ตอนที่ 79 แดนทดสอบเจ็ดตาน้ำพุ

โรงโอสถอาหารตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของป่าไม้ม่วง ภายในค่อนข้างกว้างขวาง มีโต๊ะหินและเก้าอี้หินกว่าสิบชุดจัดวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ

โอสถอาหาร!

มันเคี่ยวกลั่นขึ้นจากเลือดของสัตว์อสูรพิสดารกับสมุนไพรล้ำค่านับสิบชนิด รสชาติย่อมไม่อาจคาดหวังความเอร็ดอร่อยได้ กล่าวได้เพียงพอกลืนลงคอได้เท่านั้น

ทว่ากินไปเพียงหนึ่งเดือน พละกำลังและความแข็งแกร่งของร่างกายทุกคนกลับเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พลังกายเปี่ยมล้น กระปรี้กระเปร่า เรี่ยวแรงในกายราวกับไม่มีวันหมดสิ้น

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เหยาอินฝึกฝน "เพลงฝ่ามือวายุสวรรค์" วิชาแก่นแท้แห่งราชันโอสถที่นางเลือกไว้ในถ้ำพักทุกวัน เวลาหลับนอนในแต่ละวันไม่เกินสองชั่วยาม

ปราณฝ่ามือกระแทกหน้าผาหินดังสนั่นหวั่นไหว หลี่เหวยอีไม่อาจข่มตานอนได้เลย จึงจำต้องพลอยฝึกหนักอย่างเอาเป็นเอาตายไปพร้อมกับนางด้วย

ขั้นตอนการฝึกกระบวนท่ายุทธ์และการโคจรวิชาลมหายใจ ล้วนเป็นการหลอมเคี่ยวเส้นรอยภายในร่างกายเช่นเดียวกัน

อาศัยการเกื้อหนุนของโอสถอาหาร เหยาอินจึงสามารถทรมานร่างกายถึงขีดสุดเพื่อเค้นศักยภาพเนื้อหนังออกมาได้โดยไม่ต้องกลัวว่าร่างกายจะพังทลาย

ขอเพียงมีคนหนึ่งเริ่มต้นแก่งแย่ง ท่วงทำนองของทุกคนย่อมถูกชักนำให้เคลื่อนไหวตาม

หลีชิงกับผู้ฝึกพลังยุทธ์เบิกแปดตาน้ำพุอีกสี่คนต่างก็กำลังฝึกฝนวิชาแก่นแท้เก้าราชันที่ตนเลือกอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ตรงหุบเขาแม่น้ำหาดเงิน ฝั่งตรงข้ามของหุบเขาแม่น้ำ บรรดาผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นต่ำที่อายุน้อยกว่าก็เป็นเช่นเดียวกัน

ความพยายาม เป็นเพียงเงื่อนไขพื้นฐานที่ไร้ค่ายิ่งนักต่อความสำเร็จ

ทุกคนกำลังสู้สุดชีวิต และยิ่งเป็นการแย่งชิงเพื่อเอาชีวิตรอด

...

โอสถอาหารในวันนี้ค่อนข้างพิเศษ ในระหว่างการเคี่ยวมีกลิ่นหอมเข้มข้นโชยแตะจมูกออกมาไม่ขาดสาย

ภายในกระถางสัมฤทธิ์ที่ใช้เคี่ยวโอสถกำลังเดือดพล่าน ไอโอสถหลากสีคล้ายม่านหมอกห้าสีลอยกรุ่น แสงวิเศษส่องสว่างทั่วทั้งเรือนหิน แม้จะยังไม่ได้ลิ้มรส ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า วันนี้ในกระถางต้องใส่ยาล้ำค่าลงไปไม่น้อยเป็นแน่

