้าของอิ่นที่ยี่สิบสี่ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง "ถ้าเป็นแค่บะหมี่น้ำสองชาม เมื่อครู่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ข้าคาดหวังไว้สูงขนาดนั้น"

"จะเป็นแค่บะหมี่น้ำสองชามได้อย่างไรกัน" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "แล้วก็ยังมีเนื้อวัวใช่หรือไม่ มุกตลกนี้ไม่ตลกเลยสักนิด"

หลี่เหวยอีหยิบกำไลรูปงูสามเศียรออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะ "นี่ต่างหากถึงจะเป็นจานเด็ด!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ย่อมเป็นผู้ผ่านโลกมามาก นางดูออกในทันทีว่ากำไลวงนี้ไม่ธรรมดา จึงรีบหยิบขึ้นมาพินิจดูทุกรายละเอียดอย่างละเอียดลออ แววตายิ่งมายิ่งเร่าร้อน

นางกล่าวเสียงเบา "นี่คืออาวุธอาคมหลอมโลหิต! ภายในน่าจะผนึกวิญญาณโลหิตที่ร้ายกาจเอาไว้ดวงหนึ่ง ดูจากฝีมือการหลอมสร้างแล้วไม่เหมือนอาวุธอาคมขั้นต่ำเลย"

"สายตาเฉียบแหลม สมกับเป็นขั้นห้าสมุทร"

หลี่เหวยอีเอ่ยคำสะเทือนฟ้าสะท้านดินออกมา "นี่คืออาวุธอาคมขั้นสูงชิ้นหนึ่ง!"

แม้จะมีจิตใจที่สุขุมเยือกเย็นอย่างอิ่นที่ยี่สิบสี่ สองมือก็ยังสั่นสะท้านจนกำไลเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น

อาวุธอาคมขั้นสูง นั่นเป็นสมบัติล้ำค่าที่มีเพียงยอดคนระดับแนวหน้าแห่งขั้นห้าสมุทรเท่านั้นจึงจะมีคุณสมบัติได้ครอบครอง

ยิ่งไปกว่านั้น ภายในอาวุธอาคมขั้นสูงชิ้นนี้ยังผนึกวิญญาณโลหิตเอาไว้อีกด้วย...

หลี่เหวยอีทำราวกับมองไม่เห็นความตกตะลึงของนาง สายตาเหลือบมองไปทางหม้อต้มที่บะหมี่เริ่มจะลวกแล้ว พลางกล่าวเสียงเบา "ช่วยข้าปล่อยของชิ้นนี้ที สำนักเร้นลับของพวกเจ้าควบคุมหอกวานไห่อยู่มิใช่หรือ เช่นนั้นก็ไปขายอย่างลับ ๆ ที่สมาคมการค้ากวานไห่ แล้วช่วยข้าซื้อโอสถเปลวเพลิงแสงมาจำนวนหนึ่ง ข้าต้องทะลวงพลังจิตให้ได้โดยเร็ว เพื่อพุ่งทะยานสู่เปลวเพลิงสว่างฟางชุ่น มิฉะนั้นก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะหลอมสร้างเส้นรอยสีทองออกมาได้ ข้ารอนานขนาดนั้นไม่ได้"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ทนฟังต่อไปไม่ไหว อดด่าออกมาไม่ได้ "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ วิญญาณโลหิตภายในอาวุธอาคมขั้นสูง มีพลังต่อสู้อย่างน้อยที่สุดก็อยู่ในระดับขั้นที่สามของขั้นห้าสมุทร เจ้ากลับจะเอามันไปขาย เพียงเพื่อซื้อโอสถเปลวเพลิงแสงเนี่ยนะ ได้ ขายให้ข้าสิ"

เมื่อเห็นหลี่เหวยอีเบิกตากว้างมองมาด้วยความประหลาดใจ นางก็รีบกำกำไลรูปงูสามเศียรเอาไว้แน่นขึ้นทันที

จากนั้น หลี่เหวยอีจึงถามคำถามหนึ่งที่แทงลึกถึงจิตวิญญาณของนางออกมา "เจ้ามีปัญญาซื้อหรือ"