ตอนที่ 78 พลังจิตทะลวงขั้น

"สิ้นเดือนจะเริ่มการทดสอบครั้งแรก"

"ความยากของการทดสอบของผู้ฝึกพลังยุทธ์ในแต่ละขั้นจะไม่เหมือนกัน"

"ขอเตือนไว้สักคำ อัตราการตายของการทดสอบครั้งแรกนั้นสูงมาก ดังนั้นไม่ว่าพวกเจ้าจะอยู่ในขั้นไหน ก็จงรีบยกระดับพลังต่อสู้ของตนให้เร็วที่สุด เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปไวมาก"

"คนที่เปิดเจ็ดตาน้ำพุขึ้นไป ตามข้ามา"

ผู้ที่เปิดเจ็ดตาน้ำพุขึ้นไปมีเพียงเจ็ดคนเท่านั้น

แบ่งเป็นผู้เปิดเจ็ดตาน้ำพุสองคน คือหลี่เหวยอีกับเหยาอิน

ผู้เปิดแปดตาน้ำพุสี่คน และผู้เปิดเก้าตาน้ำพุหนึ่งคน

อิ่นที่ยี่สิบสี่พาพวกเขาข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามของหุบเขาลำธาร เดินอยู่บนผืนหญ้าที่เปล่งแสงสีฟ้า หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าเปียกชุ่มจนซึมเข้ารองเท้า

ไกลออกไปมีเนินดินเตี้ยๆ ผุดตระหง่านอยู่หลายลูก...

ภายในมิติติดิน เนินดินเตี้ยจึงดูตระหง่านสูงขึ้นมาโดยปริยาย

"สิ่งที่สำคัญที่สุดของพวกเจ้าในยามนี้ ย่อมเป็นการเคี่ยวกรำเส้นรอยในร่างกาย ผาป่าต้นเลือดเหมาะกับการช่วยเคี่ยวกรำเส้นรอยสีแดงที่สุด เจ้าสองคนที่เปิดเจ็ดตาน้ำพุก็พักอยู่ที่นี่เสีย!"

เห็นได้ชัดว่าตอนขึ้นเรือ อิ่นที่ยี่สิบสี่ได้ตรวจสอบระดับการฝึกตนของพวกเขาไว้แล้ว เขาชี้ไปทางเหยาอินและหลี่เหวยอี

หลีชิงเผยสีหน้าประหลาดใจพลางหันไปมองหลี่เหวยอี

เขาเคยเห็นการต่อสู้ริมแม่น้ำซุยด้วยตาตนเอง จึงนึกมาตลอดว่าหลี่เหวยอีมีระดับการฝึกตนเปิดแปดตาน้ำพุ เขานึกไม่ออกเลยว่ามนุษย์ปุถุชนที่เปิดเพียงเจ็ดตาน้ำพุจะมีผลงานการต่อสู้น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้นได้อย่างไร จึงแอบสงสัยว่ายอดฝีมือของกองทัพตี้หลางหวังคงจะสะกดตาน้ำพุที่แปดของเขาไว้เพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตในสำนักเร้นลับ

ช่างเถอะ เจ็ดตาน้ำพุกับแปดตาน้ำพุก็ไม่ได้ต่างกัน หาโอกาสกำจัดทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง

เหยาอินขมวดคิ้ว "ข้าขอปฏิเสธที่จะพักอยู่ในที่เดียวกับเขาได้หรือไม่"

"ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ไปพักอยู่กับพวกที่เปิดแปดตาน้ำพุและเก้าตาน้ำพุ" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

"ช่างเถอะ!"

