ตอนที่ 73 ราชันธรรมสือสือ

เสียงถกเถียงจากลานเรือนด้านหน้าแว่วมาเป็นระยะ สับสนวุ่นวายอยู่ไม่น้อย

บรรดาผู้กล้าหนุ่มสาวรุ่นเยาว์เหล่านั้นยังไม่ได้จากไป ต่างพากันเข้าไปมุงดูเรื่องสนุกอย่างที่หลีซงกู่ว่าไว้ จนกลายเป็นเรื่องขายหน้าคนในตระกูลไปจริง ๆ

ทว่า ข่าวที่หลีซงหลินเก็บเกี่ยวสมุนไพรวิเศษอาบรังสีเซียนมาได้ ก็แพร่สะพัดไปทั่วนครเหยากวนอย่างรวดเร็วเช่นกัน

......

สมุนไพรวิเศษต้นนั้น หากหลี่เหวยอีถามใจตัวเองย่อมอยากได้อยู่แล้ว แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าต้องเอาให้ได้ จู่เถียนเก้าตาน้ำพุ ไม่ว่าจะมีสมุนไพรวิเศษต้นนั้นช่วยหรือไม่ เขาก็ต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อทะลวงผ่านอยู่ดี

ส่วนเหตุผลที่เขาตามหลีซงหลินมายังคฤหาสน์จ่าวเหมย ประการแรกคือซาบซึ้งในความเมตตาเอ็นดูของเจี่ยโส่วแห่งเผ่าชางหลีผู้นี้ ประการที่สองคือเมื่อมาถึงนครเหยากวนแล้วฐานะของเขาเปิดเผย จำเป็นต้องอาศัยกำลังและอิทธิพลของเผ่าชางหลีถึงจะหลบหนีออกไปได้ราบรื่นกว่า

ดังนั้น เสียงทะเลาะวิวาทจากลานเรือนด้านหน้าเพราะสมุนไพรวิเศษต้นนั้น เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

ภายใต้การนำทางของบ่าวชราคนหนึ่ง หลี่เหวยอีมาถึงห้องพักที่จัดเตรียมทำความสะอาดไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ ด้านในปัดกวาดเช็ดถูไว้อย่างเรียบร้อยหมดจด

หลังจากกล่าวขอบคุณบ่าวชราแล้ว เขาก็ปิดประตูลง

"อาสี่พูดไม่ผิดเลย เผ่าชางหลีนี้แม้จะเป็นตระกูลใหญ่โต แต่ภายในกลับมีเรื่องหยุมหยิมวุ่นวายกองพะเนิน ทุกคนต่างแย่งชิงผลประโยชน์ ต่างฝ่ายต่างก็อยากได้เปรียบ"

หลี่เหวยอีจุดตะเกียงกระดูกบนโต๊ะไม้จันทน์ ยิ้มบาง ๆ ออกมา สุดท้ายแล้วเขาก็ยังรู้สึกว่าตนไม่เหมาะจะอยู่ที่คฤหาสน์จ่าวเหมยอันพลุกพล่านแห่งนี้ ยิ่งไม่อยากถลำลึกเข้าไปในวังวนการแย่งชิงผลประโยชน์ของตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหลี ทำเช่นนั้นมีแต่จะเหนื่อยกายเหนื่อยใจ แล้วจะเอาความสงบที่ไหนมาบำเพ็ญเพียร?

สิ่งที่เขาแสวงหา คือมรรคาแห่งอายุวัฒนะ

สายตาเขาจับจ้องไปยังกระดาษ พู่กัน หมึก และแท่นฝนหมึกบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลง

ถึงคิดจะไป ก็ไม่อาจจากไปโดยไม่บอกกล่าว เช่นนั้นจะไร้มารยาทเกินไป

"อาสี่ เหวยอีขอออกจากนครเหยากวนไปก่อน ข้าต้องไปตามหาเส้นทางของตนเอง สมุนไพรวิเศษต้นนั้น ขอถือเสียว่าข้ารับไว้แล้ว บุญคุณครั้งนี้ข้าจะจดจำไปชั่วชีวิต..."

