ตอนที่ 85 ก่อเรื่องเข้าแล้ว

หลังทะลวงสู่ขั้นแปดตาน้ำพุ เหยาอินก็ย้ายไปยังหุบเขาหาดเงิน

ที่นั่นง่ายต่อการเคี่ยวกรำเส้นรอยสีเงินมากกว่า ในฐานะกายเซียนบริสุทธิ์ มีหรือที่นางจะไม่ปรารถนาร้อยเส้นรอยเงินล้วน? มีหรือจะไม่แสวงหาพรสวรรค์และรากฐานระดับผู้สืบทอด?

ตัวหลี่เหวยอีมีเส้นรอยสีเงินล้วนอยู่แล้ว ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น จึงยังคงปักหลักอยู่ที่ผาป่าต้นเลือดต่อไป

การได้อยู่อาศัยเพียงลำพังโดยไร้ผู้ใดรบกวน กลับทำให้เขามีสมาธิตั้งมั่นในการฝึกตนได้ดียิ่งขึ้น

ทั้งยังสามารถใช้พลังมิติของพระบรมสารีริกธาตุกลืนกินแสงเพื่อหล่อเลี้ยงเพลิงได้อย่างไร้กังวล โดยไม่ต้องกลัวว่าความลับจะรั่วไหล

ขณะเดียวกัน เขายังฝึกฝนเคล็ดการเคี่ยวกรำของชางหวัง ดูดซับละอองแสงจากธรรมชาติในฟ้าดินมาหลอมรวมเข้าสู่เส้นรอยสีเงินทั้งเก้าสิบหกเส้น เพื่อหมายจะเคี่ยวกรำให้กลายเป็นเส้นรอยสีทอง

ไม่ว่าตาน้ำพุที่สิบจะเลื่อนลอยเพียงใด อย่างไรก็ต้องลองดูสักตั้ง

แต่น่าเสียดายที่ยี่สิบกว่าวันผ่านพ้นไป เส้นรอยทั้งเก้าสิบหกเส้นกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

......

ในวันนี้ หลี่เหวยอีนั่งขัดสมาธิอยู่กลางป่าไม้ มือตั้งท่าดัชนี โคจรฝ่าชี่ในจุดเฟิงฝู่ให้ทะลักเข้าสู่เส้นรอยที่แขนขวาอย่างรวดเร็ว แขนทั้งข้างพลันร้อนระอุขึ้นมาทันที

วูบ!

ใบไม้สีเลือดนับไม่ถ้วนรอบกายถูกฝ่าชี่ที่แผ่ออกมาจากท่อนแขนพัดพาให้หมุนวนปลิวว่อน

หนึ่งดัชนีซัดออกไปเบื้องหน้า!

ลำแสงฝ่าชี่อันทรงพลังเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งวาบออกจากปลายนิ้ว

เปรี้ยง!

หน้าผาที่อยู่ห่างออกไปห้าวาถูกลำแสงฝ่าชี่สายนี้กระหน่ำใส่จนเศษหินร่วงกราว

หลี่เหวยอียืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปดู พบว่าบนหน้าผาเกิดรอยบุ๋มลึกสามชุ่นขนาดเท่าจอกสุรา ราวกับถูกทวนยาวแทงทะลวงเข้าใส่อย่างจัง

ผนังหินในหุบเขาแมลงจิ่วหลีแห่งนี้ส่วนใหญ่เป็นหินแร่โลหะ จึงแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง

การสร้างผลลัพธ์เช่นนี้ได้จากระยะห่างถึงห้าวา ย่อมแสดงให้เห็นว่าฝ่าชี่ของดัชนีนี้ควบแน่นถึงเพียงใด

"ในที่สุดก็ฝึกฝนวิชาดัชนีกระบวนท่า 'ฉือหางไคกวาง' จนถึงขั้นกฎสวรรค์ผสานอาคมได้เสียที นับว่าเพียงพอที่จะเป็นไม้ตายเผด็จศึกอันคาดไม่ถึง ศัตรูจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่าผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนจะมีไพ่ตายเช่นนี้?"

"ยามนี้มีวิชายุทธ์ระดับผสานอาคมอยู่ในมือถึงเจ็ดกระบวนท่า ยังจะห่างชั้นจากหยางเสินจิ้งอีกเท่าใดกัน?"