เหยาอินยอมประนีประนอม

ช่วงเวลาคุ้มครองที่ห้ามเข่นฆ่ากันเองมีเพียงหนึ่งเดือน ใครจะไปรู้ว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วจะมีกฎเกณฑ์เช่นไร

หลี่เหวยอีถามขึ้นว่า "มีสถานที่ที่ช่วยเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองหรือไม่"

เหยาอินปรายตามองหลี่เหวยอีราวกับมองคนโง่เง่า ก่อนจะเดินนำเข้าไปในป่าต้นเลือด

อิ่นที่ยี่สิบสี่ที่แทบไม่แสดงสีหน้ามาตลอด ถึงกับกลอกตาขึ้นฟ้า ทิ้งท้ายไว้คำหนึ่งว่า "เจ้าเปิดให้ครบเก้าตาน้ำพุให้ได้ก่อนเถอะ" จากนั้นก็พาคนทั้งห้าที่เหลือมุ่งหน้าไปยังหุบเขาหาดเงินที่สามารถช่วยเคี่ยวกรำเส้นรอยสีเงิน

หลี่เหวยอีรู้สึกว่าตนเองถามอย่างจริงใจแท้ๆ เหตุใดจึงมีแต่คนกลอกตาใส่เช่นนี้

เขาจำเป็นต้องไปเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทอง

มิเช่นนั้น วันหน้าหากต้องเจอกับผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่มีเส้นรอยสีเงินทั้งหมด ตัวเขาจะมีความได้เปรียบอะไร

อย่างชางหลีที่เป็นยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของคนรุ่นเยาว์แห่งมณฑลหลี เกือบจะแน่นอนว่าร้อยเส้นรอยล้วนเป็นสีเงินทั้งหมด

เขาถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง แล้วก้าวเดินเข้าไปในป่าต้นเลือด

นี่คือป่าไม้ขนาดย่อม สูงกว่าคนเพียงไม่กี่เชียะ แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นพืชกลายพันธุ์ ใบไม้สามารถเปล่งประกายแสงโลหิตจางๆ ออกมา ลำต้นและกิ่งก้านก็แข็งแกร่งอย่างยิ่งราวกับเหล็กกล้า

ถ้ำบำเพ็ญถูกขุดเจาะอยู่บนหน้าผาส่วนลึกของป่าต้นเลือด มีปากถ้ำทั้งหมดห้าแห่ง ทุกแห่งล้วนมีประตูกับอักขระค่ายกลติดตั้งไว้

เหยาอินยืนอยู่หน้าถ้ำบำเพ็ญแห่งหนึ่ง สายตาจับจ้องมองเขาเขม็งราวกับระแวงโจร

หลี่เหวยอีย่อมไม่หาเรื่องใส่ตัว จึงจงใจเลือกถ้ำที่อยู่ห่างจากนางที่สุดเพื่อพักอาศัย

เพียงแค่ปิดประตูหิน อักขระค่ายกลทั้งสิบตัวบนบานประตูก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

หลังจากจัดเก็บข้าวของในถ้ำบำเพ็ญเสร็จสิ้น หลี่เหวยอีก็เข้าไปในมิติโคลนโลหิตของพระบรมสารีริกธาตุ "ท่านอาจารย์โลง ข้าเข้ามาในสำนักเร้นลับแล้วขอรับ"

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวความเป็นมาตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังรอบหนึ่ง

เมื่อฟังจบ

ท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณเอ่ยขึ้นก่อนว่า "เห็นได้ชัดว่ากวานซานกับกองทัพตี้หลางหวังได้ร่วมมือกันแล้ว ระดับสูงของเผ่าจิ่วหลียังมีคนทรยศ เบื้องหลังนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีขุมกำลังอื่นเข้ามาร่วมด้วย สิ่งที่พวกมันกังวลที่สุดย่อมเป็นสำนักเร้นลับจิ่วหลี ดังนั้นก่อนจะลงมือจึงคิดสืบหาความแข็งแกร่งของสำนักเร้นลับให้กระจ่างก่อน"