......

หลังจากเขียนจดหมายอำลาเสร็จ เขาก็พับเก็บแล้วใช้ตราประทับทับไว้

เวลายังเร็วอยู่ ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มมืดสลัว บนท้องถนนยังคงมีผู้คนพลุกพล่านมากหน้าหลายตา

ต้องรออีกสักหน่อย

หลี่เหวยอีนำราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวออกมาจากพระบรมสารีริกธาตุ ใส่ลงในกระบอกเลี้ยงแมลงทีละตัว แล้วตัดโย่งชงหรงหนักหนึ่งชั่งมาป้อนพวกมัน ในใจครุ่นคิดถึงเส้นทางข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ นอกจากต้องมุ่งหน้าไปยังสำนักเร้นลับแล้ว ยังต้องรีบขายวัตถุอาคมกับโลงต่างพิภพออกไปให้เร็วที่สุด เพื่อนำเงินไปซื้อยาล้ำค่าระดับสูง

หากเจ้าตัวเล็กทั้งเจ็ดนี้เติบโตจนถึงระดับขั้นห้าสมุทรได้ ลำพังตัวเขาคนเดียวก็กวาดล้างพรรคฉางหลินได้ราบคาบ

"ขายคันศรยักษ์วัตถุอาคมของมู่หรงเสี่ยวก่อน! ส่วนกำไลรูปงูสามเศียรต้องใช้เลือดตัวเองเซ่นสังเวย ชั่วร้ายและทำลายร่างกายเกินไป ขายทิ้งได้เช่นกัน แต่ตามที่ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณวิเคราะห์ไว้ นี่เป็นวัตถุอาคมระดับสูง มีมูลค่าเกินร้อยล้าน... ตอนจะปล่อยของ ต้องระวังตัวให้มากหน่อย"

"นครเหยากวนแม้ยอดฝีมือจะมาก แต่คนรุ่นอาวุโสย่อมไม่ลดตัวลงมาลงมือเองแน่ มีชางหลีอยู่ในเมือง ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรรุ่นเยาว์ส่วนใหญ่ก็คงไม่กล้าขยับส่งเดช"

หลี่เหวยอีคำนวณดูแล้ว ตัวเขาในนครเหยากวนกลับปลอดภัยอย่างยิ่ง มีเพียงผู้ฝึกขั้นหยงเฉวียนลงมือเท่านั้นถึงจะไม่ทำให้เผ่าชางหลีขุ่นเคือง

เสียงทะเลาะวิวาทด้านนอกค่อย ๆ แว่วมาถึงเรือนหลัง

น้ำเสียงของสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งแหลมสูงขึ้นมา "น้องสี่ เจ้าคิดแน่วแน่แล้วหรือว่าจะมอบโอกาสทะลวงเก้าตาน้ำพุให้คนนอก? ฉางเฟิงเป็นหลานชายแท้ ๆ ของเจ้า เขาก็เปิดได้แปดตาน้ำพุเหมือนกัน ทำไมถึงเป็นเขาไม่ได้?!"

"ฉางเฟิงเปิดเก้าตาน้ำพุไม่ได้ ไม่มีหวังแม้แต่น้อย" เสียงของหลีซงหลินดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

"คนนอกนั่นทำได้แน่หรืออย่างไร? ได้ยินว่าเขาเป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดา ซ้ำยังอายุยี่สิบปีแล้ว ต่อให้ไม่ให้ฉางเฟิง ทำไมถึงไม่เก็บสมุนไพรวิเศษไว้ให้กายเซียนบริสุทธิ์ในเผ่าเล่า?" เสียงชายชราทุ้มต่ำและเปี่ยมบารมีอีกคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

หลีซงหลินกล่าวอย่างสงบนิ่งทว่าแข็งกร้าว "พี่ใหญ่! ยาที่ข้าเก็บมา จะมอบให้ใครกิน ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาช่วยตัดสินใจแทนข้า"

......

