ตอนที่ 81 ตำนานสิบตาน้ำพุ

เมื่อพลังอาคมหลุดพ้นจากร่างกายก็แปรเปลี่ยนเป็นฝ่าชี่ พลันนั้นประกายแสงสีเหลืองบนคมกระบี่ก็สว่างวาบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ราชันแมงมุมสี่ปีกเริ่มมีสติปัญญาอยู่บ้างแล้ว แววตาของมันจึงปรากฏความตื่นตระหนกเยี่ยงมนุษย์ จากนั้นส่วนท้องของมันพลันแดงก่ำราวกับมีเปลวเพลิงลุกไหม้ ก่อนจะพ่นลำแสงสีเลือดออกมาจากปากสายหนึ่ง

"ตูม!"

ลำแสงสีเลือดถูกคมกระบี่อันหนักหน่วงทรงพลังฟันจนระเบิดแตกกระจาย

ปลายกระบี่ฟาดฟันลงมา ราชันแมงมุมสี่ปีกยกขาแมงมุมสีขาวเงินที่แหลมคมดั่งหอกโลหะขึ้นมาต้านรับ

ขาแมงมุมถูกฟันขาดสะบั้น

ราชันแมงมุมสี่ปีกถูกแรงกระแทกซัดจนลอยละลิ่วถอยหลังไป ปากส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน "กู่กู่" จากนั้นก็กระพือปีกถอยร่นกลับเข้าไปในฝูงแมงมุม

หลี่เหวยอีคิดจะไล่ล่าตามไป แต่เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมา ความเจ็บปวดทั่วร่างก็ถาโถมเข้าใส่ ยันต์หกตัณหาตรงหน้าอกเริ่มกะพริบแสงขึ้นมาอีกครั้งจนสติเริ่มเลือนราง เมื่อนึกถึงสภาพของสือลิ่วอวี้ที่ถูกขังอยู่ในถ้ำหมาป่านานถึงสองเดือน เขาก็สะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว รีบควานหายาลูกกลอนที่พกติดตัวไว้ทันที

เขาหยิบยาออกมาหนึ่งเม็ดแล้วรีบกลืนลงไป

เมื่อมองไปเบื้องหน้าอีกครา มีเพียงฝูงแมงมุมขาวปีกบินที่หนาแน่นจนละลานตา จะยังหลงเหลือเงาร่างของราชันแมงมุมสี่ปีกได้อย่างไร

ส่วนต้นโยวฉงหรงสีม่วงอายุแปดถึงเก้าร้อยปีต้นนั้นอยู่ห่างออกไปทางด้านหลังหลายลี้ หากคิดจะฝ่าฝูงแมงมุมกลับไปเก็บ ด้วยสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้เลย

"ช่างเถอะ ไว้วันหลังค่อยมาใหม่ พวกเราไป!"

หลี่เหวยอีโบกมือ ขี่อูฐยักษ์ร่างกึ่งจริงกึ่งมายาไล่ตามเรือลำเล็กที่ลอยห่างออกไปราวหนึ่งลี้

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวสู้พลางถอยพลาง คอยสกัดกั้นฝูงแมงมุมขาวปีกบินที่ไล่ล่ามาจากด้านหลัง ทิ้งซากศพแมงมุมนับไม่ถ้วนไว้ในแม่น้ำใต้ดิน

เมื่อกลับมาถึงเรือลำเล็ก

หลี่เหวยอีเก็บอูฐยักษ์กลับเข้าไปในกระดิ่งอูฐชั่วร้าย ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนเกือบจะล้มพับลงบนเรือ ถึงได้สังเกตเห็นว่าที่ต้นขามีบาดแผลยาวเท่านิ้วมือที่ถูกราชันแมงมุมสี่ปีกฉีกกระชากไว้

