ตอนที่ 70 ความรุ่งเรืองของเหยากวน

(แบ่งตอนยากจริง ๆ)

...

"ไม่ไป"

หลี่เหวยอีปฏิเสธทันควัน

หากเป็นหลีซงหลิน เจี่ยโส่วแห่งเผ่าชางหลี หรือชางหลีเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนเป็นการส่วนตัว หลี่เหวยอีย่อมยากจะปฏิเสธ เพราะอย่างไรเสียทั้งสองคนนี้ก็คอยดูแลช่วยเหลือเขาในนครจิ่วหลีไว้ไม่น้อย

โดยเฉพาะหลีซงหลิน ที่นอกจากจะช่วยแย่งชิงสิทธิ์การท้าประลองเพื่อคว้าโควตาเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลีให้เขาแล้ว ยังไปข่มขวัญพรรคฉางหลินด้วยตนเอง ยิ่งไปกว่านั้นยังยอมล่วงเกินตระกูลหยางเพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของเขาเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม

น้ำใจก้อนนี้ หลี่เหวยอียังคงจดจำไว้ในใจเสมอ

แต่การตามหลีหลิงไปพบพ่อแม่และญาติพี่น้องทั้งตระกูลของนาง นี่มันเรื่องอะไรกัน?

"อย่าเพิ่งไปสิ เรื่องของเราสองคน ทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ชายของข้ารู้กันหมดแล้วนะ!" หลีหลิงรีบสาวเท้าตามมาติด ๆ ไม่ยอมละความพยายาม

หลี่เหวยอีย้ำชัดถ้อยชัดคำ "เราสองคนไม่ได้มีเรื่องอะไรกันสักนิด! หากเจ้ายังเที่ยวไปพูดจาเพ้อเจ้อข้างนอก ทำลายชื่อเสียงของข้า หรือใช้บารมีตระกูลมากดดันข้าอีก พวกเราคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีกต่อไป"

"ข้าไม่ได้พูดจาเพ้อเจ้อเสียหน่อย"

หลีหลิงกล่าวต่อ "เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เจ้าถูกเพ่งเล็งและตามล่า พอข้ารู้ข่าวก็รีบออกจากสำนักเต๋าจิ่วหลีเพื่อตามหาเจ้าทุกหนทุกแห่ง ท่านแม่เห็นข้าเป็นห่วงเจ้าเกินเหตุจึงเกิดความสงสัย เลยเรียกข้าไปคุย ข้าก็แค่บอกว่าเจ้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของข้า และเคยช่วยชีวิตข้าไว้ตั้งหลายครั้ง ข้าพูดไปเพียงแค่นี้จริง ๆ ไม่ได้พูดเหลวไหลแม้แต่คำเดียว ข้าสาบานต่อเทพแห่งจิ่วหลีได้เลย"

หลี่เหวยอีตอบกลับด้วยความเงียบ

เขานึกภาพออกเลยว่าเมื่อมารดาของหลีหลิงได้ยินคำตอบเช่นนั้น จะคิดเตลิดไปไกลขนาดไหน

หลีหลิงตัดพ้อ "หรือว่าข้าไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะเป็นห่วงเจ้า? หรือแม้แต่การคิดไปเองฝ่ายเดียวว่าเจ้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดก็ทำไม่ได้งั้นหรือ?"

...

เมืองเหยากวนไม่มีกำแพงเมือง ดูเหมือนชุมชนการค้าขนาดมหึมาที่มีประชากรหลายแสนคนเสียมากกว่า

อาคารบ้านเรือนในเมืองส่วนใหญ่สร้างขึ้นจากดินอัดและหินเรียงซ้อน ค่อนข้างเตี้ยและแลดูเรียบง่ายตามแบบโบราณ มีเพียงคฤหาสน์ของตระกูลใหญ่ เหลาอาหาร และโรงเตี๊ยมส่วนน้อยเท่านั้นที่ดูโอ่อ่าขึ้นมาบ้าง โดยปลูกสร้างด้วยท่อนซุงกลมสูงตระหง่านถึงสามสี่ชั้น

ปรากฏการณ์ประกายแสงเซียนที่ปะทุขึ้นในตำบลจั้งเซียนนั้นเอิกเกริกยิ่งใหญ่จนครอบคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ ภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ข่าวนี้ก็สะเทือนไปทั่วทั้งเจ็ดมณฑลแดนใต้ จนเกิดข่าวลือสารพัดรูปแบบ

บ้างก็ว่า ตำบลจั้งเซียนคือแดนเซียนร่วงหล่นในยุคโบราณ เมื่อเซียนหนึ่งองค์ดับสูญสรรพสิ่งจึงถือกำเนิดขึ้น และจะมีสมบัติล้ำค่านานาชนิดปรากฏสู่โลก

บ้างก็ว่า ใต้พิภพของตำบลจั้งเซียนคือเสี้ยวหนึ่งของแดนเซียนที่กำลังจะเปิดออก ลำแสงขนาดมหึมาที่พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินนั้นคือเส้นทางสู่แดนเซียน มียอดฝีมือรุ่นอาวุโสแห่งมณฑลหลีดำดิ่งตามลำแสงลงไปใต้ดินจนได้เห็นทัศนียภาพอันมิใช่ของแดนมนุษย์ ทว่ากลับไม่กล้าล่วงลึกเข้าไปเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว จึงทำได้เพียงชำเลืองมองอย่างเร่งรีบแล้วล่าถอยกลับคืนสู่ผืนดิน