หลี่เหวยอีผละออกจากผาป่าต้นเลือด เตรียมจะไปทดสอบเสาห้าสมุทรดูสักครั้ง

ตลอดยี่สิบกว่าวันที่ผ่านมา เขาไม่เพียงกินสำรับโอสถจนอิ่มแปล้ทุกวัน แต่ยังร่วมมือกับราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวจัดการโยวฉงหรงอายุห้าร้อยปีหนักร้อยชั่งจนเกลี้ยงเกลา พละกำลังของร่างกายย่อมเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล

แม้ยังเป็นเพียงกายปุถุชน ทว่าผิวพรรณกลับเปล่งประกายดูมีสง่าราศี ทั่วทั้งร่างเปี่ยมล้นด้วยพลังดั่งมังกรพยัคฆ์ แผ่เสน่ห์อันโดดเด่นผึ่งผายสง่างามออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

กลิ่นอายของผู้แข็งแกร่งแห่งวิถียุทธ์เริ่มก่อรูปเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

เมื่อเดินมาถึงริมแม่น้ำเลือดที่ไหลรินชั่วกัลปาวสาน อาศัยแสงเรืองรองจากพืชพรรณส่องสว่างทั้งสองฝั่งแม่น้ำ หลี่เหวยอีก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นเงาร่างงดงามหมดจดดั่งภาพวาดสายหนึ่ง กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องล่างศิลาสลักอักษรโบราณสี่คำว่า "หุบเขาแมลงจิ่วหลี"

ผืนหญ้าใต้ร่างนางราวกับพรมแสงอันนุ่มนวล นางสวมเสื้อคลุมยาวสีเหลืองนวล ผมยาวดำขลับปักไว้ด้วยปิ่นหยก ใบหน้าเนียนผุดผ่องยิ่งกว่าปิ่นหยกเสียอีก ชวนให้รู้สึกถึงความบริสุทธิ์สง่างามดั่งเทพเซียน

ทว่าน่าเสียดายที่ยังเยาว์วัยเกินไป มีอายุเพียงสิบห้าปี รูปร่างจึงยังดูบอบบางนัก ทรวงอกอิ่มมีเพียงส่วนโค้งเว้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่หลี่เหวยอีย่อมรู้ดีว่าแม่หนูผู้นี้รู้หน้าไม่รู้ใจ ภายนอกดูไร้พิษภัยประหนึ่งนกกระเรียนหรือเลียงผา แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นตัวอันตรายที่โหดเหี้ยมไม่เบา หลังจากย้ายไปยังหุบเขาหาดเงิน เพียงไม่กี่วันก็กวาดล้างผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นแปดตาน้ำพุจนหมดสิ้น

การจู่โจมแทงใส่หลีชิงอย่างกะทันหันในคราวนั้น หลี่เหวยอียังคงจำได้ติดตาจนถึงบัดนี้

ในการทดสอบครั้งแรก การที่นางไม่ลงมือกับเขา คงเป็นเพราะกังวลว่าจะไปรบกวนฝูงแมงมุมจริง ๆ

หลี่เหวยอีครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปอย่างสบายอารมณ์ "เป็นอย่างไร ไม่มีคู่ต่อสู้แล้ว คิดจะทำความเข้าใจมโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีเพื่อก้าวเป็นคนเสินอิ่นโดยตรงเลยหรือ"

ขนตาของเหยาอินสั่นไหวน้อย ๆ ก่อนจะลืมดวงตาคู่งามหยดย้อยชวนให้ใจสั่นสะท้านขึ้นมา นางเงยลำคอระหงดั่งหงส์ขึ้น จ้องมองอักษรโบราณสี่คำอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งเต๋าบนหน้าผา ริมฝีปากแดงระเรื่อเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา "ในบรรดาคู่แข่งรุ่นนี้ นอกจากเจ้าแล้วยังจะมีคู่ต่อสู้อันใดอีก? แต่การคิดจะทะลวงสู่ขั้นเก้าตาน้ำพุภายในหนึ่งปีนั้นยากเย็นเกินไป หากไม่ทะลวงเก้าตาน้ำพุ ย่อมไม่มีทางเป็นคู่มือของเจ้าได้อย่างเด็ดขาด เช่นนั้นโอกาสเดียวที่ข้าเหลืออยู่ ก็มีเพียงที่นี่เท่านั้น"

