ตอนที่ 71 สี่มหาสำนักหมื่นพันตระกูล

"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตาขอรับ แต่ของล้ำค่าถึงเพียงนี้ ผู้น้อยมิกล้ารับไว้จริงๆ" หลี่เหวยอีใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวเช่นนั้น

ในใจเขารู้สึกละอายใจอยู่บ้างจริงๆ อีกฝ่ายปฏิบัติต่อเขาด้วยความจริงใจ แต่ตนเองกลับปิดบังเรื่องราวไว้มากมาย

ดังคำโบราณว่าไว้ "ผู้ใดปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ ผู้อื่นย่อมตอบสนองด้วยความจริงใจเช่นกัน"

ทว่าหากไม่ปิดบัง ตนจะไปยังสำนักอิ่นและกลายเป็นคนเสินอิ่นได้อย่างไร

หลีซงหลินคอยสังเกตสภาวะจิตใจของหลี่เหวยอีอยู่ตลอด ยิ้มบางๆ พลางเอ่ยถาม "ไฉนกลับไปเรียกผู้อาวุโสอีกแล้วเล่า"

"ท่านอาสี่"

หลี่เหวยอียินดีที่จะเรียกเช่นนี้อย่างยิ่ง

ตั้งแต่เด็กเขาไร้ญาติขาดมิตร อาจารย์ ศิษย์พี่ และศิษย์พี่ใหญ่ล้วนเป็นโลกทั้งใบในความรับรู้ของเขา คำเรียกขานประสาญาติมิตรจึงมีค่ายิ่งนักสำหรับเขา

คำว่าท่านอาสี่ในครานี้ เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นจริงจังยิ่งกว่าตอนอยู่นครจิ่วหลีเสียอีก

"สมุนไพรวิเศษที่อาบไอเซียนต้นนั้นถูกเก็บไว้ที่คฤหาสน์จ่าวเหมย พวกเราจะไปเอากันตอนนี้เลย ไม่มีสิ่งใดที่ต้องละอายใจหรอก อย่าได้แบกรับความกดดันไว้เลย เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเผ่าชางหลียังติดค้างน้ำใจเจ้าอยู่ที่ตำบลจั้งเซียน"

หลีซงหลินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มแปลกประหลาดออกมา "พี่รองกับพี่สะใภ้รองได้ยินชื่อของเจ้าแล้ว และยังมาสอบถามเรื่องของเจ้ากับข้าอีกด้วย วางใจเถอะ ไม่ต้องกดดันไป ประเดี๋ยวทำตัวให้กระปรี้กระเปร่าเข้าไว้ วันนี้อย่างไรก็ต้องมาถึงอยู่ดีนั่นแหละ"

หลี่เหวยอีมองไปยังใบหน้าของดรุณีน้อยผู้มีดวงตาสุกใสดั่งดวงดาวและฟันขาวสะอาดสะอ้านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งอีกฝ่ายก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน ในใจพลันลอบถอนหายใจ บางทีการที่ท่านอาสี่ปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจถึงเพียงนี้ สาเหตุใหญ่ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะหลีหลิงกระมัง

ชัดเจนว่ามองเขาเป็นว่าที่ลูกเขยแต่งเข้าตระกูลของคุณหนูสี่ไปเสียแล้ว

หลังบรรยากาศกระอักกระอ่วนชั่วครู่ผ่านพ้นไป หลีหลิงจึงเอ่ยถาม "ท่านอาสี่ ที่ตำบลจั้งเซียนตกลงเป็นอย่างไรกันแน่เจ้าคะ ข้าได้ยินบางคนพูดว่า ที่นั่นคือแดนเซียนร่วงหล่นที่มีสมบัติเซียนนับไม่ถ้วน บ้างก็บอกว่าใต้ดินเชื่อมต่อกับเสี้ยวหนึ่งของแดนเซียน เป็นสถานที่ที่ก้าวเดียวก็บรรลุเป็นเซียนได้ พวกเราที่เป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดาจะสามารถไปยังแดนเซียนได้จริงหรือเจ้าคะ"

