ตอนที่ 77 อิ่นที่เก้า

ได้เป็นคนเสินอิ่นโดยตรงเลยงั้นหรือ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เหวยอีจึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองศิลาจารึกบนหน้าผาเหนือศีรษะ นั่นคือมโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีในตำนานเชียวนะ ผู้ฝึกพลังยุทธ์คนใดในใต้หล้าบ้างเล่าจะไม่อยากหยั่งรู้ได้

ตัวอักษรเหล่านี้...

ช่างคล้ายกับอักษรรอยเท้านกที่สลักคำว่า "ทางโบราณชื่อเซี่ยน" บนเสาหินกลางทะเลวิญญาณยิ่งนัก

ทว่าเขาไม่มีความรู้เรื่องอักษรโบราณมากนัก ย่อมไม่อาจถอดความได้

บรรดาเด็กหนุ่มสาว ณ ที่นั้นต่างมีสายตาเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้น หลังจากกราบไหว้เสร็จก็พากันจ้องมองอักษรโบราณทั้งสี่ตัวบนหน้าผาตาไม่กะพริบ พินิจพิจารณาร่องรอยทุกเส้นสายอย่างละเอียดละออ ด้วยหวังว่าตนเองจะเป็นอัจฉริยะแต่กำเนิดที่สามารถหยั่งรู้อะไรบางอย่างจากตัวอักษรได้อย่างรวดเร็ว

หลังบรรลุขั้นห้าสมุทร สิ่งที่ผู้ฝึกพลังยุทธ์ต้องทำอย่างเร่งด่วนที่สุดก็คือการฝึกฝนมโนภาพวิชายุทธ์ของตนเอง มิฉะนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีด้วยพลังจิตของมหาผู้ใช้วิชาจิต ก็ทำได้เพียงหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น

การจะฝึกฝนมโนภาพวิชายุทธ์สำเร็จหรือไม่ และมโนภาพวิชายุทธ์นั้นแข็งแกร่งเพียงใด มีความสำคัญในขั้นห้าสมุทรเป็นรองเพียงระดับขั้นพลังบำเพ็ญเพียรเท่านั้น

อิ่นที่ยี่สิบสี่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง นางเห็นเรื่องเช่นนี้จนชินตาแล้ว

เมื่อสองปีก่อน ตัวนางเองก็มิใช่แบบนี้หรอกหรือ

หลังรออยู่ครึ่งชั่วยาม ในที่สุดนางก็เอ่ยปาก "พวกเจ้าอย่าได้ยึดติดกับสิ่งนี้เลย นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้ที่สามารถหยั่งรู้มโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีจากอักษรสี่ตัวนี้ได้ มีเพียงชางหวังผู้เดียวเท่านั้น"

"หลังเข้าหุบเขาแล้ว เวลาของพวกเจ้าจะมีค่ายิ่งนัก ทุกวันคือการวิ่งแข่งกับมัจจุราช อย่าได้เสียเวลาไปกับตรงนี้เลย"

"ตอนนี้ข้าพูดเช่นนี้ พวกเจ้าคงไม่ค่อยฟังกัน แต่ละคนต่างคิดว่าตนเองเป็นบุตรแห่งโชคชะตา ทว่าในอนาคตพวกเจ้าจะต้องเสียใจ เสียใจที่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า"

หลี่เหวยอีถามขึ้นว่า "ข้าได้ยินมาว่า มโนภาพวิชายุทธ์ของผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทร ล้วนหยั่งรู้มาจากกระบวนท่าที่บรรลุกฎสวรรค์ผสานอาคมทั้งสิ้น แล้วอักษรสี่ตัวบนหน้าผานี้ มีกระบวนท่าที่สอดคล้องกันให้พวกเราฝึกฝนหรือไม่"

"ไม่มี!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "แต่ในหุบเขามีเก้ายอดวิชายุทธ์ขั้นรากฐานที่ราชันทั้งเก้าทิ้งไว้ด้วยตนเอง ซึ่งดั้งเดิม แม่นยำ ละเอียดลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยจิตวิญญาณแห่งกฎสวรรค์ยิ่งกว่าวิชาที่พวกเจ้าเรียนในสำนักศึกษาของเผ่า แน่นอนว่าย่อมฝึกฝนจนบรรลุกฎสวรรค์ผสานอาคมได้ง่ายกว่ามาก"

