ตอนที่ 72 โลงต่างพิภพจากคุนหลุน

จากนั้นชางหลีจึงแนะนำหลี่เหวยอีให้ทุกคนรู้จัก พร้อมทั้งเล่าถึงการต่อสู้อันดุเดือดริมแม่น้ำซุยเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ทว่าไม่นาน หัวข้อสนทนาของทุกคนก็เปลี่ยนไปเป็นการประลองสะท้านฟ้าสะเทือนดินระหว่างชางหลีกับทายาทผู้สืบทอดแห่งสำนักหลงเหมินที่แม่น้ำซุยแทน

หลี่เหวยอียืนฟังอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้รู้ว่า หลังตนหนีรอดไปในคืนนั้น ยังมีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้นอีก

เมื่อกลายเป็นคนนอกวงสนทนาไปโดยสิ้นเชิง หลีซงหลินจึงพาหลี่เหวยอีปลีกตัวออกมา

เขาเอ่ยยิ้มๆ "เจ้าอย่าได้ถือสาเลย! รู้ไว้เถอะ พี่ชายคนไหนมองคนที่น้องสาวพึงใจ ย่อมไม่มีทางสบอารมณ์อยู่แล้ว มีแต่จะพยายามหาข้อบกพร่องในตัวเจ้าทุกวิถีทาง แต่การที่เขาพกสมุดบันทึกเคล็ดลับการเบิกเก้าตาน้ำพุติดตัวมาได้ ก็แสดงว่ายังใส่ใจอยู่บ้าง"

"เพียงแต่เรื่องที่เซวียเจิ้งเคยก่อขึ้นบนถนนก่อนหน้านี้ คงมีคนเอาไปเล่าลือกันมั่วๆ จนบิดเบือนไปหมด เขาถึงได้มีอคติกับเจ้า"

"คนหนุ่มสาวก็แบบนี้ ยิ่งเป็นคนหนุ่มที่พรสวรรค์สูงส่งถึงระดับนั้นด้วยแล้ว ย่อมทะนงตนเป็นธรรมดา วาจาจึงอาจจะเชือดเฉือนไปบ้าง"

"แต่มีคำหนึ่งที่ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง แก่งแย่ง เจ้าจำต้องไปแก่งแย่งมา หากจู่เถียนไม่เปิดออก จะเอาชนะเซวียเจิ้งได้อย่างไร?"

"นับแต่ชางหลีผงาดขึ้นมา เผ่าจิ่วหลีในยามนี้จึงให้ความสำคัญกับแพ้ชนะของคนรุ่นเยาว์มาก พวกเขาต้องการจะผงาดขึ้นมาใหม่อีกครั้งในรุ่นของเขา เพื่อกดข่มสำนักซุย วังซานเฉิน สำนักเทียนอี และหอกวานไห่ลงให้หมด"

"ท่านอาสี่วางใจเถิด ข้าจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อทะลวงสู่ตาน้ำพุที่เก้า" หลี่เหวยอีตอบอย่างสงบนิ่ง พลางเก็บสมุดเล่มที่ชางหลีให้มาเข้าไว้

เดิมทีเขาไม่จำเป็นต้องใช้มัน เพราะอย่างไรก็มีอาจารย์เฒ่าโบราณตั้งสามคนคอยชี้แนะ แต่หากปฏิเสธชางหลีในสถานการณ์เช่นนั้น ยอดฝีมืออันดับหนึ่งรุ่นเยาว์แห่งมณฑลหลีผู้นี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้?

หลีหลิงวิ่งตามมาทัน "ข้าจะไปคุยกับพี่ให้รู้เรื่องเอง! ทั้งหมดเป็นเพราะคนพวกนั้นพูดจาเหลวไหล แค่เซวียเจิ้งคนเดียว เจ้าจะไปกลัวเขาได้อย่างไร?"