เด็กหนุ่มมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้เบิกแปดตาน้ำพุและฝึกฝน "สามสิบหกขวานมารสวรรค์" เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กระถางสัมฤทธิ์ จึงหัวเราะขึ้น "พวกเจ้ากำลังตั้งตารออยู่หรือ สำนักเร้นลับยังนับว่ามีเมตตาอยู่บ้าง รู้ว่านี่เป็นมื้อสุดท้ายของพวกเจ้า จึงได้เคี่ยวโอสถอาหารชั้นดียิ่งขึ้นมาส่งพวกเจ้าเดินทาง"

เพียงแค่หนึ่งเดือน เขาก็ฝึกฝนขวานแรกของสามสิบหกขวานมารสวรรค์จนถึงขั้นกฎสวรรค์ผสานอาคม ทั้งยังหลอมเคี่ยวเส้นรอยสีเงินในร่างออกมาได้หลายสาย ย่อมฮึกเหิมลำพองใจเป็นธรรมดา

เมื่อผ่านไปหนึ่งปี เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าตนเองจะเติบโตขึ้นไปถึงระดับไหน

เด็กน้อยมนุษย์กลายพันธุ์ผู้เบิกห้าตาน้ำพุคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา "ยิ่งระดับการฝึกตนสูง ความอันตรายในการทดสอบก็ยิ่งมาก นี่จะเป็นมื้อสุดท้ายของใครกันแน่ ตอนนี้ยังยากจะบอกได้"

ผู้ที่นั่งอยู่ที่นี่ ทุกคนล้วนเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องเข่นฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง

ทุกคนจึงย่อมฟาดฟันคำพูดใส่กันอย่างไม่ลดละ ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งรักษามารยาทหรือทำเป็นปรองดองแม้แต่น้อย

...

ครั้นแสงวิเศษที่เอ่อล้นออกมาจากกระถางเปล่งประกายถึงขีดสุด ชายชราผู้เคี่ยวโอสถก็สั่งให้ทุกคนเดินเข้าไปตัก

โอสถอาหารไม่ได้จำกัดปริมาณ

ขอเพียงไม่นำออกไปและไม่กินทิ้งกินขว้าง จะกินได้มากเท่าใดล้วนขึ้นอยู่กับกระเพาะของแต่ละคน

มนุษย์กลายพันธุ์ที่มีร่างกายมหึมาย่อมได้เปรียบกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย ช่วยไม่ได้ ในระดับขั้นเดียวกัน พลังการต่อสู้ของมนุษย์กลายพันธุ์ก็แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาอยู่แล้ว

หลี่เหวยอียังคงทำตามความเคยชิน เขาตักใส่กะละมังมาหนึ่งใบให้ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวก่อน กะละมังที่ใช้มิได้เล็กไปกว่าของผู้ฝึกพลังยุทธ์มนุษย์กลายพันธุ์เลย ตลอดช่วงเวลานี้ ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวกินอย่างเต็มคราบ แทบจะอาศัยอยู่ในโรงโอสถอาหาร ร่างกายเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าตามคำกล่าวของท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณ พวกมันต้องเติบโตจนยาวสองนิ้ว พลังการต่อสู้ถึงจะเทียบเท่ากับผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทร

ตอนนี้ยาวอย่างมากแค่นิ้วครึ่งเท่านั้น

ร่างในชุดดำสามร่างเดินมาตามเส้นทางศิลาเขียวเบื้องล่างผาหินพลังจิต พวกเขามาถึงใจกลางลานฝึกยุทธ์ด้านนอกโรงโอสถอาหาร แล้วทอดสายตามองไปยังกลุ่มคนที่กำลังกินอาหารมื้อสุดท้าย

"ยี่สิบสี่ ได้ยินว่ารุ่นนี้คุณภาพสูงมาก เจ้าคิดว่าใครจะรอดไปได้จนถึงคนสุดท้าย" อิ่นที่ยี่สิบสามเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งหมี รูปร่างสูงใหญ่เช่นเดียวกับเหยาเจิ้งเซิง ซึ่งสูงใหญ่กว่ามนุษย์กลายพันธุ์ทั่วไปมาก ทั้งยังมีพละกำลังมหาศาลมาแต่กำเนิด