กว่าจะส่งทั้งสองคนกลับไปได้ไม่ง่ายเลย คฤหาสน์จ่าวเหมยก็มีคนมาขอยาอีกนับสิบระลอกอย่างต่อเนื่อง ล้วนเป็นผู้อาวุโสจากเผ่าต่าง ๆ ของจิ่วหลีที่มาขอแทนลูกหลานผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นในเผ่าของตน

หลังวุ่นวายปวดหัวอยู่เต็มหนึ่งชั่วยาม หลีซงหลินเหนื่อยหน่ายกับการรับมืออย่างยิ่ง สีหน้าเย็นเยียบเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ จึงหันไปมองหลีหลิง "แม่หนูสี่ ไปเรียกเหวยอีมา ให้เขากินยาเสียเดี๋ยวนี้ จะได้ไม่ต้องมีใครมาคอยจ้องตาเป็นมันอยู่อีก"

เดิมทีเขาตั้งใจจะให้หลี่เหวยอีสั่งสมพลังอยู่ในขั้นแปดตาน้ำพุสักสองสามเดือน แล้วค่อยกินยาวิเศษเพื่อทะลวงสู่จู่เถียน

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ หากยังเก็บยาวิเศษไว้ต่อไป อย่าว่าแต่เขาจะต้องรำคาญจนแทบบ้าเลย เกรงว่าหลี่เหวยอีเองก็ต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลเช่นกัน

ครู่ต่อมา หลีหลิงถือจดหมายฉบับหนึ่ง ขาทั้งสองข้างมีสายรอยแสงหมอกสีครามหมุนวนขณะพุ่งทะยานกลับมาอย่างรวดเร็ว นางกล่าวด้วยความร้อนรนและกังวลใจ "แย่แล้ว... ท่านอาสี่ เขาไปแล้ว ทิ้งไว้แค่จดหมายฉบับเดียว ข้าจะไปตามเขา!"

พอยื่นจดหมายให้หลีซงหลินแล้ว นางก็พุ่งตัวออกไปทางประตูทันที

"เจ้ากลับมา!"

หลีซงกู่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานชี้นิ้วชี้ขวาออกไป ปราณโซ่แสงจิตวิญญาณสายยาวสายหนึ่งพุ่งวาบออกไปพันธนาการหลีหลิงที่เพิ่งพุ่งพ้นประตูห้องโถงเอาไว้

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง "เจ้าเด็กนั่นจากไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ข้ายังไม่ทันสังเกตเห็น แสดงว่าฝีมือการซ่อนตัวหลบหนีไม่ธรรมดาเลย เจ้าจะไปตามหาเขาเจอได้อย่างไร"

ร่างของหลีหลิงถูกปราณโซ่แสงจิตวิญญาณพันไว้ถึงเจ็ดรอบจนดิ้นไม่หลุด นางอยากจะบอกบิดาเหลือเกินว่าตนหาเจอแน่

ทว่าฉานไห่กวนอู้ในร่างคือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง เพราะมีวาสนาอันยิ่งใหญ่ไร้ใดเปรียบนี้ นางถึงสามารถทะลวงขั้นกลายเป็นมหาผู้ใช้วิชาจิตได้ด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง

ยามนี้นางกับฉานไห่กวนอู้ผูกพันร่วมชะตากรรม รุ่งโรจน์ร่วมกัน พินาศร่วมกัน ความลับที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งแดนหลิงเซียวนี้ ย่อมไม่อาจให้ใครล่วงรู้ได้เป็นอันขาด

สำหรับการเข้าใกล้ชิดหลี่เหวยอีนั้น ในตอนแรกย่อมเป็นภารกิจของฉานไห่กวนอู้ ทว่าหลังจากได้ใช้เวลาร่วมกันหลายครั้ง นางกลับรู้สึกจริง ๆ ว่าหลี่เหวยอีเป็นคนที่ดีมาก มีหลักการและขอบเขตของตนเอง ทั้งยังมีมุมที่เห็นอกเห็นใจผู้อื่น อย่างน้อยที่สุดเขาก็เป็นสหายที่ควรค่าแก่การคบหา

