ตอนที่ 74 กระบี่สังหารเซวียเจิ้ง

จิตสังหารและ "มโนภาพวิชายุทธ์" ที่แผ่ออกมาจากร่างของสือจิ่วไจในยามนี้ มากพอจะข่มขวัญผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนทุกคนจนตัวสั่นงันงกและยอมคุกเข่าศิโรราบ

หลี่เหวยอีทุ่มพลังทั้งหมดต้านทานแรงกดดันนี้จนแทบหายใจไม่ออก เขากัดฟันเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากอีกครั้ง "เหมือนอย่างในตอนนี้ ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าพลังฝีมือของข้าไม่อาจช่วยพวกท่านทำงานให้สำเร็จได้? ข้าว่าสายตาของฝ่าหวังสือสือยังเฉียบคมกว่าท่านเสียอีก"

ความสามารถในการทนรับแรงกดดันและพลังจิตของหลี่เหวยอีทำให้สือจิ่วไจแปลกใจอยู่ลึกๆ แววตาของเขาฉายประกายแปรปรวน "ในเงื้อมมือของผู้ฝึกยุทธ์ที่เปิดเก้าตาน้ำพุ เจ้าคิดว่าจะยันไว้ได้สักกี่กระบวนท่า แล้วจะหนีเอาชีวิตรอดได้งั้นหรือ?"

หลี่เหวยอีรวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากยิ่งขึ้นแล้วเอ่ยว่า "ดูท่าท่านฝ่าหวังคงคิดจะให้ข้าไปรับมือกับผู้ฝึกยุทธ์เก้าตาน้ำพุคนหนึ่งสินะ? เรื่องนี้ช่างน่าแปลกนัก เหตุใดพวกท่านจึงไม่ลงมือด้วยตนเองเล่า? หรือว่าผู้ฝึกยุทธ์เก้าตาน้ำพุผู้นั้นจะอยู่ในสถานที่ที่พวกท่านไปไม่ได้?"

สือจิ่วไจรู้สึกว่าสมองของเจ้าเด็กตรงหน้าฉลาดเฉลียวไม่เบาจริงๆ บางทีอาจทำเรื่องนี้สำเร็จได้ จึงกล่าวขึ้น "ไม่ใช่ให้ไปรับมือ เจ้ายังไม่แกร่งกล้าถึงเพียงนั้น เพียงแค่คอยจับตาดูเขาก็พอ"

หลี่เหวยอีรู้จังหวะรุกรับ ควรแข็งก็แข็งควรอ่อนก็อ่อน เขาค้อมกายประสานมือคารวะ "ฝ่าหวังทั้งสองท่านโปรดอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้เถิด ตอนนี้ชีวิตของข้าอยู่ในมือพวกท่านแล้ว เรื่องที่พวกท่านมอบหมาย ข้าย่อมทุ่มเทสุดกำลังเพื่อทำให้สำเร็จแน่นอน"

ไม่ว่าจะอย่างไร รักษาชีวิตให้รอดก่อนคือเรื่องเร่งด่วนที่สุด

เมื่อสือจิ่วไจเห็นเขากลับมาเป็น "ลูกหมาป่า" ตัวเดิม โทสะในใจก็มลายหายไปสิ้น พลางหัวเราะร่า "ข้าก็ว่าแล้ว นี่สิถึงจะเป็นเจ้า เมื่อครู่เจ้าทำท่าทางหยิ่งยโสโอหังเสียขนาดนั้น ข้ายังนึกว่าสือสือหาคนมาผิดเสียอีก"

สือสือเอ่ยถาม "เคยได้ยินชื่อสำนักเร้นลับจิ่วหลีหรือไม่?"

หลี่เหวยอีเกือบจะคุมสีหน้าไม่อยู่...

นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกเขารู้จักสำนักเร้นลับจิ่วหลีด้วยงั้นหรือ?

"ไม่เคยได้ยิน" หลี่เหวยอีแสร้งทำเป็นงุนงง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าเบาๆ

สือจิ่วไจกล่าว "เจ้าไม่จำเป็นต้องเคยได้ยิน จงไปทำเรื่องหนึ่งให้พวกเราที่สำนักเร้นลับจิ่วหลี เมื่อสำเร็จแล้ว บัญชีแค้นเก่าก่อนถือว่ายกเลิกไป แน่นอนว่าเจ้าจะปฏิเสธก็ได้ แล้วข้าก็จะซัดฝ่ามือสังหารเจ้าทิ้งตรงนี้เสีย เพราะอย่างไรเจ้าก็รู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้แล้ว"

การสืบหาสำนักเร้นลับจิ่วหลีเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย กองทัพตี้หลางหวังมีหรือจะไว้ใจชายชราลึกลับแห่งเผ่าจิ่วหลีผู้นั้นอย่างสนิทใจ?