โชคดีที่ท่อนบนสวมเกราะอ่อนซากศพ จึงช่วยปกป้องจุดสำคัญต่าง ๆ เอาไว้ได้

"พลังรบของราชันแมงมุมสี่ปีกตัวนั้นทัดเทียมกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าสมุทรอย่างแน่นอน ศึกหนักครั้งนี้รอดชีวิตมาได้นับว่าโชคช่วยจริง ๆ การที่ขั้นหยงเฉวียนคิดจะก้าวข้ามขอบเขตใหญ่ไปสังหารศัตรู ช่างยากเย็นแสนเข็ญราวกับปีนป่ายขึ้นสวรรค์โดยแท้"

หลี่เหวยอีพยุงร่างนั่งลง รีบโคจรฝ่าชี่ในร่างให้ไหลเวียนไปตามเส้นรอยสีเงินเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บทั่วร่าง

ในศึกครั้งนี้ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวห้าวหาญดั่งหงส์เพลิงเจ็ดตัว ในระหว่างที่เขารักษาอาการบาดเจ็บ พวกมันคอยระวังหลังให้ตลอด จนในที่สุดก็สังหารศัตรูเสียจนฝูงแมงมุมไม่กล้าไล่ตามมาอีก

หลังจากกลับมา พวกมันก็วางท่าโอหังอย่างยิ่ง เปิดธงผีที่ห่อร่างเหยาอินออก แล้วพากันโถมเข้าไปรุมแทะกินโยวฉงหรงที่เปล่งประกายแสงสีแดงชาด

ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายทำนองว่า "ถ้าข้าไม่กิน แล้วใครหน้าไหนจะมีสิทธิ์กิน"

......

หนึ่งวันต่อมา

อิ่นที่ยี่สิบสี่นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหินริมฝั่งบริเวณทางออกถ้ำแมงมุมเพื่อฝึกบำเพ็ญวิชาลมหายใจ ข้างกายมีอัญมณีแสงสีเลือดวางอยู่เม็ดหนึ่ง ส่องประกายดั่งตะเกียงวิญญาณสว่างไสวไปทั่วผนังหินรอบแม่น้ำสีเลือด

เรือลำเล็กผูกติดไว้กับเสาหินงอกหินย้อยต้นหนึ่งด้านล่าง

เมื่อได้ยินเสียงน้ำผิดปกติ นางก็ลืมตาขึ้นทันที "ทำไมถึงเร็วขนาดนี้"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ไม่เคยผ่านการทดสอบเจ็ดตาน้ำพุ จึงไม่ทราบสภาพการณ์ที่แน่ชัดภายในถ้ำแมงมุม แต่นางรู้ว่าผู้ใดก็ตามที่ผ่านการทดสอบออกมาได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เวลาถึงสามวัน

"ซ่า!"

เรือลำเล็กยาวราวหกเจ็ดเมตรแล่นเอื่อย ๆ ออกมาตามกระแสน้ำ

หลี่เหวยอีนั่งหลังตรงอยู่คนเดียวที่หัวเรือ หลับตารักษาอาการบาดเจ็บ เส้นรอยสีเงินของจุดตาน้ำพุเฟิงฝู่ก่อกำเนิดขึ้นมาทีละเส้น จนกระทั่งขอบเขตพลังมั่นคงดีแล้ว

จำนวนเส้นรอยภายในร่างเพิ่มขึ้นเป็นเก้าสิบหกเส้น

แม้จะยังเทียบไม่ได้กับร้อยเส้นรอยเงินล้วน แต่อย่างน้อยช่องว่างก็แคบลงเรื่อย ๆ แล้ว

"ตึง!"

เรือลำเล็กทั้งสองลำชนเข้าหากันจนลำเรือสั่นสะเทือน

หลี่เหวยอีพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่ มองไปยังเงาร่างเพรียวระหงที่ยืนอยู่บนแท่นหินริมฝั่ง "สามวันผ่านไปเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ ข้านึกว่าเพิ่งผ่านไปแค่สองวันเสียอีก"

"ยังไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ เจ้าทำได้อย่างไร"

อิ่นที่ยี่สิบสี่พลิ้วกายร่อนลงมาบนเรือ เมื่อมองเห็นสภาพยุ่งเหยิงบนเรือของหลี่เหวยอีและเหยาอินชัดเจนก็ตกใจเล็กน้อย "พวกเจ้าถูกฝูงแมงมุมโจมตีหรือ"