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวเรียบ ๆ "มีสองคนที่นับว่าไม่เลว คนหนึ่งเป็นมนุษย์ธรรมดาที่มีเก้าตาน้ำพุเก้าสิบเส้นรอย นามว่าหลีชิง เพิ่งมาถึงสำนักเร้นลับก็สามารถต้านรับขวานหนึ่งของอิ่นที่เก้าได้"

"อีกคนคือเหยาอิน หลานสาวของประมุขเผ่าเย่าหลี นางมีกายเซียนบริสุทธิ์ ทั้งสองคนต่างมีความสามารถในการชิงชัยสูงมาก!"

ผู้เร้นลับแห่งสำนักเร้นลับมิได้ละทิ้งโลกภายนอกกันทุกคน หลังจากบำเพ็ญเพียรถึงระดับหนึ่ง มีคนจำนวนไม่น้อยถูกส่งตัวออกไป

อาจเพื่อท่องใต้หล้า ชิงชัยสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมา

หรือแฝงตัวเข้าไปในขุมกำลังศัตรู แฝงตัวอยู่ในเผ่า แฝงตัวเข้าไปในวังหลิงเซียว...

แม้ผู้เร้นลับส่วนใหญ่จะอยู่ในสภาวะเก็บตัวเงียบ ทว่าก็ยังมีผู้เร้นลับที่รับผิดชอบรวบรวมข้อมูลข่าวสารโดยเฉพาะ

ดังนั้น ข้อมูลภายนอกที่สำนักเร้นลับจิ่วหลีล่วงรู้ จึงมิได้ด้อยไปกว่าสำนักเต๋าจิ่วหลีเลยแม้แต่น้อย

อิ่นที่ยี่สิบสามประหลาดใจ "กายเซียนบริสุทธิ์ แถมยังเป็นถึงหลานสาวของประมุขเผ่า กลับถูกส่งมายังสำนักเร้นลับเนี่ยนะ"

"ได้ยินว่าร่างกายมีปัญหา จึงทำได้เพียงมาแสวงหาโอกาสรอดชีวิตที่สำนักเร้นลับ" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

อิ่นที่ยี่สิบห้าเป็นเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่เล็กน้อย กล่าวขึ้นว่า "ได้ยินว่าอิ่นที่ห้าส่งข่าวกลับมาบางอย่าง เกี่ยวข้องกับคนรุ่นนี้ นอกจากหลีชิงผู้นั้นแล้ว ยังเน้นย้ำถึงหลี่เหวยอีเป็นพิเศษด้วย พวกเจ้าเคยได้ยินหรือไม่"

อิ่นที่ยี่สิบสามส่ายหน้า

แววตาของอิ่นที่ยี่สิบสี่ปรากฏความสงสัย อิ่นที่ห้าเก็บตัวเงียบมานานหลายปี คนที่ส่งข่าวกลับมาเอ่ยถึงกะทันหันย่อมต้องมีจุดที่ไม่ธรรมดา ดูท่าก่อนหน้านี้คงจะดูแคลนเขาเกินไปเสียแล้ว

เจ็ดตาน้ำพุหรือ

ผู้ควบคุมแมลงงั้นหรือ

หลังจากกินอาหารโอสถเสร็จสิ้น หนุ่มสาวทั้งยี่สิบหกคนก็มารวมตัวกันที่ลานกว้าง

เสียงของอิ่นที่ยี่สิบสามดังก้องดุจฟ้าร้อง "ข้าชื่ออิ่นที่ยี่สิบสาม มาก่อนพวกเจ้าเพียงสามปีเท่านั้น ขอแจ้งข่าวร้ายให้ทุกคนทราบ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ช่วงเวลาคุ้มครองสิ้นสุดลงแล้ว"

"พวกเจ้าสามารถใช้สารพัดวิธีเพื่อกำจัดคู่แข่ง ทำให้ตนเองมีชีวิตรอดจนถึงคนสุดท้ายได้ง่ายดายยิ่งขึ้น"