ข่าวลือทั้งจริงและเท็จแพร่สะพัดไปทั่ว ดึงดูดยอดผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนนับไม่ถ้วนให้หลั่งไหลมา จึงทำให้เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ที่อยู่ใกล้ตำบลจั้งเซียนที่สุด คึกคักและรุ่งเรืองขึ้นมาชั่วพริบตาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เหลาอาหารและโรงเตี๊ยมต่างแน่นขนัดเนืองแน่นมานานแล้ว ราคาห้องพักและอาหารการกินพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว

เผ่าโซ่วหลีซึ่งเป็นเจ้าถิ่นในแถบนี้ ฉวยโอกาสนี้นำทรัพยากรหายากนานาชนิดออกมาวางจำหน่าย ทั้งโลงต่างพิภพ สมุนไพรวิเศษ อสูรพิสดาร ไข่อสูร ไข่แมลง แร่โลหะเนื้อแน่นพิเศษ เลือดอสูรยักษ์เซียนโบราณ...

ขอเพียงมีเงิน ในเมืองเหยากวนยามนี้ก็สามารถหาซื้อทรัพยากรและสมบัติลับที่ยามปกติมิอาจหาซื้อได้มากมาย

หลี่เหวยอีค่อนข้างคุ้นเคยกับเมืองเหยากวน เพราะคืนแรกที่เขามาถึงโลกใบนี้ ก็ได้พักค้างคืนที่เมืองนี้ร่วมกับเกาฮวน เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังย่านที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดใจกลางเมือง แต่เลือกเดินตรงไปยังตลาดสมุนไพรทางทิศตะวันตกของเมืองแทน

ฝั่งตะวันตกของเมืองอยู่ติดกับเทือกเขาหมาง เหล่าคนเก็บสมุนไพรเมื่อเก็บสมุนไพรลงมาจากเขาแล้ว ก็จะนำสมุนไพรที่สดใหม่ที่สุดมาตั้งแผงขายที่นี่ทันที ราคาจึงย่อมเยากว่าร้านรวงที่เปิดโดยตระกูลใหญ่หรือสำนักต่าง ๆ มากโข

แน่นอนว่าคุณภาพสมุนไพรของที่นี่ไม่ได้สูงส่งนัก...

แต่ก็แค่ตัวอ่อนแมลงเจ็ดตัว จะต้องกินสมุนไพรคุณภาพสูงส่งปานนั้นไปทำไมกัน?

ทว่าเหตุผลสำคัญที่สุดก็คือ หลี่เหวยอีกระเป๋าแห้ง ส่วนสมุนไพรระดับสูงก็มีราคาแพงลิบลิ่วจนเกินเอื้อม

เมื่อก้าวเข้าสู่ตลาดสมุนไพรฝั่งตะวันตก กลิ่นหอมแปลก ๆ ของสมุนไพรนานาชนิดก็ลอยมาเตะจมูก แผงค้าของทุกคนล้วนเรียบง่าย บางคนถึงกับเพียงแค่ปูผ้ากระสอบหรือเสื่อกกผืนหนึ่งลงบนพื้น แล้วเริ่มวางขายทันที

ตลาดทั้งสายจอแจวุ่นวาย เต็มไปด้วยเสียงร้องเร่ขายของและเสียงถกเถียงต่อรองราคากระหึ่มไปทั่ว

หลีหลิงเดินตามหลังเขามาตลอด เมื่อก้าวเข้าสู่ตลาดสมุนไพรก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น "เจ้าจะซื้อสมุนไพรต้องไปที่สมาคมการค้า ที่นี่ไม่มีของดีอะไรหรอก ตลาดแห่งนี้คนร้อยพ่อพันแม่มารวมกัน หูตาสัปปะรังเค ถึงพวกเขาจะเก็บยาล้ำค่ามาได้ ก็ย่อมแอบเอาไปขายให้สมาคมการค้าเป็นอันดับแรก สมาคมการค้าเทียนอีมีสาขาย่อยอยู่ในเมืองเหยากวน หากใช้สถานะของเผ่าชางหลีไปซื้อ จะได้ส่วนลดไม่น้อยเลยนะ"

"ไม่มีเงิน" หลี่เหวยอีตอบ

หลีหลิงไม่เชื่อแม้แต่น้อย "แล้วเงินที่เผ่าชางหลีให้เจ้าซื้อเรือนพักเล่า? มีตั้งสองแสนเหรียญเงินเชียวนะ!"

หลี่เหวยอีไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงได้แต่นิ่งเงียบ เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าแผงค้าที่มีสมุนไพรหลากหลายชนิดแห่งหนึ่ง พลางชี้ไปยังโย่วฉงหรงขนาดยาวกว่าหนึ่งเมตรบนพื้นแล้วเอ่ยถามราคา "ต้นนี้ขายอย่างไร?"