นางย่อมรู้ดีว่าการทดสอบเจ็ดตาน้ำพุเป็นการทดสอบสภาพจิตใจและความสามารถในการรับแรงกดดัน หากไม่ทำให้ฝูงแมงมุมตื่นตกใจภายในสามวันก็จะรอดชีวิตออกมาได้ แต่หากทำให้ฝูงแมงมุมตื่นตระหนกขึ้นมา ย่อมต้องตายอยู่ข้างในทั้งหมด

บนเรือลำเล็กเต็มไปด้วยซากศพของแมงมุมขาวปีกบินและใยแมงมุมจำนวนมาก

ทว่าธงผี กระดิ่งอูฐชั่วร้าย โยวฉงหรง และราชาผีเสื้อปีกหงส์ ล้วนถูกเขาเก็บไปนานแล้ว

"เป็นการต่อสู้อันดุเดือดจริง ๆ อันตรายอย่างยิ่ง" หลี่เหวยอีกล่าวด้วยความหวาดผวาที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ

อิ่นที่ยี่สิบสี่พิจารณาหลี่เหวยอีใหม่อีกครั้ง มิน่าเล่าอิ่นที่ห้าถึงได้เน้นย้ำถึงเขาเป็นพิเศษ คนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ในตัวต้องมีความลับยิ่งใหญ่อยู่แน่นอน

นางผูกเรือลำเล็กทั้งสองลำเข้าด้วยกัน แล้วมุ่งหน้ากลับ

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "ซากแมงมุมกับใยแมงมุมพวกนี้ น่าจะนำไปแลกยาล้ำค่าได้ใช่หรือไม่"

"ได้"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ซึ่งยืนอยู่ตรงท้ายเรือมองไปยังเหยาอินที่ยังคงแข็งค้างดั่งก้อนน้ำแข็ง แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ "เจ้ากลับไม่ฉวยโอกาสนี้สังหารคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดทิ้งหรือ คนที่ใจอ่อนหรือลุ่มหลงในตัณหาราคะ ล้วนไม่มีทางมีชีวิตรอดจนถึงคนสุดท้ายได้หรอก"

หลี่เหวยอีในยามนี้ไม่ได้มองว่าใครในคนรุ่นเดียวกันนี้เป็นคู่แข่งอีกต่อไปแล้ว จึงคร้านที่จะตอบคำถามนี้ ทว่ากลับลดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ยว่า "สนใจทำข้อตกลงการค้าสักอย่างหรือไม่"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ชะงักไปเล็กน้อย

ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวต่อว่า "ในถ้ำแมงมุมมียาล้ำค่าที่มีอายุเกือบพันปีอยู่ต้นหนึ่ง หากเจ้ากับข้าร่วมมือกัน ย่อมต้องเก็บมันมาได้อย่างแน่นอน"

จำนวนของแมงมุมขาวปีกบินมีมหาศาล หลี่เหวยอีย่อมรู้ดีว่าลำพังกำลังของตนคนเดียวยากจะรับมือไหว

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่แน่ใจว่าข้างในมีราชันแมงมุมเพียงตัวเดียวหรือไม่ หากยังมีอันตรายอื่นอีกล่ะ หากยังมีราชันแมงมุมตัวอื่นอยู่อีกเล่า

การดึงผู้ฝึกตนขั้นห้าสมุทรมาเป็นแนวร่วมย่อมไม่มีทางผิดพลาดแน่

อิ่นที่ยี่สิบสี่ใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาทำหน้าเย็นชา "ยาล้ำค่าในสถานที่ทดสอบเป็นรางวัลสำหรับผู้รับการทดสอบ คนเร้นลับมิอาจเก็บเกี่ยวได้ อีกอย่าง เจ้าที่เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุ มีคุณสมบัติอันใดมาร่วมมือกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้าสมุทร"