หลี่เหวยอีเอ่ยปลอบใจ "อย่ามองโลกในแง่ร้ายไปนักเลย เผื่อว่าข้าอาจจะตายในการทดสอบขึ้นมาก็ได้? อีกอย่าง เจ้ายังลอบสังหารได้นี่ วางยาพิษ ใช้กลอุบาย การจะฆ่าคนด้วยวิธีเปิดเผยตรงไปตรงมาน่ะเหนื่อยแรงที่สุดแล้ว"

ดวงตาสีครามกระจ่างใสดุจอัญมณีคู่นั้นของเหยาอินมองตรงมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะราวเสียงสวรรค์ "บุรุษมักจะปากไม่ตรงกับใจเช่นนี้ทุกคนเลยหรือ เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ อิ่นที่ยี่สิบสี่บอกข้าหมดแล้ว ข้าเข้าใจทุกอย่าง ข้าแค่อายุน้อยไปหน่อย ไม่ใช่คนโง่เง่าไร้ปัญญาเสียหน่อย"

หลี่เหวยอีชะงักไปเล็กน้อย "นางพูดจาเหลวไหลอะไรอีกล่ะ"

เหยาอินหลุบตามองดงดอกไม้ป่าหลากสีสันสดใสบนพื้นหญ้า แววตาเปี่ยมล้นด้วยความตื้นตัน พลางกระซิบว่า "นางบอกว่า เจ้าจะทุ่มเททุกสิ่งเพื่อเอาชนะสามคนบนหน้าผาหินพลังจิต เพื่อแย่งชิงตำแหน่งคนเสินอิ่น มีเพียงวิธีนี้ ข้าถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต"

"ไม่ใช่ ข้าชิงตำแหน่งคนเสินอิ่น..."

หลี่เหวยอีกลัวว่ายิ่งอธิบายจะยิ่งเข้าใจผิดกันไปใหญ่ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนมุมมองใหม่ "ใครก็ตามที่มาถึงจุดที่ข้ายืนอยู่ ล้วนอยากได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษเพื่อเป็นคนเสินอิ่นกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ ดังนั้นที่ข้าแย่งชิงตำแหน่งคนเสินอิ่น ก็ทำเพื่อตัวเองเท่านั้น ไม่ได้ทำเพื่อใคร เจ้าอย่าถูกอิ่นที่ยี่สิบสี่ชักจูงให้เข้าใจผิดเลย นางมีอคติต่อข้ามาตลอด บางทีอาจจะอิจฉาก็ได้ ใครจะไปรู้!"

เหยาอินพึมพำเสียงแผ่วเบา "'ความหมายของการมีอยู่ของพวกเขาคืออะไรกันแน่ ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อแย่งชิงโควตาที่ไม่มีทางได้มาครองอย่างนั้นหรือ' คำพูดนี้ เจ้าเป็นคนพูดใช่หรือไม่"

"ใช่..."

หลี่เหวยอีย่อมไม่อาจปฏิเสธได้

"เมื่อครู่เจ้ามิได้บอกหรือว่าทำเพื่อตัวเองเท่านั้น นี่มิใช่การย้อนแย้งในตัวเองหรอกหรือ"

ตรรกะความคิดของเหยาอินชัดเจนแจ่มแจ้งยิ่งนัก นางทอดสายตาอันแน่วแน่และเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้มายังหลี่เหวยอี ดุจดังกล้วยไม้ป่าที่เติบโตหยัดยืนอยู่เหนือก้นหุบเขาลมพายุ "ข้ารู้ดีว่า การทำความเข้าใจมโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีนั้นเลือนรางริบหรี่ยิ่ง ริบหรี่เสียจนเหมือนชีวิตของข้าที่ถูกลิขิตไว้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี แต่ในเมื่อเจ้ายังพยายามต่อสู้อย่างสุดกำลัง แล้วข้าจะนั่งรอรับผลประโยชน์อย่างหน้าชื่นตาบานได้อย่างไร จับมือกันเถิด สู้กับชะตากรรมอันโหดร้ายนี้สักตั้ง ขอเพียงมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งออกดอกผลสำเร็จ... พวกเราก็ชนะแล้ว!"