นางรู้สึกเป็นห่วงจริง ๆ ว่าการที่หลี่เหวยอีจากไปคนเดียวเช่นนี้จะเกิดเรื่อง จึงหันไปสบตากับชางหลีและหลีซงหลินด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

ชางหลีเดินตรงออกไปนอกประตูพลางเอ่ยขึ้น "กระจายข่าวบอกผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรทั่วทั้งเมือง ชีวิตของหลี่เหวยอี ข้าคุ้มครองเอง! ไม่ว่าจะเป็นพวกมือสังหาร หรือผู้ฝึกพลังยุทธ์ของตระกูลหยางกับสำนักซุย หากใครไม่ฟังคำนี้ ข้าจะฆ่ามันแน่นอน ฆ่าไม่ละเว้น!"

ระดับขั้นเต้าจ่งขึ้นไป เขาควบคุมไม่ได้

แต่ระดับต่ำกว่าขั้นห้าสมุทรลงมา เขาไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง

หลีซงหลินอ่านจดหมายจบก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองหลีซงกู่ "เขาฝากข้าให้ช่วยดูแลรุ่นเยาว์ไม่กี่คนที่ฝึกฝนอยู่ในสำนักศึกษาประจำเผ่า บอกว่าต่อให้ไม่มียาวิเศษ เขาก็สามารถเปิดจู่เถียนได้เอง ไม่ต้องเป็นห่วง พี่รอง ยามนี้ท่านคงมองเห็นอุปนิสัยจิตใจของเด็กคนนี้แล้วกระมัง"

"ข้าจะส่งคนไปตามหาด้วยตัวเอง เรื่องวุ่นวายทั้งหมดก็เพราะพวกพี่ใหญ่แท้ ๆ" หลีซงกู่กล่าว

......

หลี่เหวยอีอาศัยพลังของธงผี จึงสามารถหลบออกจากคฤหาสน์จ่าวเหมยได้อย่างไร้สุ้มเสียง

แน่นอนว่า การที่ยอดฝีมือผู้ก้าวไปไกลยิ่งในสายวิถียุทธ์และสายวิชาจิตอย่างหลีซงกู่กับหลีซงหลินไม่ทันรู้สึกตัวล่วงหน้านั้น สาเหตุสำคัญที่สุดเป็นเพราะพวกเขากำลังเหน็ดเหนื่อยกับการรับมือพวกที่มาขอยา จนความสนใจไม่ได้อยู่ที่ตัวเขาเลยแม้แต่น้อย

ดึกสงัดแล้ว ผู้คนบนท้องถนนของเมืองเหยากวนเริ่มบางตา

หลี่เหวยอีก้าวย่างอย่างรวดเร็วอยู่ใต้เงาของสิ่งปลูกสร้าง เตรียมตัวจะออกจากเมืองข้ามคืนเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังสำนักเร้นลับจิ่วหลี

ในเผ่าจิ่วหลี แม้กระทั่งประมุขของทั้งเก้าเผ่าก็ยังไม่รู้ตำแหน่งที่ตั้งที่แน่นอนของสำนักเร้นลับ พวกเขาทำหน้าที่เพียงคัดเลือกเด็กหนุ่มสาวผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศหนึ่งคนหรือหลายคนในแต่ละปี แล้วส่งตัวไปยังสถานที่ที่กำหนดไว้ตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น

แต่ในฐานะอดีตผู้นำสูงสุดของเผ่าจิ่วหลี อาจารย์โลงย่อมรู้อยู่แล้วว่าสำนักเร้นลับจิ่วหลีอยู่ที่ใด

หลี่เหวยอีเคลื่อนไหวรวดเร็ว ดั่งภาพติดตาสายหนึ่งใต้ความมืดมิดยามราตรี

เบื้องหน้าไร้แสงไฟ ถนนหนทางไม่มีผู้สัญจรแม้แต่คนเดียว เขามาถึงขอบเมืองเหยากวนแล้ว หากตรงไปข้างหน้าอีกก็จะเป็นเทือกเขาหมางอันรกร้างดึกดำบรรพ์

ทันใดนั้น

เขาหยุดฝีเท้าลง หันกลับไปมองแวบหนึ่ง รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีคนสะกดรอยตามมา

"เกิดอะไรขึ้น คิดระแวงไปเองงั้นหรือ"

หลี่เหวยอีเพิ่งจะหันกลับมา ก็เห็นเด็กหนุ่มร่างท้วมวัยราวสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าวพลางส่งยิ้มโง่งมมาให้เขา

เด็กหนุ่มร่างท้วมผู้นี้ผิวพรรณขาวผ่องเนียนนุ่ม คิ้วหนาดำขลับ สูงเพียงราวร้อยหกสิบเซนติเมตร บนศีรษะถักเปียยาวเส้นหนึ่ง มัดพันด้วยเชือกเส้นเล็กหลากสีสัน

ที่เท้าสวมรองเท้าฟาง ขากางเกงหลวมกว้าง เผยให้เห็นท่อนขาล่างเกือบทั้งหมด

ซึ่งก็คือคนที่เขาพบที่เพเพิงบะหมี่เมื่อตอนกลางวันนั่นเอง

เพียงแค่ชั่วพริบตาที่หันกลับมา อีกฝ่ายก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน นี่มิใช่เพียงความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวเท่านั้น ทว่าวิชาซ่อนปราณอันเงียบงันไร้ร่องรอยนั้นยิ่งชวนขนลุก หลี่เหวยอีตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า คืนนี้ตนได้พบเจอยอดฝีมือที่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว

"พี่เทียนซู บังเอิญอะไรเช่นนี้ ท่านกำลังจะไปที่ใดกันหรือ พากลุ่มข้าไปด้วยได้หรือไม่" เด็กหนุ่มร่างท้วมเอ่ยยิ้ม ๆ เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเต็มปาก

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "เจ้าตามหาข้าเจอได้อย่างไร ตอนกลางวันที่เพิงบะหมี่ เจ้าแอบทำอะไรกับตัวข้าไว้ใช่ไหม"

"ปราณน่ะ ข้ามีฝ่าชี่สายหนึ่ง เผลอไปติดอยู่บนตัวท่านเมื่อตอนกลางวันโดยไม่ทันระวัง"

เด็กหนุ่มร่างท้วมแบมืออวบอูมขาวเนียนข้างเล็ก ๆ ออกมา ทันใดนั้นในแขนเสื้อของหลี่เหวยอีก็มีปราณไร้สีเส้นละเอียดดุจเส้นผมลอยพุ่งออกมา ก่อนจะกลับคืนสู่อุ้งมือของอีกฝ่าย

ขณะที่หลี่เหวยอีรู้สึกตื่นตระหนกในใจ เขาก็รู้ดีว่าผู้มามิได้ประสงค์ดี มือค่อย ๆ เอื้อมไปจับกระบี่มังกรเหลืองที่สะพายอยู่บนหลัง

"ท่านกำลังหากระบี่เล่มนี้อยู่หรือ"

มืออีกข้างที่ไพล่อยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่มร่างท้วมหยิบเอากระบี่มังกรเหลืองออกมา เขาโคจรพลังอาคมในร่างเพื่อกระตุ้นมัน ทว่าตัวกระบี่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย

คิ้วหนาดำขลับทั้งสองข้างของเขาขมวดเข้าหากันทันที "แปลกจริง ทำไมข้าถึงกระตุ้นมันไม่ได้กันนะ"

หลี่เหวยอีได้แต่ยิ้มขื่น ตระหนักถึงความต่างชั้นของการบำเพ็ญเพียรอันมหาศาลระหว่างตนกับอีกฝ่ายแล้ว

อีกฝ่ายสามารถทำเรื่องมากมายได้โดยไร้สุ้มเสียง ย่อมสามารถปลิดชีพเขาได้อย่างเงียบเชียบเช่นเดียวกัน

หลี่เหวยอีเอ่ย "พูดมาเถอะ เจ้าเป็นใครกันแน่"

"เมื่อกลางวันข้าก็บอกไปแล้วนี่ ข้าชื่อสือสือ"

เด็กหนุ่มร่างท้วมโยนกระบี่มังกรเหลืองคืนให้หลี่เหวยอี "ตามข้ามาเถอะ ความสัมพันธ์ของพวกเราดีกันถึงเพียงนี้ ท่านยังเคยเลี้ยงบะหมี่ข้าอีก ก็ไม่มีความจำเป็นต้องลงไม้ลงมือกันแล้วใช่ไหมล่ะ"

เขาเป็นฝ่ายเอามืออวบอ้วนทั้งสองไพล่หลัง เดินนำมุ่งหน้าสู่ม่านราตรีที่ทอดตัวสู่เทือกเขาหมาง

ทว่าความมืดมิดเบื้องหน้าในยามนี้เปรียบประดุจปากอเวจีอันกว้างใหญ่ของปีศาจร้ายที่อ้ากว้าง เพียงก้าวเข้าไปก็คล้ายจะแหลกสลายเป็นจุณ

หลี่เหวยอีรับกระบี่มังกรเหลืองมา แอบขบคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะปล่อยอูฐยักษ์ออกมาเพื่อหลบหนี หรือโอกาสสำเร็จในการกระตุ้นปลาไท่จี๋ของเต้าจู่เพื่อลากอีกฝ่ายเข้าไปในมิติโคลนโลหิต

แต่อีกฝ่ายเร็วเกินไป ในขณะที่การกระตุ้นวัตถุอาคมของเขาต้องใช้เวลา

หากล้มเหลวจนเผยของสองสิ่งนี้ออกไป วันนี้คงไม่มีทางรอดชีวิตอย่างแท้จริงแล้ว!

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "เจ้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าข้างั้นหรือ"

"ข้าจะฆ่าท่านไปทำไม พวกเราไม่มีความแค้นต่อกันเสียหน่อย หรือจะให้ทำเพื่อเงินรางวัลอันน่าเวทนาของวัดอู่จั้งนั่น มันช่างลดเกียรตินัก หากมีคนรู้เข้าคงได้ถูกหัวเราะเยาะตายพอดี"

เด็กหนุ่มร่างท้วมเห็นหลี่เหวยอียังคงยืนอยู่ที่เดิม จึงหันกลับมามองเขา "อย่าตึงเครียดไปเลย ข้าตามหาท่านเพราะมีเรื่องดี ๆ ต่างหาก ท่านดูข้าสิ ข้าเหมือนคนเลวตรงไหนกัน"

หลี่เหวยอีเอ่ย "ลองว่ามาก่อนสิ ว่าเป็นเรื่องดีอันใดกันแน่"

เด็กหนุ่มร่างท้วมถอนหายใจยาว "เดิมทีเป็นพี่เก้าของข้าที่อยากพบท่าน ท่านน่าจะรู้จักเขานะ เขาบอกว่าพวกท่านเคยเจอกันที่ตำบลจั้งเซียน"

ใจของหลี่เหวยอีกระตุก แววตาเปลี่ยนไปทันใด มิน่าเล่าอีกฝ่ายถึงไม่เกรงกลัวเผ่าชางหลี เขาเอ่ยถามด้วยความตกใจ "เจ้าหมายถึงสือจิ่วไจงั้นหรือ เจ้าเป็นคนของกองทัพตี้หลางหวัง?"

"ใช่แล้ว ข้าสือสือ ชื่อเต็มคือสือสือสือ" เด็กหนุ่มร่างท้วมตอบ

หลี่เหวยอีตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง ความหวังริบหรี่ที่จะหลบหนีในใจพลันมลายหายไป เพราะการที่อีกฝ่ายสามารถใช้แซ่สือและเรียงลำดับด้วยเลขสิบได้ ย่อมต้องเป็นบุคคลในระดับสิบราชันธรรมแห่งกองทัพตี้หลางหวังอย่างแน่นอน

ตบะอันสูงส่งนั้น ย่อมไม่มีทางเป็นเพียงขั้นห้าสมุทรขั้นแรกหรือขั้นที่สองอย่างแน่นอน

หนทางรอดของวันนี้อยู่ที่ใดกัน

อีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรกันแน่

หลี่เหวยอีจ้องมองดวงตาเรียวเล็กอันไร้เดียงสาและเจือรอยยิ้มของเด็กหนุ่มร่างท้วม ในที่สุดก็ยอมจำนนต่อโชคชะตา ก้าวเดินตามไป ทว่าได้ทิ้งรอยเท้าลึกพอประมาณเอาไว้บนพื้นหนึ่งรอย

"แบบนี้ถึงจะถูก หากต้องให้ข้าลงมือจับตัวท่านจริง ๆ แล้วคนภายนอกรู้เข้า ก็จะหาว่าข้าสือสือไม่รักษามารยาท ถึงตอนนั้นต่อไปคงไม่มีใครเลี้ยงข้าวข้าอีกแล้วล่ะ!" สือสือสือเอ่ย

หลี่เหวยอีอยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อหาโอกาสรอดชีวิตให้มากขึ้น จึงเอ่ยถาม "ราชันธรรมจิ่วไจตามหาข้าทำไม"

"เมื่อหนึ่งเดือนก่อน หลังจากดูศึกโลหิตแม่น้ำซุยแล้วจำท่านได้ พี่เก้าก็อยากพบท่าน แต่ความจริงแล้ววันนี้เป็นข้าเองที่อยากพบท่าน อยากให้ท่านมาช่วยพวกเราทำเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง ข้ารู้สึกว่าฝีมือและมันสมองของท่านไม่เลว น่าจะรับหน้าที่นี้ไหว"

สือสือสือกล่าวอีกว่า "จริงสิ! พี่เก้าบอกว่า เจ้าเคยพูดที่ตำบลจั้งเซียนว่าจะติดตามเขา แต่พริบตาเดียวก็เผ่นหนีหายไป พูดคำไหนไม่เป็นคำนั้นเลยนี่"

เมื่อเดินพ้นออกจากเมืองเหยากวน รอบด้านก็กลายเป็นป่าทึบมืดมิดสนิท

หลี่เหวยอีหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน "แย่ล่ะ ท้องไส้เกิดปั่นป่วนขึ้นมากะทันหัน ให้ข้าไปปลดทุกข์ก่อนได้หรือไม่"

สือสือสือหัวเราะร่า "เจ้าไม่ได้คิดจะหนีหรอกนะ เห็นข้าอ้วนแบบนี้ แต่ความเร็วของข้าไม่ช้าเลยนะจะบอกให้"

"ข้าเป็นแค่ขั้นหยงเฉวียน จะหนีรอดพ้นต่อหน้าราชันธรรมได้อย่างไร เรื่องแค่นี้ข้ายังมีสติประเมินตัวเองได้อยู่" หลี่เหวยอีกล่าว

สือสือสือกล่าว "เอาเถอะ อย่าไปไกลนักล่ะ"

หลี่เหวยอีก้าวฉับๆ เข้าไปในป่าทึบ หลังจากเดินไปได้หลายสิบก้าว ก็มาหยุดอยู่ใต้ต้นสนไป่ที่มีลำต้นหนาเท่าถังน้ำ

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ปวดท้องจริงๆ แต่ตั้งใจจะเก็บวัตถุอาคมชิ้นสำคัญบนร่างเข้าไปในมิติดินโลหิต สือสือสือดูเหมือนจะไม่สนใจวัตถุอาคม หรืออาจคิดว่าของบนร่างเขาย่อมไม่มีของวิเศษระดับสูงอะไร

ทว่าวัตถุอาคมอย่างกระดิ่งอูฐชั่วร้าย ธงผี หรือเข็มขัดลงอักขระคัมภีร์ หากถูกสือจิ่วไจแตะต้องเข้า เพียงโคจรพลังอาคมกระตุ้นดูนิดหน่อย ย่อมประเมินมูลค่าของพวกมันออกได้ทันที