หลี่เหวยอีแสดงท่าทีไม่ยี่หระ ไม่ได้ใส่ใจมุมมองของคนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่เขาสนใจ มีเพียงความแค้นที่ถูกพวกเซวียเจิ้งและทังเหยียนตามล่าสังหารเท่านั้น

บนสะพานหินเบื้องหน้า สตรีวัยสามสิบเศษผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามา นางสวมเสื้อคลุมยาวลายเมฆาทับเสื้อตัวในผ้าไหมสีขาว แขนเสื้อกว้างปักลวดลายกิ่งไม้ใบไม้

"ท่านแม่!"

หลีหลิงที่เมื่อครู่ยังร่าเริงดั่งกวางผา พลันกลายร่างเป็นนกคุ่มที่ยืนนิ่งไม่กระดุกกระดิก รีบก้มหน้าหลบไปอยู่ด้านหลังหลีซงหลินทันที

"พี่สะใภ้" หลีซงหลินประสานมือคารวะ

หลี่เหวยอีย่อมรู้ธรรมเนียม จึงทำความเคารพตามไปด้วย โดยมิได้มองตรงไปยังสตรีผู้นั้น

ทว่าเพียงชำเลืองมองแวบเดียว ก็ดูออกว่าอีกฝ่ายมีกายเซียนบริสุทธิ์ บนใบหน้าแทบไร้ร่องรอยกาลเวลา แววตาคมกริบดุดันยิ่งนัก

สตรีผู้นั้นเอ่ยถามโดยไร้ซึ่งการเกริ่นนำหรือทักทายปราศรัยใดๆ "หลังจากนี้มีแผนการอย่างไร?"

ในบรรดาสามคนที่อยู่ตรงนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะถามหลีซงหลินหรือหลีหลิง

หลี่เหวยอีตอบตามความจริง "ช่วงนี้ข้าคิดเพียงอยากจะบำเพ็ญเพียรอย่างหนักสักระยะ เพื่อทะลวงจู่เถียนเบิกตาน้ำพุที่เก้าขอรับ"

"พักอยู่ที่คฤหาสน์จ่าวเหมยไปก่อนเถอะ"

......

ยามที่หลี่เหวยอีเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ฉินต้านผู้เป็นมารดาของหลีหลิงก็เดินจากไปไกลแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบพูดเพียงสองประโยคเท่านั้น เขาจึงเอ่ยว่า "ท่านอาสี่ ข้ารู้สึกเหมือนโดนท่านหลอกมาอย่างไรไม่รู้ ไม่น่ามาที่คฤหาสน์จ่าวเหมยเลย"

หลีซงหลินหัวเราะ "รู้สึกกดดันแล้วใช่ไหมล่ะ? บอกตามตรงนะ นายหญิงแห่งตระกูลหลีของพวกเราผู้นี้ ปกติแทบไม่เคยปรากฏตัวเลย อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ข้าก็ยังรู้สึกกดดัน"

ผู้นำตระกูลสายตรงแห่งเผ่าชางหลี ก็คือหลีซงกู่ บิดาของชางหลีและหลีหลิง

แน่นอนว่าผู้นำตระกูลไม่ใช่ประมุขเผ่า

ผู้นำตระกูลประจำอยู่ที่จวนตระกูลในนครจิ่วหลี ส่วนประมุขเผ่าประจำอยู่ที่ภูเขาบรรพชน

"จะเปิดโลงต่างพิภพแล้ว ท่านผู้นำตระกูลจะเปิดโลงต่างพิภพแล้ว"

"ข้าได้ยินมาว่าคืนนี้จะมีการเปิดโลงต่างพิภพ ถึงได้ตั้งใจมาดูความครึกครื้น"

"มีเรื่องมงคลอันใดหรือ?"

"ช่างเถอะน่า ฝีมือการเปิดโลงของท่านผู้นำตระกูลชางหลีนับว่าติดสิบอันดับแรกของมณฑลหลีได้สบาย แม้แต่ผู้อาวุโสรุ่นก่อนก็มีไม่กี่คนที่เก่งกว่าเขา วันนี้ต้องได้เปิดหูเปิดตาแน่"

......