พ่อค้าแผงลอยเห็นหลี่เหวยอีมีสภาพซอมซ่อร่อแร่ เดิมทีไม่อยากจะสนใจ ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นหลีหลิงที่แต่งกายงดงามหมดจดและมีรูปโฉมประหนึ่งนางฟ้าตัวน้อยอยู่ด้านหลัง จึงรีบปั้นยิ้มขึ้นมาทันที "น้องชาย สายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก! นี่เป็นถึงสมุนไพรเก่าแก่ หนักถึงหกสิบสามชั่ง ขายชั่งละห้าสิบเหรียญเงิน เจ้าจะตัดกี่ชั่งเล่า?"

ตัวยานั้น สิบปีเติบใหญ่ ร้อยปีกลายเป็นล้ำค่า พันปีจำแลงเป็นภูตพราย

ต้องมีอายุเกินสิบปีขึ้นไป จึงจะนับเป็น "สมุนไพร" ได้

ราคาสมุนไพรนับว่าไม่ถูกเลยแม้แต่น้อย ขั้นต่ำสุดของระดับด้อยที่สุดก็เริ่มที่ห้าเหรียญเงินแล้ว

และต้นที่อาจเรียกได้ว่าเป็น "สมุนไพรเก่าแก่" นั้น ต้องมีอายุอย่างน้อยห้าสิบปีขึ้นไป

หากเติบโตเกินหนึ่งร้อยปี จะถูกเรียกว่า "ยาล้ำค่า"

ส่วนที่เติบโตเกินหนึ่งพันปี แทบจะมีจิตสำนึกเป็นของตนเอง มีพลังอาคม และถึงขั้นมีความสามารถในการแปลงกายได้ แต่ละต้นล้วนล้ำค่ายิ่งยวด ถูกขนานนามว่า "สมุนไพรภูตพันปี" หรือไม่ก็ "สมุนไพรปีศาจพันปี"

เหตุที่หลี่เหวยอีหมายตาโย่วฉงหรงต้นนี้ ไม่ใช่เพราะมันมีค่ายิ่งใหญ่อันใด แต่เป็นเพราะปริมาณมากพอที่จะให้เจ้าตัวน้อยทั้งเจ็ดกินไปได้อีกนานอย่างแน่นอน

"ห้าสิบเหรียญเงินต่อหนึ่งชั่ง แพงเกินไปหรือไม่? ลดลงหน่อยเถิด"

หลี่เหวยอีขมวดคิ้วแน่น หญ้าผูเก้าใบต้นนั้นเป็นยาล้ำค่าอายุสามร้อยปี แพงก็ช่างเถอะ แต่นี่เป็นเพียงสมุนไพรเก่าแก่ระดับสมุนไพรทั่วไปเท่านั้น กลับแพงจนน่าตกใจเช่นกัน

หากจะซื้อทั้งหมดนี้ ต้องใช้เงินถึงสามพันหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญเงิน

เงินตราสารพัดชนิดบนร่างเขายามนี้เมื่อรวมกันแล้ว แลกเปลี่ยนเป็นเหรียญเงินได้เพียงหมื่นสองพันกว่าเหรียญเท่านั้น

จะพอให้ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวกินได้นานสักเท่าใดกัน?

สีหน้าของพ่อค้าแผงลอยดูแย่ลงไปถนัดตา "แค่ห้าสิบเหรียญเงิน แพงตรงไหนกัน คนเก็บสมุนไพรลำบากยากเข็ญเพียงใด เจ้าจะรู้หรือไม่ว่าเทือกเขาหมางอันตรายแค่ไหน? เจ้าจะรู้หรือไม่ว่าการเก็บสมุนไพรเก่าแก่ได้สักต้นมันไม่ง่ายเลย?"

หลีหลิงเดินมาข้างโย่วฉงหรงต้นนั้น นางใช้นิ้วเด็ดออกมาขนาดเท่าเล็บมือ นำมาจ่อที่ปลายจมูกเพื่อสูดดมเบา ๆ เมื่อจับสังเกตอะไรบางอย่างได้ก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "นี่ของเจ้าไม่ใช่สมุนไพรเก่าแก่กระมัง? ข้าดูแล้วอายุเพิ่งจะสามสิบปีเศษเท่านั้นเอง"

พ่อค้าแผงลอยเอ่ยขึ้น "แม่หนูน้อย เจ้าทำลายสภาพสมุนไพรเก่าแก่ของข้า ต้องชดใช้เงินนะ"

"ได้สิ จะให้ชดใช้เท่าใดเล่า?"

หลีหลิงหยิบป้ายโลหะสีดำชิ้นหนึ่งออกมา แล้วโยนให้พ่อค้าแผงลอยอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อพ่อค้ารับไปดูเพียงแวบเดียว ป้ายในมือก็พลันร้อนลวกขึ้นมาจนถือไว้ไม่อยู่ เขารีบคืนให้อย่างนอบน้อมยิ่ง และเอ่ยขออภัยด้วยความกระวนกระวายใจ "ที่แท้ก็คือท่านทูตนำทางโคมวิญญาณแห่งวิหารเทพนี่เอง มิน่าเล่าสายตาถึงได้เฉียบคมเฉียบขาดปานนี้ สมุนไพรใต้หล้านี้จะมีสิ่งใดปิดบังท่านได้กัน?"

"แล้วนี่ของเจ้าเป็นสมุนไพรเก่าแก่หรือไม่เล่า?"