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงคิดจะสอดแทรกคนของตนเองให้แฝงตัวตามเข้าไปในสำนักเร้นลับจิ่วหลีด้วย

หลีชิงที่ชายชราลึกลับเตรียมส่งไปยังสำนักเร้นลับนั้นมีระดับพลังเปิดเก้าตาน้ำพุ ดังนั้นคนที่กองทัพตี้หลางหวังหามาจึงต้องไม่อ่อนแอเกินไป มิฉะนั้นพอเพิ่งก้าวเข้าสู่สำนักเร้นลับก็คงถูกหลีชิงกำจัดทิ้งเสียก่อน

แน่นอนว่าสือจิ่วไจย่อมไม่บอกหลี่เหวยอีมากความ จึงเอ่ยว่า "เจ้าต้องทำเพียงเรื่องเดียว! มีชีวิตรอดให้ได้ ค้นหาที่ตั้งของสำนักเร้นลับจิ่วหลี แล้วหนีออกมาบอกพวกเรา เรียบง่ายพอแล้วใช่ไหม?"

หลี่เหวยอีถามต่อ "ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปสำนักเร้นลับจิ่วหลีได้อย่างไร"

"เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล พวกเราย่อมมีแผนการจัดเตรียมไว้แล้ว" สือจิ่วไจยิ้มกล่าว "หากเจ้าทำภารกิจนี้สำเร็จ ย่อมได้ประโยชน์ตอบแทนไม่น้อยอย่างแน่นอน"

"ฮ่าๆ!"

ภายในป่าอันมืดมิด เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและกังวานแว่วดังขึ้น มันเยียบเย็นชวนขนลุก ราวกับดังสะท้อนมาจากทั่วทุกทิศแปดด้าน

"ปัง!"

วัตถุหนักรูปร่างคล้ายมนุษย์ร่วงตกลงมาจากกลางเวหา กระแทกพื้นจนยุบเป็นหลุมตื้นๆ

มันคือกระสอบป่านใบหนึ่ง ภายในกระสอบมีเสียงครางอู้อี้ด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดออกมา

สือสือเอ่ยถาม "พี่หก เหตุใดท่านจึงกลับมาช้านัก?"

"ฟึ่บ!"

หลี่เหวยอีรู้สึกเพียงลมหนาววูบหนึ่งพัดผ่าน ข้างกองไฟพลันปรากฏร่างผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งขึ้นมาอย่างไร้ร่องรอย

สือลิ่วอวี้ผอมแห้งจนเห็นเป็นโครงกระดูก ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีเขียว เส้นผมตัดสั้นเตียนบนศีรษะก็เป็นสีเขียวเช่นกัน ให้ความรู้สึกประหลาดพิกลและเยียบเย็นจับขั้วหัวใจ

เขาเหลือบมองหลี่เหวยอีแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำ "สือสือ คนที่เจ้าหามาดูไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไรเลยนะ มาดูคนที่ข้าหามานี่ คนผู้นี้ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งด้านพลังต่อสู้ใต้ขั้นห้าสมุทรแห่งมณฑลหลี แถมยังเป็นกายเซียนบริสุทธิ์เชียวนะ"

หลี่เหวยอีมองไปยังกระสอบป่านที่ตกลงบนพื้นซึ่งกำลังดิ้นขยุกขยิกไม่หยุด ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกประหลาดพิลึก

หรือว่าคืนนี้ คนซวยจะไม่ได้มีแค่ตัวเขาเพียงคนเดียว?

สือสือเปิดปากกระสอบป่านออก สิ่งที่อยู่ข้างในก็คือกายเซียนบริสุทธิ์เงินขาวเซวียเจิ้งที่ถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำจริง ๆ

ความรู้และโลกทัศน์ของเซวียเจิ้งย่อมไม่อาจนำหลี่เหวยอีมาเทียบชั้นได้ ไม่นานเขาก็จดจำฐานะตัวตนของคนทั้งสามตรงหน้าได้ ใบหน้าพลันถอดสีซีดเผือด ในท้ายที่สุดสายตาจึงค่อยหันมามองทางหลี่เหวยอี

สือสือกล่าวว่า "พี่หก ท่านกลับมาช้าไปแล้ว เมื่อครู่พวกเราตกลงกับพี่เทียนซูเรียบร้อยแล้ว ว่าจะให้เขาไปสำนักเร้นลับจิ่วหลีเพื่อช่วยพวกเราทำงาน"