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "ข้าดูแล้วสำนักเร้นลับจิ่วหลีมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าที่คาดคิด หากกวานซานและกองทัพตี้หลางหวังประเมินพลาด เกรงว่าจะต้องพบความสูญเสียครั้งใหญ่ แต่เงื่อนไขคือหลีชิงต้องไม่ส่งข่าวออกไป จนทำให้พวกนั้นเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้า เพราะข้าได้ยินมาว่าสำนักหลงเหมินซึ่งเป็นสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลก็มีส่วนร่วมด้วย เรื่องนี้ไม่อาจประมาทได้เลย"

"เช่นนั้นก็กำจัดมันทิ้งเสีย" เสียงของท่านอาจารย์โลงดังขึ้น

หลี่เหวยอีถามขึ้นว่า "ยามนี้พวกเราควรใช้แผนเดิม ไปหาอิ่นจวินโดยตรงเลยหรือไม่ขอรับ"

แผนการเดิมย่อมเป็นการอาศัยฐานะของท่านอาจารย์โลงมาสร้างเรื่อง เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจอย่างเด็ดขาดจากสำนักเร้นลับจิ่วหลี จากนั้นก็อาศัยฐานะผู้ควบคุมแมลงที่ครอบครองราชาผีเสื้อปีกหงส์เจ็ดตัว ก้าวขึ้นเป็นคนเสินอิ่นประจำรอบหกสิบปีนี้โดยตรง

ที่หลี่เหวยอีร้อนรนเช่นนี้ ย่อมมิใช่เพราะอยากทำภารกิจให้สำเร็จภายในหนึ่งเดือนเพื่อไปรับรางวัลลำธารรินไหลที่สือลิ่วอวี้ตระเตรียมไว้ หากแต่เป็นเพราะวิธีนี้เรียบง่ายตรงไปตรงมาที่สุด สามารถยืมมือสำนักเร้นลับกำจัดหลีชิงและกระชากหน้ากากคนทรยศออกมาได้

หลังจากท่านอาจารย์โลงใคร่ครวญอยู่นานก็เอ่ยขึ้นว่า "เหวยอี เจ้ามีความมั่นใจในตัวเองหรือไม่ นั่นคือการพึ่งพาพลังฝีมือของตัวเองไปแย่งชิงตำแหน่งคนเสินอิ่น"

หลี่เหวยอียิ้มพลางกล่าวว่า "เรียนตามตรง หลังจากได้ยินอิ่นที่ยี่สิบสี่เล่ามาเช่นนั้น ข้าก็อยากลองทุ่มสุดตัวดูสักตั้งขอรับ"

"จดหมาย ข้าเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของข้าและธงเก้าจักรพรรดิ ลายมือก็เป็นลายมือของข้า ทั้งยังมีตราสัญลักษณ์ลับของขุยโส่ว! เจ้าตัดสินใจเอาเองเถอะว่าจะส่งมอบให้สำนักเร้นลับตอนนี้เลยหรือไม่"

ฝาโลงหินเปิดออกเป็นช่องแคบๆ จดหมายฉบับหนึ่งถูกยื่นส่งออกมา

กระดาษและพู่กันนั้น หลี่เหวยอีส่งเข้าไปในโลงหินตั้งแต่นานแล้ว

หลังจากหลี่เหวยอีรับจดหมายมาก็ถามขึ้นว่า "ท่านอาจารย์โลงกำลังกังวลสิ่งใดหรือขอรับ"

ท่านอาจารย์โลงกล่าวว่า "เป็นเพราะระดับชั้นของราชาผีเสื้อปีกหงส์มันเกินกว่าที่ข้าประเมินไว้มากเกินไป ข้าเกรงว่าหากเปิดเผยเร็วเกินไปจะเกิดปัญหาขึ้น หากเป็นระดับจวินโหวเจ็ดตัว เจ้าจะเปิดเผยอย่างไร จะบอกพวกนั้นอย่างไรก็ได้ สำนักเร้นลับจะไม่มีใครจ้องละโมบ และจะแต่งตั้งเจ้าเป็นคนเสินอิ่นรุ่นนี้อย่างเปิดเผยผ่าเผย"

"แต่นี่มันคือระดับตี้หวงถึงเจ็ดตัวเชียวนะ!"