กลิ่นอายเกียจคร้านบนตัวหลีซงหลินมลายหายไป ดวงตาทั้งคู่แปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งกระบี่ เขายืดแผ่นหลังตรงพลางกล่าว "ข่าวลือเหล่านี้ ย่อมเป็นพวกที่มีเจตนาร้ายปล่อยออกมา หวังจะดึงดูดยอดฝีมือจากมณฑลต่างๆ ให้หลั่งไหลเข้ามา เพื่อสร้างความปั่นป่วนให้มณฑลหลีแล้วฉวยโอกาสแสวงหาผลประโยชน์ จนถึงบัดนี้ ยังไม่มีผู้ใดลงไปใต้ดินแล้วรอดชีวิตกลับมาได้สักคน มีผู้ฝึกตนขั้นเต้าจ่งคิดจะบุกฝ่าลงไป ทว่าไม่รู้ว่าเผชิญกับสิ่งใดเข้า ร่างกลับแหลกสลายกลายเป็นห่าฝนโลหิตท่ามกลางไอเซียน แม้แต่กระดูกก็แหลกละเอียดเป็นผุยผง"

หลี่เหวยอีตกตะลึง ยอดฝีมือขั้นเต้าจ่งถึงกับตายอย่างไม่รู้สาเหตุเชียวหรือ

ทันใดนั้นเขาก็หมดความสนใจในสิ่งที่เรียกว่าวาสนาครั้งใหญ่ที่ตำบลจั้งเซียนทันที กลับเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยและความมั่นคงของมณฑลหลีมากกว่า จึงเอ่ยถาม "ข่าวลือเป็นฝีมือของกองทัพตี้หลางหวังใช่หรือไม่ขอรับ"

หลีซงหลินพยักหน้า "ได้ยินว่ากองทัพตี้หลางหวังส่งสามมหาธรรมราชามายังมณฑลหลี ความทะเยอทะยานแรงกล้า หมายมั่นจะทำการใหญ่ให้สำเร็จเป็นแน่ ทว่าลำพังเพียงพวกมันฝ่ายเดียว ยังไม่มีปัญญาเขมือบมณฑลหลีทั้งมณฑลได้หรอก จะต้องมีขุมกำลังอื่นอีกหลายฝ่ายเข้ามาร่วมด้วยอย่างแน่นอน สำนักหลงเหมินอันเป็นหนึ่งในสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลแห่งแดนบูรพาก็เป็นหนึ่งในนั้น"

หลี่เหวยอีมิใช่เด็กหนุ่มจากโลกที่เพิ่งมาถึงใหม่ๆ อีกต่อไป เขาเริ่มเข้าใจสถานการณ์ใต้หล้าแล้ว ย่อมรู้ดีว่าสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูลนั้นมีอิทธิพลเพียงใด นั่นคืออภิมหาอำนาจระดับยักษ์ใหญ่ที่นับนิ้วได้ในแดนหลิงเซียวทั้งหมด

แดนบูรพา "หลงเหมิน" แดนทักษิณ "จั่วชิว" แดนประจิม "จูเหมิน" และยังมี "เสวี่ยเจี้ยนถังถิง" แห่งแดนอุดร

มหาสำนักระดับหมื่นพันตระกูลเหล่านี้ อย่างน้อยต่างก็เป็นผู้ครองความเป็นใหญ่แต่เพียงผู้เดียวในหนึ่งมณฑล อิทธิพล กิจการ และผู้คนในตระกูลกระจายอยู่ทั่วแดนหลิงเซียว ทั้งโอสถ อาวุธอาคม สัตว์อสูร สินค้าเกลือ โรงรับแลกเงิน เครื่องเทศ เหมืองแร่ เครื่องเคลือบใบชา โรงเตี๊ยม หอนางโลม ผืนผ้าไหม... แทบทุกสายอาชีพล้วนมีเงาร่างของพวกเขาเข้าไปเกี่ยวข้อง หยั่งรากลึกซับซ้อน แทรกซึมไปทั่วทุกหนแห่งในยี่สิบแปดมณฑล