"ไม่ใช่ขอรับ ไม่ใช่..." พ่อค้ายิ้มเจื่อน

หลังจากหลีหลิงรับป้ายทูตนำทางโคมวิญญาณคืนมา ก็เอ่ยต่อ "แล้วเรื่องราคาจะว่าอย่างไร?"

"ชั่งละสามสิบเหรียญเงิน... ไม่สิ ชั่งละยี่สิบห้าเหรียญเงินขอรับ" พ่อค้ารีบปั้นหน้ายิ้มประจบ

หลีหลิงเหลือบมองหลี่เหวยอีอย่างกระหยิ่มใจ ก่อนจะเอ่ยอีกว่า "เอาเถอะ! เจ้าเป็นคนของเผ่าโซ่วหลีใช่หรือไม่? เช่นนั้นพวกเราไปที่ศาลบรรพชนของเผ่าโซ่วหลีที่ตั้งอยู่ในเมืองกันเดี๋ยวนี้เลย เจ้าจงไปเล่าให้พวกผู้อาวุโสที่คุมกฎตระกูลและกฎลงทัณฑ์ฟังด้วยตนเองว่า เจ้าหลอกลวงสหายของข้า ก่อกวนความเป็นระเบียบของตลาด และทำลายชื่อเสียงของเผ่าโซ่วหลีอย่างไรบ้าง"

ในตลาดสมุนไพร อายุของสมุนไพรย่อมเป็นสิ่งที่พ่อค้าแผงลอยเอ่ยปากเรียกตามอำเภอใจอยู่แล้ว หลอกได้คนหนึ่งก็นับเป็นหนึ่งคน หากเจอผู้ที่ดูเป็น แค่ตกลงราคากันได้ก็ไม่มีข้อพิพาทอันใด

แต่ใครใช้ให้วันนี้ดันไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเล่า?

อย่างไรเสีย วิหารเทพจิ่วหลีก็มีหน้าที่ดูแลศาลบรรพชนของแต่ละเผ่าและแต่ละเมืองโดยตรง

พ่อค้าแผงลอยเอ่ยว่า "หรือมิฉะนั้นให้ท่านเป็นผู้กำหนดราคาเองดีหรือไม่ขอรับ?"

...

ในที่สุดหลี่เหวยอีก็จ่ายเงินหกร้อยสามสิบเหรียญเงิน ซื้อโย่วฉงหรงหนักหกสิบสามจินต้นนั้นมา

ได้สมุนไพรมาในราคาถูกเช่นนี้ มีหรือที่หลี่เหวยอีจะปล่อยโอกาสหลุดลอยไป?

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเลือกสมุนไพรเก่าแก่อื่นๆ จากแผงเดียวกันอีกหกชนิด หลังปัดเศษทิ้งแล้ว เบ็ดเสร็จจ่ายไปทั้งสิ้นสองพันสี่ร้อยเหรียญเงิน

หลี่เหวยอีหาได้มีความรู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย หากมิใช่เพราะหลีหลิงแล้ว ลำพังความรู้เรื่องสมุนไพรของเขา ย่อมต้องถูกขูดเลือดขูดเนื้อก้อนโตเป็นแน่ หากพ่อค้าแผงลอยไม่คิดต้มตุ๋นก่อนแต่แรก เขาก็ไม่มีทางยินยอมให้หลีหลิงใช้อำนาจบีบคั้นผู้อื่นเด็ดขาด

ครั้นเดินดูรอบตลาดสมุนไพรอีกรอบ ก็เป็นไปตามคาด ไม่พบสมุนไพรล้ำค่าแม้แต่ต้นเดียว

หลังจากจ่ายเงินห้าเหรียญเงินซื้อกระบอกเก็บแมลงยาวหนึ่งฉื่อมาหนึ่งกระบอก หลี่เหวยอีก็ก้าวเท้าออกจากตลาดสมุนไพร

หากมีเงินทองเหลือเฟือ ย่อมแน่นอนว่าเขาอยากซื้อสมุนไพรล้ำค่ามาปรนเปรอราชาผีเสื้อปีกหงส์มากกว่า เพราะยิ่งกินของล้ำค่าเท่าใด ความเร็วในการเติบโตของพวกมันก็ยิ่งรวดเร็วขึ้นเท่านั้น

มีหรือที่เขาจะไม่อยากขุนราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวให้มีพลังรบเทียบเท่ากับยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรเจ็ดคนโดยเร็ววัน?

"ดูท่าคงต้องขายศัสตราวุธอาคมแล้วสิ"

หลี่เหวยอีครุ่นคิดในใจเช่นนั้น พลางหมุนกระบอกเก็บแมลงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ในมือ มันทำขึ้นจากปล้องไผ่ทองชาด มีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ทั้งยังมีรูระบายอากาศและสายสะพาย

ราชาผีเสื้อปีกหงส์เป็นแมลงวิเศษระดับจักรพรรดิ แม้แต่อาจารย์โลงหินและอาจารย์ไหยังจำมันไม่ได้ ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าวว่า ต่อให้เป็นในยุคสมัยของพวกท่าน ผู้ควบคุมแมลงทั่วทั้งแดนหลิงเซียวที่สามารถจดจำมันได้ ก็มีไม่เกินสิบคน

ดังนั้น นางจึงบอกให้หลี่เหวยอีมิต้องกังวลว่าจะเปิดเผยตัวตนมากเกินไป

การเลี้ยงดูราชาผีเสื้อปีกหงส์ไว้ในมิติโคลนโลหิตบนพระบรมสารีริกธาตุย่อมมิใช่ปัญหา ทว่าหากเผชิญหน้ากับศัตรูร้ายกาจจนจำเป็นต้องปล่อยพวกมันออกมาช่วย ย่อมต้องเปิดเผยความลับเรื่องการครอบครองสมบัติวิเศษมิติอย่างแน่นอน

หลี่เหวยอีหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน หันไปมองหลีหลิงที่เดินเคียงข้างมาโดยตลอด "เจ้าไม่สงสัยหรือว่าทำไมข้าถึงซื้อของพวกนี้?"