เสียงของท่านอาจารย์ไหดังแว่วมาจากใต้ดินว่า "อย่าว่าแต่พวกนั้นเลย ต่อให้เป็นข้าในยุครุ่งเรืองที่สุดยังหวั่นไหวจนอยากฆ่าคนแย่งชิงมา ไม่สิ...ไม่ใช่แค่ฆ่าคนง่ายๆ แต่ถึงขั้นล้างเมือง ก่อให้เกิดกลียุคโลหิตหลั่งรินก็ไม่เสียดายด้วยซ้ำ"

เถ้ากระดูกของท่านอาจารย์ไหถูกฝังลงในโคลนโลหิตนานแล้ว

ท่านอาจารย์โลงกล่าวต่ออีกว่า "เจ้าเองก็อย่าได้หวาดกลัวจนเกินไป อย่างไรเสียก็มีจดหมายของข้าอยู่ ในจดหมายข้าระบุไว้ว่า อีกสิบปีข้าจะกลับมา และเจ้าคือผู้สืบทอดของข้า ประโยคนี้เพียงพอที่จะข่มขวัญพวกนั้นได้ ความเสี่ยงแท้จริงแล้วมิได้มากมายอันใด"

หลี่เหวยอีใคร่ครวญอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนเอ่ยว่า "เอาเช่นนี้ดีกว่าขอรับ ข้าจะขอลองลุยด้วยตัวเองดูก่อน หากตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริงๆ จดหมายฉบับนี้ก็เพียงพอจะเป็นยันต์คุ้มภัยให้ข้าได้"

"ตำบลจั้งเซียนเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มีวาสนายิ่งใหญ่ปรากฏขึ้น ย่อมสามารถเหนี่ยวรั้งพวกกวานซานและกองทัพตี้หลางหวังเอาไว้ได้ ภายในสองสามเดือนนี้น่าจะไม่เกิดปัญหาใหญ่ ข่าวคราวของสำนักเร้นลับก็ยังไม่รั่วไหลออกไป พวกนั้นย่อมไม่กล้าผลีผลามเคลื่อนไหว"

"สี่เดือน หากภายในสี่เดือนนี้ข้ายังไม่อาจเป็นคนเสินอิ่นได้ พวกเราค่อยใช้แผนการเดิม"

ท่านอาจารย์ไหที่อยู่ใต้ดินเอ่ยถาม "รีบร้อนปานนี้เชียวหรือ เหตุใดต้องเป็นสี่เดือนเล่า"

หลี่เหวยอียิ้มเจื่อน "เพราะสือลิ่วอวี้ปลูกยันต์หกตัณหาไว้ในร่างข้า หากภายในสี่เดือนข้าไม่ไปพบมัน ข้าก็คง...จบเห่แล้วขอรับ!"

"ให้ข้าดูหน่อย" ท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณเอ่ย

หลี่เหวยอีก้าวไปเบื้องหน้าป้ายวิญญาณ แล้วดึงคอเสื้อเปิดออก เผยให้เห็นแผงอกที่กล้ามเนื้อแน่นกระชับ

บนป้ายวิญญาณมีประกายแสงจิตวิญญาณสายแล้วสายเล่าเอ่อล้นออกมา รวมตัวกลายเป็นหัตถ์แสงทาบลงบนแผงอกของเขา

นับตั้งแต่มายังดาวเส้าหยางและดูดซับพลังของที่นี่ เศษเสี้ยววิญญาณของท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"วาบ! วาบ..."