"แต่มีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง ห้ามใช้วิธีการใดๆ จัดการกับคู่แข่งที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรอ่อนด้อยกว่าตนเองเป็นอันขาด"

ผู้ฝึกยุทธ์แปดตาน้ำพุที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้นั้นเอ่ยถาม "นั่นหมายความว่า ทำได้เพียงเข่นฆ่ากับระดับเดียวกัน หรือผู้มีระดับต่ำกว่าไปสังหารผู้มีระดับสูงกว่าเท่านั้น แต่หากผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่ากล้ามาท้าทาย ข้าสามารถฆ่ามันได้หรือไม่"

"ย่อมได้แน่นอน" อิ่นที่ยี่สิบสามตอบ

หลีชิงกวาดสายตามองทุกคน พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงข่มขู่ "เช่นนั้นข้าคงต้องขอเตือนพวกเจ้าไว้ก่อน อย่าได้รนหาที่ตายเป็นอันขาด ดาบของข้าเร็วกว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้ว และกำลังกระหายเลือดอยู่พอดี"

อิ่นที่ยี่สิบสามกล่าวว่า "ขอแจ้งข่าวร้ายแก่ทุกคนอีกเรื่อง การทดสอบเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่บัดนี้ ผู้เปิดเก้าตาน้ำพุและแปดตาน้ำพุ จงตามข้ามา"

อิ่นที่ยี่สิบห้ากล่าวว่า "ผู้ที่ต่ำกว่าเจ็ดตาน้ำพุ จงตามข้ามา"

หลังจากทุกคนแยกย้ายจากไปหมดแล้ว อิ่นที่ยี่สิบสี่จึงหันไปมองหลี่เหวยอีและเหยาอินที่เหลืออยู่เพียงสองคน "ไปกันเถอะ!"

คนทั้งสามกลุ่มต่างขึ้นเรือริมแม่น้ำโลหิต เพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่ทดสอบที่แตกต่างกัน

พวกเขานั่งเรือพายลำเรียวยาวสิบกว่าเมตร ล่องไปตามกระแสน้ำ

ทั้งสามคนล้วนมีนิสัยพูดน้อย อิ่นที่ยี่สิบสี่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหัวเรือ แผ่นหลังเหยียดตรง ทว่าดูบอบบางผอมเพรียวไปบ้าง มองไม่ออกเลยว่าเป็นยอดฝีมือขั้นห้าสมุทร

เหยาอินนั่งอยู่ตรงท้ายเรือ นางก้มหน้านิ่งคิด ทั่วทั้งร่างขาวผ่องจนเปล่งประกาย งดงามประหนึ่งภาพวาด

ส่วนหลี่เหวยอีนั่งอยู่ใจกลางลำเรือ

เขาพบว่าเรือพายลำนี้ ประกอบขึ้นจากเรือลำเล็กสองลำที่นำมาต่อเข้าด้วยกันโดยมีโซ่ล่ามเชื่อมไว้

หลังจากแล่นออกไปได้หลายสิบลี้ เหยาอินก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม "ข้าต้องทดสอบร่วมกับเขาหรือ"

"ระดับพลังเท่ากัน ย่อมต้องทดสอบในสถานที่เดียวกัน สถานที่ทดสอบของผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุ คือแหล่งชุมนุมของแมลงดุร้ายระดับทหารอย่างแมงมุมขาวติดปีก" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

ใบหน้าจิ้มลิ้มของเหยาอินพลันเคร่งขรึมขึ้นมา ในเมื่อช่วงเวลาคุ้มครองสิ้นสุดลงแล้ว ในการทดสอบครานี้ แมงมุมขาวติดปีกอาจมิใช่อันตรายที่น่ากลัวที่สุดก็เป็นได้

เรือพายแล่นเข้าสู่ลำน้ำสาขาใต้ดินที่มีความกว้างเพียงไม่กี่เมตร แสงสว่างเริ่มมืดสลัวลงเนื่องจากไร้ซึ่งพืชเรืองแสง