"ข้าเป็นผู้ควบคุมแมลง มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าฝ่าฝูงแมงมุมออกมาได้อย่างไร"

หลี่เหวยอีพยายามเกลี้ยกล่อมให้อิ่นที่ยี่สิบสี่คล้อยตาม จึงกล่าวเสริมว่า "ยาล้ำค่าในสถานที่ทดสอบคนเร้นลับห้ามเก็บก็จริง แต่ไม่มีกฎห้ามคนเร้นลับเข้าไปในสถานที่ทดสอบนี่ เจ้าเพียงแค่ออกแรงก็พอ เดี๋ยวข้าเก็บเอง!"

นางไม่รู้ว่าคนตรงหน้ารอดชีวิตจากการปิดล้อมของฝูงแมงมุมมาได้อย่างไร แต่นางรู้ว่าแมงมุมขาวปีกบินมีจำนวนมหาศาล หากติดอยู่ในถ้ำแมงมุมเข้าจริง ๆ ต่อให้เป็นระดับการบำเพ็ญเพียรของนางก็คงมีโอกาสตายอยู่ในนั้นสูงมาก

อีกประการหนึ่ง นางเป็นถึงขั้นห้าสมุทรผู้สง่างาม เป็นถึงคนเร้นลับ จะให้ไปร่วมมือกับผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุเนี่ยนะ

ช่างเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

เมื่อเห็นว่านางไม่หวั่นไหว หลี่เหวยอีจึงจำต้องล้มเลิกการเกลี้ยกล่อม และตัดสินใจว่าจะรอให้ระดับการบำเพ็ญเพียรถึงขั้นเก้าตาน้ำพุหรือขั้นห้าสมุทรก่อนแล้วค่อยไปเก็บ

เรือลำเล็กแล่นกลับมาถึงหุบเขาริมแม่น้ำซึ่งเป็นทางเข้าของหุบเขาแมลงจิ่วหลี

หลังจากขึ้นฝั่ง หลี่เหวยอีก็แบกซากแมงมุมและใยแมงมุมมุ่งหน้าไปยังซุ้มประตูสำนักเร้นลับจิ่วหลีเพื่อแลกเปลี่ยนยาล้ำค่า โดยโยนเหยาอินทิ้งไว้ให้อิ่นที่ยี่สิบสี่จัดการ

ก่อนจะจากไป หลี่เหวยอียังรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ จึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมอิ่นที่ยี่สิบสี่อีกรอบ "นั่นเป็นโยวฉงหรงต้นหนึ่ง อย่างต่ำ ๆ ก็น่าจะหนักร้อยชั่ง ปริมาณมากแบ่งกันง่าย มีมูลค่าเทียบเท่ากับยาล้ำค่าอายุเท่ากันชนิดอื่นอย่างน้อยถึงสิบต้น มันช่วยบำรุงหยางและเสริมโลหิต เจ้าเพิ่งทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรมาได้เพียงเดือนกว่ามิใช่หรือ พอดีเลย มันสามารถช่วยเจ้าบำรุงพลังเลือดลมและเคี่ยวกรำร่างกายได้"

"แน่นอนว่าเจ้าก็อย่าได้คิดไปเก็บคนเดียวเด็ดขาดล่ะ มันอันตรายมาก ข้างในมีราชันแมงมุมสี่ปีกอยู่ตัวหนึ่ง"

หลี่เหวยอีมองออกว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่เริ่มหวั่นไหวเข้าจริง ๆ แล้ว พลันเริ่มกังวลว่าตนเองจะถูกเขี่ยทิ้ง จึงกล่าวต่อว่า "ข้าจะกลับไปที่นั่นอีกแน่นอน หากโยวฉงหรงต้นนั้นถูกเก็บไป ย่อมต้องเป็นฝีมือเจ้าแน่ ถึงตอนนั้นข้าจะไปฟ้องอิ่นจวิน... เจ้าลองเก็บไปคิดดูก่อนแล้วกัน..."