แตะติดต่อกันเจ็ดครั้ง

อักขระยันต์สีเขียวอันซับซ้อนสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงใจกลางหน้าอกของหลี่เหวยอี

ท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณดึงมือกลับ "เป็นยันต์หกตัณหาจริงๆ คราวนี้ค่อนข้างยุ่งยากแล้ว!"

"แก้ได้หรือไม่ขอรับ" หลี่เหวยอีถาม

"แก้ได้"

ท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าวว่า "แต่ว่า...แม้ลวดลายอักขระของยันต์หกตัณหาแต่ละชิ้นจะเหมือนกัน ทว่าลำดับการตวัดเส้นกลับไม่เหมือนกัน มีเพียงหาลำดับที่ถูกต้องเจอเท่านั้นจึงจะคลายออกได้"

หลี่เหวยอียิ้มขื่น รู้ดีอยู่แล้วว่าสุดท้ายก็ยังคงต้องไปหาสือลิ่วอวี้

ลายเส้นนี้มีมากเกินไป รูปแบบการเรียงสลับลำดับอันหลากหลายมีมากกว่าหมื่นแบบเสียอีก

"พวกเราสามารถทดลองไปทีละครั้งได้ ด้วยความสำเร็จในศาสตร์แห่งยันต์ของข้า อย่างมากที่สุดไม่เกินร้อยครั้งก็สามารถลองถูกได้" ท่านอาจารย์ป้ายวิญญาณกล่าว

ยังไม่ทันที่หลี่เหวยอีจะดีใจ นางก็กล่าวต่อว่า "แต่เจ้าต้องหาสตรีรู้ใจสักสองสามคนมาอยู่ข้างกายก่อน เพราะทุกครั้งที่พลาด เจ้าจะถูกยันต์หกตัณหาสะท้อนกลับอย่างรุนแรง"

"ช่างเถอะขอรับ ข้าไปหาสือลิ่วอวี้น่าจะไว้ใจได้มากกว่า"

หลี่เหวยอีปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เขาไม่อยากถูกสะท้อนกลับจนผอมแห้งเป็นท่อนฟืนเหมือนอย่างสือลิ่วอวี้หรอกนะ

ขอเพียงได้เป็นคนเสินอิ่น ก็สามารถยืมกำลังของสำนักเร้นลับไปจับกุมตัวสือลิ่วอวี้ได้ ไม่ต้องกลัวว่ามันจะไม่ยอมจำนน

อีกอย่าง สตรีรู้ใจสองสามคนจะไปหามาจากไหนกัน

ตอนนี้เขายังไม่มีแม้แต่คนเดียวด้วยซ้ำ

ต่อให้มีจริง คนอื่นจะยอมก็คงเป็นเรื่องประหลาดแล้ว

……

เขาเดินออกจากมิติโคลนโลหิต

หลี่เหวยอีบีบจดหมายในมือเบา ๆ ก่อนจะรีบใช้กระดาษไขห่อเอาไว้ แล้วซ่อนแนบกายอย่างมิดชิด

หากจะพุ่งเป้าเป็นคนเสินอิ่นในสี่เดือน เช่นนั้นก็ต้องเบิกตาน้ำพุที่เก้าให้ได้ภายในสี่เดือน เพื่อไปเอาชนะคนทั้งสามบนภาพฝาผนังพลังจิต ส่วนเรื่องการทำความเข้าใจมโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีนั้นเลื่อนลอยเกินไป เขาไม่ได้เก็บมาคิดเลย

อย่างน้อยก่อนที่จะได้เป็นคนเสินอิ่นก็จะไม่คิดถึงเรื่องนี้ เพราะเขาไม่มีเวลาเหลือให้เสียเปล่า

"ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของข้าในตอนนี้คือ ไม่ต้องเสียเวลามากมายไปกับการขัดเกลาเส้นรอย การทะลวงขั้นย่อมเร็วกว่าผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุคนอื่นแน่นอน"

"อีกทั้งฝ่าชี่ที่นี่ก็เข้มข้น เทียบได้กับแดนเต๋าเลยทีเดียว"

"สิบสองส่านโส่วสำนักฉ่านก็ต้องรีบฝึกฝนให้เข้าถึงกฎสวรรค์ผสานอาคมเพิ่มอีกสักสองสามกระบวนท่า เช่นนี้ในระดับเดียวกัน พลังต่อสู้ก็จะได้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ท่าที่สาม เอาเป็นฝ่ามือพลิกฟ้าก็แล้วกัน!"