ราชันทั้งเก้า คือปฐมบรรพชนทั้งเก้าท่านแห่งเก้ามหาเผ่า และล้วนเป็นบุตรแห่งเทพแห่งจิ่วหลี

ทุกคนต่างสบตากัน แววตาเปี่ยมไปด้วยความยินดี

"สำนักเร้นลับมีวิชายุทธ์ขั้นรากฐานของชางหวังด้วยหรือ" เหยาอินถาม

ในเมื่อชางหวังเคยหยั่งรู้มโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีได้ การฝึกวิชายุทธ์ขั้นรากฐานของเขาก็อาจเป็นทางลัดที่ดีที่สุด

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "วิชายุทธ์ขั้นรากฐานที่ชางหวังทิ้งไว้คือสามสิบหกขวานมารสวรรค์ มิใช่ว่าทุกคนจะเหมาะที่จะฝึกฝน พวกเจ้าฝึกฝนในเผ่ามาหลายปี หรือกระทั่งสิบกว่าปี การเปลี่ยนไปฝึกวิชาอื่นกะทันหันก็เท่ากับทำลายวรยุทธ์ตนเอง"

"จงจำไว้ว่าชีวิตของพวกเจ้าเหลือเวลาเพียงหนึ่งเดือน หรือไม่กี่เดือนเท่านั้น"

"พวกเจ้ามั่นใจหรือว่า ภายในหนึ่งเดือนหรือไม่กี่เดือนนี้ จะฝึกฝนสามสิบหกขวานมารสวรรค์จนเจนจัดช่ำชองได้"

เด็กหนุ่มมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้เปิดแปดตาน้ำพุคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจล้นพ้น "ข้าฝึกเพลงขวานมาตั้งแต่เด็ก โดยเก้ากระบวนท่าแรกของสามสิบหกขวานมารสวรรค์ก็มีสอนในสำนักศึกษาของทุกเผ่า ข้าฝึกจนเชี่ยวชาญเข้าขั้นแล้ว กระบวนท่าแรก 'เบิกฟ้าผ่าปฐพี' ข้าก็ฝึกจนเฉียดใกล้ขอบเขตกฎสวรรค์ผสานอาคมอย่างยิ่งแล้วด้วย!"

หลายคนในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าอิจฉา พื้นฐานเพลงขวานเช่นนี้ ใครเล่าจะตามทันได้

หลีชิงกล่าวอย่างเหยียดหยาม "แม้แต่กฎสวรรค์ผสานอาคมยังฝึกไม่สำเร็จ มีอันใดให้อวดอ้าง นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีอัจฉริยะยอดฝีมือเข้าสำนักเร้นลับมากี่มากน้อย ก็ไม่เห็นมีใครคนที่สองหยั่งรู้มโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีได้สักคน"

แววตาของเด็กหนุ่มมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้นั้นทอประกายเย็นเยียบ จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พลุ่งพล่าน "เช่นนั้นก็รอดูอีกหนึ่งปีให้หลังเถอะ ว่าผู้ใดจะเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย!"

ท่านอิ่นจวินได้จากไปอย่างเงียบเชียบตั้งแต่ตอนที่พวกเขากำลังเพ่งพินิจอักษรสี่ตัวบนหน้าผาแล้ว

อิ่นที่ยี่สิบสี่นำทุกคนเดินไปในหุบเขาลำธารที่ปกคลุมด้วยหมอก ทะลุผ่านแนวป่าต้นไม้ประหลาดที่เปล่งแสงสีม่วง มาจนถึงด้านล่างของหน้าผาหินแห่งหนึ่ง

หน้าผาหินส่องประกายระยิบระยับดั่งแร่หยกสีแดง หากเพ่งมองให้ดี จะพบว่าภายในมีแสงจิตวิญญาณไหลเวียน และมีอักษรคัมภีร์ลอยล่องขึ้นลงอยู่ข้างใน

เนื่องจากมีหมอกบดบัง จึงไม่อาจมองเห็นว่าหน้าผาหินสูงเพียงใด

ทว่าลานด้านล่างหน้าผาหินนั้นราบเรียบและกว้างขวางยิ่งนัก ราวกับเป็นลานฝึกยุทธ์

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "หากอยากข้ามการทดสอบความเป็นความตายและการชิงชัยของคนเร้นลับ เพื่อขึ้นเป็นคนเสินอิ่นโดยตรง ความจริงแล้วยังมีอีกสองเส้นทาง"

"หน้าผาหินตรงหน้าพวกเจ้า ก็คือภาพจิตรกรรมฝาผนังพลังจิตผืนหนึ่ง"

"ผู้ฝึกพลังยุทธ์ทุกคนที่ก้าวเข้าสู่สำนักเร้นลับและบรรลุเก้าตาน้ำพุจู่เถียน ล้วนจะประทับภาพวาดมโนภาพวิชายุทธ์ของตนเองไว้ที่นี่ ขณะเดียวกัน สำนักเร้นลับยังได้จัดซื้อภาพวาดมโนภาพวิชายุทธ์ของผู้ฝึกพลังยุทธ์ชั้นยอดคนอื่นๆ ในแดนหลิงเซียวมาประทับไว้ที่นี่ด้วยเช่นกัน"

"พวกเจ้าเพียงเอาชนะคนในภาพวาดให้ได้สามคน ก็จะสามารถขึ้นเป็นคนเสินอิ่นในรอบหกสิบปีนี้ได้โดยตรง รวมทั้งตัวข้าด้วย คนเร้นลับทุกคนจะกลายเป็นบ่าวเร้นลับของเจ้า และเชื่อฟังคำสั่งเจ้าอย่างไร้เงื่อนไข"

ผู้คนรอบด้านต่างส่งเสียงฮือฮาอื้ออึง

"นี่ง่ายกว่าการทำความเข้าใจมโนภาพวิชายุทธ์ของเทพแห่งจิ่วหลีตั้งเยอะ! ขอเพียงเอาชนะคนสามคน ไม่ใช่ต้องไปไล่ตามเทพในตำนาน"

เหยาอินเอ่ยถามขึ้นทันที "ตอนนี้ข้าท้าประลองได้หรือไม่"

ในฐานะกายเซียนบริสุทธิ์ นางย่อมมีความมั่นใจในตัวเองอย่างยิ่ง

อิ่นที่ยี่สิบสี่ส่ายหน้า "อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์เก้าตาน้ำพุ จึงจะมีคุณสมบัติท้าประลอง"

เหยาอินเงียบงันไป การจะให้นางฝึกฝนจนถึงขั้นเก้าตาน้ำพุภายในเวลาหนึ่งปี เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง ดูท่าแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องขึ้นเป็นอิ่นที่ยี่สิบหกให้ได้

"เช่นนั้นมิใช่หมายความว่า คนในที่นี้มีเพียงข้าที่มีคุณสมบัติท้าประลองหรอกหรือ? แล้วข้าจะไม่ลองหยั่งเชิงดูแทนทุกคนได้อย่างไร"

หลีชิงก้าวออกไปด้วยความมั่นใจ สายตาดั่งคบเพลิงจ้องเขม็งไปยังหน้าผาหินเบื้องหน้า

อิ่นที่ยี่สิบสี่ราวกับคาดเดาไว้แต่แรกแล้ว จึงกล่าวอย่างเรียบเฉย "ทาบฝ่ามือของเจ้าลงบนหน้าผาหิน ถ่ายเทพลังฝ่าชี่เข้าไป ภาพวาดมโนภาพวิชายุทธ์ของคนแรกก็จะปรากฏร่างออกมาประลองกับเจ้าเอง"

หลังจากหลีชิงทำตาม

วูบ!

ภายในหน้าผาหินแร่หยกสีแดง แสงจิตวิญญาณ ฝ่าชี่ และอักษรคัมภีร์ต่างรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังที่มีชีวิตชีวาภาพหนึ่ง

ในภาพจิตรกรรม เป็นเด็กหนุ่มวัยราวสิบสามสิบสี่ปี หน้าตาธรรมดาสามัญ ทว่ามีดวงตาลึกล้ำไม่สมวัยคู่หนึ่ง ในมือกุมขวานยักษ์เล่มหนึ่งที่ดูไม่เข้ากับร่างกายอันผอมบางของเขาอย่างยิ่ง

เด็กหนุ่มก้าวเดินออกมาจากภาพจิตรกรรมฝาผนัง กลายสภาพเป็นกลุ่มก้อนแสงกึ่งจริงกึ่งเสมือน "เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง"

"เริ่มเถอะ!"

หลีชิงชักกระบี่อาคมออกมา ไม่กล้าประมาทคู่ต่อสู้ เก้าตาน้ำพุในร่างพวยพุ่งออกมาจนหมดสิ้น ฝ่าชี่ที่ทะลักออกจากรูขุมขนห่อหุ้มทั่วทั้งร่าง สภาพความพร้อมพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในพริบตา

ฟึ่บ!

เขาชิงจู่โจมด้วยกระบี่ก่อน กระบี่ดั่งดาวตก รวดเร็วถึงขีดสุด

"เร็วมาก ความเร็วเหนือกว่าเซวียเจิ้งไม่น้อยเลย" หลี่เหวยอีจับตาดูการต่อสู้นี้อย่างตั้งใจ เพื่อประเมินระดับความแข็งแกร่งของหลีชิงได้ดียิ่งขึ้น ต้องยอมรับว่ายอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุแข็งแกร่งมากจริงๆ

แข็งแกร่งยิ่งกว่ากายเซียนบริสุทธิ์อย่างเซวียเจิ้งเสียอีก

เคร้ง!

กระบี่ที่หลีชิงแทงออกไปสุดกำลัง ถูกเด็กหนุ่มร่างแสงจิตวิญญาณตวัดขวานปัดป้องไว้ได้อย่างง่ายดาย

"เป็นไปได้อย่างไร"

ในแววตาของหลีชิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่อยากเชื่อเลยว่าอีกฝ่ายจะมีระดับการบำเพ็ญเพียรเพียงเก้าตาน้ำพุ

เด็กหนุ่มร่างแสงจิตวิญญาณสะบัดกระบี่อาคมในมือหลีชิงให้เบนออก ก่อนจะยกขวานขึ้นทันควันแล้วฟันลงมาดุจผ่าฟ้าเบิกภพ กลิ่นอายแผ่ซ่าน ดุดันเผด็จการไร้เทียมทาน

ทุกคนที่ยืนดูการต่อสู้ต่างถูกสะกดข่มจนต้องถอยร่นไปข้างหลัง

สีหน้าของหลีชิงเปลี่ยนไปอย่างตระหนก ในใจแบกรับแรงกดดันมหาศาล ไม่อาจพะวงสิ่งอื่นใดได้อีก รีบโคจรฝ่าชี่ในจุดจู่เถียน สำแดงกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมออกมาทันที

กระบี่หนึ่งฟันสะบั้นออกไป!

จุดเฟิงฝู่คือทะเลลมปราณขนาดเล็ก ดังนั้นผู้เปิดแปดตาน้ำพุจึงถูกเรียกว่าขั้นห้าสมุทรน้อย

ส่วนจุดจู่เถียนนั้น ขนาดของทะเลลมปราณแทบจะเทียบเคียงได้กับทะเลลมปราณแห่งแรกของผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรจำนวนมาก

กระบี่นี้ของหลีชิงรวบรวมฝ่าชี่มหาศาลในจุดจู่เถียนไว้ นับเป็นกระบี่ไม้ตายก้นหีบที่แท้จริง สามารถสังหารผู้เปิดแปดตาน้ำพุและเจ็ดตาน้ำพุได้ดั่งเชือดหมูฆ่าสุนัข

"ฝ่าชี่ในจุดจู่เถียนหนาแน่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

หากไม่ใช้วัตถุอาคมร้ายกาจเหล่านั้น หลี่เหวยอีรู้สึกว่าด้วยระดับเปิดเจ็ดตาน้ำพุของตนในตอนนี้ หากต้องปะทะกับหลีชิง โอกาสชนะคงมีไม่ถึงห้าส่วน

ช่างแข็งแกร่งจนน่ากลัวจริงๆ แค่ต่ำกว่าสองขั้น กลับยากจะเอาชนะได้ถึงเพียงนี้

แน่นอนว่าเหตุผลสำคัญที่สุดก็คือ จุดเฟิงฝู่และจุดจู่เถียนสามารถกักเก็บฝ่าชี่ได้เหมือนทะเลลมปราณ ซึ่งทำให้พลังต่อสู้ยามปะทุของหลีชิงท้าทายสวรรค์อย่างยิ่ง ส่วนหลี่เหวยอีในยามนี้ ยังไม่มีกระบวนท่าที่สามารถปลดปล่อยการโจมตีอันทรงพลังสูงสุดเช่นนั้นได้

ตูม!

ฝ่าชี่และปราณกระบี่ทั้งหมดที่หลีชิงฟันออกไป ล้วนถูกเด็กหนุ่มร่างแสงจิตวิญญาณฟันทำลายจนแตกกระจายในขวานเดียว

ขวานและกระบี่เข้าปะทะกัน

หลีชิงราวกับถูกชกเข้าที่หน้าอกอย่างจัง ใบหน้าพลันซีดเผือด ถอยกรูดไปด้านหลังไม่หยุด ง่ามมือชุ่มโชกไปด้วยเลือด กระบี่ยาวในมือหลุดกระเด็นลอยออกไปนานแล้ว

เด็กหนุ่มร่างแสงจิตวิญญาณรุกไล่ตามติด จามขวานเล่มที่สองออกไป

"รีบยอมแพ้เร็วเข้า" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

หลีชิงราวกับได้รับอภัยโทษ รีบตะโกนลั่น "ข้ายอมแพ้"

ขวานยักษ์อันคมกริบเล่มนั้นชะงักค้างอยู่เหนือศีรษะของเขา

แสงจิตวิญญาณที่แผ่ออกมาจากคมขวาน ส่องสะท้อนหยาดเหงื่อเม็ดละเอียดบนหน้าผากของเขาจนเห็นได้ชัดเจนยิ่ง

วูบ!

ขวานยักษ์สลายหายไป

เด็กหนุ่มร่างแสงจิตวิญญาณสลายตัวไปดั่งควันหมอก

หลีชิงตัวสั่นเทิ้ม ถอนหายใจออกมายาวเหยียด ใบหน้าซีดขาวอยู่นานกว่าจะฟื้นคืนสีเลือด เอ่ยถามว่า "เขาเป็นใคร เป็นกายเซียนบริสุทธิ์งั้นหรือ"

หลีชิงไม่คิดว่าผู้ฝึกพลังยุทธ์เก้าตาน้ำพุที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์จะมีพลังต่อสู้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ยิ่งเป็นมนุษย์ธรรมดาก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "เขาคืออิ่นที่เก้า! แปดขวบเปิดสี่ตาน้ำพุเข้าสู่สำนักเร้นลับ สิบเอ็ดขวบเปิดแปดตาน้ำพุ และใช้เวลาบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากอีกสองปี จนกระทั่งอายุสิบสามปีจึงเปิดเก้าตาน้ำพุได้ ที่เจ้าพบเจอ ก็คือเขาในวัยสิบสามปี"

"เขาไม่ใช่กายเซียนบริสุทธิ์ แต่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง"

ความมั่นใจและความทะนงตนทั้งหมดของหลีชิงพังทลายลง ยิ้มเจื่อน "คิดไม่ถึงว่าจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กอายุสิบสามปี!"

"ในบรรดามนุษย์ธรรมดาขั้นเก้าตาน้ำพุ เจ้าก็นับว่าแข็งแกร่งมากแล้ว ที่ต้านรับขวานของอิ่นที่เก้าได้หนึ่งกระบวนท่าและบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "อิ่นที่เก้าเป็นตัวแทนของคนอิ่นทุกคนในรอบหกสิบปีนี้ ที่มีพลังต่อสู้อันดับหนึ่งในขั้นเก้าตาน้ำพุ"

เหล่าเด็กหนุ่มสาวในที่นั้นที่ต่างถูกโจมตีทางจิตใจอย่างหนัก พลันรู้สึกโล่งอกและทำใจได้ดีขึ้นบ้าง

เด็กน้อยวัยแปดขวบเก้าขวบหลายคนพลันเกิดความมั่นใจขึ้นมาทันที

อิ่นที่เก้าสามารถกลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายในปีนั้นได้ พวกเขาก็ทำได้เช่นกัน ยิ่งอายุน้อยและได้ฝึกฝนในสำนักเร้นลับ ประโยชน์ที่ได้รับย่อมมีมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ในอนาคตก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "พวกเราต้องท้าประลองกับคนสามคนถึงจะเป็นคนเสินอิ่นได้โดยตรง เช่นนั้นนอกจากอิ่นที่เก้าซึ่งเป็นอันดับหนึ่งในขั้นเก้าตาน้ำพุของคนอิ่นแล้ว อีกสองคนเป็นใครหรือ"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "คนที่สอง คือกายเซียนบริสุทธิ์ขั้นเก้าตาน้ำพุที่มีร้อยเส้นรอยเงินล้วน"

"คนที่สาม คือเจี่ยโส่วแห่งหลิงเซียวในขั้นเก้าตาน้ำพุ"

"นอกจากเส้นทางนี้แล้ว ยังมีอีกเส้นทางหนึ่ง แต่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า มีเพียงคนอิ่นขั้นห้าสมุทรเท่านั้นจึงจะไปแย่งชิงได้"

พอฟังจบ ทุกคนในที่นั้นก็หมดหวังที่จะทะลวงขึ้นเป็นคนเสินอิ่นโดยตรงในทันที

มนุษย์ธรรมดาและมนุษย์กลายพันธุ์ในระดับขั้นเดียวกัน คิดจะเอาชนะกายเซียนบริสุทธิ์ ย่อมไม่ต่างอะไรกับคนเพ้อฝันกลางวัน

ถึงกระนั้น เหยาอินที่เป็นกายเซียนบริสุทธิ์ก็ยังมีโอกาส

แต่ว่า คิดจะเอาชนะเจี่ยโส่วแห่งหลิงเซียวในขั้นเก้าตาน้ำพุ นี่มัน... คนเสินอิ่นของสำนักเร้นลับจิ่วหลี ตั้งเป้าไว้ที่อันดับหนึ่งใต้หล้าเลยหรือไร

เจี่ยโส่วแห่งหลิงเซียวไม่ใช่เจี่ยโส่วแห่งจิ่วหลี เจี่ยโส่วแห่งมณฑลหลี หรือเจี่ยโส่วแห่งแดนใต้อะไรเทือกนั้น แต่เป็นตัวแทนอันดับหนึ่งใต้หล้าของผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่มีอายุต่ำกว่าหกสิบปี

เหยาอินเอ่ยถาม "ร้อยเส้นรอยเงินล้วน หมายถึงเส้นรอยในร่างกายมีมากกว่าหนึ่งร้อยเส้น และทั้งหมดต้องยกระดับขึ้นไปจนถึงขั้นเส้นรอยสีเงินขึ้นไปใช่หรือไม่"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ถูกต้องแล้ว"

"ข้อกำหนดนี้ มันเป็นมาตรฐานของผู้สืบทอดสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลเหล่านั้นชัดๆ!" เหยาอินกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวอย่างทรนง "เผ่าจิ่วหลีเป็นชนเผ่าโบราณระดับหมื่นพันตระกูลเพียงหนึ่งเดียวในแดนหลิงเซียว แม้ภายนอกจะตกต่ำลง แต่สำนักเร้นลับจำต้องใช้มาตรฐานของชนเผ่าโบราณระดับหมื่นพันตระกูล เพื่อเคี่ยวกรำคนเสินอิ่นที่ตนเองบ่มเพาะขึ้นมา"

"คนเสินอิ่นก็สมควรต้องแข็งแกร่งกว่าผู้สืบทอด!"

สีของเส้นรอยในร่างของผู้ฝึกยุทธ์ เรียงจากต่ำไปสูง ได้แก่ สีขาว สีแดง สีเงิน และสีทอง

ผู้ฝึกพลังยุทธ์แทบทุกคน เส้นรอยพื้นฐานที่สุดล้วนเป็นสีขาว

เมื่อถึงขั้นเปิดเจ็ดตาน้ำพุ ก็จะเป็นจุดแบ่งแยกเส้นทาง

บางคนจะเลือกทะลวงขั้นพลังโดยตรง ก้าวเข้าสู่ขั้นห้าสมุทร เพื่อแสวงหาระดับขั้นที่สูงขึ้นไป

แต่บางคนจะหยุดลงเพื่อสั่งสมและหล่อหลอมขัดเกลารากฐานของตนเอง ยิ่งหล่อหลอมเส้นรอยสีแดงได้มากเท่าใด โอกาสที่จะทะลวงแปดตาน้ำพุจุดเฟิงฝู่ก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

หากคิดจะทะลวงเก้าตาน้ำพุจุดจู่เถียน ก็จำเป็นต้องหล่อหลอมเส้นรอยสีเงินออกมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลีชิงเผยรอยยิ้มออกมา "ข้าเข้าใจแล้ว! ข้ารู้แล้วว่าความแตกต่างระหว่างข้ากับอิ่นที่เก้าอยู่ที่ใด! ข้าหล่อหลอมเส้นรอยสีเงินออกมาได้ยี่สิบเจ็ดเส้นแล้วทะลวงตาน้ำพุที่เก้า ตอนนี้จำนวนเส้นรอยสีเงินในร่างก็เพิ่งมีเพียงสี่สิบหกเส้น ข้าต้องหล่อหลอมเส้นรอยทั้งเก้าสิบเส้นในร่างให้กลายเป็นสีเงินทั้งหมด จึงจะมีโอกาสประลองฝีมือชี้ขาดกับเขาได้"

หลี่เหวยอีกำลังคำนวณอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ เช่นกัน "ตอนนี้จำนวนเส้นรอยในร่างเรามีแปดสิบสี่เส้น ดูเหมือนไม่ต้องผ่านการหล่อหลอมขัดเกลา ตัวมันเองก็เป็นเส้นรอยสีเงินอยู่แล้ว มิน่าล่ะตอนนี้เราถึงเอาชนะหลีชิงได้ยาก เส้นรอยในร่างเขามีมากกว่าเราเสียอีก ทั้งยังเป็นสีเงินเกินกว่าครึ่ง"

หลี่เหวยอีคาดเดาว่า เหตุที่ตนสามารถเอาชนะผู้ฝึกพลังยุทธ์ข้ามขั้นได้นั้น จะต้องเกี่ยวข้องกับระดับและจำนวนของเส้นรอยในร่างกายอย่างแน่นอน

เหยาอินยิ้มเจื่อน "กายเซียนบริสุทธิ์เป็นลูกรักของสวรรค์อย่างแท้จริง เป็นอัจฉริยะแห่งการฝึกตนหนึ่งในหมื่น แต่มีเพียงกายเซียนบริสุทธิ์ที่ร้อยชีพจรเป็นสีเงินทั้งหมดเท่านั้น ถึงจะเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ที่แท้จริง"

"จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ผิด"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "นอกจากสภาพร่างกายและเส้นรอยที่ส่งผลต่อพลังต่อสู้ในขั้นเดียวกันแล้ว ยังมีกระบวนท่าวิชา ความแข็งแกร่งของร่างกาย เคล็ดวิชาหายใจ การประยุกต์ใช้พลังอาคม การซ้อนทับพลังจิต อาวุธอาคม... และอื่น ๆ อีกมากมาย ล้วนทำให้พวกเจ้าแข็งแกร่งขึ้นได้ทั้งสิ้น ดังนั้นทุกคนจึงไม่จำเป็นต้องท้อแท้เพราะความต่างของพรสวรรค์และสภาพร่างกาย กายเซียนบริสุทธิ์ใช่ว่าจะเอาชนะไม่ได้"

"หลีชิง หากเจ้าฝึกฝนวิชาตัวเบาระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมออกมาได้สักวิชา ขวานที่สองของอิ่นที่เก้าเมื่อครู่ เจ้าหลบพ้นอย่างแน่นอน ตราบใดที่จำนวนกระบวนท่าระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมที่เจ้าฝึกสำเร็จมีมากพอ พลังต่อสู้ในขั้นเดียวกันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น"

หลังจากกล่าวจบ อิ่นที่ยี่สิบสี่ก็นำพาทุกคนมุ่งหน้าไปยังที่พัก

"ตอนนี้พวกเจ้ายังไม่ใช่คนเสินอิ่น จึงไม่อาจเข้าสำนักเร้นลับ ได้แต่อาศัยอยู่ในถ้ำบำเพ็ญที่ขุดเจาะเลียบไปตามหุบเขาแม่น้ำ"

"ผู้ที่เปิดสี่ตาน้ำพุ พักชั้นที่หนึ่ง ผู้ที่เปิดห้าตาน้ำพุ พักชั้นที่สอง ผู้ที่เปิดหกตาน้ำพุ พักชั้นที่สาม"

"เดือนแรกคือช่วงคุ้มครอง หากผู้ใดบังอาจเข่นฆ่าผู้ฝึกพลังยุทธ์รุ่นเดียวกัน ฆ่าโดยไม่ละเว้น!"