"สงสัยไปเจ้าก็ไม่บอกอยู่ดี คนอย่างเจ้าน่ะไม่เคยซาบซึ้งในน้ำใจข้าเลยสักครั้ง คิดอยู่ตลอดว่าข้าจะปองร้ายเจ้า" หลีหลิงกล่าว

หลี่เหวยอีครุ่นคิดเล็กน้อย "ข้าเลี้ยงบะหมี่เจ้าสักชามเป็นอย่างไร?"

แววตาของหลีหลิงทอประกายประหลาดใจขึ้นวูบหนึ่ง

"วันนี้เจ้าช่วยข้าประหยัดเงินไปได้ตั้งเยอะ อย่างไรก็ต้องขอบคุณเสียหน่อย"

หลี่เหวยอีพาหลีหลิงมายังเพิงร้านบะหมี่ริมทางแห่งหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้างโต๊ะสี่เหลี่ยมริมถนนเป็นคนแรก "เถ้าแก่ บะหมี่น้ำสองชาม เพิ่มเนื้อวัวด้วย"

หลีหลิงสวมชุดกระโปรงงดงามหรูหรา สายคาดเอว แขนเสื้อ และคอเสื้อ ล้วนขาวบริสุทธิ์ไร้ราคี ประกอบกับผิวพรรณอันไร้ตำหนิของกายกึ่งเซียนและเครื่องหน้าที่งดงามหมดจด ช่างดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมตรงนี้อย่างสิ้นเชิง

ยามที่นางนั่งลงบนที่นั่งทางขวามือของหลี่เหวยอี สายตาอันประหลาดใจและอยากรู้อยากเห็นนับไม่ถ้วนในเพิงร้านและบนท้องถนนก็จับจ้องมาที่นางทันที ย่อมมีแววตาอิจฉาริษยารวมอยู่ด้วย

หลีหลิงยื่นผ้าไหมผืนหนึ่งให้ "เช็ดคราบฝุ่นบนหน้าเจ้าเสียหน่อยเถอะ ในเมืองเหยากวนไม่มีใครกล้าแตะต้องเจ้าหรอก ในเมืองมียอดฝีมือของเผ่าชางหลีอยู่ตั้งมากมาย"

หลี่เหวยอีเองก็ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติตัวกับหลีหลิงอย่างไรเช่นกัน เพราะเขาไม่ใช่คนเย็นชาไร้หัวใจ ตรงกันข้าม เขากลับเห็นคุณค่าของทุกความรู้สึกอย่างยิ่งยวด ดั่งเช่นน้ำแกงปลาชามนั้นของไช่อวี่ถง เขาสามารถจดจำมันไปได้ชั่วชีวิต

หลังลังเลอยู่นาน ในที่สุดเขาก็รับผ้าไหมมาเช็ดหน้า พลางเอ่ยถาม "ค่าหัวของข้าที่วัดอู่จั้ง คงจะขึ้นราคาแล้วกระมัง?"

เมื่อครู่นี้ ตอนที่เดินจากตลาดสมุนไพรมายังเพิงบะหมี่ในระยะทางสั้นๆ เพียงไม่กี่ร้อยเมตร หลี่เหวยอีก็สังเกตเห็นผู้สะกดรอยตามอย่างน้อยสามคน แววตาของแต่ละคนล้วนแฝงความมุ่งร้ายและไอสังหาร

ช่วยไม่ได้ เมืองเหยากวนเล็กเกินไป อีกทั้งหลีหลิงก็สะดุดตาผู้คนเหลือเกิน

การที่เขาเดินเคียงคู่ไปกับหลีหลิง หากไม่ถูกจับตามองและจำหน้าได้สิถึงจะแปลก

ทว่าก็เป็นเพราะเขาเดินอยู่กับหลีหลิงนั่นเอง จนถึงตอนนี้จึงยังไม่มีผู้ใดกล้าลงมือ

"ขึ้นแล้วสิ ขึ้นมาตั้งหลายเท่าตัว ผู้ฝึกตนขั้นห้าสมุทรบางคนต่างก็กำลังออกตามหาเจ้าไปทั่ว"

หลีหลิงเอ่ยต่อว่า "คราวนี้เจ้ารู้หรือยังว่าทำไมข้าถึงต้องพาเจ้าไปพบพ่อกับแม่ของข้า? เพราะการที่เจ้าอยู่ข้างกายพวกท่าน เจ้าถึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง รอจนกลับไปถึงนครจิ่วหลี เจ้าก็สามารถเข้าสู่สำนักเต๋าเพื่อบำเพ็ญเพียรได้โดยตรง ไม่ต้องหวาดกลัวมือสังหารของวัดอู่จั้งหรือพวกมือรับจ้างล่าค่าหัวข้างนอกนั่นอีกต่อไป"