รากฐานนับพันปี หรือกระทั่งหลายพันปีถึงหมื่นปี

รากเหล่านี้จะแผ่ขยายหนาทึบเพียงใดกัน

ฐานรากจะมั่นคงแข็งแกร่งปานใด

เมื่อสิบปีก่อน แตรศึกแรกแห่งการต่อต้านวังหลิงเซียวก็ดังขึ้นที่แดนบูรพา โดยมีสำนักหลงเหมินและสำนักเหลยเซียวร่วมกันเป่าขึ้น จากนั้นจึงลุกลามไปทั่วใต้หล้าอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นสภาพสงครามไม่สิ้นสุดและเหล่าผู้กล้าตั้งตนเป็นใหญ่คานอำนาจกันดังเช่นทุกวันนี้

กองทัพกู้ชาติทั้งขนาดเล็กและใหญ่มีมากถึงหลักร้อย ควันสัญญาณศึกพวยพุ่งทั่วทุกสารทิศ มังกรและอสรพิษประหัตประหารแย่งชิงความเป็นใหญ่

นอกจากมณฑลหลีที่ยังนับว่าสงบสุขมั่นคงแล้ว ใต้หล้าก็ไร้ซึ่งแผ่นดินอันสงบสุขอีกต่อไป

หลีซงหลินเห็นหลี่เหวยอีและหลีหลิงมีสีหน้าเคร่งเครียดจึงกล่าวว่า "วางใจเถอะ! แม้สำนักหลงเหมินจะแข็งแกร่ง แต่รากฐานของพวกเขาอยู่ในแดนบูรพา ย่อมไม่อาจยกพลบุกแดนทักษิณขนานใหญ่ได้ มิฉะนั้น ขั้วอำนาจท้องถิ่นที่มีสำนักจั่วชิวเป็นผู้นำคงไม่อยู่เฉยแน่"

"อีกอย่าง เรื่องศึกชิงความเป็นใหญ่ใต้หล้า มีคนรุ่นก่อนคอยรับหน้าอยู่แล้ว ยังไม่ถึงคราวที่พวกเจ้าต้องมากังวลหรอก"

หลีหลิงสนใจสถานการณ์ของตำบลจั้งเซียนมากกว่า จึงเอ่ยถาม "ในเมื่อยังไม่มีใครลงไปใต้พิภพ เช่นนั้นยาวิเศษอาบรัศมีเซียนที่ท่านอาสี่เก็บมา ก็คงมาจากพื้นที่รอบนอกตำบลจั้งเซียนใช่ไหมเจ้าคะ? ยาวิเศษเช่นนี้ก่อกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร แล้วการเก็บยามันอันตรายหรือไม่?"

เห็นได้ชัดว่านางมีความยึดมั่นต่อการผลัดเปลี่ยนเป็นกายเซียนบริสุทธิ์อย่างยิ่ง

หลีซงหลินกล่าว "พื้นที่รอบตำบลจั้งเซียนหลายสิบลี้ล้วนถูกรัศมีเซียนปกคลุม อีกทั้งภายในยังดูเหมือนกำลังขยายตัวออกไปเรื่อย ๆ ยาวิเศษเหล่านี้ล้วนเติบโตอยู่ตามป่าเขา ระดับขั้นไม่ได้สูงส่งอะไร ส่วนมากเป็นเพียงสมุนไพรอายุหลายสิบปีหรือไม่ก็สมุนไพรเก่าแก่เท่านั้น"

"เพียงแต่บางต้นกลับสามารถดูดซับรัศมีเซียนเส้นสายหนึ่งเข้าไปหล่อเลี้ยงตนเอง จึงก่อเกิดความเปลี่ยนแปลงอันอัศจรรย์ขึ้นมา"

"ยาวิเศษพวกนี้ บางชนิดช่วยในการผลัดเปลี่ยนเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ บางชนิดช่วยเปิดจุดเฟิงฝู่และจุดจู่เถียน และยังมีบางชนิดที่ช่วยขยายทะเลลมปราณได้ บัดนี้พวกเจ้ารู้แล้วหรือยังว่าเหตุใดเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ถึงได้แห่แหนกันมาที่นี่มากมายขนาดนี้?"