อิ่นที่ยี่สิบสี่จ้องมองแผ่นหลังของหลี่เหวยอีที่กำลังแบกเรือเดินจากไป บนหน้าผากพลันปรากฏเส้นดำผุดขึ้นเต็มไปหมด

กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว ผู้เข้ารับการทดสอบที่ยังไม่รู้เลยว่าจะรอดไปถึงเดือนหน้าได้หรือไม่ กลับกล้ามาข่มขู่คนเร้นลับเนี่ยนะ

ซุ้มประตูของสำนักเร้นลับตั้งอยู่ลึกเข้าไปกว่าทิศทางของหน้าผาหินพลังจิตและโรงโอสถอาหาร โดยมีชายชราชุดดำคนหนึ่งเฝ้าอยู่ เขาก็เหมือนกับผู้เฒ่าต้มอาหารโอสถ ทั้งคู่ล้วนเป็นคนเร้นลับจากรอบหกสิบปีก่อน

เมื่อหลี่เหวยอีพบหน้า ย่อมต้องเอ่ยเรียกคารวะอย่างนอบน้อมว่า "ผู้อาวุโส"

"ตึง!"

เขาวางเรือที่แบกไว้บนบ่าลง

ชายชราเฝ้าประตูเห็นซากแมงมุมและใยแมงมุมเต็มลำเรือ แววตาก็ฉายประกายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอันใด มอบยาล้ำค่าสามต้นแลกเปลี่ยนให้แก่เขา

มันคือหญ้าอิ๋นเชี่ยวอายุสองร้อยปีจำนวนสามต้น สามารถช่วยเคี่ยวกรำเส้นรอยสีเงินได้

หลี่เหวยอีขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามว่า "มียาล้ำค่าที่ช่วยเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองหรือไม่"

ชายชราเฝ้าประตูมีวุฒิภาวะสูงส่ง มิใช่สิ่งที่แม่หนูน้อยอย่างอิ่นที่ยี่สิบสี่จะเทียบเคียงได้ เขายิ้มพลางกล่าวว่า "ความทะเยอทะยานไม่เบาเลยจริง ๆ เส้นรอยสีทองนี้ถูกขนานนามว่าเป็นเส้นชีพจรมังกรในร่างของผู้ฝึกพลังยุทธ์ แม้จะเคี่ยวกรำออกมาได้เพียงเส้นเดียว ก็ส่งผลดีอย่างมหาศาลต่อการฝึกตนในขั้นห้าสมุทรและขั้นเต้าจ่งในภายภาคหน้า"

"สำนักเร้นลับมีเคล็ดการเคี่ยวกรำเส้นรอยทองอยู่ ทว่าต้องการความแข็งแกร่งของร่างกายเนื้อในระดับที่สูงยิ่ง ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนยากจะไปถึงขั้นนั้นได้"

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "ความแข็งแกร่งของร่างกายเนื้อต้องไปถึงระดับใดหรือ"

ชายชราเฝ้าประตูชี้ไปยังเสาเหล็กต้นหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนอกประตูเขา "นั่นคือเสาห้าสมุทร อาวุธหนักเนื้อแน่นยิ่งยวด หนักห้าพันห้าร้อยชั่ง มีเพียงผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรเท่านั้นที่สามารถยกมันขึ้นมาได้ด้วยพละกำลังกายเนื้อ หากเจ้าสามารถยกมันขึ้นมาได้ในขั้นหยงเฉวียน เจ้าก็มีคุณสมบัติที่จะเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทอง"

ผู้มีพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิดอย่างเหยาเจิ้งเซิงที่สามารถใช้กระบองเหล็กหนักพันชั่งเป็นอาวุธได้นั้น ความจริงแล้วต้องอาศัยพลังอาคมช่วยหนุนส่งจึงจะกวัดแกว่งได้ หากพึ่งพาเพียงพละกำลังกายเนื้อ การที่เขาจะแบกกระบองเหล็กพันชั่งก็มิใช่เรื่องง่ายดายแต่อย่างใด

นี่นับเป็นตัวตนระดับแถวหน้าในแง่พละกำลังกายเนื้อของขั้นหยงเฉวียนแล้ว!

