ตอนที่ 75 ลำธารรินไหล

เมืองเหยากวน คฤหาสน์จ่าวเหมย

ใกล้รุ่งสาง ท้องฟ้ายังคงมืดสลัว หลายคนมิได้หลับตานอนเลยตลอดทั้งคืน

ภายในคฤหาสน์ เทียนไขถูกเปลี่ยนไปแล้วรอบหนึ่ง คราบน้ำตาเทียนซ้อนทับกันเป็นชั้น ร่างคนเกือบร้อยสายมารวมตัวกันที่ลานหน้าเรือน ล้อมซากศพสีเงินที่เพิ่งนำกลับมาและถูกผ่าเป็นสองท่อนไว้ตรงกลาง

ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ของเผ่าจิ่วหลีในที่นั้นมีอยู่ราวครึ่งหนึ่ง ล้วนผ่านการเคี่ยวกรำมานาน จึงมิได้หวาดกลัวซากศพ ซ้ำยังส่งเสียงทึ่งระคนประหลาดใจ

"นี่มันเซวียเจิ้งเลยนะ!"

"ตอนที่เซวียเจิ้งยังไม่ผลัดเปลี่ยนเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ เขาก็ติดอันดับสี่ของหอเจ็ดตาน้ำพุแล้ว"

"ช่วงหลายวันนี้ ตระกูลเซวียกับสำนักซุยโหมประโคมข่าวกันยกใหญ่ อ้างว่าเซวียเจิ้งจะต้องเปิดจู่เถียนเก้าตาน้ำพุได้อย่างแน่นอน กายเซียนบริสุทธิ์เก้าตาน้ำพุนั้นหายากยิ่งในทุกมณฑล สามารถเป็นผู้สืบทอดของสำนักนับพันนับหมื่นได้ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจปั้นขึ้นมาเพื่อประลองแข่งกับเผ่าจิ่วหลีของพวกเรา"

"หากเป็นคนรุ่นก่อนลงมือ หรือเป็นยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรลอบทำร้าย เรื่องนี้คงกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่! ตระกูลเซวียกับสำนักซุยไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ แน่!"

......

ชางหลีย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยกระบี่ที่ฟันแยกร่างอย่างละเอียด พลางใช้มโนภาพวิชายุทธ์รับรู้ ในห้วงความคิดปรากฏเค้าโครงร่างของคนสองคน ผุดภาพเลือนรางยามที่หลี่เหวยอีร่ายรำกระบี่สุดท้ายนั้นขึ้นมา ประหนึ่งได้เห็นกับตาตนเอง

ในดวงตาอันลึกล้ำของเขาฉายแววไม่อยากจะเชื่อออกมา เขาลุกขึ้นยืนแล้วกล่าว "เป็นฝีมือกระบี่เล่มนั้นของเขา! อีกทั้งกระบวนท่าที่ใช้ ยังเป็นไม้ตายกฎสวรรค์ผสานอาคมที่เขาฝึกสำเร็จ กลิ่นอายเหมือนกับรอยผ่าบนกะโหลกของเหยาเจิ้งเซิงไม่มีผิดเพี้ยน"

ประกายแสงจากแดนวิญญาณหว่างคิ้วของหลีหลิงกะพริบวิบวับดุจดวงดารา "แต่แรกก็เป็นกลิ่นอายของเขาอยู่แล้ว ข้าสัมผัสได้ ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่มีทางกลัวเซวียเจิ้ง พวกเจ้าก็ไม่ยอมเชื่อกันเอง"

ผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ของเผ่าจิ่วหลีรอบด้านต่างรู้สึกเหลือเชื่อ ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"หรือว่าเขาทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรแล้ว?" หลีฉิงเอ๋อร์กล่าว

ชางหลีส่ายหน้า "ขั้นห้าสมุทรกับขั้นหยงเฉวียนเมื่อร่ายรำเพลงกระบี่เดียวกัน ท่วงทำนองและกลิ่นอายย่อมต่างกันอย่างสิ้นเชิง หากเขาทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรแล้ว กระบี่นี้จะต้องดุดันเผด็จการยิ่งกว่านี้แน่"

สีหน้าของหลีซงหลินเคร่งขรึมเย็นชายิ่ง "เช่นนั้นก็มีคำอธิบายเพียงข้อเดียว เหวยอีทะลวงสู่จู่ไห่เก้าตาน้ำพุแล้ว เขาคือยอดคนขั้นสูงสุด"

"ตูม!"

วาจานี้ประหนึ่งสายฟ้าฟาด ระเบิดก้องในใจของทุกคน

ยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุนั้น หายากยิ่งกว่ากายเซียนบริสุทธิ์เสียอีก ในที่แจ้งของมณฑลหลียิ่งนับว่าหาได้ยากยิ่ง แม้แต่ขุมกำลังใหญ่นับล้านที่เป็นดั่งฮ่องเต้ครองถิ่น ก็มักต้องใช้เวลาสิบปี หรือกระทั่งหลายสิบปี ถึงจะบ่มเพาะยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุออกมาได้สักคน

สีหน้าของหลีฉิงเอ๋อร์ชะงักค้าง ยามหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อวาน นางไม่อาจเชื่อมโยงเงาร่างที่ดูซอมซ่อและเก็บเนื้อเก็บตัวผู้นั้น เข้ากับยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุได้เลย

ยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุเจิดจรัสเพียงใด ไม่ว่าอยู่ในขุมกำลังใด ย่อมสามารถนำมาเชิดชูเป็นป้ายหน้าร้านและบ่มเพาะเป็นต้นกล้าแห่งเจี่ยโส่วได้ทั้งสิ้น

"ยอดคนขั้นสูงสุดที่อายุไม่ถึงยี่สิบปีดีๆ แท้ๆ กลับถูกพวกสวะละโมบโลภมากกลุ่มหนึ่งบีบจนต้องหนีไป มิน่าเล่าเผ่าจิ่วหลีถึงได้ตกต่ำลง สมควรแล้วจริงๆ" หลีซงหลินระบายโทสะที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาเช่นนี้

ยากนักจะได้พบผู้สืบทอดที่เพียบพร้อมทั้งคุณธรรมและพรสวรรค์เช่นนี้ ตอนนี้จะไปตามตัวกลับมาจากที่ใดได้เล่า?

......

ฟ้าสว่างแล้ว แสงอรุณเริ่มรำไร

สี่คนกำลังเร่งเดินทางลัดเลาะไปตามแนวเขา

สือลิ่วอวี้มีรูปร่างผอมกะหร่องราวกับกิ่งไม้แห้ง เสื้อผ้าขนาดปกติเมื่อสวมอยู่บนร่างจึงดูหลวมโพรก เขาเอ่ยกับสือจิ่วไจที่เดินอยู่ข้างๆ ว่า "น้องเก้า เมื่อวานข้าได้ยินข่าวมาเรื่องหนึ่ง ประมุขสายตรงของเผ่าชางหลีเปิดโลงต่างพิภพที่คฤหาสน์จ่าวเหมย แล้วได้ของสุดยอดออกมา"

"ของอะไร?"

สือจิ่วไจราวกับผีจนกลับชาติมาเกิด สนอกสนใจในสมบัติและเงินทองเป็นพิเศษ จึงถูกดึงดูดความสนใจในทันที

สือลิ่วอวี้กล่าว "โลงศพยังไม่ได้เปิด... ดูสิ เจ้าใจร้อนอีกแล้ว ฟังข้าพูดให้จบก่อน โลงต่างพิภพใบนั้น เล่าขานกันว่ามาจากคุนหลุน เพียงแค่ตัวโลงศพเองก็เทียบเท่าสมุนไพรภูตพันปีแล้ว มิใช่สมุนไพรภูตหนึ่งต้นนะ แต่เป็นเนื้อโลงหนึ่งชั่งเทียบเท่าสมุนไพรภูตพันปีหนึ่งชั่งต่างหาก"

ม่านตาของสือจิ่วไจหดเล็กลงฉับพลัน เขากลั้นหายใจเบาๆ ก่อนจะหยุดฝีเท้าทันที "ข่าวเชื่อถือได้หรือไม่? อืม... เจ้าคงไม่ได้หมายตาภรรยาของหลีซงกู่เข้า แล้วคิดจะหลอกให้ข้าไปเสี่ยงตาย ส่วนตัวเองค่อยแอบไปทำเรื่องบัดสีหรอกนะ? ข้าได้ยินมาว่าภรรยาของหลีซงกู่เป็นกายเซียนบริสุทธิ์ ดูอ่อนเยาว์และงดงามหยาดเยิ้ม มีเสน่ห์เย้ายวนใจไม่น้อยเลยทีเดียว"

"ถุย! ถุย... พวกเราเป็นพี่น้องกันเอง ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม? เรื่องที่เกิดขึ้นตอนเปิดโลงเมื่อวานเลื่องลือไปทั่วเมืองเหยากวนแล้ว เจ้าไปหาใครมาสอบถามดูก็ยืนยันได้ทั้งนั้น" สือลิ่วอวี้กล่าว

ลมหายใจของสือจิ่วไจเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นด้วยความตื่นเต้นจนระงับไม่อยู่จริงๆ เขาหันศีรษะไปมองหลี่เหวยอี "เมื่อวานเจ้าก็อยู่ที่คฤหาสน์จ่าวเหมย เรื่องของโลงต่างพิภพ เจ้าคงกระจ่างแจ้งดีสินะ?"

ความคิดของหลี่เหวยอีแล่นพล่านร้อยตลบ พลันตระหนักรู้ได้ทันทีว่าปลาที่หลีซงกู่ต้องการตกคือใคร นอกจากฝ่าหวังจิ่วไจผู้มีชื่อเสียงเรื่องรักเงินทองยิ่งกว่าชีวิตแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?

ทว่าเขาก็ยังกังวลใจยิ่งนักว่าสือลิ่วอวี้กำลังวางแผนชั่วร้ายอันใดอยู่จริงๆ

พึงรู้ว่าฝ่าหวังลิ่วอวี้ผู้นี้รักราคะตัณหายิ่งกว่าชีวิต ชื่อเสียงในแดนใต้ฉาวโฉ่เลวทรามอย่างยิ่ง จนแทบจะเป็นคนประเภทที่ทุกคนหมายหัวขับไล่ตี

หลี่เหวยอีกล่าว "เรื่องโลงต่างพิภพเป็นความจริง ไม่มีสิ่งใดต้องพูดถึง แต่ข้าขอเตือนฝ่าหวังลิ่วอวี้ไว้สักประโยค ทางที่ดีอย่าได้แตะต้องคนของคฤหาสน์จ่าวเหมย มิฉะนั้นต่อให้ข้าได้ข่าวคราวของสำนักเร้นลับจิ่วหลีมา ถึงเวลานั้นก็ไม่มีทางส่งมอบให้พวกท่านเด็ดขาด"

"ตัวเจ้าเองยังเอาตัวแทบไม่รอด ยังกล้ามาข่มขู่บิดาอีกรึ?"

สือลิ่วอวี้ยิ้มเยาะจนเห็นฟัน โคจรพลังอาคมขึ้นมาพร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้น คิดจะสั่งสอนหลี่เหวยอีเสียหน่อย

สือสือเข้ามาขวางเขาไว้ "พี่หก อีกฝ่ายเขากังวลว่าท่านจะไปแตะต้องยอดดวงใจของเขา เรื่องพรรค์นี้ใครจะทนไหว? เขาย่อมต้องสู้ตายกับท่านแน่ หรือไม่ท่านก็ลงมือกับหยางชิงซีเถอะ ท่านมิใช่เคยบอกหรือว่าอยากจะทำให้ลำธารของนางรินไหลรี่ๆ มานานแล้ว? ข้ายังเฝ้ารอดูอยู่เลยนะ!"

"ไสหัวไปเลยเจ้าเด็กนี่ เจ้าอายุเท่าไหร่กัน อย่าไปเรียนรู้เรื่องบัดสีตามนางแพศยาชีฉิงสิ ลำธารรินไหลบ้าบออะไร ข้าไม่เคยพูดคำนี้เลยสักนิด"

สือลิ่วอวี้เห็นแววตาของหลี่เหวยอีไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเย็นเยียบ จึงสลายพลังอาคมกลับไปแล้วเอ่ยปลอบว่า "วางใจเถอะ ข้าสือลิ่วอวี้เป็นโจรมีคุณธรรม ไม่คิดชั่วกับคนกันเองหรอก ไม่อย่างนั้นคงถูกผู้คนทรยศหักหลังจนไม่มีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ ขอเพียงเจ้าทุ่มเททำงานให้พวกเราอย่างสุดใจ อย่าว่าแต่เรื่องยอดดวงใจของเจ้า ข้าจะจัดการให้อย่างเรียบร้อยลงตัว ต่อให้เป็นยอดดวงใจของเจ้า..."

สือจิ่วไจรู้ว่าเขากำลังจะพูดจาพล่อยๆ ไร้ขอบเขต ซึ่งอาจทำให้เรื่องง่ายกลายเป็นเสีย จึงรีบกระแอมไอออกมาเบาๆ

สือลิ่วอวี้หรี่ตายิ้มกล่าว "ต่อให้เจ้าอยากจะลองสัมผัสด้วยมือตัวเองดูลำธารรินไหลรี่ สายน้ำไหลยาวไกล สายน้ำหวานฉ่ำ ข้าก็จัดให้เจ้าได้เช่นกัน"

"ข้าขอเพียงความสบายใจ ไม่ได้ต้องการสิ่งอื่น" หลี่เหวยอีคิดในใจว่า ในเมื่อหลีซงกู่รู้ว่ากองทัพตี้หลางหวังมีสามมหาฝ่าหวังมายังมณฑลหลีแล้วยังกล้าตกปลา ย่อมเตรียมการอย่างรอบคอบไว้พร้อมสรรพ ความกังวลในใจจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

สือลิ่วอวี้หยิบเม็ดยาขนาดเท่าเมล็ดถั่วสามเม็ดส่งให้ "ยันต์หกตัณหาในร่างของเจ้าจะกำเริบเดือนละหนึ่งครั้ง ทุกครั้งที่กำเริบ เจ้าสามารถกินยานี้หนึ่งเม็ดเพื่อสะกดข่มไว้ได้ ดังนั้นการไปสำนักเร้นลับจิ่วหลีในครั้งนี้ เจ้ามีเวลามากที่สุดเพียงสี่เดือนเท่านั้น"

"ได้ยินมาว่าเจ้ามีความแค้นกับหยางชิงซี หากเจ้าทำภารกิจสำเร็จได้ภายในเดือนแรก ข้าจะจัดให้เจ้าได้สัมผัสลำธารรินไหลรี่"

"แล้วถ้าทำภารกิจสำเร็จในเดือนที่สองเล่า?" สือสือสนใจเป็นอย่างยิ่ง ดวงตาเป็นประกายวาววับ

สือลิ่วอวี้กล่าว "เช่นนั้นก็ต้องต่อคิวหลังข้า เป็นบุรุษคนที่สองของหยางชิงซี"

"แล้วเดือนที่สามล่ะ?" สือสือถาม

สือลิ่วอวี้กล่าว "เช่นนั้นก็เป็นได้แค่บุรุษคนที่สามของหยางชิงซี"

"แล้วเดือนที่สี่ล่ะ?" สือสือถามต่อ

สือลิ่วอวี้ยิ้มพลางกล่าว "พวกเราที่นี่มีสี่คน เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ? พี่หกอย่างข้าจะปล่อยให้เจ้าเสียเปรียบหรือ?"

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ ข้าสนใจของกินของดื่มมากกว่า" สือสือส่ายหน้าเป็นพัลวัน

สือลิ่วอวี้กล่าว "เอาเช่นนั้นก็ได้ ถึงเวลาจะให้เจ้าได้กิน ได้ดื่มให้อิ่มหนำ"

หลี่เหวยอีไหนเลยจะเชื่อคำวาดฝันของสือลิ่วอวี้ อีกทั้งยังไม่สนใจคำเพ้อเจ้อเหล่านั้นแม้แต่น้อย ในใจเต็มไปด้วยความกังวล หลังรับเม็ดยาทั้งสามมาแล้วจึงถามขึ้นว่า "หากผ่านไปสี่เดือนแล้ว ข้ายังคงออกจากสำนักเร้นลับไม่ได้ เม็ดยาก็กินจนหมด และยันต์หกตัณหากำเริบขึ้นมา ข้าควรทำอย่างไร?"

"เมื่อหกตัณหากำเริบ ในแต่ละวันเจ้าจำเป็นต้องมีสตรีหกคนจึงจะสะกดเพลิงราคะลงได้ กลัวแล้วใช่หรือไม่?" สือลิ่วอวี้กล่าว

หลี่เหวยอีลอบถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "ข้านึกว่าจะตายในทันทีเสียอีก"

"ดูสิ คนหนุ่มไม่ประสีประสาถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เลยสักนิด" สือลิ่วอวี้ชี้มาที่ตัวเอง "ตัวข้าในอดีตเคยอ้วนกว่าเจ้าสิบเสียอีก โดนยันต์หกตัณหาทรมานไปเพียงแค่สองเดือนเท่านั้น ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับร่างกายก็ไม่อาจฟื้นฟูกลับคืนมาได้อีกเลย"

สือลิ่วอวี้ตบไหล่หลี่เหวยอี "ทำให้สำเร็จภายในสี่เดือนจะดีที่สุด จากนั้นก็ไปที่เรือสำราญชิงฮวาในตลาดมืดใต้ดินของนครจิ่วหลี ตามหาหญิงคนหนึ่งที่ชื่อไป๋ซู นางจะพาเจ้ามาพบข้า"

สือลิ่วอวี้เดินนำทางต่อไป

สือสือสือพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงอุทานอย่างตกใจ "พี่หก ในช่วงสองเดือนนั้น มิใช่ว่าต้องใช้สตรีไปหลายร้อยคนเลยหรือ สวรรค์ช่วย!"

มุมปากของสือจิ่วไจกระตุกยิ้มขึ้นมาราวกับจงใจพูดให้หลี่เหวยอีได้ยิน "พี่หกของเจ้าเป็นเพราะทำงานที่เทียนหวังมอบหมายไม่สำเร็จ จึงถูกลงโทษด้วยยันต์หกตัณหา สองเดือนนั้นถูกขังไว้ในถ้ำหมาป่าตลอด"

"เจ้าเก้า หุบปากไปเลยนะ"

สือลิ่วอวี้แทบอยากจะฆ่าสือจิ่วไจให้ตาย ไม่เพียงแต่ดวงตาและเส้นผมที่เป็นสีเขียว แม้แต่ใบหน้าก็เขียวคล้ำจนน่าเกลียด

นี่เป็นครั้งแรกที่สือสือสือล่วงรู้ความลับอันน่าตกตะลึงเช่นนี้ จึงเอ่ยอย่างยังขยาดไม่หาย "เหวยอี กองทัพตี้หลางหวังไม่เคยตระหนี่รางวัลแก่ผู้มีความชอบ แต่การลงโทษผู้ที่ทำงานไม่สำเร็จก็โหดเหี้ยมทารุณยิ่งนักเช่นกัน"

ในยามนี้ หลี่เหวยอีรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งแผ่นหลังอย่างแท้จริง เกิดความหวาดกลัวต่อผลข้างเคียงของยันต์หกตัณหาขึ้นมาในใจ

......

ชายชราลึกลับชุดคลุมดำแซ่หลีนั่งอยู่ภายในตู้รถม้า เขามองดูคนทั้งสี่ที่เดินตรงเข้ามา สายตากวาดมองผ่านสือลิ่วอวี้ สือจิ่วไจ และสือสือสือไปทีละคน

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งเพื่อปกปิดเสียงที่แท้จริง "พวกเจ้าน่าจะเชื่อใจผู้เฒ่าเช่นเดียวกับกวานซาน การจัดคนอื่นแทรกเข้าไปมีแต่จะเพิ่มความเสี่ยงให้สำนักเร้นลับสงสัย"

"ไม่ต้องกังวล เจ้าหนุ่มนี่มีความสัมพันธ์อันดีเยี่ยมกับเผ่าจิ่วหลีของพวกท่าน สำนักเร้นลับไม่มีทางสงสัยแน่นอน" สือจิ่วไจยิ้มกล่าว

"ในเมื่อพวกเจ้ายืนกรานเช่นนี้ ผู้เฒ่าก็จำต้องพาเขาไปด้วย"

จากนั้น ชายชราลึกลับชุดคลุมดำก็กล่าวต่อ "ทว่าในแต่ละปีทั้งเก้าเผ่าจะส่งเด็กหนุ่มไปอย่างน้อยหนึ่งคน ท้ายที่สุดผู้ที่รอดชีวิตออกมาได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น หากเขาไปอยู่ในสำนักเร้นลับแล้วต้องตายด้วยน้ำมือของหลีชิง นั่นก็เป็นไปตามกฎของสำนักเร้นลับเท่านั้น"

สือลิ่วอวี้หัวเราะหึๆ พลางกล่าว "หากเขาตายในสำนักเร้นลับ พวกเราย่อมไม่มีอะไรจะพูด แต่ว่า... ข้าได้ปลูกยันต์หกตัณหาไว้ในร่างของเขาแล้ว ทันทีที่เขาสิ้นชีพ ทางฝั่งข้าจะรับรู้ได้ในทันที หากเขาตายระหว่างทางไปสำนักเร้นลับล่ะก็ พวกเราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาวแน่"

"ยังคงระแวงผู้เฒ่าอยู่ดี! กองทัพตี้หลางหวังไม่ไว้ใจพันธมิตรถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะทำการใหญ่ไม่สำเร็จ" ชายชราลึกลับชุดคลุมดำกล่าว

สือจิ่วไจไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขามองไปยังหลี่เหวยอี "ไปเถอะ! วางใจได้ ผู้อาวุโสท่านนี้คือหนึ่งในเก้าประมุขเผ่าแห่งจิ่วหลี เขาจะพาเจ้าไปยังจุดรับรองของสำนักเร้นลับอย่างปลอดภัย"

บทสนทนาของคนทั้งหลายเมื่อครู่ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์โหมซัดสาดอยู่ในใจของหลี่เหวยอีจนไม่อาจสงบลงได้

กวานซานเข้ามาเอี่ยวด้วยได้อย่างไร

กองทัพตี้หลางหวังเคยโยนความผิดให้กวานซานมิใช่หรือ

แล้วไฉนยังมีบุคคลระดับประมุขเผ่าสมรู้ร่วมคิดกับพวกโจรเถื่อนอีกเล่า พวกเขาสืบเรื่องสำนักเร้นลับไปเพื่อการใดกัน

เบื้องหลังนี้มีมรสุมร้ายแรงอันน่าสะพรึงกลัวซุกซ่อนอยู่เพียงใดกันแน่

เขาไม่กล้าคิดลึกไปกว่านี้ ยิ่งคิดในใจก็ยิ่งกระวนกระวาย ไม่เพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของเผ่าชางหลี แต่ที่กังวลยิ่งกว่าคือพวกเจ้าเหมิ่งและไช่อวี่ถงที่ฝึกฝนอยู่ในสำนักศึกษาประจำเผ่าชางหลี

หลี่เหวยอีพยายามทำใจให้สงบลง เดินตรงไปยังรถม้าคันนั้น สายตาลอบสังเกตชายชราลึกลับภายในตู้รถ

ทว่าตู้รถม้าราวกับหลุมดำที่กลืนกินแสงสว่างและความร้อนทั้งหมด มองเห็นเพียงเงาดำร่างชราสายหนึ่งเท่านั้น อีกทั้งเงาร่างนั้น ยามที่เขาทอดสายตามองไป ยังแผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

จิตใจของหลี่เหวยอีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แทบจะล้มพับลงไปกับพื้น

ชายชราผู้นี้น่าสะพรึงกลัวกว่าสือจิ่วไจและหลีซงหลินมากนัก ย่อมเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของมณฑลหลีอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากชายชราลึกลับชุดคลุมดำแค่นหัวเราะ ถุงผ้าสีดำใบหนึ่งก็ถูกโยนออกมาจากในรถ "ขึ้นรถคันข้างหลัง เอาถุงผ้าพลังจิตคลุมศีรษะไว้ มันจะปิดกั้นประสาทสัมผัสทั้งหมดของเจ้า นี่คือกฎของสำนักเร้นลับ!"

หลี่เหวยอีเดินมายังรถคันหลัง เมื่อก้าวขึ้นไป ภายในมีร่างสูงโปร่งในชุดสีดำนั่งอยู่ก่อนแล้ว ศีรษะถูกคลุมมิดด้วยถุงผ้าสีดำ แผ่นหลังเหยียดตรงผึ่งผาย

คนผู้นี้คงจะเป็นหลีชิง ยอดคนเก้าตาน้ำพุผู้นั้นเป็นแน่!

หลี่เหวยอีทิ้งตัวลงนั่งในรถ พลางพินิจมองอย่างละเอียด จดจำรูปร่างและกลิ่นอายของหลีชิงเอาไว้

เสียงเร่งรัดดังมาจากรถม้าคันหน้า "ยังไม่รีบสวมอีก"

ไม่กล้าขัดขืน เขาจึงจำต้องนำถุงผ้ามาครอบศีรษะไว้

"วูบ!"

ชายขอบล่างของถุงผ้าสีดำเปล่งแสงจิตวิญญาณวูบวาบ แล้วรัดแน่นเข้าทันที

หลี่เหวยอีตื่นตระหนกเล็กน้อย พบว่าโลกทั้งใบของตนพลันเงียบสงบลง ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ มองไม่เห็นแสงสว่างใด ๆ ไม่ได้กลิ่นใด ๆ ทำได้เพียงรับรู้ถึงตัวรถม้าใต้ร่างที่กำลังแล่นไปข้างหน้าเท่านั้น

ยังดีที่ถุงผ้าระบายอากาศได้ดีมาก

เขาไม่ได้สนใจเส้นทางมุ่งหน้าสู่สำนักเร้นลับ จึงไม่คิดผลีผลามขยับเขยื้อน กลับเอนกายนอนหลับไปในตู้รถม้าเสียแทน อย่างไรเสียอาจารย์โลงก็รู้ว่าสำนักเร้นลับอยู่ที่ไหน ย่อมต้องรู้วิธีเข้าออกอย่างแน่นอน

อีกทั้งยามนี้ชีวิตความเป็นความตายมิได้ขึ้นอยู่กับตน กังวลไปก็เปล่าประโยชน์ มิสู้ฉวยโอกาสนี้พักผ่อนสะสมเรี่ยวแรงเสียดีกว่า

ชายชราลึกลับแซ่หลีที่นั่งอยู่ในรถคันหน้า สัมผัสได้ถึงหลี่เหวยอีที่ผล็อยหลับไปในรถคันหลัง มุมปากกระตุกเล็กน้อย "สามธรรมราชาแห่งกองทัพตี้หลางหวังออกโรงพร้อมกัน กลับหาคนพรรค์นี้มาได้งั้นหรือ? ช่างเป็นแค่พวกโจรไพร่ไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่อาจทำการใหญ่ได้จริงๆ"

......

หลี่เหวยอีง่วงงุนเกินไป ช่วงที่ผ่านมาเหน็ดเหนื่อยแทบขาดใจ เดิมทีตั้งใจจะนอนหลับให้เต็มอิ่มในเมืองเหยากวน ผลปรากฏว่าเจอเรื่องราวไม่หยุดหย่อน นอกจากไม่ได้นอนแล้ว ยังต้องกรำศึกหนัก ยิ่งทำให้เหนื่อยล้ากว่าเดิม

เมื่อถูกถุงผ้าสีดำนี้คลุมไว้ จึงหลับลึกอย่างสบายอารมณ์ ราวกับจะชดเชยการนอนหลับตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาให้หมด

ถึงขั้นฝันกลับไปยังโลก กำลังเล่นเบสบอลกับเพื่อนร่วมชั้น

ไม้เบสบอลทั้งยาวทั้งเรียบลื่น ทว่ามีคนคอยแย่งชิงอยู่เรื่อย โชคดีที่เขาแรงเยอะ มือจับไว้แน่นหนา ไม่มีใครสามารถแย่งไปจากมือเขาได้

ครั้นเขาตื่นขึ้นมา รู้สึกอึดอัดแน่นที่หน้าอก ในภวังค์สะลึมสะลือ จึงใช้มือลูบคลำและบีบนวดอย่างรวดเร็วเพื่อสัมผัสถึงเนื้อสัมผัสและคุณสมบัติของวัตถุ ทว่ากลับพบว่าเป็นเรียวขายาวระหงข้างหนึ่ง บีบคลำครั้งสุดท้ายยังลูบไปถึงโคนขาของอีกฝ่าย นิ้วโป้งสัมผัสโดนหน้าท้องน้อยแผ่วเบา

ไม่ใช่หลีชิง

เพราะไม่มี...