"โอ้! โควตาการเข้าสำนักเต๋ามิต้องแย่งชิงกันหรอกหรือ?" หลี่เหวยอีหัวเราะพลางเอ่ยถาม

หลีหลิงหัวเราะพลางเอ่ยว่า "ศึกเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เจ้าเข่นฆ่าจนโลหิตนองเต็มถนน ทั้งยังย้อมสายน้ำซุยจนกลายเป็นสีแดงฉาน ตอนนี้ใครยังจะกล้าดูแคลนเจ้าอีก? ทั้งเหยาเจิ้งเซิงและลู่ชานที่เป็นถึงยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกล้วนตายด้วยน้ำมือเจ้า การจะเข้าสำนักเต๋าจึงไม่มีอุปสรรคใดขวางกั้นอีกแล้ว ท่านอาสี่ถึงกับมีแผนจะรับเจ้าเป็นผู้สืบทอดด้วยซ้ำ"

"ชื่อเสียงคนดั่งเงาไม้ ตอนนี้ในหมู่คนรุ่นใหม่ เจ้าก็นับว่าพอมีชื่อเสียงอยู่บ้างแล้ว"

"แค่พอมีชื่อเสียงงั้นหรือ?" หลี่เหวยอีเอ่ย

หลีหลิงเอ่ยว่า "ไม่ทะลวงจู่เถียนตาน้ำพุที่เก้า มิใช่กายเซียนบริสุทธิ์ ทั้งยังไม่บรรลุขั้นห้าสมุทร เจ้ายังอยากจะมีชื่อเสียงโด่งดังขนาดไหนกัน? พี่ชายข้ามีครบทั้งสามประการนี้ ยังมิได้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้าเลย"

บะหมี่น้ำสองชามถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟ ควันกรุ่นลอยฟุ้ง ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

เนื้อวัวใส่มาให้อย่างจุใจ แต่ละชามมีไม่ต่ำกว่าสิบกว่าแผ่น

หลี่เหวยอีเพิ่งจะลงมือคีบกิน

เด็กหนุ่มร่างท้วมวัยสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งก็ปรี่เข้ามาในเพิงร้านอย่างเร่งรีบ ทรุดตัวนั่งลงข้างโต๊ะสี่เหลี่ยมของหลี่เหวยอีและหลีหลิงอย่างหอบเหนื่อย พลางตะโกนเสียงดังว่า "หิวจะตายอยู่แล้ว! เถ้าแก่ บะหมี่น้ำสิบชาม!"

เจ้าของร้านข้างเตาชะงักไปชั่วครู่ "มากี่คนหรือ?"

"ตาบอดหรืออย่างไร? คนเดียว ข้าคนเดียวนี่แหละ" เจ้าอ้วนน้อยตบโต๊ะแล้วเอ่ยต่อว่า "อย่ามัวพูดมาก เงินไม่ขาดหรอกน่า"

หลีหลิงกวาดตามองรอบด้าน ไม่เห็นโต๊ะว่างเหลืออยู่ จึงไม่สะดวกใจที่จะขับไล่เขาไป

เจ้าอ้วนน้อยจ้องมองบะหมี่ชามตรงหน้านางที่ยังไม่ได้แตะต้อง พลางถูมือไปมา ยิ้มร่าอย่างสนิทสนม "ข้าดูแล้ว พี่สาวกายเซียนบริสุทธิ์ผู้งดงามดั่งเทพธิดาจุติลงมาท่านนี้ ไม่น่าจะใช่คนที่กินอาหารในที่พรรค์นี้ได้เลย มิสู้ยกบะหมี่ชามนี้ให้ข้าก่อนเป็นอย่างไร?"

กายกึ่งเซียนกับกายเซียนบริสุทธิ์ หากดูเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกนั้นแยกแยะได้ยากยิ่ง

"ปากหวานนักนะ เจ้ากินก่อนเถอะ ข้ายังไม่หิว" หลีหลิงเอ่ย

"ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง!"

เจ้าอ้วนน้อยรีบยกชามเข้ามาตรงหน้า พลางเอ่ยถามว่า "ข้าชื่อสือสือ ทั้งสองท่านมีนามว่ากระไรหรือ?"

หลีหลิงเอ่ยว่า "เผ่าชางหลี หลีหลิง"

"เผ่าชางหลี เซี่ยเทียนซู"

หลี่เหวยอีลอบสังเกตเจ้าอ้วนน้อยที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันผู้นี้ เขาสัมผัสไม่ได้ถึงความผันผวนของพลังอาคมหรือพลังจิต ทั้งยังไร้ซึ่งกลิ่นอายอันตราย ดูคล้ายคนธรรมดาทั่วไป ทว่าคนธรรมดาที่ไร้ตบะบารมี จะมาปรากฏตัวอยู่ในเมืองเหยากวนยามนี้ มิใช่เรื่องประหลาดหรอกหรือ?