หลี่เหวยอีก้าวเดินไปยังเสาห้าสมุทรสีดำต้นนั้น

มันมีความหนาเพียงเท่าท่อนแขน ส่วนที่โผล่พ้นพื้นดินยาวประมาณเจ็ดฉื่อ

"หลายปีมานี้ มีเพียงอิ่นที่เก้าเท่านั้นที่สามารถทำให้มันขยับเขยื้อนได้ตอนอยู่ขั้นเก้าตาน้ำพุ แม้แต่คนที่มีพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิดและมีรูปร่างใหญ่โตอย่างอิ่นที่ยี่สิบสามก็ยังเกือบไปไม่ถึง เจ้าดูสิ สนิมแทบจะเกรอะกรังหมดแล้ว... เมื่อครู่นี้... เจ้าทำมันขยับได้งั้นหรือ"

ชายชราเฝ้าประตูกำลังพูดพึมพำกับตนเอง ทันใดนั้นสุ้มเสียงพลันแปรเปลี่ยนเป็นสูงขึ้น ด้วยเพราะเขาแลเห็นชัดเจนว่าเสาห้าสมุทรถูกดึงถอนขึ้นมาเล็กน้อย

เขาสาวเท้าเร็วรี่เข้ามา "มิได้ใช้พลังอาคมใช่หรือไม่"

หลี่เหวยอีส่ายหน้า พลางก้มมองคราบสนิมเหล็กบนฝ่ามือ "ด้วยพละกำลังกายเนื้อของข้าในยามนี้ยังยกมันไม่ขึ้น รอให้ข้ากินอาหารโอสถ เคี่ยวกรำร่างกายอีกสักหนึ่งถึงสองเดือนก่อนเถิด"

เขารู้สึกผิดหวังอยู่บ้างจึงหมุนตัวจากไป

ชายชราเฝ้าประตูยืนเหม่อลอยไปชั่วขณะ ยื่นมือออกไปจับเสาห้าสมุทรแล้วลองยกขึ้นเพื่อทดสอบน้ำหนัก

หนักห้าพันห้าร้อยชั่งจริง ๆ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

"เฮ้ย เดี๋ยวก่อนสิ..."

ชายชราเฝ้าประตูจ้องมองแผ่นหลังของหลี่เหวยอี รอยย่นบนหน้าผากย่นยู่เข้าหากัน พึมพำกับตนเองว่า "มิใช่ว่าเจ้าเพิ่งทำมันขยับได้หรอกหรือ แล้วจะมาผิดหวังอะไรกัน"

...

เมื่อกลับมาถึงถ้ำพักผาป่าต้นเลือด หลี่เหวยอีนำโยวฉงหรงสีแดงชาดออกมากินครึ่งชั่ง ความผิดหวังในใจพลันสลายหายไปอย่างรวดเร็ว จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันเปี่ยมล้นฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง

"ความได้เปรียบของเราเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ แล้ว! อิ่นที่เก้าสามารถทำให้เสาห้าสมุทรขยับได้ในขั้นเก้าตาน้ำพุ ทว่าข้ากลับต้องเปิดถึงแปดตาน้ำพุจึงจะทำได้"

"ยังดีที่โยวฉงหรงสามารถเสริมสร้างชี่โลหิตและเคี่ยวกรำร่างกายเนื้อได้ หากเป็นของอายุห้าร้อยปีจะบำรุงได้ไม่เร็วพอหรือไม่นะ"

หลี่เหวยอิตระหนักดีว่าตนเองใช้เวลาบำเพ็ญเพียรสั้นเกินไป และเริ่มต้นเคี่ยวกรำร่างกายเนื้อช้าเกินไป

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เข้าไปในพระบรมสารีริกธาตุ เพื่อสอบถามอาจารย์ไหเรื่องการเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทอง

"เจ้าคิดจะทะลวงตาน้ำพุที่สิบเสินเชวียหรือ" จู่ ๆ อาจารย์ไหก็เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