แววตาของนางในยามนี้ หลี่เหวยอีรับมือไม่ไหวจริง ๆ

มือหยกเรียวยาวที่นางยื่นออกมา ดั่งสลักเสลาขึ้นจากหยกเซียนผลึกน้ำแข็ง หลี่เหวยอียิ่งไม่กล้าจับกุมไว้

"เจ้าทำความเข้าใจต่อไปเถอะ ข้าจะไปคิดบัญชีกับอิ่นที่ยี่สิบสี่"

หลี่เหวยอีหมุนตัวเผ่นหนีจากไปราวกับวิ่งหนีตาย พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ การสื่อสารผิด ๆ และการเชื่อคนง่ายช่างปากสว่างทำร้ายคนแท้ ๆ คนที่ดีเกินไปหรือเลวร้ายเกินไปเขาก็เป็นไม่ได้ทั้งนั้น เขาเพียงอยากเป็นแค่คนธรรมดาที่ยังพอมีน้ำใจไมตรีอยู่บ้างก็เท่านั้นเอง

ไฉนถึงได้หาเรื่องเดือดร้อนเข้าตัวจนได้เล่า

เมื่อมาถึงประตูสำนักของสำนักเร้นลับ หลี่เหวยอีประสานมือคารวะชายชราเฝ้าประตู "รบกวนผู้อาวุโสช่วยส่งข่าวแจ้งให้ที ข้าต้องการพบอิ่นที่ยี่สิบสี่"

แผ่นอกของชายชราเฝ้าประตูพลันปรากฏแสงประกายฝ่าชี่สว่างจ้า ก่อนจะพ่นออกมาจากปาก ใช้ฝ่าชี่ควบคุมคลื่นเสียงตะโกนก้องเข้าไปด้านในประตูสำนัก "เสี่ยวยี่สิบสี่ มีคนอยากพบเจ้า!"

เสียงนั้นดังก้องกังวาน เกรงว่าแม้จะอยู่ไกลออกไปหลายสิบลี้ก็ยังได้ยิน มันสะท้อนก้องอยู่ในหุบเขาแมลงอยู่นาน

หลี่เหวยอีคาดไม่ถึงเลยว่า วิธีการส่งข่าวของชายชราเฝ้าประตูจะเรียบง่ายไร้การปรุงแต่งถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าจะรบกวนคนเร้นลับคนอื่นบ้างหรืออย่างไร

เขาเดินไปข้างเสาห้าสมุทร

หลี่เหวยอีเริ่มขยับร่างกาย ร่ายรำเพลงหมัดและฝ่ามือ พยายามกระตุ้นตนเองให้ตื่นตัวและฮึกเหิมขึ้นมา

ฟึ่บ!

อิ่นที่ยี่สิบสี่เหยียบย่างฝ่าชี่ เคลื่อนกายมาอย่างรวดเร็วยิ่ง เพียงครู่เดียวก็กลายสภาพเป็นสายลมบริสุทธิ์สายหนึ่ง ร่อนลงข้างกายชายชราเฝ้าประตู สายตาของนางย่อมจับจ้องไปยังหลี่เหวยอีที่อยู่ไม่ไกลเป็นอันดับแรกทันที

คิดจะใช้กายเนื้อขั้นหยงเฉวียน ไล่ตามกายเนื้อขั้นห้าสมุทรจริง ๆ หรือ

"ขึ้น!"

เสียงตวาดลั่นดังขึ้น

หลี่เหวยอีย่อขาตั้งท่าม้า สองมือจับเสาห้าสมุทรไว้ข้างบนข้างล่าง ออกแรงยกขึ้นอย่างดุดันฉับพลัน

สองเท้ากดจมลึกลงไป ขณะที่แขนทั้งสองข้างค่อย ๆ ยกสูงขึ้นอย่างช้า ๆ กล้ามเนื้อและกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเบา ๆ