ภายในกระบอกแมลง ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวเริ่มก่อกบฏขึ้นมาอีกแล้ว

หลี่เหวยอีทำได้เพียงปล่อยพวกมันออกมา แล้วหั่นโยวฉงหรงหนึ่งชั่งป้อนให้พวกมัน

แม้จะรังเกียจสมุนไพรธรรมดาเช่นนี้มากเพียงใด แต่ราชาผีเสื้อทั้งเจ็ดตัวที่หิวจนแทบคลั่งก็ยังรีบโผเข้ามากัดแทะกินอย่างรวดเร็ว

"สำนักเร้นลับต้องมียาล้ำค่าอยู่มากแน่ ๆ ที่นี่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าทรัพยากรอุดมสมบูรณ์"

ดวงตาของหลี่เหวยอีเป็นประกายขึ้นมาทันที หลังจากเปิดค่ายกลแล้ว เขาก็พุ่งออกจากถ้ำที่พัก

เพิ่งจะเดินพ้นป่าต้นไม้โลหิต เขาก็เห็นอิ่นที่ยี่สิบสี่กำลังกลับมาจากหุบเขาหาดเงิน หลี่เหวยอีสาวเท้าเข้าไปหา พลางใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกฝ่ายอายุน้อยกว่าเขา จะให้เรียกพี่สาวก็คงไม่ใช่กระมัง

"แม่นางยี่สิบสี่ ท่านยังมียาล้ำค่าอยู่อีกหรือไม่ ข้า... เหมือนจะหิวแล้ว!" หลี่เหวยอีเอ่ย

"ไม่ต้องมาตีสนิท เรียกข้าว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็พอ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ยืนหันหลังให้แม่น้ำโลหิต แม้จะอายุเพียงสิบหกปี แต่กลับมีความสง่างามและห้าวหาญเป็นอย่างยิ่ง นางตีหน้าขรึมกล่าวว่า "ยาล้ำค่าจะมีมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร หากหิว เจ้าก็ไปที่ห้องโอสถอาหารตรงหน้าผาหินพลังจิตได้ ทุกวันจะมีโอสถอาหารเลือดอสูรไว้ให้ โอสถอาหารเลือดอสูรสามารถหล่อหลอมขัดเกลาร่างกายของพวกเจ้า ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่วัตถุดิบส่วนใหญ่ล้วนเป็นสมุนไพรและสมุนไพรเก่าแก่ หม้อหนึ่งก็ใส่ยาล้ำค่าเพียงต้นหรือสองต้นเท่านั้น"

หลี่เหวยอีรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อว่า "ข้าเป็นผู้ควบคุมแมลง ข้าสามารถพาแมลงที่เลี้ยงไว้ไปกินโอสถอาหารด้วยได้หรือไม่"

"เจ้ายังเป็นผู้ควบคุมแมลงด้วยหรือ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่เริ่มมองเขาใหม่ด้วยความประหลาดใจ นางเอ่ยว่า "การฝึกทั้งยุทธ์อาคมและพลังจิตไปพร้อมกันนั้นพบเห็นได้ไม่บ่อยนัก พลังจิตของเจ้าอยู่ในระดับใดแล้ว"

"ยังคงหล่อเลี้ยงเปลวไฟฟางชุ่นอยู่ แต่น่าจะบรรลุถึงขั้นเปลวประกายฟางชุ่นได้ในเร็ว ๆ นี้" หลี่เหวยอีตอบ