หลี่เหวยอีชะงักงัน "ยังมีตาน้ำพุที่สิบอีกหรือ"

อาจารย์ไหกล่าวว่า "ตาน้ำพุที่สิบจัดเป็นเรื่องเล่าขาน อย่างน้อยข้าก็ไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดทะลวงผ่านได้จริง แต่พวกผู้มีพรสวรรค์เลิศล้ำทั้งหลายที่เคี่ยวกรำเส้นรอยสีทอง ส่วนใหญ่ต่างก็วาดฝันเช่นนี้ ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายกลับเป็นการสิ้นเปลืองวันเวลาอันมีค่ายิ่ง พลาดช่วงอายุที่ดีที่สุดในการเปิดทะเลสมุทรไปโดยเปล่าประโยชน์ ได้ไม่คุ้มเสีย"

จากนั้นอาจารย์ไหจึงอธิบายให้หลี่เหวยอีฟังอย่างละเอียด "ยิ่งอายุน้อย การเปิดห้าสมุทรก็ยิ่งง่ายดาย เมื่อคนเราอายุพ้นสามสิบปี สภาพร่างกายจะค่อย ๆ ถดถอยลง มีเพียงการบรรลุขั้นเต้าจ่งเท่านั้นจึงจะรักษาเสถียรภาพหยุดยั้งแนวโน้มความถดถอยนี้ได้ และต้องฝึกสำเร็จขั้นอายุวัฒนะจึงจะสามารถพลิกผันสภาพชีวิตได้"

"กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่มีพรสวรรค์ระดับสูงสุด... หรือก็คือผู้ฝึกพลังยุทธ์ระดับผู้สืบทอด จะต้องเปิดห้าสมุทรและทะลวงสู่ขั้นเต้าจ่งให้ได้ก่อนอายุสามสิบปี ในอนาคตจึงจะสามารถรุดหน้าไปได้อย่างรวดเร็วและดุดัน เพื่อมุ่งสู่จุดที่สูงส่งและกว้างไกลยิ่งกว่า"

"เหวยอี แม้ว่าเจ้าจะเริ่มต้นช้ากว่าผู้อื่นทั้งหมด ทว่าความก้าวหน้ากลับรวดเร็วอย่างยิ่ง ย่อมสามารถลองเสี่ยงดูได้ แต่จงอย่าได้ยึดติดจนกลายเป็นความลุ่มหลง จนทำให้ตนเองต้องติดหล่มเป็นอันขาด"

หลี่เหวยอีเข้าใจความกังวลของอาจารย์ไห ยิ้มพลางกล่าวว่า "ในเมื่อตาน้ำพุที่สิบเลื่อนลอยไร้ตัวตนถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่นำมาคิดให้รกสมองก่อน ทว่าข้าได้ยินมาว่า เส้นรอยสีทองถูกขนานนามว่าเป็นเส้นชีพจรมังกรของผู้ฝึกพลังยุทธ์ หากเคี่ยวกรำสำเร็จย่อมบังเกิดผลดีมหาศาล"

อาจารย์ไหหัวเราะฮ่าๆ พลางกล่าวว่า "นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว! อาจารย์ไหของเจ้าเมื่อครั้งกระโน้น ที่สามารถก้าวขึ้นเป็นยอดฝีมือยุทธ์อาคมสิบอันดับแรกแห่งแดนหลิงเซียวได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองในร่างออกมาได้ถึงสิบแปดเส้น วางรากฐานอันมั่นคงไม่อาจทำลายได้สิบแปดสาย จึงรอดพ้นจากวิกฤตชีพจรขาดสะบั้นมาได้ตั้งหลายครา"

ในยุคสมัยของอาจารย์ทั้งสาม แดนหลิงเซียวมีอาณาเขตกว้างใหญ่ถึงสามร้อยมณฑล เจริญรุ่งเรืองและเข้มแข็งกว่าในยุคปัจจุบันไม่รู้ตั้งกี่เท่า