ทีละน้อย เสาห้าสมุทรถูกยกให้ลอยขึ้นมาแล้ว

สูงถึงหนึ่งเชียะเต็ม ๆ

หลังจากประคองนิ่งไว้ครู่หนึ่ง หลี่เหวยอีจึงปล่อยมือ เสาเหล็กหนักห้าพันห้าร้อยจินพลันร่วงกระแทกลงกลับคืนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ชายชราเฝ้าประตูยืนขึ้นนานแล้ว เขายืดคอชะเง้อมอง ยามนี้สบตากับอิ่นที่ยี่สิบสี่ด้วยความตะลึงงัน ทั้งสองต่างรู้สึกเหลือเชื่อเป็นอย่างยิ่ง เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน พละกำลังกายเนื้อกลับเพิ่มพูนขึ้นมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ

หากฝึกฝนต่อไปอีกสักหนึ่งถึงสองปี มิใช่ว่าจะยกเสาห้าสมุทรขึ้นมาได้อย่างง่ายดายหรอกหรือ

หลี่เหวยอีไม่ปิดบังความยินดีในแววตา เขาหันกลับมาเอ่ยว่า "ตอนนี้ข้ามีคุณสมบัติพอจะเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองแล้วใช่หรือไม่"

"ย่อมต้องได้อยู่แล้ว! เคล็ดการเคี่ยวกรำของชางหวังเจ้าก็เคยเปิดอ่านดูแล้ว มีจุดไหนที่ไม่เข้าใจก็มาถามผู้เฒ่าอย่างข้าได้ทุกเมื่อ เจ้าต้องเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองออกมาให้ได้ ต่อให้มีแค่เส้นเดียว มันก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงแล้ว"

ชายชราเฝ้าประตูในใจตื่นเต้นอย่างยิ่ง ในรอบหกสิบปีนี้ ในที่สุดก็มีต้นกล้าของคนเสินอิ่นที่แท้จริงปรากฏขึ้นมาเสียที เพราะในสายตาของคนในสำนักเร้นลับ คนเสินอิ่นต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้สืบทอด ถึงจะนับเป็นแก่นแท้เบื้องหลังและแนวป้องกันด่านสุดท้ายของเผ่าจิ่วหลีได้อย่างแท้จริง

แม้อิ่นที่เก้าจะโดดเด่นน่าทึ่งมากแล้ว ทว่าเมื่อเทียบกับชางหลี ก็ยังนับว่ามีช่องว่างอยู่อีกเล็กน้อย

เจ้าหนุ่มคนนี้กลับมีโอกาสที่จะยืนเคียงคู่ชางหลี หนึ่งสว่างหนึ่งมืด ในอีกร้อยปีข้างหน้าจะกลายเป็นสองเสาหลักค้ำจุนเผ่าจิ่วหลี ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ เขาไม่ใช่ราษฎรหลีที่แท้จริง...

ต้องคิดหาวิธีผูกมัดเขาไว้ให้ได้

"อิ่นที่ยี่สิบสี่ ตามข้ามา ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าตามลำพัง" หลี่เหวยอีเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร

อิ่นที่ยี่สิบสี่ขมวดคิ้วเรียวงาม แววตาเต็มไปด้วยความฉงน ยังไม่เคยพบเห็นผู้รับการทดสอบคนไหนโอหังอวดดีต่อหน้าคนเร้นลับถึงเพียงนี้มาก่อน

ชายชราเฝ้าประตูคิดเอาเองว่าตนมองเห็นเงื่อนงำบางอย่าง จึงเอ่ยเร่งเร้า "รีบไปสิ ความลับกระซิบกระซาบระหว่างคนหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้า ย่อมไม่อยากให้พวกตาแก่อย่างพวกเราล่วงรู้อยู่แล้ว"

หลังจากผละออกมาจากประตูเขาและเดินไปจนไกลพอ

หลี่เหวยอีเปิดประเด็นตรงไปตรงมาทันที "เจ้าเป็นคนเร้นลับ เป็นขั้นห้าสมุทร เจ้ามีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรก็ได้ตามใจ แต่ข้าขอพูดแค่ประโยคเดียว วันหน้าเวลาอยู่ต่อหน้าเหยาอิน อย่าได้พูดจาเหลวไหลเรื่อยเปื่อยอีก ตอนนี้มันชักจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!"

