ตอนที่ 80 พญาแมงมุมสี่ปีก

หลี่เหวยอีมีหรือจะยอมทิ้ง เขาเอ่ยขึ้นว่า "ยาล้ำค่าส่งกลิ่นหอมของยาออกมา แล้วกลิ่นกายบนตัวเจ้าจะจัดการอย่างไร เจ้าควรจะคิดถึงเรื่องนี้ให้รอบคอบตั้งแต่ก่อนเริ่มการทดสอบแล้ว"

เหยาอินกำลังไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ทว่ากลับเห็นหลี่เหวยอีหยิบผ้าดำผืนใหญ่ผืนหนึ่งออกมา ห่อหุ้มโย่วฉงหรงสีแดงชาดเอาไว้ด้านใน พริบตานั้น แสงสว่างและกลิ่นหอมทั้งหมดพลันถูกปกปิดจนมิดชิด

มันคือธงผี

หลี่เหวยอีมุดตัวเข้าไปด้านในด้วยเช่นกัน เตรียมจะอาศัยธงผีซ่อนตัวผ่านการทดสอบครั้งนี้ไปตรงๆ

หลังคิดดูแล้ว เขาก็โผล่ศีรษะออกมา มองไปยังแม่หนูน้อยที่นั่งตาค้างอยู่ตรงหัวเรือแล้วเอ่ยถาม "เจ้าอยากจะมุดเข้ามาหลบด้วยไหม"

เหยาอินส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ หันหน้าหนีไปอีกทาง

"เอาเถอะ เจ้าก็พยายามเก็บงำไอพลังให้ดี อย่าได้ล่อแมงมุมขาวปีกบินมาเชียวล่ะ!" หลี่เหวยอีมุดกลับเข้าไปในธงผีอีกครั้ง พลางลอบคำนวณอยู่ในใจ

ก่อนหน้านี้เขาแกล้งร่วงลงมาจากกลางเวหา เผยจุดอ่อนเพื่อหยั่งเชิงดูว่าเหยาอินจะฉวยโอกาสลงมือสังหารเขาหรือไม่ หากนางลงมือ หลี่เหวยอีก็จะไม่ลังเลที่จะกำจัดนางทิ้งก่อน

ยามนี้ก็เช่นกัน

หลี่เหวยอีดูเหมือนจะห่อตัวอยู่ในธงผีโดยไร้การป้องกัน ทว่าแท้จริงแล้วกลับเฝ้ารอให้นางซัดฝ่ามือออกมาตลอดเวลา

'อายุเพิ่งจะสิบห้าปี แถมดูปราดเดียวก็รู้ว่าได้รับการประคบประหงมปกป้องมาเป็นอย่างดีแต่เล็ก ต่อให้แสร้งทำเป็นเย็นชาเพียงใด ลึกๆ แล้วก็ยังใจอ่อนอยู่ดี จิตใจเช่นนี้ ต่อให้นางจะมีกายเซียนบริสุทธิ์ ก็ใช่ว่าจะเอาชีวิตรอดไปจนถึงที่สุดได้'

'ช่างเถอะ ข้าไม่ลงมือแล้วดีกว่า ปล่อยให้พวกที่เปิดแปดตาน้ำพุกับเก้าตาน้ำพุจัดการเถอะ คนพวกนั้นคงจะมองกายเซียนบริสุทธิ์เป็นศัตรูอันดับหนึ่งแน่'

หลี่เหวยอีกัดโย่วฉงหรงไปหนึ่งคำ แล้วเริ่มเคี้ยวกิน

ยาล้ำค่าอายุห้าร้อยปีช่างแตกต่างอย่างแท้จริง พอกลืนเข้าปากก็ละลายทันที ดุจได้ดื่มด่ำน้ำทิพย์สุราสวรรค์ กลิ่นหอมระยิบระยับอบอวลทั่วปาก กระแสความอบอุ่นของฤทธิ์ยาแผ่ซ่านจากริมฝีปากและลิ้นแล่นลงสู่ท้อง ก่อนจะกระจายออกไปทั่วร่าง

หลี่เหวยอีรู้สึกอบอุ่นสบายไปทั้งตัว ราวกับกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน

ผ่านการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากมาหนึ่งเดือน ปราการของตาน้ำพุที่แปดก็ถูกขัดเกลาจนบางเฉียบ อาจทะลวงผ่านไปได้ทุกเมื่อ

สำหรับผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่เปิดแปดตาน้ำพุ นอกจากเคี่ยวกรำเส้นรอยแล้ว สิ่งที่ยากที่สุดแท้จริงแล้วคือการเบิกจุดเฟิงฝู่

จุดเฟิงฝู่คือโลกกำเนิดภายในที่คล้ายกับแดนวิญญาณหว่างคิ้ว หรือกล่าวได้ว่าเป็นทะเลลมปราณขนาดย่อม

หลี่เหวยอีมีสมบัติล้ำค่าเชิงมิติอย่างพระบรมสารีริกธาตุ จึงสามารถช่วยเบิกโลกกำเนิดภายในร่างได้ ดังนั้นความยากขั้นสุดท้ายจึงเท่ากับไม่มีความยากใดๆ เลย

รอให้เปิดแปดตาน้ำพุได้แล้ว ค่อยเริ่มจัดการหลีชิงก่อน จากนั้นค่อยไปลองดูความยากของภาพจิตรกรรมฝาผนังพลังจิต

อย่างไรเสียก็มีจดหมายของอาจารย์โลง ราวกับมีกระบี่อาญาสิทธิ์อยู่ในอก หลี่เหวยอีจึงรู้สึกว่าตนเองสามารถทำตัวใจกล้าขึ้นมาหน่อยได้ เขาเป็นถึงผู้สืบทอดของประมุขเผ่าจิ่วหลีเมื่อหนึ่งพันปีก่อน จะโดดเด่นสะท้านฟ้าสักหน่อยก็สมเหตุสมผลดี

เหยาอินนั่งอยู่ตรงหัวเรือตามลำพัง ดวงตางามดั่งอัญมณีสีมรกตทอดมองสองฝั่งลำน้ำ ระแวดระวังภัยอย่างจดจ่อเต็มที่ และแน่นอนว่านางก็ระแวงหลี่เหวยอีอยู่ด้วยเช่นกัน

ครั้นเวลาค่อยๆ ผ่านไป

บนลำน้ำเริ่มปรากฏใยแมงมุมหนาทึบ บางส่วนถักทอเป็นตาข่าย ขวางลำเรือไว้จนไม่อาจแล่นต่อไปได้

เหยาอินเหลือบมองเจ้าคนในผ้าดำแวบหนึ่ง ท้ายที่สุดก็ไม่ได้คิดจะพึ่งพาเขา จึงหยิบกริชอาคมที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา แล้วค่อยๆ ตัดตาข่ายแมงมุมอย่างระมัดระวังไปเรื่อยๆ

ใยแมงมุมเหล่านี้มีความเหนียวแน่นเป็นเลิศ ยิ่งกว่าใยของแมงมุมกระดองเสียอีก สามารถนำไปทอเป็นเสื้อคลุมเกราะยุทธ์ หรือหลอมเป็นเชือกอาคมระดับต่ำได้

แต่ ณ ที่แห่งนี้ มันกลับอันตรายอย่างยิ่ง

หากถูกพันธนาการเข้าไปเมื่อใด ก็แทบไม่มีทางหนีรอดได้เลย

ความเร็วในการแล่นของเรือพายลำน้อยจึงเชื่องช้าลงอย่างถึงที่สุด

นางมองเห็นว่าในใยแมงมุมมีโครงกระดูกมนุษย์ติดอยู่มากมาย แขวนห้อยหัวอยู่เหนือน้ำ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าจะต้องเป็นผู้เข้ารับการทดสอบเจ็ดตาน้ำพุในอดีตอย่างแน่นอน

ส่วนบนฝั่งแม่น้ำที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร มีก้อนกลมสีขาวขนาดเท่ากำปั้นอยู่เป็นหย่อมๆ ล้วนมีปีกบางใส จึงเห็นได้ชัดว่าเป็นแมงมุมขาวปีกบินที่กำลังหลับใหลอยู่