หว่างคิ้วของหลี่เหวยอีสว่างวาบขึ้นมา ละอองแสงจิตวิญญาณเอ่อล้นออกมา ส่องสว่างความมืดมิดให้รางเลือน

"ใกล้ถึงแล้ว!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่เหลือบมองหลี่เหวยอีแวบหนึ่ง "เตือนไว้ประโยคหนึ่ง เมื่อเข้าไปในถ้ำ พยายามอย่าใช้แสงจิตวิญญาณ ให้ใช้การรับรู้แทน หากปลุกแมงมุมขาวติดปีกฝูงใหญ่ให้ตื่นขึ้นมา เกรงว่าพวกเจ้าทั้งสองคนคงต้องทิ้งชีวิตไว้ข้างใน"

หลี่เหวยอีเป็นคนที่เชื่อฟังคำเตือน หว่างคิ้วของเขาจึงหม่นแสงลงทันที

แม้จะไร้แสงสว่าง ด้วยระดับการฝึกตนในปัจจุบันของเขา ก็ยังคงมองเห็นเงาร่างของหญิงสาวทั้งสองคนในระยะประชิดไม่กี่เมตรได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะเหยาอิน ผิวกายของนางดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษแม้อยู่ในความมืดมิด

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "พวกเราต้องทำอย่างไร ถึงจะถือว่าผ่านการทดสอบ"

"ก็แค่การทดสอบครั้งแรก ไม่จำเป็นต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่นั่งเรือลำนี้ผ่านถ้ำแมงมุมไปได้อย่างปลอดภัยก็พอ โดยทั่วไปแล้ว หากเรือล่องไปตามน้ำ สามวันให้หลังก็จะออกจากถ้ำได้ ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ที่ทางออก" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

ง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ

ไปยังถิ่นของแมลงดุร้าย แต่กลับหวังพึ่งว่าจะไม่ทำให้พวกมันตื่นตกใจ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน

อิ่นที่ยี่สิบสี่เดินมาข้างกายหลี่เหวยอี ปลดโซ่ที่เชื่อมเรือทั้งสองลำออกจากกัน แล้วเอ่ยอีกว่า "จริงสิ! ใยแมงมุมในถ้ำนับเป็นของวิเศษ พวกเจ้าสามารถเก็บรวบรวมติดไม้ติดมือไปได้บ้าง หากมีจำนวนมากพอ ก็สามารถนำไปแลกเปลี่ยนยาล้ำค่าได้"

"ข้าส่งพวกเจ้าถึงตรงนี้แล้วกัน ขอให้พวกเจ้าโชคดี"

ภายในร่างของอิ่นที่ยี่สิบสี่ปลดปล่อยฝ่าชี่ออกมา ปกคลุมเรือลำเล็กใต้ฝ่าเท้า แล้วล่องทวนกระแสน้ำกลับไป

หลี่เหวยอีและเหยาอินนั่งอยู่บนเรือพายลำเล็กที่ขนาดลดลงไปครึ่งหนึ่ง มีความยาวเพียงไม่กี่เมตร ลอยล่องตามกระแสน้ำในแม่น้ำโลหิตต่อไป รอบด้านมืดมิดสนิท เงียบสงบจนผิดปกติ หลงเหลือเพียงเสียงสายน้ำไหลริน

ทางเดินของแม่น้ำใต้ดินยิ่งมายิ่งเตี้ยลง ทั้งสองต้องนอนราบลงไปจึงจะผ่านพ้นไปได้

หลี่เหวยอีได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ของเหยาอิน จึงเอ่ยเสียงเบา "ข้ารู้ว่าเจ้าเข้าใจข้าผิด แต่ข้าขอแนะนำว่า การทดสอบคราวนี้พวกเราอย่าได้เข่นฆ่ากันเองเลยจะดีกว่า หากทำเรือพังขึ้นมา ทุกคนก็ต้องตายอยู่ที่นี่กันหมด"