"พวกเจ้าสองคนอย่าได้ไปเสี่ยงอันตรายจะดีกว่า ในย่านนั้นมียอดฝีมืออยู่ไม่น้อย ต่อให้โชคดีเก็บมาได้ก็เอาออกมาไม่ได้อยู่ดี นอกจากนี้ยังมีพวกวิญญาณสูญและอสูรซ่าเพ่นพ่าน อันตรายเป็นอย่างยิ่ง"

หลีหลิงเผยสีหน้าผิดหวัง ทอดถอนใจยาวออกมา

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "ที่ท่านอาสี่บอกว่า ภายในตำบลจั้งเซียนกำลังขยายตัวออกไปเรื่อย ๆ หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?"

"บริเวณที่ถูกรัศมีเซียนปกคลุมของตำบลจั้งเซียนกำลังกว้างใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายกับมิติกำลังถูกดึงยืดขยายออกทีละนิด เมื่อเร็ว ๆ นี้มียอดฝีมือรุ่นก่อนบุกเข้าไปลึกถึงสองร้อยลี้ แต่ก็ยังหาตำบลโบราณแห่งนั้นไม่พบเลย"

"หรือว่าจะเชื่อมต่อกับแดนเซียนจริง ๆ?" หลี่เหวยอีสะท้านในใจ เรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

หลีซงหลินส่ายหน้ายิ้ม ๆ ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะดำเนินต่อไปอย่างไร เวลานี้ประมุขของทั้งเก้าเผ่าใหญ่ต่างก็ปวดเศียรเวียนเกล้ากันถ้วนหน้า

เกวียนวัวหยุดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์จ่าวเหมย

ที่นี่คือกิจการของเผ่าชางหลีในเมืองเหยากวน ตอนที่เพิ่งมาถึงโลกนี้ใหม่ ๆ หลี่เหวยอีกับเกาฮวนเคยมาเยือนที่นี่ครั้งหนึ่ง

ไม่จำเป็นต้องมีคนบังคับ หลีซงหลินพาคนทั้งสองลงจากเกวียนแล้ว วัวเขียวก็ลากเกวียนอ้อมไปยังเรือนหลังเองโดยอัตโนมัติ สติปัญญาและความเฉลียวฉลาดสูงส่งยิ่งนัก

ตะวันยังไม่ทันคล้อยลับขอบฟ้า แสงแดดเฉียงสลัวราง ทอดเงากิ่งไม้ทาบทับลงบนกำแพง

หลีฉิงเอ๋อร์ที่ยืนรออยู่หน้าประตู คือน้องสาวลูกพี่ลูกน้องวัยสิบหกปีตามที่หลีหลิงเอ่ยถึง นางมิได้มีกายเซียนบริสุทธิ์หรือกายกึ่งเซียน แต่ก็ยังมีรูปโฉมและเรือนร่างที่งดงามโดดเด่น การฝึกฝนยุทธ์อาคมไม่ธรรมดา เปิดตาน้ำพุได้ถึงเจ็ดตาแล้ว

"ได้ยินว่าพวกพี่มีเรื่องขัดแย้งกับพรรคฉางหลิน ข้าเป็นห่วงแทบแย่ พวกนั้นช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเสียจริง" หลีฉิงเอ๋อร์คว้ามือของหลีหลิงพลางกล่าวด้วยความกังวลใจ จากนั้นก็ทำความเคารพหลีซงหลินแล้วเอ่ยทัก "ท่านอาสี่"

หลีหลิงกล่าว "ข่าวคราวแพร่มาถึงเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?"