ชีวิตต้องรักษาไว้ และวัตถุอาคมก็ยิ่งต้องรักษาไว้ให้ได้

หลังจากเก็บวัตถุอาคมสำคัญทั้งหมดเข้ามิติดินโลหิตแล้ว หลี่เหวยอีจึงก้าวเดินออกมาจากหลังต้นไม้ พร้อมกับบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ "เห็นไหมล่ะ ไม่ได้หนีเลย ข้าน่ะเป็นคนรักษาคำพูดมากนะ"

ทั้งสองมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าทึบต่อไป

ริมลำธารในหุบเขามีกองไฟสว่างไสว ฟืนไม้ปะทุเสียงดังเปรี๊ยะๆ

สือจิ่วไจนั่งอยู่ตามลำพังบนหินเขียวข้างกองไฟ ผมยาวหยักศกเล็กน้อย เปลวไฟสีส้มสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายสันเหลี่ยมเด่นชัด ทำให้เขาดูองอาจสง่างามเปี่ยมเสน่ห์บุรุษเพศประดุจรูปสลัก

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองสือสือสือและหลี่เหวยอีที่เดินออกมาจากความมืด ก่อนจะหัวเราะขึ้น "คนที่เจ้าหามา... นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเขา"

สือสือสือนั่งลงบนพื้นข้างกองไฟ "เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ท่านก็อยากหาตัวเขาอยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือ เอ๊ะ พี่หกยังไม่กลับมาอีกหรือเนี่ย"

"เขาเรอะ ป่านนี้คงโดนแม่โฉมงามที่ไหนเกี่ยววิญญาณหลุดลอยไปอีกแล้วล่ะสิ!"

สายตาของสือจิ่วไจจับจ้องมาที่หลี่เหวยอี แววตาอันเย็นเยียบแฝงรอยยิ้มจางๆ "รู้ใช่ไหมว่าข้าคือใคร และรู้หรือไม่ว่าผลลัพธ์ของการหลอกลวงข้าคืออะไร สือสือ ฝีมือของเขานับว่าพอใช้ได้ก็จริง แต่หากเทียบกับผู้ฝึกยุทธ์เก้าตาน้ำพุแล้ว ยังห่างชั้นอยู่มากนัก"

หลี่เหวยอีคอยสดับฟังและวิเคราะห์ตลอดเวลา ดูเหมือนว่ากองทัพตี้หลางหวังกำลังตามหาคนมาช่วยทำธุระบางอย่าง

พูดอีกอย่างก็คือ ขอเพียงตนยังมีประโยชน์ วันนี้ก็รอดชีวิตได้

ไม่ว่าในเวลานี้สือจิ่วไจจะแสดงท่าทางข่มขวัญน่าสะพรึงกลัวเพียงใด หรืออยากสั่งสอนเขามากแค่ไหน ก็เปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงข้อนี้ไม่ได้

หลี่เหวยอีจึงเอ่ยขึ้นว่า "นามแห่งราชันธรรมจิ่วไจเลื่องลือสะท้านแดนใต้ ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน แต่ข้าเห็นว่า คนยิ่งใหญ่อย่างท่าน หากถูกรุ่นเยาว์ขั้นหยงเฉวียนหลอกเอาได้ ย่อมจะไปโทษอีกฝ่ายไม่ได้เลยเด็ดขาด ต้องโทษสายตาในการมองคนของตัวท่านเองที่ย่ำแย่เกินไปต่างหาก"

สือจิ่วไจหรี่เปลือกตาลง ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในแววตา ดุจมีไอสังหารและเงากระบี่ดาบพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย

คนที่เป็นดั่งเชลยเบื้องล่าง ไฉนถึงได้บังอาจสามหาวถึงขั้นนี้

หรือว่าชื่อ "ราชันธรรมจิ่วไจ" จะสิ้นไร้ความน่าเกรงขามในแดนใต้ไปแล้ว

"พี่เก้า ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าที่เขาพูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้างล่ะ หากข้าถูกเด็กสี่ห้าขวบหลอกเอา ข้าคงตบหน้าตัวเองสั่งสอนสักสองฉาดไปแล้ว" สือสือสือกล่าว