ภาพตรงหน้าทำให้เหยาอินตึงเครียดถึงขีดสุด ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าหากปลุกพวกมันให้ตื่นขึ้นมาทั้งหมด จะเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด

อีกด้านหนึ่ง หลี่เหวยอีนอนอยู่บนเรือพลางเดินเคล็ดการหายใจอวี้ซวี จมดิ่งอยู่ในการฝึกตนอย่างสมบูรณ์

ผ่านไปราวครึ่งวัน

เรือหยุดนิ่งสนิท ไม่แล่นไปข้างหน้าอีก

ความเปลี่ยนแปลงผิดปกติภายนอกปลุกหลี่เหวยอีที่กำลังฝึกตนให้ตื่นขึ้น เขานึกสงสัยว่าเหตุใดเหยาอินถึงหยุดเรือ?

ทันใดนั้น

จากนอกผืนธงผี มีเสียงครางแผ่วเบาที่พยายามสะกดกลั้นดังแว่วเข้ามา เสียงนั้นค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นทรมาน ลมหายใจกระชั้นถี่ และส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

"เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ"

หลี่เหวยอีดันตัวออกมาจากธงผี จ้องมองเหยาอินที่ขดตัวสั่นเทาอยู่ตรงหัวเรือไม่หยุด

แสงสลัวเกินไป มองไม่ออกว่านางกำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่

หลี่เหวยอีสังเกตไปรอบๆ พบว่าเหนือศีรษะมีใยแมงมุมขึงแน่นขนัด มีแมลงร้ายแมงมุมขาวที่กำลังหลับใหล รวมถึงโครงกระดูกแห้งที่ห้อยหัวอยู่อีกหลายร่าง เขาแอบสูดหายใจลึกอย่างตระหนก "เจ้าอย่าส่งเสียงดังเกินไปนัก ถ้าปลุกพวกมันตื่นขึ้นมา วันนี้ทั้งข้าและเจ้าคงได้ถูกแขวนขึ้นไปบนนั้น แล้วโดนแทะเนื้อหนังจนเกลี้ยงเป็นแน่"

ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ไร้เสียงตอบรับ

เมื่อสังเกตเห็นว่าสภาพของเหยาอินดูผิดปกติอย่างยิ่ง หลี่เหวยอีจึงค่อยๆ คลานออกมาจากธงผีด้วยความระมัดระวัง

นางขดตัวแน่นเหมือนลูกแมวริมทางในฤดูหนาว ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่ากำลังเผชิญกับความเจ็บปวดทรมานเพียงใด เสียงครวญครางจึงยากจะสะกดกลั้นไว้ได้

"ไฉนถึงได้เย็นเฉียบเช่นนี้"

หลี่เหวยอีเพิ่งจะขยับเข้าใกล้นาง ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก นิ้วมือของเขายื่นไปแตะที่หน้าผากและพวงแก้มของนางเบาๆ จากนั้นก็แตะไปที่แขน ผิวพรรณทั่วทั้งร่างของนางเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็ง

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ บนผิวหนังมีรอยแตกลายน้ำแข็งเกิดขึ้นอย่างหนาแน่น

หลี่เหวยอีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง แต่เสียงครางของนางดังขึ้นเรื่อยๆ แมงมุมขาวปีกบินรอบด้านก็เริ่มขยับไหวเบาๆ แล้ว

ตามหลักการแล้ว หากอาศัยจังหวะนี้ฟันกระบี่เดียวปลิดชีพนางเสีย ก็จะหมดปัญหาไปตลอดกาล

แต่นางเองก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ฉวยโอกาสลงมือตอนที่เขาเพลี่ยงพล้ำ หลี่เหวยอีจึงย่อมไม่มีทางทำเรื่องฉวยโอกาสซ้ำเติมคนเช่นนั้นเด็ดขาด

"ช่างเถอะ คิดเสียว่านางเป็นไม้เบสบอลอันนั้นก็แล้วกัน! จะให้หักมันทิ้งด้วยมือตัวเอง ยังไงก็ทำใจไม่ลงอยู่ดี"