ตัวตนที่สามารถติดสิบอันดับแรกของสายยุทธ์อาคมในยุคนั้นได้ ย่อมทรงคุณค่ายิ่งกว่ายอดฝีมือระดับสูงสุดของพวกสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลในยุคนี้มากนัก

"หากเจ้าคิดจะเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทอง ข้าสามารถถ่ายทอดเคล็ดการเคี่ยวกรำสัตว์อสูรยักษ์เซียนโบราณปี้ฟางให้เจ้าได้ นี่เป็นสุดยอดวิชาประจำเผ่าของข้า" อาจารย์ไหกล่าว

เสียงของอาจารย์โลงดังขึ้น "เคล็ดการเคี่ยวกรำปี้ฟาง จำต้องอาศัยโลหิตสัตว์อสูรยักษ์เซียนโบราณปริมาณมหาศาลมาเกื้อหนุน ข้าแนะนำว่า ให้ฝึกฝนเคล็ดการเคี่ยวกรำชางหวังของเผ่าจิ่วหลีจะดีกว่า ชักนำแสงสว่างธรรมชาติแห่งฟ้าดินมาเคี่ยวกรำเส้นรอย ประจวบเหมาะกับที่เหวยอีสามารถอาศัยพระบรมสารีริกธาตุ ดูดซับแสงธรรมชาติปริมาณมหาศาลได้ ย่อมเร่งความเร็วในการเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองได้มากพอ"

"อันนี้... ก็นับว่าไม่เลวเลย ไม่ต้องเปลืองเงินทองมากมายด้วย"

หลี่เหวยอีเห็นพ้องกับวิธีของอาจารย์โลง แต่กล่าวต่อทันทีว่า "ทว่าแสงสว่างใต้พิภพมืดสลัวยิ่ง ลำพังเพียงแสงเรืองรองจากพืชเปล่งแสงเหล่านั้นเกรงว่าจะไม่พอ ดูท่าคงต้องรีบเป็นคนเสินอิ่นให้ได้โดยเร็ว เพื่อกลับขึ้นสู่พื้นดิน แล้วหาแดนร้างไร้ผู้คนที่มีแสงสว่างเพียงพอสักแห่งปิดด่านฝึกตน"

อาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าวว่า "เหวยอี หากเจ้ารีบฝึกฝนเปลวประกายฟางชุ่นในแดนวิญญาณหว่างคิ้วให้กลายเป็นเปลวเพลิงสว่างฟางชุ่นได้โดยเร็ว ไม่แน่ว่า ดาวเส้าหยางอาจเป็นสถานที่ปิดด่านเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองที่ดีที่สุดของเจ้าก็ได้"

เปลวเพลิงสว่างฟางชุ่น คือขั้นที่สามของผู้ใช้วิชาจิต หลีหลิงในครานั้นก็อยู่ในขั้นนี้ พลังการต่อสู้เทียบเคียงได้กับผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นเจ็ดตาน้ำพุ

หลี่เหวยอีรีบเอ่ยถาม "อาจารย์ป้ายวิญญาณหมายความว่าอย่างไรหรือ"

"ข้าเองก็บอกได้ไม่ชัดเจน ไม่อาจยืนยันได้แน่นอน แต่หลังจากระดับพลังจิตของเจ้าทะลวงจากเปลวไฟฟางชุ่นมาเป็นเปลวประกายฟางชุ่นในยามนี้ มิติโคลนเลือดก็ขยายใหญ่ขึ้นถึงหนึ่งเท่าตัว หากทะลวงระดับขั้นได้อีกครั้ง ที่นี่จะต้องเกิดความเปลี่ยนแปลงยิ่งขึ้นไปอีกแน่" อาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าว

อาจารย์โลงกล่าวว่า "ไม่ต้องรีบร้อน เดินไปพร้อมกันทั้งสองทางก็สิ้นเรื่อง เจ้ายังคงรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดีก่อนเถอะ"

...

มีหลายคนอยากเห็นอะไรอย่างเคาะค้อนตัดสิน เหยาอินก้องกังวาน... พวกเจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไร