ตอนที่ 76 อิ่นที่ยี่สิบสี่

หลี่เหวยอีตกใจจนตื่นเต็มตาในพริบตา เอื้อมมือไปคลำด้านข้าง ก็สัมผัสโดนร่างกายรวมถึงมือและเท้าของคนอื่นอีก

พลันตระหนักได้ทันทีว่าตนไม่ได้อยู่บนรถแล้ว และน่าจะอยู่ระหว่างทางไปสำนักเร้นลับ ทว่ามองไม่เห็น ไม่ได้ยิน จึงไม่อาจรู้ได้เลยว่าบัดนี้ตกอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นไร

หลับไปนานเท่าใดกัน?

ทันใดนั้น มีคนตบลงบนศีรษะเขาเบาๆ ชายขอบถุงผ้าสีดำด้านล่างก็คลายออกพรึ่บเดียว

การได้ยินฟื้นคืนมา เสียงคลื่นน้ำจากการพายเรือดังแว่วเข้าหู

หลี่เหวยอีรีบดึงถุงผ้าออกทันที ตรงหน้าคือม่านหมอกสีทองอร่าม ใต้ร่างคือเรือพายลำยาวสิบกว่าเมตร รอบกายมีชายหญิงวัยเยาว์ยี่สิบถึงสามสิบคนเบียดเสียดกันแน่นขนัด

พวกเขาส่วนใหญ่ถูกถอดถุงผ้าออกแล้ว และยังมีบางส่วนที่กำลังดึงออก

สภาพจิตใจของทุกคนล้วนแข็งแกร่ง คนที่มาถึงที่นี่ได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ หลังจากเกิดความโกลาหลชั่วครู่ พวกเขาก็รีบนั่งตัวตรง กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว

มีเพียงดวงตาสีครามดั่งอัญมณีคู่หนึ่งที่กำลังจ้องเขม็งมองหลี่เหวยอีด้วยความโกรธแค้น ฟันขาวขบแน่น ริมฝีปากแดงสั่นระริก สองมือที่วางอยู่บนตักกำแน่นเป็นหมัด

นางคือเจ้าของเรียวขาที่กดทับจนหน้าอกของหลี่เหวยอีเจ็บเมื่อครู่นี้ ตำแหน่งของนางอยู่ข้างหลี่เหวยอี เรือแคบเกินไปจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้ ก่อนหน้านี้ตอนเพิ่งขึ้นเรือ นางก็ถูกเจ้าคนไร้ยางอายผู้นี้คว้าขาเอาไว้ ทั้งยังกดทับไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุดเลยแม้แต่น้อย

อีกฝ่ายมีตบะสูงส่งยิ่ง ทุกครั้งที่นางพยายามดิ้นให้หลุด กลับยิ่งถูกดึงรั้งรุนแรงกว่าเดิม ดึงจนต้นขานางเจ็บชา น่องเป็นตะคริว ราวกับว่าขานั้นไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป

เจตนาชัดๆ

ชนเผ่าไหนกันแน่ที่คัดเลือกคนผู้นี้มา เหตุใดถึงได้ต่ำช้าลามกถึงเพียงนี้?

เมื่อหลี่เหวยอีหันไปมองนาง ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ถึงกับเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ ชนเผ่าไหนกันที่กล้าทุ่มเทต้นทุนมหาศาลปานนี้?

หรือไม่รู้ว่าคนที่ถูกส่งมายังสำนักเร้นลับในแต่ละปี มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดชีวิตออกไปได้?

เหยาอินถูกคัดเลือกและส่งมาจากเผ่าเย่าหลีในกลุ่มเผ่าจิ่วหลี อายุเพียงสิบห้าปี ตบะเปิดเจ็ดตาน้ำพุ ทั้งยังเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ กล่าวได้ว่ามีอนาคตไร้ขีดจำกัด

นางมีผิวพรรณไร้ที่ติดั่งเช่นกายเซียนบริสุทธิ์ส่วนใหญ่ ร่างกายทุกสัดส่วนประหนึ่งแกะสลักขึ้นจากหยกเซียนอันโปร่งแสงแวววาว ทั่วร่างเปล่งประกายเรืองรองสีขาวจางๆ พึงรู้ว่า รูปลักษณ์หน้าตาของกายเซียนบริสุทธิ์นั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์ปุถุชนไม่อาจเทียบเคียงได้ บนร่างของเหยาอินเองก็มีกลิ่นอายเซียนเช่นนั้น แม้แต่เส้นผมก็ยังเปล่งประกายเงางามยิ่งนัก

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบในสายตาของอีกฝ่าย นึกถึงตอนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาแล้วลูบคลำบีบนวดไปทั่ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตนไปจับโดนใครเข้า?

ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกกระอักกระอ่วนจนแทบอยากจะกระโดดลงจากเรือ ช่างน่าขายหน้าเหลือเกิน จึงรีบขอโทษ "ขออภัยด้วย เมื่อครู่ข้าเพิ่งตื่น ประสาทรับรู้ถูกปิดกั้นไว้... เอาเป็นว่า ขออภัยจริงๆ!"

ครั้นกล่าวขออภัยเสร็จ หลี่เหวยอีย่อมไม่มีหน้าจะมองนางต่อไป จึงรีบหันหลังกลับมา แล้วเอื้อมมือไปคลำตรวจดูกระบี่มังกรเหลืองและกระบอกแมลงของตน

ทุกอย่างยังคงสะพายอยู่บนหลัง

กระบอกแมลงเคยถูกเปิดออก แต่ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวด้านในเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครจำได้ จึงยังคงอยู่ข้างในครบถ้วนสมบูรณ์ดี

หลี่เหวยอีทอดสายตามองไปยังหัวเรือ เห็นเพียงบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น ผินหน้าไปเบื้องหน้า แผ่นหลังองอาจดั่งขุนเขา เสื้อคลุมสีแดงเข้มที่พาดอยู่บนบ่าพลิ้วไหวตามแรงลม แผ่กลิ่นอายอันน่าเกรงขามและดุดันออกมาอย่างเปี่ยมล้น

ม่านหมอกสีทองลอยฟุ้งออกมาจากตะเกียงทองแดงข้างกายบุรุษผู้นั้น

แสงสีทองในตะเกียงสว่างเจิดจ้า ส่องสว่างความมืดมิดของแม่น้ำใต้พิภพ

หลี่เหวยอีมองเห็นหลีชิง

ดวงตาอันสงบนิ่งคู่นั้นของหลีชิงทอดมองมายังเขาเช่นกัน ประกายคมปลาบวาบผ่านในแววตาเพียงวูบเดียว ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองทางอื่นอย่างรวดเร็ว

เพียงมองแวบเดียว หลี่เหวยอีก็คาดการณ์สิ่งต่างๆ ได้มากมาย "เขารู้ว่าคนที่กองทัพตี้หลางหวังส่งมาคือข้า!"

"แต่ตอนที่ข้าขึ้นรถ เขาก็สวมถุงผ้าสีดำไปแล้วอย่างชัดเจน แสดงว่าหลังจากที่ข้าหลับไป ถุงผ้าของเขาเคยถูกผู้เฒ่าลึกลับปลดออก เจตนาให้เขาจดจำข้าไว้"

"ที่ข้าหลับสนิทถึงเพียงนั้น บางทีอาจมีสาเหตุอื่น"

"เหตุใดจึงต้องให้เขาจำข้าได้ด้วยเล่า? ต้องการให้เขาสังหารข้าในสำนักเร้นลับอย่างนั้นหรือ?"

หลี่เหวยอีไม่อยากไปสนใจการห้ำหั่นชิงไหวชิงพริบระหว่างเบื้องบนของกองทัพตี้หลางหวัง เผ่าจิ่วหลี และกวานซาน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะไปควบคุมได้ ในเวลานี้ควรระมัดระวังตัวให้มาก และจำเป็นต้องคอยระวังหลีชิงเอาไว้

เรือพายแล่นอยู่บนแม่น้ำใต้พิภพอันกว้างใหญ่

บุรุษที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหัวเรือ แผ่ฝ่าชี่ออกมาเป็นสายๆ ควบคุมไม้พายให้พายน้ำจากระยะไกล

ผู้ที่ปลดถุงผ้าสีดำออกจากศีรษะของทุกคน เป็นหญิงสาวในชุดดำนางหนึ่ง

รูปร่างของนางเหยียดตรงดั่งทวนยาว อายุยังไม่มากนัก ราวสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น

เมื่อปลดถุงผ้าสีดำบนศีรษะของเด็กหนุ่มคนสุดท้ายออก หญิงสาวชุดดำก็สะพายกระบี่ยืนอยู่ตรงท้ายเรือ กล่าวด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างว่า "ยามนี้พวกเรากำลังแล่นอยู่ในแม่น้ำใต้พิภพที่มุ่งหน้าสู่สำนักเร้นลับจิ่วหลี จิตใจของพวกเจ้าทุกคนนับว่ายอดเยี่ยมมาก ไม่มีใครตื่นตระหนก และไม่มีใครหวาดกลัวขลาดเขลา"

"แต่ก็ยังต้องบอกให้พวกเจ้าเข้าใจชัดเจน ใต้พิภพเป็นโลกที่เผ่าแมลงปกครอง พวกเราต้องเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้"

"กูกู!"

ริมฝั่งแม่น้ำใต้พิภพพลันมีเสียงแมลงกรีดร้องระงมดังขึ้นประจวบเหมาะ

ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาสีแดงนับคู่ไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้น

หญิงสาวชุดดำกล่าวว่า "พวกเจ้าไม่ต้องกังวลจนเกินไป ตะเกียงดวงนั้นบนเรือ เผาผลาญเปลือกดักแด้ของจักจั่นทองลายเสือซึ่งเป็นแมลงวิเศษระดับแม่ทัพ ฝูงแมลงทั่วไปจะไม่โจมตีพวกเรา"

ระดับพล ระดับขุนพล ระดับแม่ทัพ...

ระดับพลและระดับขุนพล ถูกเรียกว่าแมลงดุร้าย

ระดับแม่ทัพขึ้นไป จึงจะนับเป็นแมลงวิเศษได้

แมลงวิเศษระดับแม่ทัพที่โตเต็มวัย เพียงตัวเดียวก็สามารถคุกคามผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นเต้าจ่งได้แล้ว

"ขอแนะนำตัวสักหน่อย ข้ามาถึงก่อนพวกเจ้าสองปี เป็นคนอิ่นของเมื่อสองปีก่อน เข้าสู่สำนักเร้นลับในปีที่ยี่สิบสี่ของรอบหกสิบปีนี้ ดังนั้นทุกคนเรียกข้าว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่ก็พอ" หญิงสาวชุดดำกล่าว

เหล่าเด็กหนุ่มเด็กสาวบนเรือ เมื่อมองดูหญิงสาวชุดดำอีกครั้ง ในแววตาก็เพิ่มความยำเกรงขึ้นมาไม่น้อยทันที

นี่คือตัวตนที่สามารถมีชีวิตรอดเป็นคนสุดท้ายในหมู่ผู้ถูกคัดเลือกเชียวนะ!

ยิ่งไปกว่านั้น อายุนางยังน้อยกว่าคนบนเรือไม่น้อยเสียอีก

นี่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่!

หญิงสาวชุดดำกล่าวต่อว่า "ผู้ถูกคัดเลือกรุ่นพวกเจ้าในปีนี้ แข็งแกร่งกว่าปีกลายไม่ต่ำกว่าหนึ่งเท่าตัว มีทั้งผู้เบิกเก้าตาน้ำพุ มีทั้งกายเซียนบริสุทธิ์ แม้แต่ผู้เบิกแปดตาน้ำพุก็มีถึงสี่คน ดูท่าแล้วหลังจากผู้สืบทอดของเผ่าจิ่วหลีถูกกำหนดขึ้น แต่ละเผ่าย่อยต่างก็รู้ว่าการคัดเลือกคนเสินอิ่นจะตามมาติดๆ จึงอยากจะแก่งแย่งชิงชัยกันทั้งนั้น"

"พวกเจ้ากล้ามายังสำนักเร้นลับ ย่อมต้องรู้ถึงความโหดเหี้ยมในนั้นใช่หรือไม่? ในแต่ละปีจะมีผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่จะได้เป็นคนอิ่นของปีนั้น มีเพียงคนอิ่นเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเข้าร่วมการช่วงชิงตำแหน่งคนเสินอิ่น ส่วนผู้พ่ายแพ้ทั้งหมดจะตกเป็นบ่าวเร้นลับของคนเสินอิ่นประจำรอบหกสิบปีนี้"

"โหดเหี้ยม มันโหดเหี้ยมอย่างยิ่งยวด แต่ทรัพยากรและสภาพแวดล้อมในการบำเพ็ญเพียรของสำนักเร้นลับ ก็เป็นสิ่งที่ที่อื่นไม่อาจมอบให้ได้เช่นกัน"

"สองปีก่อน ข้าในวัยสิบสี่ปีที่เบิกเจ็ดตาน้ำพุได้ก้าวเข้าสู่สำนักเร้นลับ สองปีให้หลังในยามนี้ ข้าเบิกเก้าตาน้ำพุ และเมื่อแปดวันก่อนก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นห้าสมุทร ด้วยพรสวรรค์ของข้า หากฝึกฝนอยู่ภายนอกย่อมไม่มีทางเบิกเก้าตาน้ำพุได้ และไม่มีทางทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้รวดเร็วปานนี้อย่างแน่นอน"

"นี่คือความแข็งแกร่งของสำนักเร้นลับ!"

ขั้นห้าสมุทรเก้าตาน้ำพุในวัยสิบหกปี?

วิปริตผิดมนุษย์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

เหล่าอัจฉริยะฟ้าประทานในที่แจ้งของเผ่าหลี จะมีสักกี่คนที่เทียบเคียงได้?

หลีชิงคิดว่าตนเองมีพรสวรรค์สูงส่งเทียมฟ้า ทั่วทั้งเผ่าจิ่วหลีเขาเห็นเพียงชางหลีอยู่ในสายตาเท่านั้น ทว่าในยามนี้กลับได้รับความกระทบกระเทือนใจไม่น้อย เขาจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ขอถามอิ่นที่ยี่สิบสี่ ท่านเป็นคนอิ่นที่ทะลวงเก้าตาน้ำพุและขั้นห้าสมุทรได้เร็วที่สุดหรือไม่?"

อิ่นที่ยี่สิบสี่ หญิงสาวชุดดำมีแววเย้ยหยันผุดขึ้นในดวงตา "ข้าบอกได้เพียงว่า ผู้ใดก็ตามที่ได้เป็นคนอิ่น จะต้องบุกทะลวงเก้าตาน้ำพุให้ได้ ทรัพยากรทั้งหมดจะถูกประเคนให้เจ้า คัมภีร์ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเจ้าเปิดอ่านได้ตามใจชอบ ทั้งยังมีคนอิ่นของรอบหกสิบปีก่อนที่เลื่อนขั้นเป็นผู้อาวุโสคอยช่วยเหลือเจ้า"

บนเรือเกิดเสียงฮือฮาขึ้นระงม

ต้องบุกทะลวงเก้าตาน้ำพุให้ได้งั้นหรือ?

เหยาอินเอ่ยถาม "หากทะลวงไม่สำเร็จเล่า?"

"เช่นนั้นก็ต้องติดอยู่ในขั้นหยงเฉวียนไปตลอด จนกว่าจะเปิดตาน้ำพุที่เก้าได้ จึงจะเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรได้" อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว

เหยาอินกล่าว "การบุกทะลวงตาน้ำพุที่เก้าอันตรายยิ่ง หากฝืนทำอาจถึงแก่ชีวิตได้นะ"

"เจ้าคิดว่าไม่มีคนตายเพราะเรื่องนี้หรืออย่างไร? ข้ามีนามว่าอิ่นที่ยี่สิบสี่ แต่ในรอบหกสิบปีนี้ คนอิ่นที่อยู่ก่อนหน้าข้าและยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน มีเพียงสิบเจ็ดคนเท่านั้น"

จากนั้น อิ่นที่ยี่สิบสี่ก็กล่าวอีกว่า "หากไม่มีจิตใจที่แข็งแกร่ง ไม่มีปณิธานยอมตายหรือต้องชนะให้ได้ ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงไม่มีทางมาอยู่บนเรือลำนี้ โหดเหี้ยม ก็เพราะสำนักเร้นลับคือปราการด่านสุดท้ายของเผ่าจิ่วหลี หากตอนนี้ไม่โหดเหี้ยม ในอนาคตศัตรูก็จะโหดเหี้ยมกับคนในเผ่าของเรา"

"ข้าล่ะตั้งตารอจริงๆ ว่าในหมู่พวกเจ้า ผู้ใดจะได้เป็นอิ่นที่ยี่สิบหกผู้มีชีวิตรอดเป็นคนสุดท้าย?"

"ต้องเป็นข้าแน่นอน" เด็กหนุ่มผู้เบิกแปดตาน้ำพุคนหนึ่งกล่าว

หลีชิงหัวเราะพลางกล่าวว่า "รอให้เจ้าทะลวงเก้าตาน้ำพุได้ก่อน ค่อยมาพูดคำนี้เถอะ!"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าวว่า "มิใช่ว่าผู้ที่มีการบำเพ็ญเพียรแข็งแกร่งกว่าจะต้องเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายเสมอไป ผู้คนที่อยู่ที่นี่ครึ่งหนึ่งล้วนเป็นเด็กที่เบิกได้สี่ตาน้ำพุห้าตาน้ำพุ พวกเขายังขัดเกลาได้มากกว่า ภายใต้การเคี่ยวกรำสั่งสอนของสำนักเร้นลับ ย่อมเติบโตได้รวดเร็วและมั่นคงกว่า ในอนาคตก็ไม่แน่ว่าอาจมีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเจ้า"

หลี่เหวยอีตระหนักถึงปัญหานี้มานานแล้ว

บางทีการให้เก้าเผ่าใหญ่ส่งเด็กกึ่งโตที่เบิกได้สี่ตาน้ำพุห้าตาน้ำพุและมีความคิดอ่านเป็นของตนเองมา อาจเป็นเป้าหมายแรกเริ่มของสำนักเร้นลับ ตรงกันข้าม พวกตนที่มีระดับขั้นสูงกว่าและอายุมากกว่า กลับเป็นความจงใจของแต่ละเผ่าใหญ่ที่คิดว่าการบำเพ็ญเพียรสูงกว่าจะมีโอกาสได้เป็นคนเร้นลับ หรือกระทั่งคนเสินอิ่นมากกว่า

"ซ่า!"

กระแสน้ำในแม่น้ำใต้ดินพลันไหลเชี่ยวกรากขึ้นมา ความเร็วเรือพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

ละอองน้ำสายใหญ่สาดกระเซ็นขึ้นมาเปรอะเปื้อนร่างของหลี่เหวยอี

หลี่เหวยอีลูบดูคราบน้ำ พบว่าเปรอะสีแดงสดเต็มมือ เมื่อยกขึ้นมาดมที่ปลายจมูกก็พบว่า "น้ำในแม่น้ำใต้ดินสายนี้ ถึงกับเหมือนกับน้ำในทะเลโลหิตมิมีผิด"

เหยาอินที่นั่งอยู่ข้างกายเขา ซึ่งเมื่อครู่นี้เกือบจะเสียหลักเซถลาเข้าสู่อ้อมอกของเขาเพราะกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากกะทันหัน ส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ พลางกล่าวว่า "ช่างรู้น้อยเสียจริง! ใต้ผืนดินของแดนหลิงเซียวมีแม่น้ำโลหิตนับไม่ถ้วนเชื่อมต่อถึงกันทุกทิศทาง ทั้งยังมีแถบหุบผาแม่น้ำอันกว้างใหญ่ เหมืองแร่ ดินแดนแมลง และถ้ำปีศาจอีกมากมาย บนดินเป็นโลกผืนหนึ่ง ใต้ดินก็เป็นโลกอีกผืนหนึ่งเช่นกัน"

"กองทัพตี้หลางหวัง หนึ่งในสามจอมโจรเถื่อนผู้เกรียงไกรแห่งแดนใต้ ในอดีตก็เคยซ่อนตัวอยู่ในโลกใต้ดินมาโดยตลอด มิฉะนั้นคงถูกวังหลิงเซียวปราบปรามกวาดล้างไปนานแล้ว"

อาศัยแสงสีทองจากตะเกียงทองแดง ตลอดทางหลี่เหวยอีมองเห็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำโลหิตมากมาย ใต้ผืนดินแห่งนี้ตัดสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกตจริงๆ ไม่รู้ว่าผู้ที่อยู่หัวเรือผู้นั้นหาเส้นทางที่ถูกต้องได้อย่างไร

ตลอดหลายวันต่อมา เรือพายลำเล็กแล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังดิ่งลึกลงสู่ใต้พิภพที่ลึกยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

ระหว่างทางได้แล่นผ่านทะเลโลหิตใต้ดินผืนหนึ่ง ซึ่งกว้างใหญ่ถึงกว่าสองร้อยลี้

บนเรือมิได้ตระเตรียมอาหารไว้ แต่อิ่นที่ยี่สิบสี่ได้แจกจ่ายยาล้ำค่าอายุหนึ่งร้อยปีให้ทุกคนคนละหนึ่งต้น เมื่อกลืนกินลงไปแล้วก็สามารถระงับความหิวได้หลายวัน

หลี่เหวยอีลอบคำนวณในใจ ลำพังยาล้ำค่าหลายสิบต้นนี้ก็มีมูลค่าหลายสิบล้านเหรียญทองแดงแล้ว สำนักเร้นลับช่างมั่งคั่งร่ำรวยยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเก้าเผ่าใหญ่ส่งเครื่องบรรณาการมาให้ทุกปี หรือเป็นทรัพยากรฝึกตนของสำนักเร้นลับเองกันแน่

กระทั่งถึงวันที่หก ความเร็วในการแล่นของเรือพายลำเล็กจึงค่อยๆ ชะลอลง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ลำน้ำสาขาใต้ดินอันคับแคบสายหนึ่ง

เพิ่งจะแล่นเข้าไป ทุกคนก็ได้ยินเสียงจักจั่นกรีดร้องบาดแก้วหู แหลมคมดั่งใบมีดกรีดแทงเข้าสู่สมอง

"พรึ่บ! พรึ่บ!"

บนผนังถ้ำอันมืดมิดพลันเปล่งประกายแสงสีทองสองสาย แสงเรืองรองนั้นควบแน่นเป็นเงาร่างพยัคฆ์ ดั่งพยัคฆ์ยักษ์สีทองสองตัวหมอบเกาะอยู่บนผนังหิน ทว่าหากสังเกตดูให้ดีก็จะพบว่า ภายในเงาพยัคฆ์นั้นคือจักจั่นทองขนาดเท่าฝ่ามือสองตัว

คนที่นั่งขัดสมาธิอยู่หัวเรือในที่สุดก็ลุกขึ้นยืน เขาสวมหน้ากากโลหะพลางกล่าวว่า "มิต้องตระหนกตกใจไป นี่คือจักจั่นทองลายเสือสองตัวที่คอยเฝ้าเส้นทางเข้าสู่หุบเขาแมลงจิ่วหลี ข้าพเจ้าคือคนเสินอิ่นเมื่อหนึ่งรอบหกสิบปีก่อน ตอนนี้พวกท่านเรียกข้าว่าอิ่นจวินก็พอ"

แมลงวิเศษระดับผู้บัญชาการสองตัว เฝ้าทางเข้าเนี่ยนะ?

อิ่นจวินผู้นี้ดูท่าทางแล้วก็มิใช่คนที่จะตอม่อรับมือได้ง่ายๆ เลยสักนิด

หลี่เหวยอีพลันตระหนักรู้ถึงความแข็งแกร่งของสำนักเร้นลับได้ในทันที หากกองทัพตี้หลางหวังกล้าคิดหมายตาสำนักเร้นลับจิ่วหลี ย่อมต้องพบกับความสูญเสียครั้งใหญ่เป็นแน่ เผ่าโบราณที่สืบทอดมาร่วมหลายพันปี ไม่ได้เรียบง่ายธรรมดาเหมือนอย่างที่เห็นภายนอกจริงๆ

เรือพายลำเล็กแล่นต่อไป เบื้องล่างใต้พิภพเริ่มปรากฏแสงสว่างขึ้นทีละน้อย

เป็นแสงประกายหลากสีสัน

หลังจากผ่านซุ้มประตูดึกดำบรรพ์บานหนึ่ง สายตาก็เริ่มเปิดกว้างขึ้น มีกลิ่นหอมของพฤกษาลอยมาแตะจมูก ริมแม่น้ำที่แลดูคล้ายแถบผ้าสีแดงพลันปรากฏหุบผาแม่น้ำใต้ดินอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่

ภายในหุบผาแม่น้ำมีหมอกควันสลัวราง

มิใช่หมอกอย่างแท้จริง หากแต่เป็นฝ่าชี่ที่กลั่นตัวเป็นละอองหมอกคล้ายกับแดนเต๋า

"ที่นี่ต้องมีตาน้ำพุฟ้าดินขนาดมหึมาอยู่อย่างแน่นอน!"

หลี่เหวยอีใจสั่นสะท้าน เขามองลึกเข้าไปในหุบผาแม่น้ำ บนผืนดินมีพืชเรืองแสงเติบโตอยู่มากมาย หลากสีสันละลานตา งดงามตระการตา ไกลออกไปยิ่งมีต้นไม้เรืองแสงขึ้นสูงตระหง่านหนาทึบดั่งผืนป่าดงดิบ

ริมแม่น้ำโลหิตใต้ดินมีศิลาจารึกตั้งตระหง่านอยู่เป็นจำนวนมาก บางแผ่นสลักตัวอักษร สลักคัมภีร์ บางแผ่นสลักภาพกระบวนท่าร่างมนุษย์

ในระยะไกล บนหน้าผาสูงชันที่มองเห็นเลือนราง สลักตัวอักษรโบราณขนาดมหึมาไว้สี่ตัว เปล่งประกายความศักดิ์สิทธิ์อันไร้ใดเปรียบ ดึงดูดสายตาของทุกคนให้จับจ้องไป

เรือพายลำเล็กหยุดลง

อิ่นจวินก้าวขึ้นฝั่งเป็นคนแรก โดยมีอิ่นที่ยี่สิบสี่ตามหลังไปติดๆ

หลังเด็กหนุ่ม เด็กสาว และเด็กน้อยทั้งยี่สิบหกคนลงจากเรือ ทั้งหมดก็ถูกพามายังด้านล่างของหน้าผาศิลาจารึกแห่งนั้น

อิ่นจวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก "อักษรสี่ตัว 'หุบเขาแมลงจิ่วหลี' บนหน้าผานั้น เทพแห่งจิ่วหลีเป็นผู้สลักไว้ด้วยตนเอง ผู้ใดจะเข้าหุบเขาล้วนต้องกราบไหว้ หากผู้ใดหยั่งรู้มโนภาพวิชายุทธ์เสี้ยวหนึ่งของเทพแห่งจิ่วหลีจากรอยสลักอักษรนี้ได้ ก็จะได้เป็นคนเสินอิ่นโดยตรง"