หลี่เหวยอียกร่างของเหยาอินขึ้น แล้วยัดทั้งตัวนางเข้าไปในธงผี ให้นางกอดโย่วฉงหรงที่แผ่ความร้อนระอุเอาไว้แน่น แน่นอนว่ายังป้อนใส่ปากนางไปคำหนึ่งด้วย จะผ่านพ้นไปได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนางเองแล้ว

เมื่อห่อธงผีไว้อย่างแน่นหนา เสียงครางอู้อี้เหมือนมีอะไรอมอยู่ในปากจากด้านในก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยินในทันที

หลี่เหวยอีชักกระบี่มังกรเหลืองออกมา นั่งลงตรงหัวเรือ กำลังคิดจะตัดใยแมงมุมที่ขวางเส้นทางน้ำ

ด้านหลังพลันมีเสียงร้องประหลาดดังขึ้น

โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาหมุนตัวตวัดกระบี่ฟันกลับหลังไปทันที ตัดใยแมงมุมสีขาวที่พุ่งเข้ามาจนขาดสะบั้น

"กู๊กู๊!"

แมงมุมขาวปีกบินขนาดเท่ากำปั้นตัวหนึ่ง ไต่หนีไปตามเส้นใยแมงมุมที่อยู่ห่างออกไปหลายวาอย่างรวดเร็วแล้วหายลับไป

ทว่าเสียงร้องจากปากของมัน กลับปลุกก้อนกลมสีขาวที่หลับใหลอยู่สองฝั่งลำน้ำให้ตื่นขึ้นทั้งหมด พวกมันพากันเงยหน้าขึ้นทีละตัว เผยให้เห็นดวงตาสีแดงคล้ำ แน่นขนัดดั่งทะเลดวงดาราสีเลือด

"บัดซบ"

หลี่เหวยอีไม่มัวระมัดระวังอีกต่อไป คิดเพียงจะหนีออกไปให้พ้นในทันที จึงโคจรฝ่าชี่กระตุ้นกระบี่มังกรเหลือง ฟันสะบั้นไปข้างหน้าอย่างดุดันเพื่อเปิดทาง

เพียงแตะถูกประกายกระบี่สีเหลือง ใยแมงมุมทั้งหมดก็ละลายสลายไปในพริบตา

"ซู่ว! ซู่ว! ซู่ว..."

ใยแมงมุมนับไม่ถ้วนพุ่งเป้าเข้าใส่เขา มาจากทั่วทุกทิศทุกทาง

"กระบี่หยูอี้เฉียนคุน"

หลี่เหวยอีร่ายกระบวนท่ากระบี่ที่สองในสิบสองส่านโส่วสำนักฉ่าน ระเบิดขอบเขตพลังแห่งกฎสวรรค์ผสานอาคมออกมา

พอกระบวนท่ากระบี่ถูกใช้ออก หนึ่งกระบี่ก็แปรเปลี่ยนเป็นร้อยกระบี่

เงากระบี่ดั่งสายฝนกระหน่ำ ป้องกันได้อย่างแน่นหนาไร้ช่องโหว่

ใยแมงมุมทั้งหมดล้วนถูกตัดขาดสะบั้น

ทว่าใยแมงมุมที่ถาโถมเข้ามากลับมีมากกว่าเดิม และยังมีแมงมุมขาวบางส่วนกระพือปีกบินโฉบตรงเข้ามาบนเรือ

ชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งถ้ำแมงมุมก็เต็มไปด้วยเสียงร้องระงม แมงมุมขาวบินว่อนเต็มฟ้า ปีกเยื่อบางๆ คมกริบดั่งใบมีด

หลี่เหวยอีต้านรับไว้ได้เพียงชั่วหนึ่งลมหายใจ ก็รีบปล่อยราชาผีเสื้อปีกหงส์เจ็ดตัวในกระบอกแมลงด้านหลังออกมา เข้าห้ำหั่นต่อสู้กับฝูงแมงมุมขาวที่บินกรูเข้ามา