เจ้าอ้วนน้อยในยามที่กำลังโซ้ยบะหมี่อย่างตะกละตะกลาม กลับยังสามารถพูดจาวิจารณ์ฝูงชนที่สัญจรผ่านไปมาบนท้องถนนได้ "พี่เทียนซู เห็นรถเทียมกิ้งก่าเพลิงคันนั้นหรือไม่ นั่นคือราชรถของนายน้อยเจ้าเมืองลี่เฉิงแห่งมณฑลจือเชียวนะ ตระกูลลี่นั้นรุ่งโรจน์ยิ่งนัก มีบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ถือกำเนิดขึ้นมา อีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า เกรงว่าจะมีโอกาสก้าวขึ้นเป็นสำนักระดับสิบล้านแห่งที่สองของแดนใต้ นายน้อยเจ้าเมืองผู้นี้อายุเพียงสิบเจ็ดปี ก็ทะลวงจากเก้าตาน้ำพุสู่ขั้นห้าสมุทรได้แล้ว เสียดายที่เป็นเพียงกายเนื้อปุถุชน หากเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ล่ะก็ คงจะร้ายกาจจนหาตัวจับยาก!"

"พี่หลิง เห็นคนหนุ่มสิบกว่าคนที่สวมชุดยุทธ์สีครามพวกนั้นหรือไม่ คนที่เป็นผู้นำคือเฉินเหวินอู่ คนรุ่นใหม่มือหนึ่งแห่งสำนักศึกษาซานเฉิน บุคคลที่ติดสิบอันดับแรกของมณฑลหลีที่มีอายุต่ำกว่าสามสิบปี... เผลอๆ อาจจะติดห้าอันดับแรกด้วยซ้ำ..."

"เซวียเจิ้งผู้อยู่อันดับสี่แห่งหอเจ็ดตาน้ำพุมณฑลหลีก็มาด้วย! เขาก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ด้วยวัยไม่ถึงยี่สิบห้าปี แต่มีพลังรบระดับนี้ในผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นห้าสมุทร ก็นับว่าทัดเทียมกับกายเซียนบริสุทธิ์ได้อย่างสบาย เมื่อใดที่ทะลวงเข้าสู่ขั้นห้าสมุทร ย่อมเปรียบเสมือนมัจฉากลายเป็นพญามังกรเจียว"

จนกระทั่งบัดนี้ หลี่เหวยอีและหลีหลิงถึงได้หันไปมองบนท้องถนนในที่สุด

ร่างสูงสง่าของเซวียเจิ้งที่สะพายดาบยาวอาคมไว้ด้านหลังกำลังก้าวเดินจากไกลเข้ามาใกล้จริงดั่งว่า สายตาจับจ้องมายังเพิงร้านบะหมี่มิคลาดสายตา ภายใต้แสงตะวัน ผิวพรรณสีเงินของเขาดูเจิดจ้าบาดตายิ่งนัก

ผู้ที่มาพร้อมกับเซวียเจิ้ง ยังมียอดฝีมือขั้นห้าสมุทรสองคนแห่งพรรคฉางหลิน ซวีฉางหลินและทังเหยียน

แต่หากเทียบสง่าราศีและสภาวะจิตใจแล้ว ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทั้งสองกลับดูด้อยกว่าขั้นหนึ่ง

ผู้คนบนถนนทั้งสายต่างสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่ไม่ธรรมดา นอกจากผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่มั่นใจในฝีมือตนเองแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็พากันถอยห่างออกไปแต่ไกล

หลีหลิงย่อมรู้ดีว่าผู้มามิได้มาดี นางลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวออกจากเพิงร้าน "พรรคฉางหลินของพวกเจ้าใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นทุกทีแล้ว คุณหนูอย่างข้ายังไม่ได้ไปหาเรื่องพวกเจ้า พวกเจ้ากลับรนหาที่ส่งตัวมาถึงหน้าประตู คิดจะฆ่าคนในเมืองเหยากวน ผ่านด่านข้าไปให้ได้ก่อนเถอะ!"

เซวียเจิ้งประสานหมัดกล่าว "คุณหนูสี่เข้าใจผิดแล้ว! ที่เซวียผู้นี้มา ก็เพราะเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของน้องหลี่ จึงตั้งใจมาเยี่ยมเยียน หากอาการบาดเจ็บหายดีแล้ว ก็อยากจะขอคำชี้แนะสักกระบวนท่าสองกระบวนท่า ในเมื่อยามนี้ใครต่อใครต่างก็พูดกันว่า หลี่เหวยอีคืออันดับหนึ่งในรุ่นเยาว์ขั้นหยงเฉวียนแห่งมณฑลหลี เซวียเจิ้งผู้นี้ไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อน กลับถูกกดให้อยู่ใต้ผู้อื่นอย่างไร้เหตุผล ในใจย่อมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้าง"

ซวีฉางหลินกล่าว "คนหนุ่มสาวสมควรประลองแลกเปลี่ยนวิชากันให้มาก ทั้งสองต่างก็เป็นอัจฉริยะชั้นยอดในขั้นหยงเฉวียน ยุติธรรมอย่างยิ่ง!"

หลีหลิงกล่าว "เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่าเขาเป็นอันดับหนึ่งในรุ่นเยาว์ขั้นหยงเฉวียนแห่งมณฑลหลีมาก่อนเลย? อันดับหนึ่งในรุ่นเยาว์คือพี่ชายของข้าต่างหาก หรือไม่สำนักซุยของพวกเจ้าก็ลองหาคนไปท้าประลองกับเขาดูสิ?"