สือลิ่วยวี่แสดงท่าทีไม่ยี่หระ กล่าวอย่างลอย ๆ ว่า "ก็แค่ฆ่าปิดปากไปเสียโดยตรงก็สิ้นเรื่อง ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรเสียหน่อย หรือพวกเจ้าคิดว่าเขาจะเป็นคู่มือของหลีชิงผู้เปิดเก้าตาน้ำพุได้? หากคิดจะส่งไป ก็ต้องส่งคนที่มีฝีมือแข็งแกร่งไปสิ"

หลี่เหวยอีย่อมรู้ดีว่าพวกโจรเถื่อนแดนใต้อำมหิตโหดเหี้ยมเพียงใด ด้วยความกลัวว่าสือลิ่วยวี่จะลงมือซัดตนจนดับดิ้นอย่างกะทันหัน จึงรีบกล่าวว่า "ท่านฝ่าหวังกล่าวเช่นนี้ไม่ถูกแล้ว เซวียเจิ้งมีชื่อเสียงโด่งดังอย่างยิ่งในมณฑลหลี ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าเขาเป็นศิษย์สำนักซุย หากส่งเขาไปสำนักเร้นลับ ฐานะย่อมจะเปิดเผยทันที"

เซวียเจิ้งเองก็หาใช่คนโง่เขลา ชั่วครู่ก็มองสถานการณ์ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง รู้ว่ายามเผชิญหน้ากับเหล่าฝ่าหวังโจรเถื่อนพวกนี้ จะต้องมีมูลค่าให้ใช้ประโยชน์ได้จึงจะรักษาชีวิตไว้ได้

เขากล่าวว่า "ก็แค่ขั้นหยงเฉวียน จะนับว่ามีชื่อเสียงโด่งดังอะไรกัน อย่าว่าแต่บุคคลรุ่นอาวุโสเลย แม้กระทั่งตัวตนที่มีชื่ออยู่บน 'ทำเนียบเจี่ยจื่อ' เกรงว่าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซวียเจิ้งเป็นใคร"

สือลิ่วยวี่พยักหน้า "พวกเจ้าดูสิ ความเฉลียวฉลาดปราดเปรียวเช่นนี้ ถึงจะเป็นคนที่กองทัพตี้หลางหวังของพวกเราควรนำมาใช้งาน"

เซวียเจิ้งกล่าวต่ออีกว่า "ขอเพียงให้โอกาสข้ารอดชีวิต ข้าจะขอจงรักภักดีต่อกองทัพตี้หลางหวังจนตัวตาย ข้าคือดาวเด่นดวงใหม่ที่มีศักยภาพสูงสุดในรุ่นเยาว์ของตระกูลเซวีย วันหน้าสามารถทำเรื่องราวอีกมากมายในมณฑลหลีเพื่อท่านฝ่าหวังทั้งสามได้"

หลี่เหวยอีไหนเลยจะคาดคิดว่ายามปกติเซวียเจิ้งวางท่าทางเที่ยงธรรมไม่สยบยอม ทว่าเพื่อให้มีชีวิตรอด กลับทุ่มสุดตัวได้ถึงขนาดนี้? ไร้ยางอายไร้ขอบเขตล่างได้ถึงเพียงนี้?

สือลิ่วยวี่หัวเราะร่า "ดี ไม่เลว ท่าทีเช่นนี้ถึงจะถูกต้อง! น้องเก้า น้องสิบ พวกเจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร? หากเซวียเจิ้งทำภารกิจนี้สำเร็จ วันหน้าอาจกลายเป็นหมากสำคัญที่พวกเราฝังไว้ภายในสำนักซุยก็ได้"

หลี่เหวยอีเห็นสือจิ่วไจเริ่มแสดงสีหน้าคล้อยตาม จึงรีบกล่าวว่า "เซวียเจิ้งเปิดได้แค่แปดตาน้ำพุเท่านั้น ต่อให้เป็นกายเซียนบริสุทธิ์ ก็ใช่ว่าจะเป็นคู่มือของผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่เปิดเก้าตาน้ำพุได้ เผลอ ๆ เขาอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าด้วยซ้ำ!"

หลังผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ เซวียเจิ้งไหนเลยจะเห็นหลี่เหวยอีอยู่ในสายตา จึงกล่าวว่า "หลี่เหวยอี เจ้าคิดจะประลองกับข้าอย่างนั้นหรือ?"

"ข้าแค่ต้องการบอกท่านฝ่าหวังทั้งสามว่า ข้ามีคุณสมบัติมากกว่าเจ้าต่างหาก" หลี่เหวยอีกล่าว

ดวงตาสีเขียวของสือลิ่วยวี่เอ่อล้นด้วยแววขบขัน "จู่ ๆ เรื่องราวก็ชักจะน่าสนุกขึ้นมาแล้วสิ!"

"พี่เทียนซู ท่านเป็นคนที่ข้าหามานะ จะแพ้ให้เขาไม่ได้เด็ดขาด" สือสือแม้จะรู้ชื่อจริงของหลี่เหวยอีแล้ว ทว่าก็ยังคงเรียกขานเช่นเดิม

เซวียเจิ้งรู้ว่าหลี่เหวยอีมีตราประทับเหล็กดำที่สามารถปลดปล่อยสายฟ้าได้อันหนึ่ง จึงแอบใคร่ครวญว่าควรจะพูดเรื่องนี้ออกมาหรือไม่ ทว่าก็เกรงว่าหลังจากสามมหาฝ่าหวังแห่งกองทัพตี้หลางหวังล่วงรู้ว่าหลี่เหวยอีอาจเป็นเมล็ดพันธุ์ผู้สืบทอดแห่งสำนักเหลยเซียวแล้ว จะลงมือฆ่าปิดปากตนแทน

เซวียเจิ้งรู้สึกว่าหลี่เหวยอีเองก็คงไม่กล้าเปิดเผยจุดนี้ออกมาง่าย ๆ ขอเพียงจัดการเขาให้ได้ภายในไม่กี่กระบวนท่า อีกฝ่ายก็ไม่มีโอกาสได้ใช้ตราประทับเหล็กดำเลยแม้แต่น้อย

เพื่อแย่งชิงคุณสมบัติ เพื่อแย่งชิงเอาชีวิตรอด

ทั้งสองตั้งท่าประจันหน้ากันอยู่ริมลำธาร สายตาอันเฉียบคมปะทะประสานกัน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ค่ำคืนนี้หากไม่ใช่เจ้าตาย ก็ต้องเป็นข้าม้วย

สือจิ่วไจกล่าวขึ้นว่า "หรือพวกเราสามคนจะเปิดบ่อนพนันกันสักตา? อัตราจ่ายหนึ่งต่อเก้า ข้าแทงข้างเซวียเจิ้ง"

สือลิ่วยวี่กล่าวว่า "น้องเก้า เจ้าเป็นเจ้ามือ ต่อให้จะวางเดิมพันก็ควรเป็นข้ากับเจ้าสิบพนันกันสิถึงจะถูก เจ้าสิบ เอาไหมล่ะ?"

สือสือไหนเลยจะไม่รู้ถึงความร้ายกาจของกายเซียนบริสุทธิ์แปดตาน้ำพุ ย่อมสามารถประลองวัดฝีมือกับยอดคนขั้นสูงสุดผู้เปิดเก้าตาน้ำพุได้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น เซวียเจิ้งมีชื่อเสียงเลื่องลือ มโนภาพวิชายุทธ์ก็ยอดเยี่ยม โอกาสชนะของหลี่เหวยอีจึงริบหรี่เหลือเกิน

สือลิ่วยวี่กล่าวว่า "หรือจะพนันกันว่า เจ้าหนุ่มที่เจ้าหามา จะยืนหยัดต้านทานในเงื้อมมือของเซวียเจิ้งได้สักกี่กระบวนท่าดีล่ะ?"

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

การพนันยังไม่ทันเริ่ม คนหนึ่งถือดาบคนหนึ่งถือกระบี่ก็พุ่งทะยานเข้าปะทะกันอย่างรวดเร็วแล้ว

เซวียเจิ้งหมายจะเผด็จศึกอย่างรวดเร็ว ดาบแรกก็โคจรฝ่าชี่ในจุดเฟิงฝู่ทันที สำแดงการโจมตีอันทรงพลังที่สุดซึ่งมีเพียงผู้ฝึกพลังยุทธ์แปดตาน้ำพุเท่านั้นที่จะร่ายออกมาได้

หลี่เหวยอีไม่กล้าเปิดเผยพลังต่อสู้อันแข็งแกร่งเกินไป ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเพลงดาบอันโถมทับดุจขุนเขาถล่มทะเลทลายของเซวียเจิ้ง จึงได้แต่คิดหาวิธีหลบหลีกอย่างสุดความสามารถ

แต่การจะหลบหลีกกระบวนท่าระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมนั้นยากเย็นแสนเข็ญอยู่แล้ว ยิ่งมิต้องพักพูดถึงว่า ดาบนี้ยังได้รับการเสริมพลังจากทะเลลมปราณย่อยที่จุดเฟิงฝู่ ต่อให้เป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรก็คงทำได้เพียงรับไว้ตรง ๆ เท่านั้น

"วูบ!"

ชั่วขณะที่ดูราวกับหลี่เหวยอีกำลังจะกลายเป็นผีเฝ้าคมดาบของเซวียเจิ้ง กลับเห็นว่าในเสี้ยวพริบตาที่ห่างจากคมดาบเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ร่างของเขาก็พลิ้วไหวดั่งควันสีคราม หลบเลี่ยงออกจากท่วงทำนองปราณดาบไปทางด้านข้างได้อย่างเฉียดฉิว

ตูม! ประกายดาบอันเกรียงไกรไร้เทียมทานที่เซวียเจิ้งฟันออกไปดั่งคลื่นแสงพุ่งทะยานออกไปไกลถึงห้าจั้ง ลำต้นของต้นไม้ใหญ่หนาเท่าปากชามในป่าพลันระเบิดออกตามกัน

พลังต่อสู้แข็งแกร่งกว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนจริง ๆ ด้วย หลี่เหวยอีตระหนกในใจเงียบ ๆ

สือสือผุดลุกขึ้นยืนพลางร้องชม "ท่าร่างยอดเยี่ยม! ที่แท้เจ้าไม่เพียงแต่วิชากระบี่จะบรรลุกฎสวรรค์ผสานอาคม แม้แต่ท่าร่างก็บรรลุกฎสวรรค์ผสานอาคมด้วยหรือนี่!"

ที่ริมแม่น้ำซุย เขาเคยเห็นหลี่เหวยอีใช้เพลงกระบี่ระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมมากระบวนท่าหนึ่ง

ท่าร่างที่หลี่เหวยอีใช้อยู่ในยามนี้ ย่อมเป็นก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวี ซึ่งเขาฝึกฝนจนถึงระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมในสุสานชางหวัง สาเหตุที่รวดเร็วถึงเพียงนี้ ก็เพราะสิบสองส่านโส่วสำนักฉ่านนั้น เดิมทีเขาฝึกฝนมานับสิบกว่าปีแล้ว

สือจิ่วไจพยักหน้าพลางเอ่ย "ในวัยอย่างเขา อีกทั้งยังอยู่ในขั้นหยงเฉวียน สามารถฝึกฝนจนบรรลุกฎสวรรค์ผสานอาคมได้ถึงสองกระบวนท่า ก็นับว่าไม่ธรรมดาอยู่บ้างจริง ๆ ลิ่วเซ่อ ตอนนั้นเจ้าฝึกออกมาได้กี่กระบวนท่ากันล่ะ?"

"ลิ่วยวี่ต่างหาก"

สือลิ่วยวี่เอ่ยแก้เช่นนั้นคำหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย็น "ตอนนั้นข้าคิดเพียงจะทะลวงจุดเฟิงฝู่ จุดจู่เถียน เพื่อก้าวข้ามสู่ขั้นห้าสมุทร กระบวนท่าทักษะวิชาจะฝึกได้ดีเพียงใด หากขอบเขตขั้นสูงกว่าขั้นหนึ่ง ก็บดขยี้แหลกละเอียดได้โดยตรงแล้ว"

สือจิ่วไจกล่าว "ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อเซวียเจิ้งผลาญฝ่าชี่ที่จุดเฟิงฝู่จนหมด เจ้าลูกหมาป่านั่นก็พอจะมีโอกาสชนะอยู่บ้างแล้ว สือสือ จะพนันหรือไม่? อัตราต่อรองยังคงเป็นหนึ่งต่อเก้าเช่นเดิม?"

สือสือเริ่มลังเลขึ้นมาบ้าง อัตราต่อรองนี้น่าดึงดูดใจเกินไป

"ตูม!"

"ตูม!"

......

เงาร่างของเซวียเจิ้งกับหลี่เหวยอีพัวพันสลับไปมา สู้รบจากบนฝั่งลงไปจนถึงในลำธาร ประมือกันไปสิบกว่ากระบวนท่าแล้ว

หลี่เหวยอีควบคุมกำลังของตนเอง ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง ถอยร่นไม่หยุดจนดูทุลักทุเลเป็นอันมาก ประเดี๋ยวเส้นผมก็ถูกฟันขาดไปกระจุกหนึ่ง ประเดี๋ยวชายเสื้อก็ถูกเฉือนหลุดไป

สือจิ่วไจสังเกตการต่อสู้ของทั้งสอง พบว่าหลังจากลงไปในน้ำลำธาร การเคลื่อนไหวของเซวียเจิ้งก็เชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลี่เหวยอีกลับอาศัยท่าร่างอันแยบยล เหยียบคลื่นเหินทะยาน โจมตีจุดด้อยของอีกฝ่ายด้วยจุดเด่นของตนเอง

เมื่อเซวียเจิ้งตระหนักถึงจุดนี้ จึงคิดจะดึงสมรภูมิกลับขึ้นไปบนฝั่งทันที

หากเขาไม่คิดเช่นนี้ก็ยังพอทำเนา เพราะลำธารเพียงแค่นี้ย่อมไม่ทำให้พลังต่อสู้ของเขาลดฮวบลงมากนัก ทว่าเมื่อเขาคิดเช่นนั้นและเพิ่งก้าวไปทางริมฝั่งได้เพียงก้าวเดียว หลี่เหวยอีก็คว้าโอกาสเอาไว้ในทันที สำแดงท่าไท่อี่ผ่าสมุทรระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมออกมา

"ฟึ่บ!"

อากาศพลันถูกผ่าแยก ประกายกระบี่คล้ายจะฟันผ่าลำธารทั้งสายให้ขาดสะบั้น

ปราณพลังคมกริบ เสียงกระบี่เสียดแทงแก้วหู

ขาข้างที่หมายจะก้าวขึ้นฝั่งของเซวียเจิ้ง แม้จะไม่ถูกคมกระบี่ฟันโดนตรง ๆ แต่กลับถูกพลังปราณกระแทกเข้าเต็มเปา ขากางเกงฉีกขาดออกในพริบตา พร้อมเสียงดังเปรี้ยงของโลหะปะทะกัน

หากมิใช่เพราะเขามีกายเซียนบริสุทธิ์เงินขาวและมีพลังป้องกันอันแข็งแกร่ง ขาข้างนี้คงได้รับบาดเจ็บไปแล้ว

ทว่าถึงกระนั้น เขาก็ยังรู้สึกเจ็บปวดที่บริเวณขา จนจุดศูนย์ถ่วงซวนเซไปบ้าง

เมื่อหลี่เหวยอีช่วงชิงความได้เปรียบมาได้ ย่อมรุกไล่ดุจลมพายุพัดใบไม้แห้ง เพลงกระบี่โหมกระหน่ำดั่งสายฝน คมกระบี่ทวีความเร็วขึ้นทุกขณะครอบคลุมเข้าไป ขณะเดียวกันก็แอบเพิ่มพลังขึ้นอีกส่วนหนึ่ง สร้างภาพให้ดูเหมือนว่าเซวียเจิ้งพ่ายแพ้เพราะการตัดสินใจผิดพลาดจนตกเป็นรองและไม่มีโอกาสได้ตอบโต้อีกเลย

สือสือไหนเลยจะคาดคิดว่าสถานการณ์จะพลิกผันเช่นนี้ รีบกล่าวทันที "ข้าพนัน! พี่หก ข้าพนันกับท่าน ข้าวางเดิมพันหนึ่งพันเหรียญหยงเฉวียน! พี่เก้า อัตราต่อรองหนึ่งต่อเก้าใช่หรือไม่?"

สือจิ่วไจจ้องมองคนทั้งสองที่ประลองกันอยู่ในลำธาร พลางกล่าว "ไม่ ตอนนี้อัตราต่อรองเป็นสามต่อเจ็ด... สี่ต่อหก... ห้าต่อห้าแล้ว..."

ชั่วพริบตาถัดมา สือจิ่วไจและสือลิ่วยวี่แทบจะผุดลุกขึ้นพร้อมกัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เห็นเพียงในน้ำลำธาร หลี่เหวยอีรุกไล่จนเซวียเจิ้งถอยร่นเป็นพัลวัน สองขาแทบยืนไม่อยู่ ท่าเท้าเริ่มปั่นป่วนขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียกระบวนไปโดยสิ้นเชิง

แรกเริ่มเซวียเจิ้งก็คิดว่าตนเองเพียงแค่เสียเปรียบ จึงถูกหลี่เหวยอีไล่ต้อนจนยากจะตอบโต้ แต่แล้วก็ค่อย ๆ ตระหนักถึงความผิดปกติ รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังของหลี่เหวยอีกำลังเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ

"แย่แล้ว เจ้าเด็กนี่ต้องทะลวงสู่ตาน้ำพุที่เก้าแล้วแน่..."

เซวียเจิ้งรู้ตัวว่าวันนี้คงยากจะมีชีวิตรอด จึงคิดจะลากหลี่เหวยอีไปตายตกตามกัน จึงตะโกนลั่น "ความจริงเขาคือ..."

"กระบี่เฟิงฝู่ โจมตีสุดกำลัง!"

หลี่เหวยอีแกล้งตะโกนเสียงดังกลบเสียงของเซวียเจิ้ง ร่ายกระบวนท่าไท่อี่ผ่าสมุทรระดับกฎสวรรค์ผสานอาคมอีกครา ฟันกระบี่จากบนลงล่างใส่กลางกระหม่อมของเซวียเจิ้ง

ชั่วพริบตาต่อมา กระบี่มังกรเหลืองก็ทะลุลงมาโผล่อยู่ใต้เป้ากางเกงของเซวียเจิ้ง

โลหิตหยดหนึ่งไหลรินจากปลายกระบี่ หยดลงสู่สายน้ำลำธาร เกิดเป็นระลอกดอกโลหิตสีสดใส แล้วถูกกระแสน้ำพัดกระจายหายไปอย่างรวดเร็ว

หลี่เหวยอีถือกระบี่เดินย้อนกลับมา ร่างของเซวียเจิ้งเบื้องหลังแยกออกเป็นสองซีก ล้มลงกลางลำธาร เครื่องในทะลักกระจาย ทว่าก็มิได้มีสภาพเป็นเนื้อโลหะเงินไปทั้งร่าง

"สิบต่อศูนย์! น้องสิบ ให้โอกาสแล้วเจ้ากลับไร้ประโยชน์จริง ๆ ไม่มีใจเด็ดเดี่ยวพอจะเดิมพันแม้แต่น้อย" สือจิ่วไจทอดถอนใจ

สือสือสือเสียดายจนไส้แทบขาด รีบพุ่งไปยังข้างศพสองซีกของเซวียเจิ้งในลำธาร ราวกับอยากจะเย็บร่างเขากลับมาซ่อมแซมใหม่ ให้ลุกขึ้นมาสู้กับหลี่เหวยอีอีกรอบ

หลี่เหวยอีเพิ่งจะก้าวขึ้นฝั่ง เงาร่างหนึ่งก็ไหววูบมาตรงหน้า

ใบหน้าผอมแห้งประดุจผีร้ายของสือลิ่วยวี่ประชิดเข้ามาตรงหน้า จากนั้นชี้นิ้วกดลงบนตำแหน่งจู่เถียนใต้สะดือของเขา ก่อนจะส่งเสียงประหลาดใจเบา ๆ "ยังมิได้เปิดจู่เถียนจริง ๆ ด้วย"

ครู่ต่อมา ฝ่ามือของสือลิ่วยวี่ก็ทาบลงบนตำแหน่งปอดตรงหน้าอกของหลี่เหวยอี "ทะเลลมปราณก็ยังมิได้เปิด ช่างประหลาดนัก หรือว่าหากฝึกฝนกระบวนท่าวิชาจนถึงขั้นหนึ่ง ปุถุชนก็สามารถสังหารกายเซียนบริสุทธิ์ในระดับขั้นเดียวกันได้จริง ๆ?"

สือลิ่วยวี่คล้ายกับได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ รู้สึกยินดีจนแทบคลุ้มคลั่ง

เพราะอย่างไรเขาก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่ค่อนข้างพิเศษ ย่อมหวาดหวั่นกายเซียนบริสุทธิ์ในระดับขั้นเดียวกันมาตลอด ในใจจึงย่อมไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นธรรมดา

หลี่เหวยอีกระวนกระวายจนแทบสะกดจังหวะหัวใจเต้นไว้ไม่อยู่ เขากลัวเหลือเกินว่าสือลิ่วยวี่จะตรวจค้นจุดเฟิงฝู่ โชคดีที่สือลิ่วยวี่ไม่ได้ระแวงสงสัยในความเป็นจริงของพลังแปดตาน้ำพุของเขาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นสือลิ่วยวี่หันหลังกลับ หลี่เหวยอีก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ทว่าฉับพลันนั้น

โดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ สือลิ่วยวี่หมุนตัวกลับมารวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ฝ่ามือปรากฏอักขระยันต์สลับซับซ้อนสีเขียว ซัดฝ่ามือเข้าใส่หน้าอกของเขา หลี่เหวยอีลอยกระเด็นออกไปไกลหลายจั้ง ตกกระแทกพื้นอย่างแรง

หลี่เหวยอีขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

หน้าอกมิใช่เพียงเจ็บปวด หากแต่ยังมีพลังสายหนึ่งที่เหน็บชารวดร้าวเหลือทน ค่อย ๆ ชำแรกแทรกซึมเข้าสู่ภายในร่างกายทีละสาย

หลังจากตั้งสติหายใจได้คล่องขึ้น เขาก็ดึงคอเสื้อเปิดออกทันที ทว่ากลับไม่พบสิ่งใด จึงเอ่ยถามเสียงเย็น "ฝ่าหวังลิ่วยวี่ ท่าน... นี่หมายความว่าอย่างไร"

สือลิ่วยวี่เอามือไพล่หลัง หัวเราะคิกคักพลางกล่าว "ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้วย ที่สังหารเซวียเจิ้งจนคว้าสิทธิ์ในการทำงานให้กองทัพตี้หลางหวังมาได้ แต่เจ้าควรเข้าใจว่าพวกเราย่อมไม่ไว้ใจเจ้า และเจ้าก็ไม่มีทางยินยอมพร้อมใจแต่แรก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้วิธีการสักเล็กน้อย เพื่อให้เจ้ายินยอมพร้อมใจขึ้นมา"

"สิ่งที่ซัดเข้าไปในร่างของเจ้าคือยันต์ลิ่วยวี่สายหนึ่ง"

"เจ้าอย่าคิดเชียวล่ะว่าจะมีผู้ใดช่วยถอนอาคมยันต์นี้ได้ ลายเส้นของยันต์ลิ่วยวี่แต่ละสายล้วนแตกต่างกัน มีเพียงผู้ลงอักขระยันต์เท่านั้นที่รู้กลวิธีแก้ที่ถูกต้อง วางใจเถอะ เมื่อเจ้าทำภารกิจสำเร็จกลับมา ข้าจะช่วยถอนให้เอง"

หลี่เหวยอียันกายลุกขึ้นยืนช้า ๆ พลางกล่าว "คำพูดของท่านนี้ มิสู้ไม่ต้องพูดเสียยังดีกว่า"

สือสือสือถือดาบศึกศาสตราอาคมของเซวียเจิ้งเดินกลับมา พลางกล่าว "ข้าขอรับประกัน! หากเจ้าทำภารกิจสำเร็จกลับมาได้จริง ข้าไม่เพียงจะให้พี่หกช่วยถอนอาคมยันต์ให้เจ้าเท่านั้น แต่ยังจะแนะนำเจ้าเข้าร่วมกองทัพตี้หลางหวังอีกด้วย เพราะเมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าในเผ่าชางหลีหรือในมณฑลหลี เจ้าก็ย่อมไม่มีที่ให้ซุกหัวนอนอีกต่อไป ผู้ฝึกตนทั่วทั้งเผ่าจิ่วหลีคงแค้นเคืองอยากจะสับเจ้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น"

สือจิ่วไจกล่าว "หากเจ้าทะลวงสู่ขั้นจู่เถียนได้ ข้าจะแนะนำเจ้าให้เทียนหวัง ให้เจ้าได้เป็นน้องสิบเอ็ด"

คำพูดนี้ของสือจิ่วไจมีทั้งจริงและเท็จปะปนกัน

ส่วนที่เท็จ คือต้องการเหนี่ยวรั้งหลี่เหวยอีไว้ ให้ยอมทำงานให้อย่างว่าง่าย

ส่วนที่จริง คือหากหลี่เหวยอีทะลวงสู่ขั้นจู่เถียนได้จริง ทั้งยังทำภารกิจสำเร็จกลับมา ก็ย่อมมีโอกาสได้เป็นฝ่าหวังลำดับที่สิบเอ็ดจริง ๆ

......

หลังจากคนทั้งสี่จากไปได้ไม่นาน ชายชราขั้นห้าสมุทรสองคนแห่งเผ่าชางหลีก็แกะรอยตามรอยเท้าที่หลี่เหวยอีทิ้งไว้มาถึงริมลำธาร

ไม่นานนัก พวกเขาก็พบซากศพของเซวียเจิ้งที่ถูกผ่าเป็นสองซีกในแอ่งน้ำลำธารทางตอนล่าง

ชายชราคนหนึ่งตื่นตระหนกยิ่ง "นี่... นี่หรือว่าจะเป็นฝีมือของเขา?"

"พวกเราตามรอยเท้าและไอพลังของเขามาจนถึงที่นี่ เป็นไปได้จริงๆ ว่าเซวียเจิ้งอาจจะถูกเขาสะบั้นร่างด้วยกระบี่เดียว" ชายชราอีกคนเอ่ย

"เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว ทุกคนล้วนมองพลาดไปแล้ว หลี่เหวยอีต้องทะลวงด่านสู่ขั้นจู่เถียนแล้วแน่ๆ เขาคือยอดคนขั้นสูงสุดผู้เปิดเก้าตาน้ำพุ"

"ยังพูดยาก นำศพของเซวียเจิ้งกลับไปก่อนเถอะ บาดแผลยังมีกลิ่นอายหลงเหลืออยู่ เจี่ยโส่วกับนายน้อยน่าจะวินิจฉัยได้ว่าเป็นคมดาบจากกระบี่ศึกอาคมของหลี่เหวยอีเล่มนั้นหรือไม่"

"หากเป็นยอดคนเก้าตาน้ำพุจริงล่ะก็... นอกจากนายน้อยแล้ว เผ่าชางหลีก็ไม่มีผู้เปิดเก้าตาน้ำพุปรากฏขึ้นมาสามสิบปีแล้ว..."