อิ่นที่ยี่สิบสี่รู้สึกเหมือนตัวเองถูกล้อเล่น เดิมทีนางยังแอบคาดหวังอยู่บ้าง รู้สึกว่าหลี่เหวยอีมีโอกาสที่จะกลายเป็นอิ่นที่ยี่สิบหก เพราะอย่างไรเสียที่นี่ก็เรียกว่าหุบเขาแมลงจิ่วหลี ผู้ควบคุมแมลงย่อมมีความได้เปรียบโดยธรรมชาติ

ทว่าผลลัพธ์คือพลังจิตอ่อนแอถึงเพียงนี้

หรือจะพูดว่า เท่ากับไม่มีเลยก็ว่าได้

"พาแมลงของเจ้าไปกินโอสถอาหารได้"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้แล้วเตรียมจะเดินจากไป พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงหยุดฝีเท้าแล้วกล่าวว่า "หากอยากได้ยาล้ำค่า ก็จงพยายามผ่านการทดสอบครั้งแรกในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าให้ได้ ในช่วงการทดสอบมีโอกาสเก็บเกี่ยวได้ และผู้ที่ผ่านการทดสอบก็จะได้รับรางวัลเป็นโอสถอาหารยาล้ำค่าเช่นกัน"

"ไฉนถึงกลอกตาใส่ข้าอีกแล้วล่ะเนี่ย"

หลี่เหวยอีรู้สึกว่าตนเองจริงใจมากจริง ๆ ทั้งยังมีมารยาทและนอบน้อมถ่อมตนเป็นที่สุด

แต่พอคิดได้ว่าจะสามารถพาพวกลูกราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวไปกินฟรีได้ ความไม่สบอารมณ์ทั้งหมดก็ถูกโยนทิ้งไปข้างหลังทันที

"อืม... ดูท่าแสงจิตวิญญาณก็ต้องเร่งฝึกฝนให้หนักขึ้นแล้ว ต้องรีบบรรลุถึงขั้นเปลวประกายฟางชุ่นให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นคงยากจะสั่งการเจ้าตัวเล็กทั้งเจ็ดตัวได้ อีกทั้งใต้พิภพนี้ยังเป็นถิ่นของเผ่าพันธุ์แมลง ยิ่งพลังจิตแข็งแกร่งเท่าไร ก็ยิ่งได้เปรียบมากขึ้นเท่านั้นแน่นอน"

หลี่เหวยอีกำหมัดแน่น ก่อนจะกลับไปยังถ้ำที่พักด้วยความดีอกดีใจ พกกระบอกแมลงติดตัวแล้วตรงดิ่งไปยังห้องโอสถอาหารทันที

……

เวลาหนึ่งเดือนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

สงบเงียบ ร่มเย็น ไร้กังวล ดั่งดินแดนสวรรค์ตัดขาดจากโลกภายนอก นี่คือสิ่งที่หลี่เหวยอีประเมินให้กับการมาอยู่สำนักเร้นลับตลอดหนึ่งเดือนนี้

เขานั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางป่าต้นไม้โลหิต แอบใช้พลังมิติของพระบรมสารีริกธาตุ ดึงรั้งแสงประกายสีเลือดที่แผ่ออกมาจากใบไม้เข้าสู่ระหว่างคิ้วอย่างไม่ขาดสาย

เมื่อสิบวันก่อน เขาก็ได้ทะลวงขั้นแล้ว

เปลวไฟจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้ว ได้เติบโตกลายเป็นเปลวประกายจิตวิญญาณแล้ว

และหลังจากขอบเขตพลังจิตทะลวงขั้น ความสามารถในการควบคุมพลังมิติของพระบรมสารีริกธาตุของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ภายในระยะสามจั้งสามารถควบคุมได้อย่างละเอียดประณีต ดังนั้นจึงกล้าดูดซับแสงสีเลือดในป่าต้นไม้โลหิตอย่างเปิดเผยเต็มที่