เมื่อผ่อนแรงได้จังหวะหายใจ เขาก็รีบตัดใยแมงมุมที่ติดอยู่ตามตัวออกทั้งหมด แล้วรุดไปที่หัวเรือ มือหนึ่งกวัดแกว่งกระบี่เปิดทาง อีกมือหนึ่งคว้าไม้พายจ้วงน้ำอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นเพียงผู้มีพลังบำเพ็ญเจ็ดตาน้ำพุ ไม่อาจปล่อยฝ่าชี่มาขับเคลื่อนเรือไม้เหมือนอย่างอิ่นที่ยี่สิบสี่ได้

นั่นเป็นวิถีทางของขั้นห้าสมุทรเท่านั้น

ยังดีที่เรือแล่นตามกระแสน้ำ ความเร็วจึงสูงยิ่ง

"พวกเจ้าไม่ใช่ระดับตี้หวงหรอกหรือ เผชิญหน้ากับแมลงร้ายระดับพลทหารพวกนี้ แค่ปล่อยไอปราณออกมาสายเดียวก็สยบพวกมันได้แล้วไม่ใช่รึไง" หลี่เหวยอีไม่ค่อยพอใจกับผลงานของราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวนัก

พลันนั้นก็มีราชาผีเสื้อปีกหงส์สามตัวหยุดประท้วง ไม่ยอมขยับ

หลี่เหวยอีจึงรีบกล่าวขึ้นว่า "ข้ามีโย่วฉงหรงอายุห้าร้อยปีอยู่เป็นร้อยจิน ใครฆ่าแมลงร้ายได้มากที่สุดก็จะได้แบ่งไปมากที่สุด ข้ากำลังนับให้พวกเจ้าอยู่นะ..."

ราชาผีเสื้อปีกหงส์สามตัวที่หยุดประท้วงรีบบินทะยานขึ้นอีกครั้ง ร่างกายเปล่งประกายแสงหลากสีระเบิดออกมา สภาวะการต่อสู้พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด บินโฉบเข้าสังหารฝูงแมงมุมขาวอย่างดุเดือด

ซากแมลงร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน

"กู๊กู๊!"

เสียงร้องทุ้มต่ำและดังกังวานยิ่งสายหนึ่ง พลันดังแว่วออกมาจากส่วนลึกของถ้ำฝั่งขวามือ

หลี่เหวยอีตื่นตัวระวังภัยในทันที เขาพบว่าในส่วนลึกของถ้ำมีต้นโย่วฉงหรงต้นหนึ่งเปล่งแสงสีม่วงเรืองรองเติบโตอยู่ ห่างจากลำน้ำไปหลายสิบจ้าง

นั่นหมายความว่าอายุของมันยาวนานถึงแปดเก้าร้อยปีแล้ว อีกไม่ไกลก็จะเป็นสมุนไพรภูตพันปี

"เติบโตอยู่ในแดนทดสอบนี้มาแปดเก้าร้อยปี กลับไม่เคยถูกเก็บไปงั้นหรือ"

ขณะที่หลี่เหวยอีกำลังสงสัยในใจ ก็เห็นแมงมุมขาวขนาดเท่าใบหน้าคนตัวหนึ่งคลานออกมาจากแสงของยาล้ำค่าสีม่วง บนหลังของมันงอกปีกโลหิตสี่ปีก

เสียงร้องทุ้มต่ำดังกังวานนั่นดังออกมาจากปากของมันนี่เอง

"ซ่า!"

แมงมุมขาวขนาดเท่าอ่างล้างหน้าขยับแปดขาพร้อมกัน ความเร็วรวดเร็วดั่งเงาแสง พุ่งตรงมายังเรือเล็กลำน้อยในแม่น้ำ

"ราชันแมงมุมตัวนี้ไม่ใช่ระดับพลทหารแน่นอน!"

หลี่เหวยอีเรียกตราประทับเหล็กดำออกมาโดยไม่ลังเล แล้วใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าใส่อย่างแรง

"เปรี้ยง!"

เสียงอัสนีบาตกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งถ้ำ ประกายสายฟ้าพวยพุ่งออกไปดุจอสรพิษแสง

ราชันแมงมุมที่กระพือปีกทั้งสี่บินเข้ามาไม่หลบไม่เลี่ยง มันพ่นลำแสงสีเลือดสายหนึ่งออกจากปาก ปะทะเข้ากับอสรพิษสายฟ้าอย่างจัง และสามารถต้านทานเอาไว้ได้

ปีกทั้งสี่กระพือสร้างกระแสลมรุนแรง และพุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

สีหน้าของหลี่เหวยอีเปลี่ยนไปฉับพลัน เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย

เขานำกระดิ่งอูฐชั่วร้ายออกมาแล้วโคจรฝ่าชี่กระตุ้นการทำงาน

ไม่สนใจเลยว่าตนเองจะถูกจิตชั่วร้ายครอบงำหรือไม่ ได้แต่เขย่ามันอย่างบ้าคลั่ง

"วูบ!"

อูฐยักษ์กึ่งโปร่งแสงตัวหนึ่งปรากฏขึ้นบนเรือ พุ่งเข้าชนราชันแมงมุมสี่ปีกที่บินมาถึงตรงหน้า การโจมตีนี้ชนจนราชันแมงมุมกระเด็นถอยกลับไปได้ในที่สุด

ทว่าในชั่วพริบตา ราชันแมงมุมสี่ปีกก็หวนกลับมาอีกครั้ง พร้อมเสียงร้องที่ดุร้ายเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม

"เลิกฆ่าได้แล้ว! รีบดันเรือหนีไปจากที่นี่เร็วเข้า"

หลี่เหวยอีใช้พลังจิตออกคำสั่งแก่ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัว แม้ร่างกายของพวกมันจะเล็ก แต่มีพละกำลังมหาศาลและความเร็วสูงยิ่ง

อาจเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากกระดิ่งอูฐชั่วร้าย ห้าตัวในนั้นจึงเข่นฆ่าจนบ้าคลั่ง มีเพียงสองตัวที่เชื่อฟังคำสั่งและบินไปดันเรือ

"กริ๋ง กริ๋ง!"

เขาเขย่ากระดิ่งอูฐชั่วร้ายอีกครั้ง ใช้อูฐยักษ์ผลักดันราชันแมงมุมสี่ปีกให้ถอยร่นไปเป็นครั้งที่สอง

ฝ่าชี่ในกายสูญเสียไปมหาศาล หลี่เหวยอีรู้ดีว่าตนเองคงยันไว้ได้ไม่นาน แน่นอนว่าเขายังมีไพ่ตายอยู่อีกใบ นั่นคือพระบรมสารีริกธาตุบนปลาไท่จี๋ของเต้าจู่

แต่ราชันแมงมุมสี่ปีกมีความเร็วสูงเกินไป และเขาต้องอยู่ในระยะสามจ้างเท่านั้นถึงจะดูดมันเข้าไปในมิติโคลนโลหิตได้

ช่วงเวลาจังหวะนั้นสั้นมาก หากช้าไปเพียงเสี้ยววินาที ร่างกายของเขาก็จะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ แต่หากเร็วไปเพียงนิดเดียว ก็ไม่อาจดูดมันเข้าไปได้

อีกทั้งอาจารย์ทั้งสามท่านยังอยู่ในมิติโคลนโลหิต การดูดราชันแมงมุมเข้าไปตัวหนึ่งย่อมเป็นอันตรายต่อพวกเขาเช่นกัน

"อย่าบีบให้ข้าต้องผสานตาน้ำพุทำลายปราการนะ"

หลี่เหวยอีไม่อยากใช้วิธีที่อันตรายเช่นนี้ในการทะลวงตาน้ำพุที่แปดเลยแม้แต่น้อย

แม้เรือเล็กจะแล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทว่าราชันแมงมุมสี่ปีกกลับตามติดไม่ลดละ หลังจากขับไล่มันไปเป็นครั้งที่สาม ร่างกายของหลี่เหวยอีก็เกิดปัญหาใหญ่ ไม่เพียงแต่มีเสียงกระดิ่งดังก้องในหัว ยันต์หกตัณหาที่หน้าอกก็เริ่มส่องแสงกะพริบตามไปด้วย ร่างกายทั้งร่างร้อนผะผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ช่างเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ ๆ ยันต์หกตัณหาดันมากำเริบในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

"กู๊กู๊!"

