ตอนที่ 83 ตัวตนถูกเปิดเผย

หลีชิงมองดูหลี่เหวยอีที่เดินทอดน่องเลียบแม่น้ำเข้ามา ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ

พลังต่อสู้ที่เขาเพิ่งสำแดงใต้ผาหินพลังจิตเมื่อครู่กลับข่มขวัญอีกฝ่ายไม่ได้เลย หนำซ้ำยังเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเอง ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือทั่วร่างของอีกฝ่ายแผ่กลิ่นอายสงบนิ่งและผ่อนคลายออกมาอย่างน่าประหลาด

ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?

หลีชิงระแวดระวังขึ้นมา เขาหัวเราะพลางเอ่ย "ได้สิ รอให้ข้าจัดการเรื่องตรงนี้เสร็จก่อน กายเซียนบริสุทธิ์แปดตาน้ำพุก็ยังประมาทไม่ได้อยู่ดี"

หลี่เหวยอีหยุดยืนอยู่ห่างออกไปสองจั้งแล้วกล่าว "ข้าแนะนำว่า คุยกันก่อนดีกว่า"

"เจ้ามาเพื่อเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามจริงด้วย! หลี่เหวยอี ความงามของสตรีที่มีกายเซียนบริสุทธิ์ชวนให้คนเวทนาสงสารจริง ๆ นั่นแหละ แต่นี่คือสำนักเร้นลับ ถ้านางรอดชีวิตไปได้ เจ้ากับข้าก็ต้องตาย"

แววตาของหลีชิงทอประกายเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งยิ้ม "ในเมื่อเจ้ารักหยกถนอมบุปผา เอาแบบนี้เป็นไร ข้าจะให้เจ้าเข้าไปในถ้ำหนึ่งชั่วยาม พอครบหนึ่งชั่วยามนางต้องตาย จากนั้นพวกเราค่อยมาคุยกันยาว ๆ"

เขาเชี่ยวชาญการใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนในกมลสันดานมนุษย์

ขอเพียงหลี่เหวยอีหลงกล เขาย่อมจะตามเข้าไปด้านใน หาจังหวะเหมาะ ๆ จัดการทั้งสองคนไปพร้อมกัน

หลี่เหวยอีส่ายหน้า "เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว อีกอย่าง เก็บลูกไม้ตื้น ๆ ของเจ้าไปเสียจะดีกว่า ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว หาทางออกเจอหรือยัง?"

หลีชิงเอ่ย "มันจะไปง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร? พวกเราตั้งแต่ลงมายังแม่น้ำใต้ดินจนมาถึงที่นี่ เดินกันอยู่หลายวัน ผ่านทางแยกมานับไม่ถ้วน หากคิดจะกลับขึ้นสู่พื้นดิน มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นคือต้องกลายเป็นคนเร้นลับ และหากอยากเป็นคนเร้นลับ ก็จำต้อง..."

"ฟับ!"

กระบี่ยาวศัสตราคมในมือเขาพลันระเบิดแสงเจิดจ้าบาดตา แทงตรงเข้าสู่ขั้วหัวใจของหลี่เหวยอีประดุจสายฟ้าแลบ

ฝ่าชี่ควบแน่นอย่างยิ่ง ปลายกระบี่แลบประกายแหลมคมสว่างวาบยาวหนึ่งฉือ

"...สังหารคู่แข่งทุกคนให้สิ้นซาก"

หลีชิงไม่ได้ประมาทหลี่เหวยอี เขาโคจรพลังอาคมเก้าตาน้ำพุออกมาจนหมดสิ้น

เขากับหลี่เหวยอีต่างล่วงรู้ความลับของกันและกัน ดังนั้นจึงต้องชิงลงมือก่อนที่คนของสำนักเร้นลับจะมาถึงเพื่อปิดปากอีกฝ่ายไปตลอดกาล ส่วนกฎที่ว่าผู้มีขั้นพลังสูงกว่าห้ามสังหารผู้มีขั้นพลังต่ำกว่านั้น เขาคิดหาข้ออ้างอธิบายกับทางสำนักเร้นลับไว้เรียบร้อยแล้ว