เหยาอินกล่าว "นั่นก็เป็นสิ่งที่ข้าอยากจะพูดเหมือนกัน! ไม่ว่าเจ้าจะมีความคิดอะไร ก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิต พวกเราเป็นคู่แข่งกันก็จริง แต่เหตุใดถึงไม่รอให้คนอื่น ๆ พ่ายแพ้คัดออกไปก่อนเล่า"

"อีกอย่าง อย่าโลภเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อยจนชักนำภัยพิบัติใหญ่หลวงมา การเก็บใยแมงมุมย่อมทำให้แมงมุมขาวปีกบินตื่นตกใจได้ง่ายขึ้นเป็นแน่ พวกเราแค่ผ่านถ้ำแมงมุมไปให้ได้อย่างปลอดภัยก็พอ"

"ตกลง!"

หลี่เหวยอีเพิ่งจะตอบรับ ก็พลันรับรู้อะไรบางอย่างได้ จมูกสูดดมอย่างแรง "หอมเหลือเกิน... กลิ่นนี้ชวนให้คนอยากลองเสี่ยงอันตรายดูจริง ๆ ..."

เหยาอินกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ชิงชังเขาแทบตาย

คิดว่าหลี่เหวยอีจงใจใช้วาจาแทะโลมเกี้ยวพาราสี

บนร่างของนางมีกลิ่นกายหอมพิเศษที่ติดตัวมาแต่กำเนิดจริง ๆ ในถ้ำที่มืดมิดและแห้งแล้งเงียบสงัดเช่นนี้ กลิ่นหอมจึงถูกขยายให้ชัดเจนขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

"เป็นกลิ่นโอสถ แถวนี้มียาล้ำค่า"

หลี่เหวยอีลุกพรวดขึ้นมานั่ง ถ้ำที่เดิมทีต่ำเตี้ยกลับกลายสภาพเป็นกว้างขวาง เหนือศีรษะขึ้นไปราวสิบจั้ง มีสมุนไพรล้ำค่าสีแดงชาดต้นหนึ่งเติบโตอยู่

"ถึงกับเติบโตจนกลายเป็นสีแดงชาด กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือโย่วฉงหรงอายุห้าร้อยปีต้นหนึ่ง"

หลี่เหวยอีโคจรพลังอาคม หลั่งไหลไปยังหูทั้งสอง ตาคู่ และจมูกทั้งสองข้าง ยกระดับประสาทสัมผัสรับรู้สู่สภาวะสูงสุด ครั้นไม่พบกลิ่นอายของแมลงดุร้ายในบริเวณใกล้เคียง จึงค่อยทะยานร่างขึ้นไป

เหยาอินที่ลุกขึ้นนั่งจากท่านอนราบ พวงแก้มขาวผ่องดั่งหยกอดไม่ได้ที่จะร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย รู้ตัวว่าตนเองเข้าใจอีกฝ่ายผิดไป

แต่ทว่าในเวลาไม่นาน ความรู้สึกผิดของนางก็มลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง

ความสูงระดับสิบจั้ง ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรขั้นหยงเฉวียนของพวกนาง ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะทะยานขึ้นไปถึงโดยตรง

ทว่าบุรุษเบื้องหน้า ใต้ฝ่าเท้ากลับมีฝ่าชี่พลุ่งพล่าน ถึงกับสามารถเหยียบย่างกลางเวหาได้ ประหนึ่งเหยียบลงบนบันไดที่ไร้รูป วิชาตัวเบาสูงส่งจนไม่คล้ายกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนเลยแม้แต่น้อย

ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หลี่เหวยอีฝึกฝนวิชากฎสวรรค์ผสานอาคมสำเร็จใหม่อีกสามกระบวนท่า ซึ่งรวมถึง "มังกรเหลืองทะยานฟ้า" ด้วย