"เมืองเหยากวนมีพื้นที่แค่นี้เอง! เมื่อครู่ตอนพี่หมิงมาเล่าให้ฟัง บอกว่าเซวียเจิ้งบรรลุกายเซียนบริสุทธิ์แล้ว ไร้เทียมทานใต้ขั้นห้าสมุทร พวกพี่เกือบจะต้องเสียเปรียบครั้งใหญ่แล้วเชียว"

เมื่อกล่าวคำนี้ หลีฉิงเอ๋อร์จึงปรายตามองหลี่เหวยอีแวบหนึ่ง ความรู้สึกที่มีต่อเขาไม่สู้ดีนัก

เพราะนางได้ยินชิงเฉิงหมิงบอกว่า ชายตรงหน้านี้เอาแต่หลบอยู่ข้างหลังหลีหลิงตลอดเวลา แม้แต่คำเดียวก็ไม่กล้าเอ่ย บุรุษเช่นนี้จะมีอนาคตอันใดได้?

หลังจากหลีหลิงกับหลีฉิงเอ๋อร์จับจูงมือกันเดินเข้าประตูไป หลี่เหวยอีจึงเดินตามหลังหลีซงหลินเข้าไปในคฤหาสน์จ่าวเหมย

เมื่อเดินผ่านฉากกำแพงบังตา

เสียงอึกทึกครึกโครมในลานเรือนด้านในก็ค่อย ๆ ดังแว่วขึ้น

กลุ่มผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์แห่งมณฑลหลีกำลังชุมนุมสังสรรค์กัน เสื้อผ้าแพรพรรณชั้นดีและสุราเลิศรส ชื่อเสียงลาภยศและวัยหนุ่มสาว พวกเขาต่างวิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์บ้านเมืองอย่างฮึกเหิมเปี่ยมล้นด้วยความทะเยอทะยาน บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง แน่นอนว่าผู้ที่เป็นแกนนำย่อมเป็นชางหลี

นอกจากนี้ ภายในห้องโถงใหญ่ยังมีร่างของคนหนุ่มสาวอีกสี่คนที่มีกลิ่นอายทรงพลัง สามารถนั่งร่วมโต๊ะในตำแหน่งสำคัญได้ แต่ละคนล้วนมีสง่าราศีองอาจไม่ธรรมดา กิริยาท่าทางเปี่ยมด้วยบารมีชวนให้ผู้คนเลื่อมใส

พวกเขาคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งรุ่นเยาว์ของสี่เผ่าในบรรดาเก้าเผ่าใหญ่แห่งเผ่าจิ่วหลี โดยอายุต่างไม่เกินสามสิบปีทั้งสิ้น

ในบรรดาเงาร่างคนหนุ่มสาวหลายสิบคน มีทั้งผู้มีกายเซียนบริสุทธิ์และสตรีผู้เลอโฉมเก่งกาจไม่น้อย ทว่ามีเพียงห้าคนเท่านั้นที่ได้นั่ง นี่คือการปฏิบัติที่ผู้นำรุ่นเยาว์ของแต่ละเผ่าพึงได้รับ พลังฝีมืออันแกร่งกล้าของตนเองทำให้พวกเขากลายเป็นชนชั้นที่คนอื่นได้แต่แหงนมอง

ข้างหูของหลี่เหวยอีแว่วเสียงสนทนาขาดๆ หายๆ ดังมาอย่างต่อเนื่อง เช่น "การเก็บสมุนไพรในเขตเซียนเสีย" "เฉินเหวินอู่แห่งสำนักศึกษาซานเฉินมาถึงแล้ว" "สำนักซุยกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อยๆ"...

หลีซงหลินเอ่ยถาม "พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่โดดเด่นที่สุดในคนรุ่นเยาว์ของเผ่าจิ่วหลี อีกหลายสิบปีข้างหน้าก็จะเป็นผู้นำในแต่ละสายงานของมณฑลหลี อยากจะไปทำความรู้จักสักหน่อยหรือไม่ คนหนุ่มสาวอยู่ด้วยกัน มีไฟ มีชีวิตชีวา ย่อมมีเรื่องพูดคุยถูกคอกันมากมายแน่นอน"

หลี่เหวยอีส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้สนใจเท่าใดนัก แต่ดวงตากลับกวาดมองผู้มีกายเซียนบริสุทธิ์ไม่กี่คนและสี่คนที่นั่งอยู่ด้านใน