เพียงแค่สิบวันสั้น ๆ เปลวประกายจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้วก็เติบโตจนเหมือนกับผลพุทราสีแดงสุกงอมผลหนึ่ง

อาจเป็นเพราะเหตุผลที่ดูดซับแสงสีเลือดเข้าไป เปลวประกายจิตวิญญาณของเขาจึงออกเป็นสีแดงอยู่บ้าง

เมื่อรับรู้ได้ว่าเหยาอินเดินออกมาจากถ้ำพัก หลี่เหวยอีก็หยุดกระตุ้นพระบรมสารีริกธาตุทันที เก็บปลาไท่จี๋ของเต้าจู่เข้าในคอเสื้อ จัดแจงเสื้อผ้าชุดคลุมให้เรียบร้อย แล้วรีบออกจากป่าต้นไม้โลหิตไป

ในช่วงแรกเริ่ม เขาไม่ได้จากไปรวดเร็วอย่างเช่นตอนนี้ แต่ยังคงนั่งอยู่ในป่าทึบ...

จึงก่อให้เกิดความเข้าใจผิดไม่น้อย

"เขาอีกแล้ว!"

เหยาอินพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เจ้าหมอนั่นมักจะแอบซ่อนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในป่าต้นไม้โลหิตเสมอ สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

เมื่อก่อนยังเสแสร้งนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น แกล้งทำเป็นฝึกฝนพลังจิต

ตอนนี้ดีล่ะสิ พอตนเองก้าวออกจากถ้ำพัก เขาก็รีบร้อนลุกลี้ลุกลนจากไปทันที

แน่นอนว่า ในมุมมองของหลี่เหวยอี ไม่ได้รู้สึกเลยว่าตนเองลับ ๆ ล่อ ๆ หรือลุกลี้ลุกลนแม้แต่น้อย ทุกครั้งล้วนแสดงออกอย่างสงบเยือกเย็นเป็นธรรมชาติ

"ไม่ได้ ข้าต้องรีบทะลวงขั้นสู่แปดตาน้ำพุให้ได้โดยเร็ว จะอยู่ร่วมกับเขาตามลำพังที่หน้าผาป่าต้นไม้โลหิตต่อไปไม่ได้แล้ว ระยะเวลาคุ้มครองหนึ่งเดือนกำลังจะผ่านพ้นไป หากเขากำลังวางแผนการอะไรอยู่ละก็..."

เหยาอินรู้ว่าหลี่เหวยอีประหลาดมาก ทั้งที่มีการบำเพ็ญเพียงเจ็ดตาน้ำพุ แต่พลังฝีมือกลับแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ที่สำคัญที่สุดคือ อีกฝ่ายหมายตาตนไว้นานแล้ว

ช่วงเวลานี้ เหยาอินจึงสวมใส่เสื้อผ้ามิดชิดขึ้นมาก ถึงขั้นสวมผ้าคลุมหน้า และพยายามเก็บตัวไม่ออกไปไหนโดยไม่จำเป็น

หลี่เหวยอีมาถึงเรือนอาหารโอสถก่อนเหยาอินก้าวหนึ่ง

เหยาอินเลือกนั่งลงตรงตำแหน่งที่ห่างจากหลี่เหวยอีมากที่สุด สายตาไม่เพียงเย็นชา แต่ยังแฝงความรังเกียจ ราวกับว่าการอยู่ใต้ชายคาเดียวกับหลี่เหวยอีทำให้รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง

เด็กหนุ่มเด็กสาวรุ่นเดียวกันคนอื่น ๆ ทยอยมาถึงตามกันมา

พวกเขาน้อยครั้งนักที่จะมารวมตัวกันครบครันเช่นนี้

การทดสอบครั้งแรกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น มื้ออาหารหลังจากนี้ จะเป็นมื้อสุดท้ายของใครหลายคน