ไม่เพียงแต่นักยุทธ์รุ่นเยาว์เหล่านั้น แม้แต่บุคคลรุ่นกลางที่ได้ยินข่าวคราวก็พากันหลั่งไหลไปยังลานเรือนด้านหลัง

หลีหลิงประหลาดใจเล็กน้อย "ท่านพ่อเป็นอะไรไปนะ? เขาน่าจะไม่ได้ลงมือเปิดโลงด้วยตัวเองมาพักใหญ่แล้วไม่ใช่หรือ?"

หลีซงหลินยิ้มพลางกล่าว "ข้าเดาว่า พ่อของเจ้าคงอยากจะแสดงฝีมือต่อหน้าว่าที่ลูกเขยเพื่ออวดอานุภาพเสียหน่อยกระมัง จะได้ไม่ให้ลูกเขยไปหลงเชื่อข่าวลือว่าคนคุมตระกูลหลีที่แท้จริงคือนายหญิง"

หลี่เหวยอีมีหรือจะเชื่อคำพูดนี้?

ทว่าในใจกลับรู้สึกใคร่รู้ในโลงต่างพิภพอยู่บ้างจริง ๆ

ได้ยินมาว่าแม้จะเป็นโลงต่างพิภพธรรมดาที่สุด ก็ยังมีมูลค่าถึงสิบล้านเหรียญทองแดง ซื้อคฤหาสน์ในนครจิ่วหลีได้หลังหนึ่ง เป็นสมบัติล้ำค่าที่เฉพาะยอดนักพรตระดับสูงเท่านั้นจึงจะมีปัญญาเล่น

เผ่าจิ่วหลีก็อาศัยการกู้โลงต่างพิภพนี้เอง จึงได้มั่งคั่งร่ำรวยจนล้นฟ้า

ช่างบังเอิญนัก ในกระดิ่งอูฐชั่วร้ายของเขามีโลงต่างพิภพสิบห้าโลงที่ท่านอาจารย์โลงคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันจากอู่โลงศพทะเลโลหิต ซึ่งเขาตั้งใจจะนำออกไปขายตั้งนานแล้ว

"พวกเจ้าไปดูก่อนเถิด โลงต่างพิภพที่จะเปิดในวันนี้นับว่าประหลาดล้ำพิสดารยิ่ง อาจเปิดได้ของวิเศษอันยอดเยี่ยมก็เป็นได้" หลีซงหลินยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

เมื่อหลี่เหวยอีกับหลีหลิงตามไปถึงลานเรือนด้านหลัง ที่นั่นก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนแล้ว

บริเวณตรงกลางที่วางโลงต่างพิภพไว้ถูกห้อมล้อมจนแน่นขนัดชนิดน้ำไหลไม่ผ่าน

ทั้งสองไม่ได้เบียดเข้าไปตรงกลาง หากแต่หาตำแหน่งที่ค่อนข้างสูง แล้วมองดูอยู่ห่าง ๆ

โลงต่างพิภพที่ถูกล้อมรอบอยู่นั้นมีขนาดเท่ากับโลงศพทั่วไป ทำจากไม้สีดำ ในฐานะคนนอกวงการ ไม่มีผู้ฝึกตนในที่นั้นมองออกถึงความวิเศษของมันเลยสักคน

ทว่าโลงต่างพิภพล้วนกู้ขึ้นมาจากทะเลโลหิต แช่อยู่ในนั้นมากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ หากเป็นเนื้อไม้ธรรมดาจริง ๆ จะคงสภาพสมบูรณ์ไร้ตำหนิถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

หลีซงกู่ที่ยืนอยู่ข้างโลงต่างพิภพเป็นชายวัยกลางคนดูราวสี่สิบปี รูปร่างค่อนข้างผอม สวมชุดผ้าดิบสีเขียวคราม สวมหมวกผ้าทรงสี่เหลี่ยม ผมข้างขมับทิ้งตัวลงมาจรดบ่า ดูเปี่ยมพลังกระปรี้กระเปร่าและมีกลิ่นอายสง่างามภูมิฐานแบบปัญญาชน

สายตาของเขากวาดมองฝูงชนอย่างเรียบเฉยรอบหนึ่ง จากนั้นจึงประสานมุทรา

พรึ่บ!