นั่นก็คือยันต์หกตัณหา

เพียงบอกสำนักเร้นลับไปว่า เขาพบว่าหลี่เหวยอีถูกฝังยันต์หกตัณหาไว้ในร่าง เป็นสายลับที่ขุมกำลังอื่นส่งมา ในเมื่อคนตายพูดไม่ได้ ย่อมแก้ต่างเอาตัวรอดได้สบาย

หลี่เหวยอียืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งไพล่หลังไว้ ไม่คิดจะชักกระบี่ออกมาเลยแม้แต่น้อย

แขนขวายกขึ้น แปดตาน้ำพุในกายพลุ่งพล่านพร้อมกัน พลังอาคมไหลเวียนไปตามเส้นรอยสีเงิน รวมศูนย์เข้าสู่ใจกลางฝ่ามือ

ฝ่ามือพลิกฟ้าก่อตัวขึ้น อากาศรอบฝ่ามือถึงกับบิดเบี้ยว

ฝ่ามือหนึ่งซัดออกไป

เบื้องหน้าฝ่ามือ ฝ่าชี่ควบแน่นเป็นภาพเงาตราศักดิ์สิทธิ์ขนาดสามฉือ เข้าปะทะกับกระบี่ศึกที่หลีชิงแทงเข้ามา โดยไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าจะต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับเหยาอิน

"ตูม!"

ภาพเงาตราศักดิ์สิทธิ์วาบผ่านแล้วสลายไป พลังฝ่ามืออันแกร่งกร้าวซัดกระจายออกรอบทิศ

หลี่เหวยอียังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิม ปลายเท้าไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่ก้าวเดียว

ผิดกับหลีชิงที่ต้องล่าถอยกรูด ย่ำรอยเท้าลึกลงบนพื้นทีละก้าว ๆ จึงจะสลายพลังฝ่ามืออันดุดันเกรี้ยวกราดนั้นลงได้

มือที่ถือกระบี่ของเขาสั่นสะท้านจนปวดร้าว แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ฝ่ามือที่อีกฝ่ายซัดออกมาเมื่อครู่พิสดารล้ำลึกเกินไป นี่หรือจะเป็นวิถีของฝีมือผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียน?

เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกและรับรู้ว่าคนทั้งสองข้างนอกเริ่มประมือกันแล้ว เหยาอินจึงถือมีดสั้นศัสตราคมพุ่งพรวดออกมาจากปากถ้ำลำน้ำสาขาทันที นางเหยียบฝ่าชี่ แตะผิวน้ำดั่งแมลงปอแตะน้ำ ร่างเพรียวระหงทะยานขึ้นประดุจนางสวรรค์ "ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรง หากร่วมมือกันสู้กับเขา อาจจะพอมีโอกาสอยู่บ้าง"

หลีชิงแข็งแกร่งเกินไป เป็นไปได้สูงว่ามีเส้นรอยสีเงินทั้งร่างแล้ว นางรู้ดีว่าเจ้าคนที่ร่อแร่มาอวดเก่งนั่นย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้อย่างแน่นอน

ทว่า สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเหยาอินก็คือ หลีชิงที่มีพลังอาคมแก่กล้าและมีความสามารถพอจะรับมือหนึ่งต่อสองได้อย่างสบาย ๆ กลับเผ่นหนีไปดื้อ ๆ

"คิดจะหนีรึ?"

ก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวีถูกร่ายออก

ร่างกายของหลี่เหวยอีคล้ายไร้น้ำหนัก เท้าไม่ติดพื้น เหยียบย่ำยอดใบหญ้ากลายเป็นเงาติดตาทอดต่อกันเป็นสาย พริบตาเดียวก็สกัดกั้นเส้นทางหนีของหลีชิงเอาไว้ได้

กระบี่มังกรเหลืองถูกชักออกมานานแล้ว ฟันผ่าสมุทรออกไปหนึ่งกระบี่อย่างองอาจไร้เทียมทาน

"ชวาก!"

ปราณกระบี่สีเหลืองสว่างแหวกอากาศเป็นริ้วยาวหนึ่งจั้ง

หลีชิงรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของกระบี่นี้เป็นอย่างดี สีหน้าเปลี่ยนไปทันใด ไหนเลยจะกล้าออมมือแม้แต่น้อย เขารีบโคจรฝ่าชี่ในจุดเฟิงฝู่ ร่ายยอดวิชากระบี่ระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมเข้าต้านรับ

"เปรี้ยง!"

เพียงปะทะกระบวนท่าเดียวก็พังทลาย หลีชิงลอยกระเด็นถอยหลังไป ชุดยาวบนร่างพลันระเบิดออก

หลี่เหวยอีพุ่งตามติด กระโดดทะยานขึ้นกลางเวหาความสูงหลายจั้ง แทงกระบี่ออกไป เงากระบี่ระเบิดพร่างพรายดุจดั่งนางสวรรค์โปรยบุปผา

หนึ่งกระบี่แปรเป็นร้อยกระบี่!

หลีชิงคำรามลั่น งัดเอาความห้าวหาญเยี่ยงยอมสู้ตายออกมาจนหมดสิ้น ฝ่าชี่ในจุดจู่เถียนไหลทะลักซัดสาดอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในร่าง สองมือกระชับกระบี่แน่น ฟันกวัดแกว่งออกไปสุดกำลัง

"ฉึก!"

"ฉึก!"

สกัดกั้นไว้ได้ไม่หมด เพลงกระบี่หยูอี้เฉียนคุนกระบวนท่านี้ของหลี่เหวยอี ทิ้งรอยแผลเป็นรูเลือดไว้บนร่างเขาถึงสองแห่ง พร้อมเสียงกระดูกแตกดังลั่น

"เจ้าไม่มีทางอยู่ขั้นหยงเฉวียนได้... เจ้าอยู่ขั้นห้าสมุทร..."

หลีชิงรู้ตัวดีว่าไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของหลี่เหวยอีได้ ขณะที่ทุ่มเทวิชาตัวเบาหลบหนีสุดกำลัง ก็ตะโกนประโยคนี้ออกมา หมายจะดึงดูดคนของสำนักเร้นลับให้เข้ามา

หากต้องตาย ก็ตายตกตามกันไปให้หมด

ความเร็วของหลี่เหวยอีเหนือกว่าหลีชิงช่วงหนึ่ง เพียงชั่วสามลมหายใจก็ไล่กวดทัน กระบี่ที่สามฟันผ่าออกไป

กระบี่ที่สี่ตามติดมาทันควัน

แม้หลีชิงจะชักนำฝ่าชี่มหาศาลในจุดจู่เถียนออกมา แต่ก็ต้านรับได้อย่างยากลำบากยิ่งนัก ทุลักทุเลยิ่งกว่าตอนรับมือกับอิ่นที่เก้าเสียอีก ว่ากันตามจริง แม้จุดจู่เถียนจะคล้ายกับทะเลลมปราณที่สามารถกักเก็บฝ่าชี่ได้ แต่ฝ่าชี่จะเกิดการผลัดเปลี่ยนเชิงแก่นแท้ได้ก็ต่อเมื่อบรรลุถึงขั้นห้าสมุทรแล้วเท่านั้น

ทุกกระบี่ของหลี่เหวยอีที่ฟาดฟันลงมา ล้วนคล้ายกับมีขุนเขาใหญ่กดทับลงมาบดขยี้ จนทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก

"ฉึก!"

ในที่สุดก็ทลายการป้องกันลงได้ กระบี่ที่ห้าแทงทะลุแขนท่อนล่างข้างที่ถือกระบี่ของหลีชิง

หลีชิงกรีดร้องโหยหวนเสียงต่ำ กระบี่ยุทธ์อาคมร่วงหล่นลงพื้น เขากุมบาดแผลถอยร่นโซซัดโซเซอย่างหมดรูป หยาดโลหิตสาดกระเซ็นเป็นหยดๆ ลงบนใบหญ้าริมลำธาร

"พลั่ก!"

หลี่เหวยอีไล่กวดตามไป ซัดฝ่ามือเข้ากลางแผ่นหลังของเขาเต็มเหนี่ยว ซัดจนเขากระอักเลือดสดๆ ออกมา หมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้หรือหลบหนีไปโดยสิ้นเชิง กลิ้งตกกระแทกพื้น

ครั้นหลีชิงคิดจะยันกายลุกขึ้นมาอีกครา ปลายกระบี่มังกรเหลืองก็จ่ออยู่ที่ลำคอของเขาแล้ว

"นึกไม่ถึงว่าจะต้องใช้ถึงหกกระบวนท่าถึงจะปราบเจ้าลงได้อย่างเด็ดขาด ในบรรดายอดคนเก้าตาน้ำพุ เจ้าคงนับว่าแข็งแกร่งพอตัวทีเดียว" หลี่เหวยอีเมื่อครู่นี้นับว่าทุ่มสุดกำลังแล้ว ดังนั้นจึงไม่ค่อยพอใจกับผลลัพธ์นี้นัก

ถึงแม้จะเร็วกว่าอิ่นที่เก้าไปหนึ่งกระบวนท่าก็ตาม

ทว่า อิ่นที่เก้าเป็นเพียงแค่ภาพบนฝาผนัง มีเพียงทักษะการต่อสู้ สัญชาตญาณและสติปัญญาในการต่อสู้ย่อมสู้ตัวจริงไม่ได้แน่

อีกทั้งเมื่อครู่หลีชิงเอาแต่คิดจะหนีเอาชีวิตรอด จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ถดถอย สภาพจึงไม่อาจเทียบได้กับตอนที่ประมือกับอิ่นที่เก้า

เหยาอินที่อยู่ไกลออกไปตกตะลึงจนนิ่งงันไปนานแล้ว มีดสั้นในมือไม่รู้ว่าจะวางไว้ที่ใด

เจ็ดตาน้ำพุ? หรือแปดตาน้ำพุ?

ตกลงเขาอยู่ขอบเขตขั้นใดกันแน่?

เหยาอินรู้มาตลอดว่าหลี่เหวยอีแข็งแกร่งมาก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางแข็งแกร่งกว่าหลีชิงไปได้นี่ ต่อให้เป็นกายเซียนบริสุทธิ์เก้าตาน้ำพุ ก็ไม่น่าจะมีพลังรบระดับนี้กระมัง?

"พูดมา เจ้ามาจากเผ่าไหน?" หลี่เหวยอีเอ่ยด้วยน้ำเสียงคาดคั้น

ความหวาดกลัวในแววตาของหลีชิงค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา "ตกลงเจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่? ถ้าข้าไม่บอกความลับนี้กับเจ้า จะหมายความว่าข้ากลับจะรอดชีวิตได้งั้นรึ?"

"ฉลาดแกมโกง"

"ฉับ!"

หลี่เหวยอียกแขนขึ้น ตัดข้อมือซ้ายของหลีชิงขาดสะบั้น "มีสองทางเลือก ไม่ตายช้าลงหน่อย ก็ตายให้มันทรมานน้อยลง"

หลีชิงกัดฟันแน่นจ้องเขม็ง ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของหลี่เหวยอี โลหิตทะลักออกจากข้อมือซ้ายไม่ขาดสาย แขนทั้งข้างเริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้าขึ้น มองไปยังอิ่นที่ยี่สิบสี่ซึ่งรุดหน้ามาถึงที่นี่

นอกจากนี้ ผู้เฒ่าต้มซุปในชุดดำที่ปกติมักเงียบขรึมไม่ค่อยพูดจา เท้าเหยียบย่างประกายแสงจิตวิญญาณเป็นระลอกๆ ด้วยความเร็วน่าตระหนกที่ก้าวละกว่าสิบจั้ง มาปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าคนทั้งสอง

"เจ้าถามเช่นนี้ ถามไม่ออกหรอก ต้องใช้พลังจิตบีบให้เขาเปิดปาก"

หว่างคิ้วของผู้เฒ่าต้มซุปปรากฏจุดแสงสว่างวาบ พลังจิตอันกล้าแกร่งระเบิดออก แดนวิญญาณหว่างคิ้วปลดปล่อยเส้นใยพลังจิตดั่งริ้วแสงเก้าสาย พุ่งวาบเข้าสู่จุดชีพจรใหญ่ทั่วศีรษะของหลีชิง

พลังจิตของเขาแข็งแกร่งยิ่งนัก แสงสว่างบนร่างดุจดั่งดวงอาทิตย์ดวงน้อยที่เจิดจ้าบาดตา

หลี่เหวยอีรีบถอยหลัง จิตใจสั่นสะท้าน จ้องมองผู้เฒ่าต้มซุปด้วยความระแวดระวัง

ไม่ต้องสงสัยเลย สำนักเร้นลับหาได้ไม่รู้อะไรเลยเสียทีเดียว

หลีชิงรู้ดีว่าตนเองเปิดเผยตัวแล้ว วันนี้ต้องตายอย่างแน่นอน จึงหมายจะลากหลี่เหวยอีลงนรกไปด้วย "เขา... เขาถูกกองทัพตี้หลางหวังส่งมา บนตัวเขาถูกสือลิ่วอวี้ปลูกยันต์หกตัณหาเอาไว้... อ๊าก..."

"ตูม!"

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน หว่างคิ้วของหลีชิงก็ระเบิดออก

เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณความร้อนสูงยิ่งยวดกลุ่มหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากใต้หว่างคิ้ว เผาผลาญศีรษะทั้งศีรษะของเขาจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

ตายอย่างน่าอนาถเกินจะบรรยาย

แววตาของผู้เฒ่าต้มซุปเคร่งขรึม ดึงเส้นใยพลังจิตทั้งเก้าสายกลับมา คิ้วขมวดมุ่น พึมพำกับตนเอง "ถูกปลูกเปลวเพลิงจิตวิญญาณมรณะเอาไว้จริงด้วย พอใช้พลังจิตควบคุมสติของเขาเพื่อล่อให้เปิดปาก เปลวเพลิงจิตวิญญาณก็จะปะทุออกมาทันที"

ผู้เฒ่าต้มซุปจ้องมองหลี่เหวยอีอย่างลึกซึ้ง พลางเอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์ยิ่ง "เจ้าทำเสียการใหญ่ของเรา! เสี่ยวยี่สิบสี่ แบกศพตามข้าไปพบอิ่นจวิน"

อิ่นที่ยี่สิบสี่หิ้วร่างไร้ศีรษะของหลีชิงด้วยมือข้างเดียว มองไปยังหลี่เหวยอีด้วยความสับสนและใคร่รู้อยู่บ้าง

เห็นได้ชัดว่าพลังรบที่หลี่เหวยอีแสดงออกมานั้นทำให้ตกตะลึง จนกระทั่งเกิดความสงสัยในตนเอง

เพราะตอนขึ้นเรือ นางเป็นผู้ตรวจดูด้วยตนเองว่าระดับการฝึกตนของเจ้าหมอนี่อยู่ขั้นเจ็ดตาน้ำพุไม่ผิดแน่

ในใจหลี่เหวยอียิ่งสับสนและสงสัยมากกว่าเดิม มองดูทั้งสองคนที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนอดถามไม่ได้ "แล้วข้าล่ะ ข้าไม่ต้องตามพวกท่านไปด้วยหรือ"

ไม่มีเสียงตอบรับ ทั้งสองคนไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย

"สำนักเร้นลับต้องรู้อยู่แต่แรกแล้วแน่ว่าหลีชิงมีปัญหา ที่ยังไม่ลงมือกับเขาก็เพื่อจะลากปลาตัวใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังออกมา แต่ในเมื่อสำนักเร้นลับรู้เรื่องหลีชิงทะลุปรุโปร่ง แล้วจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าข้าเองก็มีปัญหา"

"ถึงก่อนหน้านี้จะไม่รู้ เมื่อครู่หลีชิงก็พูดออกมาแล้วแท้ๆ พวกเขากลับไม่คิดจะตรวจดูสักนิดเลยหรือ"

หลี่เหวยอีกระสับกระส่าย กำลังคิดว่าควรจะนำจดหมายของท่านอาจารย์โลงออกมาเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่

กลิ่นหอมจางๆ สายหนึ่งลอยโชยมา

เหยาอินปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา ดวงตาผลซิ่งคู่นั้นเปี่ยมด้วยแววซับซ้อน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล "เจ้าเป็นคนที่กองทัพตี้หลางหวังส่งมาจริงๆ หรือ"

"เจ้าอยากถามว่าข้าถูกปลูกยันต์หกตัณหาไว้ใช่หรือไม่ล่ะสิ" หลี่เหวยอีกล่าว

เหยาอินรู้เรื่องยันต์หกตัณหาไม่มากนัก แต่พอได้ยินชื่อก็พอจะคาดเดาได้คร่าวๆ จึงเข้าใจการกระทำต่างๆ ก่อนหน้านี้ของหลี่เหวยอีได้ในทันที

นางใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนเอ่ยว่า "เจ้าต้องถูกบีบบังคับจนไร้ทางเลือกแน่ ข้าเชื่อว่าที่สำนักเร้นลับไม่จัดการเจ้าก็คงเพราะรู้เรื่องนี้เช่นกัน อันที่จริง ขอเพียงเจ้าแสดงฝีมือได้โดดเด่นสะกดสายตามากพอ ก็ยังมีโอกาสได้เป็นคนเร้นลับอยู่ดี"

เหยาอินไม่ได้โง่เขลา นางรู้ดีว่าการที่หลี่เหวยอีตามมาในจังหวะคับขันเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อหมายจะช่วยเหลือนาง

ด้วยเหตุนี้นางจึงเอ่ยคำพูดนี้เพื่อปลอบประโลม

ไม่ว่าแท้จริงแล้วหลี่เหวยอีจะมีสถานะใด อย่างน้อยเขาก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดียิ่ง

หลี่เหวยอีมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ รู้สึกว่าสิ่งที่เหยาอินพูดนั้นช่างมีเหตุผลอยู่บ้าง ทว่าเมื่อมีจดหมายของท่านอาจารย์โลงอยู่ เขาก็ไม่จำเป็นต้องจงใจพิสูจน์ตนเองแต่อย่างใด

ตอนนี้ไปส่งจดหมายเลยดีกว่า

……

เมื่อก้าวผ่านประตูเขาเข้าไป จึงจะเป็นสำนักเร้นลับจิ่วหลีที่แท้จริง

ด้านนอกถ้ำฝึกตนของอิ่นจวินมีเจดีย์หินสูงสิบเจ็ดชั้นสร้างอิงผาศิลา ในแต่ละชั้นของเจดีย์ล้วนมีเปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณอันเจิดจ้าบาดตากลุ่มหนึ่งเปล่งประกาย สาดส่องพื้นที่ใต้พิภพอันสลัวรางแห่งนี้ให้สว่างไสวไปด้วยสีสันตระการตา

อิ่นจวินสวมหน้ากาก ตรวจดูศพไร้ศีรษะของหลีชิงบนพื้นพลางส่ายหน้า "ตาแก่นั่นรอบคอบมาก ไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย คราวนี้เบาะแสขาดสะบั้นลงโดยสิ้นเชิงแล้ว! ในบรรดาเก้าประมุขเผ่า จะเป็นคนไหนกันแน่นะ"

ผู้เฒ่าต้มซุปกล่าว "อิ่นที่ห้าก็ไม่รู้หรือ"

"อิ่นที่ห้าบอกว่า ประมุขเผ่าผู้นั้นใกล้ชิดกับกวานซานมาก และซ่อนเร้นสถานะมาโดยตลอด มีความเป็นไปได้สูงว่ามีเพียงฉวีฝัวตู้กับอันเสียนจิ้งเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเป็นใคร"

อิ่นจวินกล่าวต่ออีกว่า "น่าจะถูกตัวตนต้องห้ามแห่งกวานซานตนนั้นสยบเอาไว้ มิฉะนั้นตัวตนระดับประมุขเผ่า จะแปรพักตร์ได้อย่างไรกัน"

แววตาของผู้เฒ่าต้มซุปเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "แม้กระทั่งตัวตนโบราณเช่นนั้นก็ยังจะลงมาร่วมในกระดานนี้ด้วยหรือ"

อิ่นจวินกล่าว "สถานการณ์ศึกของวังหลิงเซียวเสียเปรียบ กำลังเพลี่ยงพล้ำถอยร่นทีละก้าว ค่อยๆ สูญเสียอำนาจบารมีที่เคยสะกดข่มใต้หล้า บรรดาภูตผีปีศาจทุกสารทิศที่ไม่กล้าขยับเขยื้อนก่อนหน้านี้ ย่อมเริ่มมีความคิดผุดขึ้นในใจ โชคดีที่ตำบลจั้งเซียนเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ทำให้เรามีเวลาเตรียมตัวอย่างเพียงพอ มิฉะนั้นเพลิงสงครามที่โหมกระหน่ำทั่วมณฑลหลีคงปะทุขึ้นไปนานแล้ว"

ผู้เฒ่าต้มซุปกล่าว "ศึกครานี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่ก่อนหน้านั้น จำต้องกำจัดหนอนบ่อนไส้ภายในให้สิ้นซาก แจ้งข่าวนี้แก่สำนักเต๋าและวิหารเทพเถิด ให้พวกเขาไปตรวจสอบดู"

"ไม่ ทำเช่นนี้จะแหวกหญ้าให้งูตื่นได้ง่ายเกินไป อีกทั้งอาจทำให้อิ่นที่ห้าเปิดเผยตัว พวกเขาอยากสืบความเคลื่อนไหวของสำนักเร้นลับจิ่วหลีไม่ใช่หรือ มิใช่ว่ายังมีหมากอยู่อีกตัวหนึ่งหรอกรึ"

อิ่นจวินเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน "เจ้าเด็กนั่นเอาชนะหลีชิงได้ในหกกระบวนท่าจริงหรือ หรือว่าทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรแล้ว"

"นี่คือจุดที่ประหลาดที่สุด! เห็นได้ชัดว่ายังมิใช่ขั้นห้าสมุทร ทว่าพลังต่อสู้กลับดูเหมือนจะไม่ด้อยไปกว่าอิ่นที่เก้าแล้ว" ผู้เฒ่าต้มซุปกล่าว

"หากเป็นยอดอัจฉริยะที่หาตัวจับยากจริง เช่นนั้นก็มอบโอกาสให้เขาสักครั้ง กระดานนี้ยังคงต้องคลี่คลายจากตัวเขา อิ่นที่ห้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าเขาเคยช่วยเผ่าจิ่วหลีครั้งใหญ่ ทั้งยังมีความสัมพันธ์อันดีกับเผ่าชางหลี เป็นเพียงผู้เคราะห์ร้ายที่จับพลัดจับผลูถูกดึงเข้ามาพัวพันเท่านั้น"

ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ อิ่นจวินก็กล่าวอีก "ในเมื่อฝีมือร้ายกาจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็จัดบททดสอบครั้งที่สองให้เขาทันที พร้อมกันนั้นก็ลองหยั่งดูว่าเขาจะเลือกเดินหนทางใด อิ่นที่ยี่สิบสี่ เรื่องนี้มอบหมายให้เจ้าจัดการ!"

……

หลี่เหวยอีมาถึงด้านนอกประตูเขา แล้วบอกความประสงค์ที่จะขอเข้าพบอิ่นจวินแก่ผู้เฒ่าเฝ้าประตู

"อิ่นจวินใช่คิดจะพบก็พบได้ที่ไหนกัน แม้แต่ผู้เฒ่าอย่างข้าอยากพบก็ยังมิใช่เรื่องง่าย" ผู้เฒ่าเฝ้าประตูกล่าว

"ข้ามีเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง รบกวนผู้อาวุโสช่วยไปรายงานด้วย"

หลี่เหวยอีไม่กล้าป่าวประกาศความลับเรื่องที่หัวหน้าใหญ่กำลังจะกลับมาให้รู้กันทั่วสำนักเร้นลับ ยิ่งมีคนรู้มาก สายตาที่จับจ้องมายังเขาก็จะยิ่งมาก ความลับสารพัดในตัวเขาก็จะยิ่งเปิดเผยได้ง่ายขึ้น

ให้รู้เพียงผู้นำระดับสูงไม่กี่คนของสำนักเร้นลับก็พอแล้ว

ผู้เฒ่าต้มซุปกับอิ่นที่ยี่สิบสี่เดินตามหลังกันลงมาจากภูเขา

ผู้เฒ่าต้มซุปกล่าว "เจ้าหนู ไม่ต้องแตกตื่นลนลานไป ที่มาที่ไปของเจ้าพวกเราล้วนรู้แจ้งเห็นจริง ยันต์หกตัณหาก็ดี กองทัพตี้หลางหวังก็ช่าง ล้วนมิใช่เรื่องสำคัญอันใด สิ่งสำคัญคือการตัดสินใจและความสามารถของเจ้า เหล่าสิบสอง ไป ไปเดินหมากกับข้าสักกระดาน"

ผู้เฒ่าต้มซุปลากตัวผู้เฒ่าเฝ้าประตูเดินจากไป

สายตาของหลี่เหวยอีจับจ้องไปยังอิ่นที่ยี่สิบสี่ผู้ยืนเด่นอย่างสง่างาม "ข้าต้องการพบอิ่นจวิน!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "อิ่นจวินจัดเตรียมบททดสอบครั้งที่สองให้เจ้าแล้ว ขอเพียงทำสำเร็จ ย่อมมีคุณสมบัติได้เข้าพบท่านเอง"

"ธุระของข้าสำคัญมาก" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "เรื่องที่อิ่นจวินสะสาง ไม่มีเรื่องไหนไม่สำคัญ อีกอย่าง สิ่งที่เจ้ารู้ สำนักเร้นลับล้วนรู้ สิ่งที่เจ้าไม่รู้ สำนักเร้นลับก็รู้เช่นกัน เข้าใจหรือยัง ในสายตาของพวกเรา เจ้าไม่มีสิ่งใดปิดบังได้เลยแม้แต่น้อย"

หลี่เหวยอีพยายามข่มใจอดทน "คุยกับเจ้าช่างคุยไม่รู้เรื่องจริงๆ ช่างเถอะ... พวกเจ้าไม่รีบ ข้าก็ไม่รีบ บททดสอบครั้งที่สองคืออะไรกัน ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้"

บททดสอบอันตรายถึงชีวิต ไม่มีใครอยากเข้าร่วมหลายครั้ง

เหตุที่เหยาอินร้อนใจจนทนไม่ไหวต้องลงมือกับหลีชิง ก็เพื่อจะได้เป็นคนเร้นลับโดยเร็วและลดจำนวนครั้งในการเข้าร่วมบททดสอบให้น้อยลง

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "กวาดล้างระดับสูงของพรรคฉางหลินทุกคนที่มีระดับเจ็ดตาน้ำพุขึ้นไป"

หลี่เหวยอีชะงักอึ้งไป

อิ่นที่ยี่สิบสี่พึงพอใจกับสีหน้าของเขาในยามนี้มาก "ตอนนี้เจ้าเชื่อหรือยังว่าพวกเรารู้แจ้งเห็นจริงเกี่ยวกับตัวเจ้า"

"ข้านึกว่าบททดสอบทั้งหมดอยู่ใต้ดินเสียอีก แต่พรรคฉางหลินอยู่ไกลถึงนครจิ่วหลีเชียวนะ" หลี่เหวยอีกล่าว

"ไกลงั้นหรือ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่แย้มยิ้ม "เจ้าเข้าตาอิ่นจวินแล้ว นี่คือบททดสอบที่ท่านตระเตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ ขอเพียงผ่านไปได้ อิ่นที่ยี่สิบหกก็มีโอกาสสูงยิ่งที่จะเป็นของเจ้า!"