ชื่อของเหยาอินนั้น นางเป็นฝ่ายเอ่ยบอกหลี่เหวยอีด้วยตนเอง

อิ่นที่ยี่สิบสี่รู้สึกงงงวยพิกล นางเอ่ยอย่างไม่พอใจ "ข้าไปพูดจาเหลวไหลตั้งแต่เมื่อใดกัน"

หลี่เหวยอีกล่าว "คราวนี้ส่วนใหญ่เป็นปัญหาจากตัวข้าเอง จึงจะไม่คิดบัญชีเอาความกับเจ้า แต่การทดสอบที่ถ้ำแมงมุมคราวก่อนสิ้นสุดลง เจ้าไปพูดอะไรกับนางกันแน่"

"ข้าไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น" อิ่นที่ยี่สิบสี่ตอบ

หลี่เหวยอีจ้องมองดวงตาของนางเขม็ง เมื่อแน่ใจว่านางไม่ได้โกหก ในใจจึงยิ่งฉงนสนเท่ห์ "เช่นนั้นก็แปลกแล้ว ตอนนั้นเห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของนางผิดปกติอย่างยิ่ง ราวกับว่าข้าคิดมิดีมิร้ายหวังอะไรในตัวนางอย่างนั้นแหละ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า "หลังการทดสอบครั้งแรกสิ้นสุดลง ตอนกลับมาจากถ้ำแมงมุม เป็นข้าที่พานางกลับไปส่งที่ถ้ำพัก พอนางฟื้นขึ้นมา ก็ถามข้าประโยคหนึ่งว่า เหตุใดเจ้าถึงไม่ฆ่านางในถ้ำแมงมุม ซ้ำยังป้อนยาล้ำค่าให้นางอีก"

"ตอนนั้นข้าก็แค่ตอบส่งเดชไปประโยคหนึ่งว่า อาจเป็นเพราะเจ้าหน้าตางดงามพอกระมัง"

"คำพูดนี้มีปัญหาตรงไหนรึ"

"มีอยู่นิดหน่อย... แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นปัญหาใหญ่อะไร" หลี่เหวยอีขบคิดอย่างละเอียด รู้สึกว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่ดูไม่มีเหตุผลที่จะจงใจเล่นงานตน ดังนั้นจึงไม่คิดมากอีก "เรื่องนี้ช่างมันเถอะ! จริงสิ เรื่องการค้าในถ้ำแมงมุม เจ้าคิดตกหรือยัง"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กวาดตามองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "ตอนนี้เจ้าตกเป็นเป้าสายตาถูกจับตามองเป็นพิเศษแล้ว เมื่อใดที่ออกจากหุบเขาแม่น้ำ ย่อมยากที่จะปกปิดผู้อาวุโสทั้งสองท่าน โดยเฉพาะผู้อาวุโสต้มสำรับท่านนั้น พลังจิตของเขาแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ข้าขอแนะนำว่า... รอไปก่อนเถอะ!"

ในที่สุดก็ยอมเปิดปากผ่อนปรนแล้ว!

หลี่เหวยอีคิดมาตลอดว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่เป็นคนยึดมั่นในหลักการอย่างยิ่ง คงไม่มีทางเกลี้ยกล่อมนางได้ ถึงขั้นตัดสินใจว่าจะหาโอกาสลงมือคนเดียว ผลปรากฏว่าหลักการของนางก็ไม่ได้สวมใส่ไว้แน่นหนาขนาดนั้น พอถูกล่อลวงเป็นครั้งที่สามก็ยอมถอดทิ้งเสียแล้ว แม้จะยังคงปกปิดเหนียมอาย ลังเลไม่เด็ดขาด และพะวักพะวงอยู่ก็ตาม

เมื่ออิ่นที่ยี่สิบสี่เห็นแววตาแปลกประหลาดของหลี่เหวยอี ก็รีบปรับสีหน้าให้ขึงขังจริงจังทันควัน แล้วกล่าวเสียงเย็น "แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว อย่าได้มีครั้งต่อไปอีก"

"เช่นนั้นก็ไปรับการทดสอบก่อนเถอะ เวลาเหลือไม่มากแล้ว การเดินทางไปยังนครจิ่วหลียังต้องใช้เวลาอีกหลายวัน" หลี่เหวยอีกล่าว

หลังจากใช้เวลาหนึ่งชั่วยามเก็บสัมภาระเรียบร้อย

อิ่นที่ยี่สิบสี่ก็นำทางหลี่เหวยอีเดินลึกเข้าไปในสำนักเร้นลับ ก้าวเท้าปีนป่ายขึ้นไปตามทางเดินหินที่เจาะสลักไว้บนหน้าผาทีละขั้น

ภายในสำนักเร้นลับ พลังแห่งอาคมยิ่งเข้มข้นแน่นหนา ม่านหมอกแผ่ไพศาลดุจผืนแพรบาง

บนผนังหินมีกระบวนท่ายุทธ์แขนงต่าง ๆ สลักจารึกไว้

"ที่แท้ทางออกก็อยู่ภายในสำนักเร้นลับนี่เอง มิใช่การไปตามแม่น้ำใต้พิภพ ทางแม่น้ำใต้พิภพคงมีไว้เพียงเพื่อตบตาคน ป้องกันไม่ให้ถูกสะกดรอยตามเวลาไปรับตัวผู้รับการทดสอบในแต่ละครั้ง สำนักเร้นลับรอบคอบระมัดระวังถึงเพียงนี้ มิน่าเล่ากระทั่งคนกันเองระดับประมุขเผ่ายังไม่ล่วงรู้สภาพการณ์ที่แน่ชัดภายในเลย" หลี่เหวยอีนึกเลื่อมใสอยู่ในใจ

เดินขึ้นมานับพันขั้นบันไดหิน ในที่สุดก็มาถึงยอดหน้าผา

เบื้องหน้าคือลานหินกว้างขวางโล่งตา รอบด้านล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน ราวกับภูเขาหินลูกหนึ่งถูกตัดฟันยอดเขาทิ้งไป

ด้านบนถูกม่านหมอกปกคลุมไว้จนมิด มองไม่เห็นว่าจุดสูงสุดอยู่ตรงไหน

อิ่นที่ยี่สิบสี่สะบัดฝ่ามือออกไปเบา ๆ พลันปรากฏฝ่าชี่อันหนาทึบพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ ถ่ายเทลงสู่พื้นดิน

"วาบ!"

อักขระค่ายกลสีเขียวบนพื้นสว่างวาบขึ้นทีละตัว เชื่อมต่อกันจนกลายเป็นแผนภาพค่ายกลทรงกลมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสี่จั้ง

หลี่เหวยอีก้าวเข้าไปด้วยสีหน้างุนงง "อาศัยแผนภาพค่ายกลนี้ ก็สามารถออกจากหุบเขาแมลงจิ่วหลีได้แล้วหรือ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ยิ้มโดยไม่ตอบคำ

ภายในแผนภาพค่ายกล อักขระค่ายกลนับร้อยตัวหมุนวนอย่างรวดเร็ว แสงเจิดจ้าทวีความสว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนควบแน่นกลายเป็นกลุ่มเมฆฝ่าชี่สีขาวก้อนหนึ่ง

ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงแล่นปราดเข้ามาในทันที

หลี่เหวยอีพบว่า ภายใต้การรองรับของแผนภาพค่ายกลและมีกลุ่มเมฆฝ่าชี่ห่อหุ้มไว้รอบตัว ทั้งสองคนกำลังลอยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน ให้ความรู้สึกราวกับกำลังทะยานเสียดฟ้าขึ้นไปตรง ๆ

นี่เป็นค่ายกลเหินเวหาอย่างนั้นหรือ

อาศัย "ค่ายกลเหินเวหาเมฆฝ่าชี่" ลอยขึ้นไปไม่รู้กี่จั้ง หลังจากสั่นไหวเล็กน้อย แผนภาพค่ายกลก็หยุดนิ่งอยู่กลางความว่างเปล่า

"ไปกันเถอะ ถึงแล้ว!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ก้าวออกจากแผนภาพค่ายกลเป็นคนแรก แล้วเหยียบย่างขึ้นไปบนสะพานหินแห่งหนึ่ง

หลี่เหวยอีคาดเดาไว้ในใจแล้ว ทว่าก็ยังเอ่ยถาม "ถึงที่ไหนแล้วหรือ"

"นครจิ่วหลี" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว