ตอนที่ 82 เหยาอินลอบสังหาร

หลังออกจากมิติโคลนโลหิต ในหัวของหลี่เหวยอียังคงก้องไปด้วยคำพูดเมื่อครู่ของอาจารย์ป้ายวิญญาณ

"หากพลังจิตทะลวงขั้นอีกครั้ง ดาวเส้าหยางจะเกิดความเปลี่ยนแปลงแบบไหนกันแน่"

ตลอดสามวันถัดมา หลี่เหวยอีไม่กล้าเคลื่อนไหวร่างกายอย่างหักโหม นอกจากกินอาหารโอสถแล้ว ก็เอาแต่พักรักษาอาการบาดเจ็บ หรือไม่ก็เข้าไปในป่าต้นไม้โลหิตเพื่อฝึกฝนพลังจิต กลืนแสงบำรุงเปลวเพลิง

ผู้เข้ารับการทดสอบทยอยกันกลับมา

หลี่เหวยอีไม่แน่ใจว่าการทดสอบครั้งแรกนี้มีคนล้มตายไปมากเท่าใด แต่โรงโอสถอาหารกลับดูเงียบเหงากว่าเมื่อก่อนมาก

เมื่อเห็นเหยาอินเดินออกมาจากประตูดินหิน หลี่เหวยอีก็รีบลุกขึ้นเตรียมจะเลี่ยงออกไป

"เจ้า... เจ้าเดี๋ยวสิ!"

เหยาอินแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็น ไพล่มือน้อยทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง เดินเข้ามาในป่าต้นไม้โลหิต หยุดยืนห่างออกไปราวหนึ่งจั้ง "ในถ้ำแมงมุม ทำไมถึงไม่ฆ่าข้า"

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามวันที่ได้พบหน้า หลี่เหวยอีกล่าวว่า "ตอนเข้าถ้ำ พวกเราตกลงกันไว้ไม่ใช่หรือว่าจะกำจัดคู่แข่งคนอื่นให้พ้นทางไปก่อน ดังนั้นข้าก็แค่ทำตามสัญญา"

ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น หลี่เหวยอีก็ก้าวเท้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

มุ่งหน้าไปยังโรงโอสถอาหาร

เหยาอินไม่เชื่อคำตอบนี้อย่างเห็นได้ชัด นางสาวเท้าก้าวตามไปติดๆ ทว่ายังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างน้อยหนึ่งจั้ง "เอาเถอะ ตกลงตามนั้น! บุญคุณที่ติดค้างเจ้าไว้ ข้าต้องตอบแทนแน่"

"ตอบแทนบุญคุณ?" หลี่เหวยอีทวนคำ

ร่างของเหยาอินแผ่กลิ่นอายความทรนงอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ฝึกพลังยุทธ์กายเซียนบริสุทธิ์ออกมา "ยาล้ำค่าโยวฉงหรง เจ้าเป็นคนป้อนให้ข้าใช่หรือไม่ เคราะห์ดีที่พลิกวิกฤตเป็นโอกาส ในช่วงสามวันนี้ข้าทะลวงเข้าสู่ขั้นแปดตาน้ำพุแล้ว ในบรรดาคู่แข่งทั้งหมด มีเพียงยอดคนเก้าตาน้ำพุผู้นั้นที่ค่อนข้างตึงมืออยู่บ้าง เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ข้าจะกำจัดคู่แข่งทั้งหมดทิ้งเสีย แล้วเก็บเจ้าไว้เป็นคนสุดท้าย"

"ไว้ฆ่าเป็นคนสุดท้ายน่ะหรือ" หลี่เหวยอีถาม

เหยาอินมีสีหน้าจริงจังขึ้น "มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ถึงตอนนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ประลองอย่างยุติธรรม"

หลี่เหวยอีพยักหน้า ในใจตัดสินใจเงียบๆ ว่าจะให้โอกาสนางได้ประลองอย่างยุติธรรมเช่นกัน

"จริงสิ! ในถ้ำแมงมุมเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมทั่วทั้งตัวของเจ้าถึงได้แตกลายงาดั่งน้ำแข็งร้าวเช่นนั้น" หลี่เหวยอีเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

ใครจะรู้ว่าเมื่อเหยาอินได้ยินคำนี้ ในหัวกลับมีแต่คำว่า "ทั่วทั้งตัว" ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา พลันนึกไปถึงภาพที่ไม่น่าดูบางอย่าง สีหน้าที่ดูดีเมื่อครู่พลันมลายหายไปในพริบตา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเคร่งขรึม

"หน้าไม่อาย ดูท่าอิ่นที่ยี่สิบสี่จะพูดไม่ผิดเลยสักนิด"

เหยาอินแค่นเสียงฮึ โคจรพลังอาคมแล้วเร่งฝีเท้าจากไปก่อน ไม่ยินยอมร่วมทางกับเขาอีกต่อไป

หลี่เหวยอียืนอึ้งอยู่กับที่ สับสนงุนงงเป็นที่สุด ไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ตนพูดอะไรผิดไป จึงพึมพำกับตัวเอง "เป็นปัญหาของนางแน่ๆ ไม่ใช่ปัญหาของผมแน่นอน อืม... อิ่นที่ยี่สิบสี่ไปพูดจาเพ้อเจ้ออะไรไว้กันนะ เป็นถึงคนเร้นลับแท้ๆ ทำไมถึงปากสว่างช่างนินทาขนาดนี้"

เมื่อมาถึงโรงโอสถอาหาร หลี่เหวยอีกับเหยาอินก็นั่งเว้นระยะห่างจากกันไกลที่สุดอีกครั้ง

ผู้เข้ารับการทดสอบที่รอดชีวิตทยอยกันมาถึง เหลือเพียงสิบแปดคน และมากันครบทุกคนแล้ว

สาเหตุที่มากันพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นนี้

ก็เพราะว่าอาหารโอสถในวันนี้อุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ ซึ่งถือเป็นรางวัลสำหรับทุกคนที่ผ่านการทดสอบมาได้

"การทดสอบครั้งแรกก็ตายไปถึงแปดคนแล้ว ดูท่าต่อให้ไม่เข่นฆ่ากันเอง การจะเอาชีวิตรอดไปจนถึงเดือนสุดท้ายก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด" ผู้ฝึกพลังยุทธ์มนุษย์ธรรมดาขั้นแปดตาน้ำพุคนหนึ่งเอ่ยเตือนสติขึ้นมา

ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นแปดตาน้ำพุทรงพลังทั้งสี่คนนั้น ตายไปหนึ่งคน เหลืออยู่สามคน

ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นแปดตาน้ำพุมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์เลียริมฝีปาก พลางหัวเราะร่า "ถ้ากำจัดคู่แข่งทั้งหมดทิ้งไปล่วงหน้า ก็ไม่ต้องไปเข้ารับการทดสอบแล้ว ได้รับชัยชนะโดยตรงไปเลย"

ผู้ฝึกพลังยุทธ์มนุษย์ธรรมดาขั้นแปดตาน้ำพุผู้นั้นสีหน้าพลันดูย่ำแย่ เขารู้แก่ใจดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย

หากพ่ายแพ้ ย่อมหมายถึงความตาย

หลังกินอาหารโอสถเสร็จ

เหยาอินพลันพุ่งตัวออกไปประดุจสายฟ้าฟาด ความเร็วรวดเร็วถึงขีดสุด กริชศัสตราวุธอาคมในมือแทงตรงเข้าใส่หลีชิงทันที

ไร้ซึ่งสัญญาณเตือนล่วงหน้า

แม้แต่หลี่เหวยอีก็ยังตกตะลึง นึกไม่ถึงเลยว่าผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นแปดตาน้ำพุมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ที่คอยพ่นคำขู่ฟ่อๆ กลับไม่ได้ลงมือ แต่เป็นเหยาอินที่ดูบอบบางอ่อนหวานผู้นี้ต่างหาก ที่กลายเป็นคนแรกซึ่งลงมือลอบสังหารคู่แข่งอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าผู้คน

เห็นได้ชัดว่าอยู่นอกเหนือความคาดหมายของหลีชิงเช่นกัน เขาทำได้เพียงตั้งรับอย่างฉุกละหุก

"ชัวะ!"

กริชเฉียดผ่านข้างลำคอของหลีชิงไปอย่างเฉียดฉิวน่าหวาดเสียว ทิ้งรอยเลือดไว้เส้นหนึ่งตรงคาง

อีกเพียงแค่นิดเดียว หลีชิงก็คงถูกส่งไปปรโลกด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"ดี! ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตายเอง เช่นนั้นก็ขอกำจัดกายเซียนบริสุทธิ์อย่างเจ้าให้ตกรอบไปก่อนแล้วกัน"

หลีชิงเอื้อมมือแตะคาง เลือดเปรอะเต็มฝ่ามือ หลังจากตกตะลึง จิตสังหารในดวงตาก็เผยออกมาชัดแจ้ง เขาชักกระบี่ตวัดฟันออกไปทันที

เดิมทีเหยาอินคิดจะอาศัยความได้เปรียบด้านวิชาตัวเบา บวกกับความลับที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ว่านางทะลวงขั้นแล้ว เพื่อลงมือจู่โจมกะทันหันส่งคู่แข่งที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างหลีชิงไปลงนรก เพราะเมื่อหนึ่งเดือนก่อนตอนที่หลีชิงปะทะกับอิ่นที่เก้า นางมองออกว่าความเร็วของวิชาตัวเบาคือจุดอ่อนของหลีชิง

แต่นึกไม่ถึงว่าเพียงแค่เดือนเดียว หลีชิงจะลบจุดอ่อนนี้ไปแล้ว

วิชาตัวเบาที่เขาใช้หลบการลอบสังหารของนางเมื่อครู่ ชัดเจนว่าบรรลุถึงระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมแล้ว

"ฟึ่บ! ฟึ่บ..."

วิชาตัวเบาของทั้งสองคนล้วนพิสดารล้ำเลิศ พุ่งทะยานออกจากโรงโอสถอาหารมาปรากฏตัวที่ลานกว้างใต้ผนังหินพลังจิต ชั่วพริบตานั้น เงาร่างนับไม่ถ้วนก็ไขว้สลับ อาวุธอาคมปะทะกันอย่างต่อเนื่อง

กายเซียนบริสุทธิ์มีพลังต่อสู้สุดพิสดารที่สามารถข้ามขั้นไปประมือได้ นี่เป็นความรู้ทั่วไปที่คนทั้งใต้หล้ายอมรับ

มนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้เปิดแปดตาน้ำพุคนนั้นจ้องมองสมรภูมิ "น่าเสียดายจริง ๆ! อีกแค่นิดเดียวก็ลอบสังหารสำเร็จแล้ว"

แม้ปากจะบอกว่าน่าเสียดาย แต่บนใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มโล่งอก

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "เจ้าไปช่วยนางสักแรง ไม่แน่อาจส่งยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุผู้นั้นไปปรโลกได้"

"แล้วยังไงต่อล่ะ? คนต่อไปที่นางจะฆ่าเป็นคนแรกก็คือข้าสิ" ผู้ฝึกพลังยุทธ์มนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้เปิดแปดตาน้ำพุไม่ได้โง่เขลา เขารู้ชัดเจนว่าในขั้นตอนนี้ใครคือศัตรูตัวฉกาจที่สุด

"ฉึก!"

หลีชิงใช้วิชากระบี่ระดับกฎสวรรค์ผสานอาคม เสียงกระบี่กรีดร้องบาดหูพลันดังสะท้อน แทงทะลวงทำลายเพลงฝ่ามือวายุสวรรค์ที่เหยาอินซัดออกมาด้วยกระบี่เดียว

คมกระบี่แทงทะลุฝ่ามือของนาง ทะลุออกทางหลังมือ

เหยาอินขบฟันแน่น อดทนต่อความเจ็บปวด ชักฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเลือดออกมาทันที แล้วใช้วิชาตัวเบาพริบตาเดียวก็หายลับเข้าไปในป่าไผ่ม่วง

"เพิ่งจะทะลวงแปดตาน้ำพุก็กล้ามาลอบสังหารข้า จะใจร้อนเกินไปหน่อยหรือไม่?"

หลีชิงตวาดกร้าวเสียงหนึ่ง ไม่ได้ตามไป แต่กลับถือกระบี่ยาวเปื้อนเลือด กวาดตามองคนข้างหลังด้วยจิตสังหารคุกรุ่น โดยเฉพาะสายตาที่เพ่งมองไปยังหลี่เหวยอีเขม็ง

เพราะเมื่อครู่ตอนที่เขาคิดจะฉวยโอกาสรุกไล่เพื่อสังหารเหยาอิน ด้านหลังพลันมีระลอกคลื่นฝ่าชี่ของหลี่เหวยอีปรากฏขึ้น

เขารู้ว่าหลี่เหวยอีไม่ธรรมดา เป็นคนที่กองทัพตี้หลางหวังจงใจส่งมาจับตาดูเขา แต่สถานการณ์ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าระหว่างพวกเขาสองคนมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดชีวิตไปได้

เมื่อครู่หลี่เหวยอีจะต้องอยากเอาอย่างเหยาอิน คิดจะลอบโจมตีสังหารเขาแน่

หลังจากเหยาอินที่เป็นกายเซียนบริสุทธิ์ได้รับบาดเจ็บ ย่อมต้องถูกผู้ฝึกพลังยุทธ์เปิดแปดตาน้ำพุทุกคนตามล่าสังหาร แต่ก่อนหน้านั้น หลีชิงกังวลมากว่าผู้ฝึกพลังยุทธ์เปิดแปดตาน้ำพุทั้งหมดจะร่วมมือกันกำจัดเขาก่อน

ดังนั้นหลังจากไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลีชิงจึงไม่ได้รีบตามล่าสังหาร 'ศัตรูจนตรอก' ที่หนีไม่พ้น แต่เตรียมข่มขวัญ 'ฝูงศัตรู' ที่กำลังคิดจะเคลื่อนไหวเสียก่อน

"อิ่นที่ยี่สิบสี่ อิ่นที่ยี่สิบห้า กายเซียนบริสุทธิ์ผู้นั้นไม่เจียมตัว ลงมือกับข้าแล้ว ตอนนี้ข้าสามารถไปฆ่านางเมื่อใดก็ได้แล้วใช่หรือไม่?"

หลีชิงตะโกนถามคนเร้นลับทั้งสองที่ยืนอยู่ริมลานกว้างเสียงดัง

อิ่นที่ยี่สิบห้ากล่าวว่า "ผู้มีขั้นบำเพ็ญต่ำกว่าขอเพียงเป็นฝ่ายลงมือก่อน ย่อมสูญเสียสิทธิ์ในการได้รับการคุ้มครอง เจ้าอยากฆ่านาง พวกเราย่อมไม่ขัดขวางอีกต่อไป"

หลีชิงกวาดสายตาจ้องมองผู้ฝึกพลังยุทธ์เปิดแปดตาน้ำพุทุกคนรวมถึงหลี่เหวยอี "ได้ยินชัดเจนแล้วหรือไม่? ชีวิตมีเพียงชีวิตเดียว ก่อนจะลงมือ ทางที่ดีจงประเมินกำลังของตัวเองให้ดีเสียก่อน"

เมื่อครู่หลี่เหวยอีคิดจะลงมือจริง ๆ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าในใจยังมีข้อสงสัยบางอย่างที่ต้องติดต่อยืนยันกับหลีชิงเป็นการส่วนตัว จึงสะกดกลั้นเอาไว้

"หากข้าท้าทายภาพจิตรกรรมฝาผนังพลังจิต พวกเขาจะสามารถลงมือลอบโจมตีได้หรือไม่?" หลีชิงเตรียมเพิ่มการข่มขวัญไปอีกขั้น จึงเอ่ยถามเช่นนี้

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "ย่อมไม่ได้อยู่แล้ว"

"เช่นนั้นก็ดี!"

หลีชิงก้าวเท้ายาว ๆ ตรงไปยังผนังหินพลังจิต แล้วทาบมือลงไป

"วาบ!"

เงาแสงกึ่งจริงกึ่งมายาของอิ่นที่เก้าก้าวเดินออกมาจากผนังหิน ในมือถือขวานยักษ์ พุ่งเข้าโจมตีสังหารหลีชิงผู้ท้าทาย

ตูมสนั่น ขวานยักษ์ปะทะเข้ากับกระบี่ยาวในมือของหลีชิง

ร่างของหลีชิงไถลถอยหลังไปสี่วา ใบหน้าซีดเผือดลงทันควัน มือที่ถือกระบี่สั่นระริกไม่หยุด เมื่อเผชิญหน้ากับขวานที่สองของอิ่นที่เก้าที่ฟันลงมา เขาก็ใช้วิชาตัวเบาระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมหลบหลีกไปได้ทันที

"ตูม!"

"โครม!"

......

หลี่เหวยอีมองดูสมรภูมิระหว่างหนึ่งคนกับหนึ่งเงา พลางพยักหน้าเบา ๆ

หนึ่งเดือนมานี้ หลีชิงก้าวหน้าขึ้นมากจริง ๆ!

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน แค่ปะทะกันเพียงครั้งเดียว กระบี่ยาวก็ถูกอิ่นที่เก้าฟันจนกระเด็นหลุดมือ ไม่มีแรงต้านทานแม้แต่น้อย

หลีชิงต้านรับได้เจ็ดกระบวนท่า ในที่สุดกระบี่ยาวก็ร่วงหล่นลงพื้น จึงรีบขอยอมแพ้ทันที

อิ่นที่ยี่สิบห้าตกตะลึง "เหตุใดเขาถึงก้าวหน้าได้ถึงเพียงนี้? ตอนนี้ข้าเองก็ยังรับมืออิ่นที่เก้าได้แค่สี่กระบวนท่าเท่านั้น"

แววตาของอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็ปรากฏความทึ่งเช่นกัน "คนที่สามารถเป็นยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุได้ตั้งแต่ตอนอยู่ภายนอก ย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว"

อิ่นที่ยี่สิบสามเดินเข้ามา ร่างกายมหึมาปรากฏขึ้นข้างกายพวกเขาพลางกล่าวว่า "เขาได้รับวาสนาในการทดสอบเก้าตาน้ำพุ เส้นรอยในร่างคงใกล้จะกลายเป็นเส้นรอยสีเงินทั้งหมดแล้ว อย่างมากอีกแค่หนึ่งเดือน รอให้เส้นรอยของเขากลายเป็นสีเงินทั้งหมด เขาก็จะไร้พ่ายในบรรดาคนกลุ่มนี้อย่างแท้จริง"

"แต่ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของอิ่นที่เก้าได้หรอก! อิ่นที่เก้าน่ะคือขีดสุดของปุถุชน มีเส้นรอยสีเงินถึงหนึ่งร้อยเส้นเชียวนะ" อิ่นที่ยี่สิบห้ากล่าว

คนหน้าใหม่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ทำให้อิ่นที่ยี่สิบสี่รู้สึกกดดัน สายตาเหลือบมองหลี่เหวยอีไปแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

หลีชิงเก็บกระบี่ยาวบนพื้นขึ้นมา สายตากวาดมองกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์แปดตาน้ำพุที่ยืนตกตะลึง จากนั้นก็ไล่ตามกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ของเหยาอิน หายลับเข้าไปในป่าไผ่ม่วง

มีคนหมดอาลัยตายอยาก กล่าวอย่างขมขื่นว่า "พวกเราในรุ่นนี้ ยังมีความหมายที่จะทดสอบต่อไปอีกหรือ? ข้ารู้สึกว่าตำแหน่งของอิ่นที่ยี่สิบหก คงไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้แล้ว!"

ผู้ฝึกยุทธ์แปดตาน้ำพุที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์กล่าวว่า "หรือว่าพวกเราทุกคนจะร่วมมือกันกำจัดเขาก่อนดี?"

"ร่วมมือหรือ ลำพังแค่พวกเราเนี่ยนะ? หากกายเซียนบริสุทธิ์นั่นไม่บาดเจ็บที่มือข้างหนึ่ง การร่วมมือกับนางพวกเราก็ยังมีโอกาสอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ นางที่เหลือมือข้างเดียว พลังต่อสู้คงไม่ได้แกร่งไปกว่าเจ้าสักเท่าไหร่หรอก"

......

หลี่เหวยอีเดินผ่านลานกว้าง ชำเลืองมองผนังหินพลังจิตสีแดงที่อยู่ไกลออกไปแวบหนึ่ง ไม่อยากจะซ้ำเติมพวกน่าสงสารเหล่านั้นอีก จึงตัดสินใจไปตามหาหลีชิงก่อน

หลีชิงใช้วิชาตัวเบา ไล่ตามไปทางท้ายน้ำตามแนวแม่น้ำโลหิต

"คิดจะหนี จะหนีไปไหนได้? พ้นจากหุบผาแม่น้ำสายนี้ไป ทุกหนทุกแห่งล้วนมีแมลงดุร้ายยึดครองอยู่"

หลีชิงไล่ตามไปกว่ายี่สิบลี้ จู่ ๆ ก็ชะลอฝีเท้าลง เบื้องหน้าปรากฏทางแยกของลำน้ำสาขาใต้ดินสามสาย

สายตาของเขาจับจ้องไปยังปากถ้ำแม่น้ำใต้ดินอันคับแคบทางขวาสุด มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "กลิ่นหอมบนตัวเจ้าคอยเปิดเผยร่องรอยของเจ้าตลอดเวลา เจ้าจะหนีอย่างไรได้? เจ้าไม่กล้าเข้าไปลึกหรอก เจ้าต้องซ่อนตัวอยู่ตรงปากถ้ำแน่นอน ข้างในนั้นมีแมลงดุร้ายยึดครองอยู่ เนื้อหนังของเจ้าจะถูกพวกมันแทะกินทีละคำ ๆ ความเจ็บปวดนั้นราวกับถูกแล่เนื้อทั้งเป็น อยู่มิสู้ตาย"

"ออกมาเถอะ ตายใต้คมกระบี่ของข้า ยังสบายกว่าตายในเงื้อมมือแมลงดุร้ายตั้งเยอะ"

เหยาอินที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดตรงปากถ้ำ ฉีกเศษผ้าจากเสื้อ กัดฟันแน่น มืออันสั่นเทาพันแผลที่ฝ่ามือซึ่งมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด เจ็บปวดจนเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า

ยามที่กระบี่ยาวอาวุธอาคมของหลีชิงแทงทะลุฝ่ามือของนาง คมกระบี่แฝงไปด้วยฝ่าชี่ บาดแผลจึงไม่อาจสมานตัวได้ในเวลาอันสั้น

"เหยาอิน เจ้าอย่ากลัว... ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตายอยู่ดี... อย่ากลัว แพ้ก็คือแพ้ แต่ก่อนจะมาสำนักเร้นลับก็เตรียมใจเรื่องแพ้ไว้แล้วไม่ใช่หรือ เจ้าจะไม่กลัว... ไม่มีทาง สู้สิ!"

นางนั่งพิงผนังหินอยู่บนพื้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง พยายามข่มความหวาดกลัวที่มีต่อหลีชิง ฟื้นฟูจิตวิญญาณการต่อสู้และสภาพร่างกายให้เร็วที่สุด ขณะที่รวบรวมความกล้าเตรียมจะพุ่งออกไป จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น

"หลีชิง เรื่องระหว่างพวกเรา ควรมาคุยกันดี ๆ ได้แล้วกระมัง?"

......