เขาก้าวเท้ากลางความว่างเปล่าติดต่อกันถึงเก้าก้าว ในที่สุดก็คว้าจับโย่วฉงหรงสีแดงชาดต้นนั้นไว้ได้ สัมผัสแรกในมือให้ความรู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย

หลังจากดึงมันออกมาจากซอกหน้าผา ร่างของหลี่เหวยอีก็ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว

แม้กระบวนท่ามังกรเหลืองทะยานฟ้าจะบรรลุถึงขั้นกฎสวรรค์ผสานอาคม แต่การทะยานขึ้นไปได้สิบจั้งก็นับเป็นขีดจำกัดแล้ว ฝ่าชี่ใต้ฝ่าเท้าสลายไปสิ้น หลี่เหวยอีจึงยากจะควบคุมทิศทางการร่วงหล่น

เหยาอินตกใจอย่างยิ่ง รีบร่ายรำเพลงฝ่ามือวายุสวรรค์ ซัดฝ่ามือออกไปแผ่วเบา ก่อเกิดกระแสลมหมุนม้วนพัดพยุงร่างของหลี่เหวยอีที่กำลังร่วงหล่นลงมา

"ซ่า!"

หลี่เหวยอียืมแรงตามน้ำ ร่อนลงสู่เรืออย่างแผ่วเบา มือหิ้วโย่วฉงหรงสีแดงชาดที่มีน้ำหนักเฉียดร้อยจิน ยิ้มพลางเอ่ย "ขอบใจมาก!"

"ข้าแค่ช่วยตัวเองต่างหาก! ใครจะไปรู้ว่าเสียงตอนที่เจ้าร่วงตกลงมาจะทำให้ฝูงแมงมุมขาวปีกบินตื่นตกใจหรือไม่" ใบหน้างดงามของเหยาอินเย็นชาอย่างยิ่ง เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "แต่แรกพวกเราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือไง ว่าอย่าได้โลภเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อย การผ่านถ้ำแมงมุมไปให้ปลอดภัยต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด"

"นี่ไม่ใช่ผลประโยชน์เล็กน้อยนะ!"

หลี่เหวยอีแก้ความเข้าใจผิด "นี่คือโย่วฉงหรงอายุห้าร้อยปีหนักตั้งร้อยจินเชียวนะ มีมูลค่าเฉียดร้อยล้านเลยทีเดียว โย่วฉงหรงช่วยบำรุงหยางและเสริมโลหิต หากกินเข้าไปทั้งหมด ก็เพียงพอจะยกระดับร่างกายเนื้อหนังขึ้นมาได้อีกโข"

มูลค่าเฉียดร้อยล้าน ต่อให้เหยาอินจะเป็นถึงหลานสาวของผู้นำเผ่า ก็ยังอดสะท้านตกตะลึงไม่ได้

หลี่เหวยอีย่อมต้องยอมเสี่ยงเพื่อเดิมพันสักตั้ง การเก็บเกี่ยวโย่วฉงหรงต้นนี้ได้ การจะเลี้ยงดูราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวให้เติบโตยาวถึงสองชุ่นย่อมอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

"เมื่อครู่นี้เจ้าก็นับว่าช่วยออกแรงอยู่บ้าง ถึงเวลาแล้ว ข้าจะแบ่งให้เจ้าสักสองจิน" หลี่เหวยอีกล่าวอย่างใจกว้าง ไม่คิดอยากติดหนี้บุญคุณใคร

"เจ้าเก็บไว้ใช้เองเถอะ!"

เหยาอินนั่งลงบนเรืออีกครั้ง สีหน้าแฝงแววกังวลอยู่บ้าง พลางกล่าวว่า "กลิ่นโอสถที่ยาล้ำค่าแผ่ออกมา อาจจะไปรบกวนแมงมุมขาวปีกบินได้ ข้าขอแนะนำให้เจ้าโยนมันทิ้งเสียดีกว่า ความโลภมันจะพาไปตาย ข้าไม่อยากพลอยซวยติดร่างแหไปกับเจ้าด้วยหรอกนะ"