ตอนที่ 84 สยบอิ่นที่เก้า ประจันหน้าหยางเสินจิ้ง

"แล้วคนอื่นเล่า ความหมายของการมีอยู่ของพวกเขาคืออะไรกัน เพื่อโควตาที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่มีทางได้มา ยังต้องเอาชีวิตเข้าแลกสู้กันต่อไปอย่างนั้นหรือ" หลี่เหวยอีเอ่ยถาม

"ก้าวเข้าสำนักเร้นลับ ก็เหมือนเหยียบย่างสู่นรก หากไร้ซึ่งการเตรียมใจเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะมาปรากฏตัวที่นี่"

จู่ๆ ในหัวของอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา นางยิ้มพลางกล่าวว่า "หากเจ้ามีความเมตตาการุณย์ต่อโลกถึงเพียงนั้น เช่นนั้นก็จงไปทำความเข้าใจมโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลี แล้วเอาชนะคนทั้งสามบนภาพวาดหน้าผาพลังจิตให้ได้สิ หากเจ้ากลายเป็นคนเสินอิ่นได้โดยตรง โควตาของอิ่นที่ยี่สิบหกก็ย่อมว่างลงเอง"

การจะกลายเป็นคนเสินอิ่นโดยตรง พูดน่ะง่าย แต่ทำนั้นยากยิ่ง

สำนักเร้นลับจิ่วหลีไม่ได้ปรากฏยอดคนเช่นนี้มานานกว่าสิบหกรอบหกสิบปีแล้ว

นางคิดว่าสาเหตุที่หลี่เหวยอีพูดจาเช่นนั้นออกมาเมื่อครู่ ย่อมเป็นเพราะเหยาอิน ในถ้ำแมงมุมไม่สังหาร ทั้งยังลงมือขัดขวางหลีชิงเพื่อช่วยเหลือนาง เจตนาของเขาแจ่มแจ้งจนแทบไม่ต้องเอ่ย

กายเซียนบริสุทธิ์มีเสน่ห์ดึงดูดถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด

วีรบุรุษคนไหนบ้างไม่รักหญิงงาม

"ตกลง เช่นนั้นข้าจะลองดู"

หลี่เหวยอีก้าวยาวตรงไปยังผาหินพลังจิต เขาอยากประลองฝีมือกับคนทั้งสามนั้นมานานแล้ว

อิ่นที่ยี่สิบสี่สาวเท้าตามไปติดๆ ในใจนึกอยากรู้นักว่า คนประหลาดที่ยากจะหยั่งถึงผู้นี้กับอิ่นที่เก้า ใครจะแข็งแกร่งกว่ากันแน่

หลี่เหวยอีมีนิสัยไม่ยอมแพ้ใครมาโดยตลอด ยามเผชิญหน้ากับความท้าทายทุกสิ่งล้วนเปี่ยมล้นด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

เมื่อมาถึงใต้ผาหินพลังจิต เขาก็ค่อยๆ ทาบฝ่ามือลงไป

วาบ!

ผาหินสั่นสะเทือนเบาๆ แสงจิตวิญญาณ ฝ่าชี่ และอักขระคัมภีร์ภายในพลันหลอมรวมกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวกลายเป็นภาพวาดรูปร่างมนุษย์บนหน้าผา

อิ่นที่เก้าในวัยสิบสามปีก้าวเดินออกมาจากภาพวาด ถือขวานยักษ์ในมือพลางเอ่ยถาม "เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง"

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังบนร่างของอีกฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่าหลีชิงมาก คล้ายคลึงกับยามเผชิญหน้ากับราชันแมงมุมสี่ปีกเป็นอย่างยิ่ง "ให้ข้าเริ่มก่อนก็แล้วกัน!"

ตูม!

เท้าข้างหนึ่งกระทืบลงบนพื้น ฝ่าชี่ทะลักพวยพุ่งออกจากใต้ฝ่าเท้าอย่างบ้าคลั่ง

หลี่เหวยอีทะยานร่างขึ้นสูงหลายจั้ง เหยียบย่างกลางเวหา กระบี่แรกก็ทุ่มเทสุดกำลัง ร่ายรำกระบี่เฉียนคุนหรูอี้ระดับกฎสวรรค์ผสานอาคม หมายจะหยั่งวัดน้ำหนักฝีมือของอิ่นที่เก้าดูสักครา

อิ่นที่เก้าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในม่านตาที่กึ่งจริงกึ่งมายาปรากฏเงากระบี่นับร้อยสาย

"เบิกฟ้าผ่าปฐพี!"

ขวานกระบวนท่าแรกแห่งสามสิบหกขวานมารสวรรค์

เคร้ง! เคร้ง!

กระบี่และขวานปะทะกัน ประหนึ่งโลหะและศิลาฟาดฟันเข้าใส่กันอย่างดุเดือดครั้งแล้วครั้งเล่า สาดประกายไฟกระจายวูบวาบเป็นวงกว้าง

รัศมีโดยรอบสิบกว่าจั้งล้วนบังเกิดปราณพลังอันรุนแรงมหาศาล

อิ่นที่เก้าถูกบีบให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ถึงจะสลายเพลงกระบี่อันดุดันรุกไล่ของหลี่เหวยอีลงได้

พริบตาถัดมา ทั้งสองก็พุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงอีกครั้ง

"อิ่นที่เก้าถึงกับถอยหลังรึ!" อิ่นที่ยี่สิบสี่แทบไม่อยากเชื่อสายตา

คนเร้นลับรุ่นของพวกนาง ไม่เคยมีใครในขั้นจู่เถียนเก้าตาน้ำพุที่สามารถทำให้อิ่นที่เก้าถอยร่นได้แม้แต่ครึ่งก้าว

ภายในโรงโอสถอาหาร ชายชราสองคนที่เดิมทีเตรียมจะเดินหมากต่างหยุดชะงักลงชั่วคราว ทั้งคู่ทอดสายตามองไปยังเงาร่างสองสายที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดบนลานกว้างไกลออกไป

ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถกล่าวว่า "หรือว่าจะมียอดมนุษย์ปุถุชนระดับขีดสุดโผล่มาอีกคนแล้ว"

"พูดยาก พูดยากนัก... แต่อย่างน้อยพละกำลังทางกายภาพ เขาก็ไม่ด้อยไปกว่าอิ่นที่เก้าเลย" ผู้เฒ่าเฝ้าประตูกล่าว

แม้จะเป็นยอดคนขั้นสูงสุดผู้เปิดเก้าตาน้ำพุเช่นเดียวกัน แต่บางคนมีจำนวนเส้นรอยในกายเพียงแปดสิบกว่าเส้น ในขณะที่บางคนสามารถบรรลุได้ถึงเก้าสิบกว่าเส้น

มนุษย์ปุถุชนกับมนุษย์กลายพันธุ์มีจำนวนเส้นรอยแตกต่างกันไม่มากนัก ล้วนอยู่ในช่วงแปดสิบเอ็ดถึงเก้าสิบเก้าเส้น เส้นรอยหนึ่งร้อยเส้นนั้นแทบจะเป็นขีดจำกัดสูงสุดเท่าที่เคยมีบันทึกไว้

ทว่ากายเซียนบริสุทธิ์กลับมีความได้เปรียบเหนือกว่ามนุษย์ปุถุชนและมนุษย์กลายพันธุ์อยู่มากโข หลังจากเปิดเก้าตาน้ำพุแล้ว เกือบทั้งหมดล้วนมีเส้นรอยมากกว่าเก้าสิบเส้นขึ้นไป ส่วนผู้ที่โดดเด่นสะท้านฟ้าอย่างยิ่งยวดก็สามารถก้าวข้ามเกินหนึ่งร้อยเส้นได้

ยิ่งมีเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเส้น ก็ยิ่งได้เปรียบเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน

ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถกล่าวว่า "ดูเหมือนจะสูสีคู่คี่กันอยู่ไม่น้อย เช่นนั้นคงต้องดูแล้วว่าใครฝึกฝนกระบวนท่าระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมได้มากกว่ากัน เคล็ดการหายใจของใครจะเหนือกว่า และใครจะควบคุมการใช้ฝ่าชี่ได้ประณีตพิสดารกว่ากัน... สถานการณ์ของอิ่นที่เก้า ดูท่าจะไม่สู้ดีเสียแล้ว..."

ตูม!

โครม!

……

สิ่งที่หลี่เหวยอีชมชอบที่สุดคือการใช้ความเร็วปะทะความเร็วหลังจากกุมความได้เปรียบไว้ได้ ขยายความได้เปรียบของตนอย่างต่อเนื่อง และท้ายที่สุดก็บดขยี้คู่ต่อสู้ให้พินาศราบคาบดั่งกิ่งไม้ผุพัง

หลังจากอิ่นที่เก้าถอยหลังไปก้าวนั้น ก็มิอาจก้าวรุกคืบไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว

ทันใดนั้นเอง!

แสงสว่างเจิดจ้าบนร่างของอิ่นที่เก้าพลันพุ่งสูงขึ้น ร่างกายกลายเป็นรูปธรรมเด่นชัดขึ้นมาก ก่อนจะเหวี่ยงขวานที่เปี่ยมล้นด้วยฝ่าชี่อันลึกล้ำหนาแน่นออกไป

เห็นได้ชัดว่า ผาหินพลังจิตกำลังจำลองระดับพลังการต่อสู้ของอิ่นที่เก้า ยามที่เขาโคจรฝ่าชี่มหาศาลจากภายในจู่เถียนออกมา

หลี่เหวยอีเบิกจุดเฟิงฝู่ได้แล้ว ทว่าเฟิงฝู่เป็นเพียงทะเลลมปราณขนาดเล็ก จึงสำแดงการโจมตีอันทรงพลังสูงสุดออกมาได้เพียงครั้งเดียว การโจมตีนี้ย่อมไม่อาจนำมาใช้โดยง่าย ต้องเก็บไว้ใช้ในจังหวะชี้ขาดที่สุด

"มาลองดูซิว่า พลังต่อสู้ยามเปิดจู่เถียนของเจ้าจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงไหน"

หลี่เหวยอียิ่งสู้ก็ยิ่งฮึกเหิม ความหาญกล้าพลุ่งพล่านเปี่ยมล้น เขาไม่หลบไม่เลี่ยง เข้าปะทะขวานศึกที่อิ่นที่เก้าฟันเข้ามาตรง ๆ

"ตูม!"

กระบี่และขวานปะทะกัน

แผ่นหินใต้เท้าของคนทั้งสองระเบิดแตกกระจาย คลื่นระลอกฝ่าชี่แผ่กระจายออกไปโดยพลัน

กิ่งและใบของป่าไม้สีม่วงในระยะไกลถูกพัดจนส่งเสียงซัดสาดดังสนั่น

ในที่สุดหลี่เหวยอีก็ทานทนไม่ไหว ร่างลอยกระเด็นถอยหลังไปไกลสองจั้ง ครั้นปลายเท้าแตะพื้น เขาก็พุ่งทะยานออกไปอีกคราทันที ตวัดกระบี่ผ่าสมุทร เข้าหักหาญกับพลังอาคมจู่เถียนของอิ่นที่เก้าตรง ๆ แววตาอันคมกริบฉายจิตวิญญาณแห่งความไร้พ่ายอันเปี่ยมด้วยความรู้สึกว่า "ข้านี่แหละคืออันดับหนึ่งในใต้หล้า"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กลั้นหายใจไปตั้งนานแล้วโดยไม่รู้ตัว "เขา... ดูเหมือนเขาจะไม่ได้โคจรฝ่าชี่แห่งจู่เถียนมาเสริมพลังต่อสู้เลย ทั้งที่เป็นเช่นนี้ยังกล้าปะทะซึ่งหน้ากับอิ่นที่เก้าอีกหรือ นี่เขาดูแคลนอิ่นที่เก้าเกินไปแล้ว!"

หากเป็นการประลองกับคนจริง นี่คือการดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน

นางไม่กล้าจินตนาการเลยว่า ความจริงแล้วปัจจุบันหลี่เหวยอีมีเพียงตบะขั้นแปดตาน้ำพุ จึงไม่มีฝ่าชี่แห่งจู่เถียนให้เรียกใช้เลยแม้แต่น้อย

ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น "สู้กันไปกี่กระบวนท่าแล้ว"

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูไม่ได้นับ จึงกล่าวว่า "ฝ่าชี่จู่เถียนของอิ่นที่เก้าจวนจะหมดสิ้นแล้ว ภายในห้ากระบวนท่าต้องพ่ายแพ้แน่นอน"

ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมา "เจ้าเด็กคนนี้ยังไม่ได้ใช้ฝ่าชี่จู่เถียนเลยมิใช่หรือ หรือว่าเขาจะกลายเป็นคนเสินอิ่นนอกเกณฑ์คนแรกในรอบกว่าสิบเจี่ยจื่อจริง ๆ"

"ฟัน!"

"ฟันอีก!"

"ฟันกระบี่ที่สาม!"

หลี่เหวยอีฟันกระบี่กระบวนท่าไท่อี่ผ่าสมุทรระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมออกไปสามครั้งติดต่อกัน กลิ่นอายพลังแต่ละกระบี่ยิ่งมายิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ พอถึงกระบี่ที่สาม เขากลับอาศัยเพียงกลิ่นอายพลังและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ล้วน ๆ ดึงให้อนุภาพของกระบวนท่ากระบี่สูงขึ้นอีกหนึ่งถึงสองส่วน

"ปัง!"

เงาร่างแสงของอิ่นที่เก้าระเบิดแตกกระจาย กลายเป็นจุดแสงระยิบระยับลอยกลับเข้าไปในผาหินพลังจิต

อิ่นที่ยี่สิบสี่ที่แทบจะขาดใจตายจากการกลั้นหายใจ ถึงค่อยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ในยามนี้ แล้วจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

อิ่นที่ยี่สิบสามและอิ่นที่ยี่สิบห้าถูกความเคลื่อนไหวอันยิ่งใหญ่ดึงดูดให้รีบรุดมา ต่างเบิกตากว้างมองไปยังร่างบนลานกว้างนั้น

"นี่พวกเราพลาดอะไรไปหรือ" อิ่นที่ยี่สิบสามเอ่ย

อิ่นที่ยี่สิบสี่เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยว่า "พลาดการสังหารเทพ"

ในสายตาของเหล่าคนเร้นลับเช่นพวกเขา อิ่นที่เก้าในขั้นเก้าตาน้ำพุนั้นเปรียบเสมือนเทพเจ้าอย่างแท้จริง มอบความรู้สึกหดหู่สิ้นหวังที่ไม่อาจเอาชนะได้ตลอดกาลให้แก่พวกเขา

อิ่นที่ยี่สิบห้ากล่าวว่า "อิ่นที่เก้าในขั้นหยงเฉวียนมีสภาพร่างกายระดับขีดสุดของปุถุชน การที่เขาสามารถเอาชนะได้ด้วยกายเนื้อปุถุชน ย่อมเท่ากับสังหารเทพอย่างแท้จริง หากเขาได้เป็นอิ่นที่ยี่สิบหก จะต้องเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งในการเป็นคนเสินอิ่นอย่างแน่นอน"

อิ่นที่ยี่สิบสี่แย้มยิ้มพลางกล่าว "เจ้ายังไม่ตระหนักอีกหรือ เขาไม่ได้คิดจะชิงตำแหน่งอิ่นที่ยี่สิบหก แต่กำลังจะก้าวขึ้นเป็นคนเสินอิ่นโดยตรง และกลายมาเป็นผู้นำของพวกเรา"

อิ่นที่ยี่สิบสามและอิ่นที่ยี่สิบห้าต่างตกตะลึง

"ไม่หรอก เขาไม่มีโอกาส อิ่นที่เก้าคือขีดสุดของปุถุชน เป็นร้อยเส้นรอยเงินล้วน หากว่ากันด้วยเรื่องสภาพร่างกายเพียงอย่างเดียว เขาสามารถท้าทายกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนได้ แต่ตอนนั้นเขามีอายุเพียงสิบสามปี ร่างกายยังเติบโตไม่เต็มที่ ทักษะวิชายุทธ์และจำนวนกระบวนท่าระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมที่ฝึกสำเร็จยังมีจำกัด พลังต่อสู้จึงยังห่างชั้นจากกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนอย่างเห็นได้ชัด" อิ่นที่ยี่สิบสามวิเคราะห์เช่นนี้

แขนทั้งสองข้างของหลี่เหวยอีปวดร้าวแทบแตกสลาย เลือดลมภายในกายปั่นป่วนพลุ่งพล่าน จึงรีบนั่งขัดสมาธิลง เดินเคล็ดหายใจเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย

เขายังต้องสู้อีก!

"แม้ข้าจะยังไม่ได้ฝึกจนเกิดจู่เถียน ไม่อาจยืมฝ่าชี่มหาศาลมาเสริมพลังต่อสู้ได้ ทว่าเคล็ดการหายใจอวี้ซวีของข้าสามารถโคจรพลังอาคมได้รวดเร็วกว่า ทั้งยังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ย่อมชดเชยช่องว่างบางส่วนได้ในระดับหนึ่ง"

ครึ่งชั่วยามผ่านไป

สภาพร่างกายของหลี่เหวยอีฟื้นฟูกลับคืนสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง เขาทาบฝ่ามือลงบนผาหินพลังจิตอีกครา

"วาบ!"

ภายในผาหิน แสงจิตวิญญาณ ฝ่าชี่ และอักขระคัมภีร์อันสว่างไสวยิ่งกว่าเดิมรวมตัวเข้าด้วยกันดั่งเส้นไหมนับไม่ถ้วน

ภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพใหม่ปรากฏขึ้น รูปร่างผึ่งผายสง่างาม สูงใหญ่กว่าอิ่นที่เก้าวัยสิบสามปีมากนัก มือถือทวนยาวขนาดราวหนึ่งจั้ง ก้าวขาข้างหนึ่งออกมาจากผาหิน

เขาขยับทวนยาวในมือคราหนึ่ง ปลายทวนพลันระเบิดระลอกคลื่นฝ่าชี่ออกมาเป็นวงซ้อนชั้น

ภายในโรงโอสถอาหารที่อยู่ไกลออกไป ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถกล่าวเตือนว่า "นั่นคือกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน หยางเสินจิ้ง"

หลี่เหวยอีประหลาดใจ "ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งมณฑลหลี ประมุขสำนักซุย หยางเสินจิ้งหรือ"

"เป็นเขา ภาพจิตรกรรมพลังจิตภาพนี้ซื้อกลับมาเมื่อหลายปีก่อน หยางเสินจิ้งฝึกฝนจนมีเส้นรอยครบหนึ่งร้อยเส้นพอดี ในขั้นหยงเฉวียนนับเป็นธรณีประตูของกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน เอาชนะเขาได้ เจ้าก็ผ่านด่านที่สอง" ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถกล่าว

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูกล่าวว่า "อย่าไปชี้นำเจ้าหนุ่มนั่นผิดๆ! จำนวนเส้นรอยส่งผลต่อพลังต่อสู้ของผู้ฝึกพลังยุทธ์ก็จริง แต่มีมากกว่าหรือน้อยกว่าไม่กี่เส้น ย่อมไม่อาจเป็นปัจจัยชี้ขาดผลแพ้ชนะ หยางเสินจิ้งในวัยหนุ่มเคยกวาดล้างทั่วแดนใต้จนไร้คู่ต่อสู้ ตอนอยู่ขั้นหยงเฉวียนเขาก็เจนจัดในวิชายุทธ์มากแล้ว"

หยางเสินจิ้งสามารถเอาชนะประมุขเผ่าจิ่วหลีติดต่อกันถึงหกคน ผลงานการรบเกริกเกียรติปานนี้ หลี่เหวยอีไหนเลยจะกล้าดูแคลนเขา

กระบี่หนึ่งเล่มชิงจู่โจมออกไปก่อน!

หยางเสินจิ้งมั่นคงดั่งขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ สะบัดทวนยาวในมือคราหนึ่ง

คมทวนชี้ตรง สกัดกั้นทุกมุมการโจมตีของหลี่เหวยอีจนหมดสิ้น รีดเร้นความได้เปรียบของอาวุธที่ว่ายิ่งยาวยิ่งทรงพลังออกมาจนถึงขีดสุด

พริบตาถัดมา ทวนยาวถูกฟาดออกมาราวกับกระบองเหล็ก เงากระบองละลานตากลืนกินหลี่เหวยอีไว้จนมิด

"ตูม!"

หลี่เหวยอีปะทะเข้าใส่อย่างหักโหมหนึ่งกระบวนท่าเพื่อหยั่งกำลัง

คมกระบี่เพิ่งจะสัมผัสกับเงากระบอง หลี่เหวยอีก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างโดยแก่นแท้ระหว่างกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนกับมนุษย์ปุถุชนร้อยเส้นรอยเงินล้วนในทันที พลังของหยางเสินจิ้งแข็งแกร่งเกินไป เหนือกว่าอิ่นที่เก้าอยู่ช่วงใหญ่

ตอนที่เขาอยู่ในขั้นหยงเฉวียน ย่อมสามารถยกเสาห้าสมุทรขึ้นได้อย่างแน่นอน

"หักโหมปะทะไม่ได้"

แขนของหลี่เหวยอีปวดชาจนแทบทนไม่ไหว รีบใช้วิชาตัวเบาถอยร่นเพื่อเว้นระยะห่างทันที

ทว่าพอยืดระยะห่างออกไป กลับยิ่งเข้าทางทวนยาว หยางเสินจิ้งรุกไล่ตามติด อาวุธยาวหนึ่งจั้งในมือประหนึ่งมังกรแหวกว่ายที่ฟื้นมีชีวิต ม้วนระลอกคลื่นวังวนฝ่าชี่เข้าครอบคลุมหลี่เหวยอีที่อยู่เบื้องหน้าไว้แน่นหนา

หลี่เหวยอีรู้ตัวว่าหนีไม่พ้น จึงโคจรฝ่าชี่ในจุดเฟิงฝู่ออกมาทันที พลิกตัวแทงกระบี่ออกไป

ในเวลาเดียวกัน ใต้เท้าก็ย่ำก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวี

"ชี่ ชี่!"

หลังจากทำลายวังวนฝ่าชี่แล้ว คมกระบี่ก็กรีดผ่านก้านทวนจนประกายไฟแสงจิตวิญญาณปะทุพวยพุ่ง

กระบี่นี้ของหลี่เหวยอีมีเป้าหมายชัดเจนยิ่ง แทงตรงเข้าสู่หว่างคิ้วของหยางเสินจิ้ง

ทว่าการคำนวณทั้งหมดของเขากลับคล้ายถูกอีกฝ่ายมองทะลุปรุโปร่ง ร่างของหยางเสินจิ้งพลันสว่างจ้าขึ้นอย่างยิ่ง โคจรฝ่าชี่ในจุดจู่เถียน ซัดฝ่ามือประทับฝ่าชี่ขนาดยักษ์ออกมาหนึ่งสาย พลังฝ่ามือมหาศาลดั่งฟ้าดินถล่มทลายลงมาทับ

"ปัง!"

กระบี่มังกรเหลืองถูกกระแทกจนเสียทิศทาง แทบจะหลุดลอยออกจากมือไป

หลี่เหวยอีทำได้เพียงกัดฟัน โคจรฝ่าชี่ในเส้นรอย วางฝ่ามือซัดออกไปปะทะกับหยางเสินจิ้งอย่างฉุกละหุกหนึ่งฝ่ามือ

ร่างไถลถอยหลังไปไกลถึงห้าจั้ง แขนทั้งข้างสูญเสียความรู้สึก มุมปากมีคราบเลือดไหลซึม เมื่อทวนยาวแทงเข้ามาอีกครา จึงทำได้เพียงตะโกนคำว่า "ยอมแพ้" ออกมา

หยางเสินจิ้งหมุนกายเดินกลับเข้าไปในผาหินพลังจิต

ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถมีอารมณ์พลุ่งพล่านยิ่งกว่าใคร ฟาดมือลงบนราวระเบียงอย่างแรง "โธ่เอ๋ย... ไยไม่ใช้ฝ่าชี่จากจุดจู่เถียนรับมือเล่า หยางเสินจิ้งน่ะแข็งแกร่งก็จริง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นไร้พ่าย อิ่นที่เก้าก่อนที่ฝ่าชี่ในจุดจู่เถียนจะหมดลง ยังสู้กับเขาได้อย่างสูสีผลัดกันรุกผลัดกันรับเลยแท้ๆ"

ผู้เฒ่าเฝ้าประตูกล่าวลอยๆ อย่างแผ่วเบาว่า "บางที เขาอาจจะยังไม่ได้เปิดจุดจู่เถียนขึ้นมาก็ได้"

ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถหันขวับไปจ้องเขาคราหนึ่ง จากนั้นจึงกระโดดออกจากโรงโอสถอาหาร พริบตาเดียวก็มาปรากฏกายข้างหลี่เหวยอี จิ้มนิ้วไปยังตำแหน่งจุดจู่เถียนของเขา

เขาเซถอยหลังไปสามก้าวติดๆ มองดูหลี่เหวยอีราวกับเห็นผี

"เสี่ยวยี่สิบสี่ ตอนทดสอบจงคุ้มครองเขาให้ดี"

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้ว ผู้เฒ่าเคี่ยวโอสถกับผู้เฒ่าเฝ้าประตูก็เดินมุ่งหน้าไปยังประตูเขา หมดอารมณ์จะเดินหมากต่อโดยสิ้นเชิง

คนเร้นลับทั้งสามคนต่างพยายามสะกดความตกตะลึงในใจ หรือว่าเขามีพลังบำเพ็ญเพียงแค่แปดตาน้ำพุกันแน่

อีกด้านหนึ่ง หลี่เหวยอีเดินจากไปด้วยความใจลอย จิตใจหดหู่อย่างยิ่ง หน้าอกอึดอัดทรมานราวกับมีขุนเขาใหญ่กดทับไว้

เหยาอินที่รออยู่ริมป่าไม้โลหิต ครั้นเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุด เดินเข้ามาถามว่า "เป็นอย่างไรบ้าง"

"แพ้แล้ว... แพ้อย่างหมดรูป ไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย อีกฝ่ายคล้ายไม่มีจุดอ่อนหรือช่องโหว่ใดๆ เลย..."

หลี่เหวยอีพึมพำกับตัวเองเช่นนั้น คล้ายกับมองไม่เห็นเหยาอินแม้แต่น้อย เดินผ่านข้างกายนาง มุ่งหน้าสู่ถ้ำพำนักตามลำพัง

เหยาอินไม่เคยเห็นเขามีสภาพเจ็บปวดรวดร้าวเช่นนี้มาก่อน ในใจก็พลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย ครั้นเห็นอิ่นที่ยี่สิบสี่ตามหลังเขามาถึงป่าไม้โลหิต จึงเอ่ยถาม "เขาเป็นอะไรไปหรือ ดูเหมือนจะถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง"

"เขาเนี่ยนะถูกกระทบกระเทือนจิตใจ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่คันฟันด้วยความโมโห ตกลงใครกันแน่ที่ถูกบั่นทอนจิตใจ จึงกล่าวว่า "เจ้าไม่ได้เห็นว่าก่อนหน้านี้เขาสำแดงอิทธิฤทธิ์เอาชนะอิ่นที่เก้าอย่างไร"

ในดวงตางามดั่งจันทร์เสี้ยวของเหยาอินเปี่ยมไปด้วยประกายประหลาดใจ ต้องรู้ก่อนว่ายอดคนขั้นเก้าตาน้ำพุทั่วไปรับมือในเงื้อมมือของอิ่นที่เก้าไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

"แล้วเหตุใดเขาถึงยังบอกว่าแพ้เล่า" เหยาอินยากจะเข้าใจ

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "แพ้ให้กับกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนอย่างหยางเสินจิ้ง"

เหยาอินยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ จึงกล่าวว่า "มนุษย์ปุถุชนในระดับขั้นเดียวกัน พ่ายแพ้ให้แก่กายเซียนบริสุทธิ์ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ยิ่งมิต้องพูดถึงว่านั่นคือกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วน เป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้าในหมู่กายเซียนบริสุทธิ์ และเป็นหยางเสินจิ้งยอดคนอันดับหนึ่งแห่งมณฑลหลี เรื่องนี้มีอะไรให้ต้องเจ็บปวดใจกัน"

อิ่นที่ยี่สิบสี่จ้องมองเหยาอินลึกซึ้งคราหนึ่ง กายเซียนบริสุทธิ์ช่างทรนงตนกันทุกคนจริง ๆ ทว่า... คราวนี้เจ้ามองตื้นเขินเกินไปแล้ว!

คร้านจะอธิบายความมากความ อิ่นที่ยี่สิบสี่จึงเดินมาถึงด้านนอกถ้ำบำเพ็ญของหลี่เหวยอี เคาะประตูหินเบา ๆ "ข้าเข้าไปได้หรือไม่"

ประตูเปิดอยู่

อิ่นที่ยี่สิบสี่เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

หลี่เหวยอีก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านใน มาปรากฏตัวตรงหน้านาง แววตากลับคืนสู่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันฮึกเหิมอีกครั้ง "ข้าเพิ่งทะลวงขั้น ยังฝึกฝนกระบวนท่ากฎสวรรค์ผสานอาคมได้อีกมาก ยังกินโยวฉงหรงกับโอสถอาหารเพื่อเคี่ยวกรำขัดเกลาร่างกายได้อีก ข้ารู้สึกว่าขอเวลาให้ข้าสักหนึ่งเดือน ข้าจะต้องเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน จริงสิ ข้ายังเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองได้อีกด้วย!"

"เจ้ายังทะลวงขั้นไปถึงตาน้ำพุที่เก้าได้อีกด้วย!" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวด้วยใบหน้ามืดครึ้ม

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "และยังมีตาน้ำพุที่สิบในตำนานอีกด้วย"

ยังจะกล้าได้ใจใหญ่ อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "ข้ารับคำสั่งมาถ่ายทอดเคล็ดแปลงโฉมให้เจ้า! เมื่อก้าวเข้าสู่สำนักเร้นลับแล้ว ก็ไม่อาจปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนด้วยรูปโฉมและฐานะเดิมได้ตามใจชอบอีกต่อไป จะไม่ใช่ตัวเจ้าคนเดิม และจะไม่มีชื่อเดิมอีกแล้ว"

หลี่เหวยอีถามว่า "คนเสินอิ่นก็ไม่ได้หรือ"

"คนเสินอิ่นย่อมมีอิสระมากกว่าอยู่แล้ว" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "เช่นนั้นเจ้ามาพูดเรื่องพวกนี้กับข้าทำไมกัน"

หากมิใช่เพราะอิ่นที่ยี่สิบสี่รู้ว่าอีกฝ่ายอาจได้รับการยกเว้นเป็นกรณีพิเศษให้กลายเป็นคนเสินอิ่นได้จริง ๆ นางคงตอกกลับไปแล้ว ทว่ายามนี้ทำได้เพียงอดกลั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า กัดฟันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า "นี่เจ้ามิใช่ว่า... ยังไม่ได้เป็นคนเสินอิ่นหรอกหรือ พวกเราก็ต้องทำตามกฎสิ"

หลี่เหวยอีถามว่า "การทดสอบมีการกำหนดเวลาหรือไม่"

"ขอเพียงทำให้สำเร็จภายในหนึ่งเดือนก็พอ" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

"ยามนี้ข้ายังมิใช่คู่ต่อสู้ของกายเซียนบริสุทธิ์ร้อยเส้นรอยเงินล้วนขั้นเก้าตาน้ำพุ ทว่าพรรคฉางหลินกลับมียอดฝีมือขั้นห้าสมุทรถึงสองคน ทั้งยังมียอดฝีมือขั้นเจ็ดตาน้ำพุอีกเป็นจำนวนมาก นี่เป็นศึกหนักศึกหนึ่ง" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "ข้าจะตามเจ้าไปยังนครจิ่วหลีด้วย ก็แค่ขั้นห้าสมุทรที่เปิดเจ็ดตาน้ำพุสองคนเท่านั้น"

"ความหมายของข้าคือ ข้าต้องปิดด่านฝึกฝนสักระยะก่อน อย่างน้อยต้องยกเสาห้าสมุทรขึ้นมาให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยฝึกกระบวนท่ากฎสวรรค์ผสานอาคมเพิ่มอีกสักสองสามท่า รวมถึงการบำเพ็ญพลังจิต..." หลี่เหวยอีจมดิ่งอยู่ในการวางแผนและความคิดอย่างจดจ่อยิ่ง หวังจะยกระดับความแข็งแกร่งของตนเองให้ได้มากที่สุด

นครจิ่วหลีเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน เบื้องหลังของพรรคฉางหลินคือตระกูลหยางและสำนักซุย

อิ่นที่ยี่สิบสี่ผละจากไปอย่างพลิ้วไหว ทั้งยังดึงปิดประตูหินตามหลัง "พรุ่งนี้ข้าจะมาถ่ายทอดเคล็ดแปลงโฉมให้เจ้าใหม่!"