เพราะหลีซงหลินเคยบอกว่า เผ่าจิ่วหลีนอกจากชางหลีแล้ว ในช่วงสิบปีมานี้ยังมีผู้ทะลวงเก้าตาน้ำพุอีกห้าคน น่าจะมีบางคนอยู่ในห้องโถงนี้

หลีฉิงเอ๋อร์ดึงแขนหลีหลิงเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่แล้ว

ชั่วครู่ต่อมา

ชางหลีเดินนำออกมาเป็นคนแรก ผิวพรรณทั่วร่างเปล่งประกาย ผึ่งผายสง่างามสูงส่งและเฉียบคม บนร่างแผ่กลิ่นอายสมบูรณ์แบบที่ทำให้สตรีใต้หล้าล้วนต้องหลงใหล

สายตาของเขาจับจ้องมาที่หลี่เหวยอี แววตาซับซ้อน ไม่ได้อ่อนโยนบริสุทธิ์เหมือนแต่ก่อน หากแต่เป็นการพินิจพิเคราะห์อย่างเฉียบคม

"ท่านพี่ เขาเป็นสหายที่ดีที่สุดของข้านะ" หลีหลิงเอ่ยเตือนขึ้นประโยคหนึ่ง

กลุ่มยอดคนและสตรีผู้โดดเด่นแห่งมณฑลหลีที่เดินตามชางหลีออกมา ครั้นได้ยินคำนี้จึงค่อยหันมาพินิจหลี่เหวยอีอย่างจริงจัง

พรสวรรค์ของหลีหลิงมิใช่ธรรมดา อายุเพียงสิบหกปีก็เป็นถึงมหาผู้ใช้วิชาจิตแล้ว

การปกป้องบุรุษภายนอกถึงเพียงนี้ ทั้งยังเรียกขานว่า "สหายที่ดีที่สุด" เกรงว่าคงไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น

แววตาของชางหลีสงบลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม "หากต้องประมือกับเซวียเจิ้ง มีความมั่นใจกี่ส่วน"

แม้จะถูกสายตานับไม่ถ้วนจับจ้อง หลี่เหวยอีก็ไม่ได้เคอะเขินเลยแม้แต่น้อย "สิบส่วน... สักเก้าส่วนแล้วกัน!"

เขาไม่อยากพูดจนเต็มปากเกินไป เดี๋ยวจะดูว่าตนเองโอหังเกินไป

ในกลุ่มคน ไม่รู้ว่าผู้ใดส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอออกมาเบาๆ

ชางหลีขมวดคิ้ว "สามารถสังหารเหยาเจิ้งเซิงได้ในกระบี่เดียว แสดงว่าวิถีกระบี่บรรลุกฎสวรรค์ผสานอาคมแล้ว ในวัยอย่างเจ้านับว่าไม่เลว แต่หากคิดจะประมือกับเซวียเจิ้งในยามนี้ เจ้าจำเป็นต้องทะลวงตาน้ำพุที่เก้าตรงจุดจู่เถียนให้ได้ มิฉะนั้นเจ้าจะไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย หน้าตาที่ตนเองทำเสียไป ต้องทวงคืนมาด้วยตัวเอง มีเพียงทำเช่นนี้ วันข้างหน้าจึงจะยืดอกได้อย่างผึ่งผาย"

จากนั้น เขาก็ล้วงสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ "นี่คือประสบการณ์และความรู้ความเข้าใจที่ผู้ฝึกพลังยุทธ์ของเผ่าชางหลีทุกคนที่เคยทะลวงเก้าตาน้ำพุได้บันทึกไว้ตั้งแต่โบราณกาล รวมถึงของข้าด้วย เจ้าลองเปิดอ่านดู น่าจะมีประโยชน์บ้าง"

"ต้องไขว่คว้า ต้องแย่งชิงให้ได้ นี่เป็นโอกาสเดียวที่คนธรรมดาจะไล่ตามกายเซียนบริสุทธิ์ได้ทัน!"

"ฝีมือของเจ้าไม่นับว่าอ่อนด้อย ยังพอมีหวังอยู่สักริบหรี่"