ราชันแมงมุมสี่ปีกนำฝูงแมงมุมขาวจำนวนมากบินไล่ตามมาด้วยความเร็วสูงสุด

ไหนเลยจะมีเวลาไปควานหายาเม็ดได้ทัน

ดวงตาของหลี่เหวยอีเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ภายใต้กระดิ่งอูฐชั่วร้าย ยันต์หกตัณหา และวิกฤตความเป็นความตายตรงหน้า อารมณ์ทั้งหมดของเขาถูกจุดระเบิดขึ้น แผดเสียงคำรามลั่น "ฆ่า!"

จิตชั่วร้ายแปรเปลี่ยนเป็นเจตจำนงแห่งการต่อสู้ เปลวเพลิงแห่งตัณหาแผดเผาโลหิตจนเดือดพล่าน กลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดไปสิ้น

เขาควบขี่อูฐกึ่งโปร่งแสง กวัดแกว่งกระบี่มังกรเหลือง พุ่งทะยานออกจากเรือเล็ก เหยียบย่ำลงบนแม่น้ำโลหิต เปิดฉากโต้กลับฝูงแมงมุมด้านหลังอย่างดุดัน

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะกลายสภาพเป็นเส้นรอยแสงห้าสีเจ็ดสายพุ่งตามไปทันที

บนแม่น้ำโลหิต การต่อสู้อลหม่านระเบิดขึ้น สังหารฟาดฟันกันจนฟ้าดินมืดมัว

"ปัง! ปัง..."

หลี่เหวยอีกวัดแกว่งกระบี่ด้วยสองมือ เข้าปะทะกับราชันแมงมุมสี่ปีกอย่างดุเดือด บาดแผลตามร่างกายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากการถูกปีกแมงมุมอันคมกริบเชือดเฉือน ทว่ายิ่งสู้เขากลับยิ่งกระปรี้กระเปร่า สติและการรับรู้เริ่มกลับมาแจ่มชัดขึ้นทีละน้อย

"นี่ข้ากำลังต่อสู้แลกชีวิตกับราชันแมงมุมอยู่หรือนี่ ยังดีที่มีราชาผีเสื้อปีกหงส์เจ็ดตัวคอยช่วย ไม่อย่างนั้นข้าคงยืนหยัดไม่ได้นานขนาดนี้แน่ ที่แท้สิ่งที่เรียกว่าภรรยาพิทักษ์เต๋าก็เชื่อถือไม่ได้จริง ๆ ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายถึงเพียงนี้กลับไม่ยอมปรากฏตัว"

"ท้ายทอยปวดเหลือเกิน นั่นจุดเฟิงฝู่..."

หลี่เหวยอีพบว่าจุดเฟิงฝู่ที่ท้ายทอยปวดแปลบอย่างรุนแรง ราวกับมีเข็มเล่มหนึ่งทิ่มแทงอยู่ ในใจหาได้ตระหนกไม่ แต่กลับยินดีเป็นล้นพ้น

นี่คือสัญญาณบ่งบอกว่ากำลังจะเปิดตาน้ำพุได้แล้ว!

เขารีบตั้งสติสมาธิให้มั่น โคจรเคล็ดการหายใจ ทีละเล็กละน้อย พลังอาคมสายแล้วสายเล่าเริ่มเอ่อล้นออกมาจากจุดเฟิงฝู่

เขาใช้แสงจิตวิญญาณกระตุ้นพระบรมสารีริกธาตุโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชักนำพลังแห่งมิติอันนุ่มนวลส่งตรงไปยังจุดเฟิงฝู่

"ตูม!"

ชั่วครู่ต่อมา ขณะที่หลี่เหวยอีฟันกระบี่เข้าใส่ราชาแมงมุมสี่ปีก มิติภายในใต้จุดเฟิงฝู่พลันเปิดออก พลังอาคมอันบ้าคลั่งพวยพุ่งทะลัก ทำให้กระบี่นี้ของเขาระเบิดอานุภาพอันทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

......

วันสุดท้ายของตั๋วเดือนคูณสองแล้ว ใครที่ยังมีตั๋วเดือนอยู่ก็อย่าปล่อยให้เสียเปล่า ช่วยกันโหวตให้หน่อยนะครับ