เนตรสวรรค์แสงจิตวิญญาณตรงหว่างคิ้วเปิดออก ม่านหมอกแสงจิตวิญญาณประหนึ่งแสงออโรร่าพวยพุ่งออกมาจากร่าง เชื่อมทะยานสู่เมฆบนนภากาศ ไอปราณอันทรงพลังแผ่ปกคลุมอาณาบริเวณรอบโลงต่างพิภพหลายจั้ง

"โปรยชาดชื่อหมิง เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน" เขาเปล่งเสียงสั่งเบา ๆ

ผู้ช่วยสูงวัยสองคนจึงสาดดินสีแดงชาดชนิดหนึ่งไปยังโลงต่างพิภพ

ชาดชื่อหมิงเมื่อปลิวไปกระทบม่านหมอกแสงจิตวิญญาณที่หลีซงกู่กางไว้ ก็ร่วงหล่นลงตามแรงโน้มถ่วง ก่อตัวเป็นวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางราวสามจั้งบนพื้น

หลีหลิงกระซิบเสียงเบา "นี่เป็นวิธีป้องกันไม่ให้มีวิญญาณสูญสถิตอยู่ในโลง! หากมีวิญญาณสูญพุ่งออกมา มันจะถูกชาดชื่อหมิงสกัดกั้นไว้ภายในวงกลม"

"ปัง! ปัง! ปัง..."

หลีซงกู่ประสานมุทรา เคาะไปตามทิศทางต่าง ๆ ของโลงต่างพิภพ โดยเฉพาะบริเวณก้นโลง เขาเคาะไปถึงสิบสองครั้ง

การเคาะแต่ละครั้งจะมีระลอกคลื่นแสงจิตวิญญาณกระเพื่อมกระจายออกเป็นวง

ครู่ต่อมา เขาขมวดคิ้วแน่นแล้วกล่าว "จากประสบการณ์เปิดโลงหลายปีของข้า นี่คือโลงต่างพิภพที่มาจากคุนหลุน ไม้นี้อาจเป็นไม้เทวะ เพียงแค่ตัวโลงเองก็มีมูลค่าในการนำมาทำยาสูงยิ่ง เทียบเท่าสมุนไพรภูตพันปีได้เลย"

ตูม!

ผู้ฝึกตนทั่วทั้งลานเรือนต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

แม้แต่แผ่นไม้โลงศพก็ยังเทียบเท่าสมุนไพรภูตพันปีเชียวหรือ?

แม้แต่สมุนไพรภูตพันปีเพียงหนึ่งตำลึง ก็ยังขายได้ราคาสูงลิบลิ่วแล้ว

โลงศพนี้จะหนักกี่ชั่งกัน? จะมีมูลค่ามหาศาลเพียงใด?

หลี่เหวยอีย่อมเกิดความโลภตาร้อน หากได้แผ่นไม้โลงศพมาสักชั่งเพื่อเป็นอาหารให้ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัว บางทีอาจขุนพวกมันจนมีพลังรบเทียบเคียงผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรได้

แน่นอนว่าต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ว่า โลงต่างพิภพนี้เทียบเท่าสมุนไพรภูตพันปีจริง ๆ

หลีซงกู่มองออกว่าทุกคนไม่เชื่อ จึงรับกริชระดับอาวุธเวทมาจากมือผู้ช่วยสูงวัยคนหนึ่ง แล้วกรีดลงบนฝาโลงศพ

อาวุธเวทกลับทำได้เพียงกรีดให้เกิดรอยตื้น ๆ รอยหนึ่งเท่านั้น

และจากรอยที่ถูกกรีดนั้น มีประกายมงคลเรืองรองจาง ๆ แผ่ออกมา ผู้มีสัมผัสเฉียบไวสังเกตเห็นว่า พืชพรรณต้นไม้โดยรอบได้รับผลกระทบอย่างเห็นได้ชัดและแปรเปลี่ยนเป็นเขียวชอุ่มยิ่งขึ้น

เสียงร้องอุทานดังระงมขึ้นในลานเรือน ผู้คนมากมายต่างพากันตาร้อนผ่าวด้วยความละโมบ

สีหน้าของหลีซงกู่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง "เป็นไปตามคำเล่าลือจริง ๆ โลงต่างพิภพโลงนี้ไม่อาจเปิดต่อได้แล้ว!"

วางมาดใหญ่โตขนาดนี้ ทั้งเคาะทั้งตรวจอยู่นานสองนาน จู่ ๆ กลับบอกว่าจะไม่เปิดแล้วเสียนี่!

มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

หลีซงกู่ประสานมือขออภัยอย่างมีมารยาท "มิใช่ว่าข้าไม่อยากเปิด แต่ด้วยพลังจิตของข้าในยามนี้ ไม่อาจควบคุมมันได้ โลงศพไม้เทวะที่มาจากคุนหลุนเช่นนี้ ในอดีตเคยมีบรรพชนจิ่วหลีเคยเปิดมาแล้ว..."

พูดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง เขาก็ชะงักไป กล่าวว่า "ช่างเถอะ เรื่องนี้สำคัญยิ่งยวด พวกเจ้ารู้น้อยหน่อยย่อมดีที่สุด เก็บไป รีบเก็บไปเสีย แล้วขนส่งกลับภูเขาบรรพชนให้เร็วที่สุด"

อย่าว่าแต่เหล่าผู้ฝึกตนในที่นั้นเลย กระทั่งหลี่เหวยอียังแทบทนไม่ไหว อยากจะอ้าปากด่ากราดออกมา

เขาสนใจโลงต่างพิภพที่เทียบได้กับสมุนไพรภูตพันปีนี้อย่างมาก แต่สนใจคำว่า "คุนหลุน" ยิ่งกว่า เพราะนี่คือสถานที่ลี้ลับที่สุดในตำนานเทพปกรณัมของโลกมนุษย์ เป็นขุนเขาแห่งทวยเทพ

เหตุใดชื่อถึงได้ประจวบเหมาะเช่นนี้?

รอจนทุกคนแยกย้ายกันไป หลี่เหวยอีจึงก้าวเข้าไปคารวะด้วยตนเอง ทำความเคารพในฐานะผู้น้อย

หลีซงกู่อัธยาศัยดี มีเมตตายิ่งนัก "เจ้าคือหลี่เหวยอีสินะ? ข้าเคยได้ยินน้องสี่พูดถึงเจ้าอยู่ ยอดเยี่ยมมาก อื้ม ยอดเยี่ยมจริง ๆ"

หลี่เหวยอีทนสายตาจับจ้องประเมินคู่แล้วคู่เล่าในคืนนี้แทบไม่ไหวแล้ว จึงเอ่ยถามอย่างร้อนรนว่า "ขอบังอาจถามท่านประมุข ท่านตัดสินได้อย่างไรว่าโลงต่างพิภพโลงหนึ่งมาจากที่ใด?"

หลีซงกู่นิยมการสนทนา จึงอธิบายอย่างละเอียดว่า "คนทั้งโลกล้วนคิดว่า สิ่งล้ำค่าที่สุดในโลงต่างพิภพคือสมบัติลับและเครื่องเซ่นฝังศพเหล่านั้น หรือไม่ก็เป็นซากศพของผู้ล่วงลับ แต่ข้ากลับมองว่า สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในโลงคือตำราและบันทึกโบราณเหล่านั้น เจ้าต้องรู้ไว้นะว่า ตัวอักษรบนบันทึกโบราณเหล่านี้แม้จะไม่เหมือนกัน แต่หากใช้พลังจิตก็สามารถถอดความได้"

"สิ่งที่บันทึกและพรรณนาไว้ในสารพัดตำราบันทึกในโลง ล้วนเป็นโลกที่มีอยู่จริงทีละโลก เพียงแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าโลกเหล่านี้อยู่ที่ใดกันแน่"

"ข้าอยากจะก้าวออกไปตามหาโลกที่บันทึกไว้ในโลงต่างพิภพเหล่านั้นในช่วงชีวิตนี้จริง ๆ น่าเสียดายที่แดนเร้นลับกว้างใหญ่ไพศาล ทะเลโลหิตไร้ขอบเขต... เอาเถอะ ยิ่งพูดยิ่งไกลไปกันใหญ่ เอาเป็นว่า ขอเพียงมีประสบการณ์มากพอและศึกษาค้นคว้าข้อมูลมากพอ การจะตัดสินที่มาของโลงต่างพิภพก็มิใช่เรื่องยากเย็นอันใด"

หลี่เหวยอีถามว่า "คำว่าคุนหลุน เคยปรากฏในบันทึกโบราณของโลงต่างพิภพบางโลงมาก่อนหรือไม่?"

"คุนหลุนน่าจะเป็นมหาพิภพแห่งหนึ่ง โลงต่างพิภพมีจำนวนไม่น้อย เพียงแต่โลงตรงหน้านี้พิเศษเกินไป เนื้อไม้ไม่ธรรมดา ไม่อาจผลีผลามแตะต้องได้" หลีซงกู่กล่าว

หลี่เหวยอีถามต่อ "ในโลงต่างพิภพที่มาจากคุนหลุน มีบันทึกใดที่กล่าวถึงคำที่เกี่ยวข้องกับเจ้าแม่ซีหวังหมู่บ้างหรือไม่?"

หลีซงกู่ขมวดคิ้วแน่น พลางนึกย้อนทบทวนอย่างละเอียดแล้วส่ายหน้า

หลี่เหวยอีขบคิดถึงตำนานเทพปกรณัมที่เกี่ยวข้องกับคุนหลุน แล้วถามอีกว่า "แล้วนครเทียนยงเล่า? หรือวังเสวียนผู่?"

หลีซงกู่ส่ายหน้าอีกครั้ง

หลี่เหวยอียอมแพ้ ดูท่าแม้โลกนี้จะมีส่วนที่ทับซ้อนกับตำนานเทพปกรณัมของโลกมนุษย์อยู่บ้าง แต่กลับเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด

หลีหลิงรีบร้อนวิ่งเข้ามา กล่าวอย่างร้อนรนว่า "ท่านพ่อ ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้มาแล้วเจ้าค่ะ พวกเขามาทวงถามสมุนไพรประหลาดที่เปื้อนไอนภาเซียนซึ่งท่านอาสี่เก็บมาได้ ตอนนี้ทะเลาะกันใหญ่แล้ว ท่านรีบไปดูเถิดเจ้าค่ะ"

"ช่างไม่ให้ได้พักใจเลยจริง ๆ! ยาที่น้องสี่เก็บมา มันเกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วย? เรื่องน่าอายในครอบครัวแท้ ๆ! เหวยอี เจ้าพักอยู่ที่นี่ไปก่อน ประเดี๋ยวคืนนี้พวกเราค่อยมาคุยเรื่องโลงต่างพิภพกันให้ละเอียด"

หลีซงกู่ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าก้าวเร็วไปยังระเบียงทางเดิน

หลี่เหวยอีมองไปยังโลงต่างพิภพที่กำลังถูกหามออกไป แล้วมองตามแผ่นหลังของหลีซงกู่ พลางค่อย ๆ ตระหนักถึงบางอย่าง พอนึกย้อนถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ทั้งหมด เขาก็ลอบคิดในใจ 'ท่านประมุขผู้นี้คงไม่ได้จงใจตกปลาอยู่หรอกกระมัง? โลงต่างพิภพโลงนี้ มิใช่เหยื่อล่อธรรมดา ๆ เลยนะ'

แน่นอนว่าหลี่เหวยอีย่อมไม่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังตกปลาหรือลองเชิงตนเอง กุ้งฝอยตัวกระจ้อยร่อยอย่างเขา ยังไม่มีคุณสมบัติพอให้ท่านประมุขตระกูลต้องมาลงแรงวางแผนอย่างตั้งอกตั้งใจเช่นนี้