สายตาของเซวียเจิ้งจับจ้องไปยังหลี่เหวยอี "เซวียผู้นี้เพียงแค่อยากประลองฝีมือเท่านั้น ท่านถึงกับไม่กล้าเชียวหรือ? บุรุษที่เอาแต่หลบอยู่หลังสตรีอย่างขลาดเขลา ย่อมไม่มีทางประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ได้"

หลี่เหวยอีดื่มน้ำแกงคำสุดท้ายในชามจนหมด "เถ้าแก่ เก็บเงิน! บะหมี่สิบชามของเขา ข้าจ่ายให้ด้วย"

หลี่เหวยอีเคยรอดพ้นจากเคราะห์สังหารมาได้ครั้งหนึ่งเพราะเลี้ยงบะหมี่คน เจ้าอ้วนน้อยตรงหน้านี้ทำให้เขารู้สึกมองไม่ออกอยู่บ้าง จึงคิดว่าการผูกวาสนาดีไว้ก็มิใช่เรื่องเสียหายอันใด

อย่างไรเสียบะหมี่สิบชามก็ไม่ได้แพงอะไร

เมื่อก้าวออกจากเพิงร้าน หลี่เหวยอีหรี่ตามองเซวียเจิ้งที่ยืนหันหลังให้ดวงอาทิตย์อัสดงแล้วกล่าวว่า "เพิ่งกินข้าวเสร็จ ไม่เหมาะจะต่อสู้อย่างดุเดือด ไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่ อีกอย่างข้าไม่ได้หลบอยู่ข้างหลังนาง แต่นางเสนอตัวจะปกป้องข้าเองต่างหาก หากเจ้ามีความสามารถ ก็ไปหามหาผู้ใช้วิชาจิตมาปกป้องเจ้าดูสิ!"

"มหาผู้ใช้วิชาจิตผู้งดงามดั่งเทพธิดาจุติลงมาต่างหาก" ภายในเพิงร้านมีเสียงของเจ้าอ้วนน้อยดังขึ้นมาช่วยแก้คำพูด

หลี่เหวยอีย่อมไม่อยากประมือกับเซวียเจิ้ง หากเอาชนะหรือสังหารอีกฝ่ายได้ ศัตรูและพวกมือสังหารก็จะประเมินความแข็งแกร่งของเขาใหม่ ถึงตอนนั้นแรงกดดันที่ต้องเผชิญย่อมเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

การไม่ลงมือ กลับยิ่งทำให้ศัตรูประมาทดูแคลนได้มากกว่า

เซวียเจิ้งพินิจมองหลี่เหวยอีอย่างจริงจัง ราวกับต้องการทำความรู้จักเขาใหม่อีกครั้ง

คนเหี้ยมโหดที่เคยเข่นฆ่ารอบทิศอยู่ริมแม่น้ำซุยผู้นั้น กลับไม่สะทกสะท้านต่อการยั่วยุเลยแม้แต่น้อย

"ครืนๆ!"

เกวียนเทียมวัวเล่มหนึ่งแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ

วัวเขียวที่ลากเกวียนมีขนาดร่างกายใหญ่โตยิ่งกว่าช้าง ดวงตาทั้งคู่เป็นสีทอง ผิวหนังเปล่งประกายระยิบระยับ กีบเท้าทั้งสี่และเขาวัวดูราวกับสำริด มองปราดเดียวก็รู้ว่ามิใช่สายพันธุ์ธรรมดา

เห็นวัวเขียว ย่อมรู้ว่าคือผู้ใด

ผู้คนในที่นั้นต่างรู้ว่าเจี่ยโส่วแห่งเผ่าชางหลีมาถึงแล้ว จึงพากันคำนับหรือไม่ก็ถอยร่นออกไป

เกวียนเทียมวัวหยุดลงข้างกายหลี่เหวยอีและหลีหลิง ในเกวียนมีเสียงของหลีซงหลินดังออกมา "พวกเจ้าสองคน ขึ้นเกวียน!"

หลี่เหวยอีย่อมรู้ดีว่าเจี่ยโส่วแห่งเผ่าชางหลีผู้นี้เป็นห่วงว่าเขาจะตกอยู่ในอันตราย จึงตั้งใจรุดมาหนุนหลังเขา ในใจจึงเกิดความตื้นตันขึ้นมาสายหนึ่ง

หลังจากหลีหลิงก้าวขึ้นเกวียนไปก่อน หลี่เหวยอีก็หันไปมองเซวียเจิ้งและทังเหยียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ที่นอกเมือง ข้าเห็นมู่หรงเสี่ยวแล้ว!"

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้ว โดยไม่สนใจว่าเซวียเจิ้งทั้งสามคนจะมีสีหน้าอย่างไร หลี่เหวยอีก็ก้าวขึ้นเกวียนเทียมวัวแล้วเข้าไปในห้องโดยสารทันที

หลีซงหลินนั่งอยู่บนตำแหน่งประธานตรงข้ามกับประตูเกวียน สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึมเย็นชา ก่อนจะกล่าวด้วยความขมขื่นว่า "ขออภัยด้วย ข้านึกว่าจะปกป้องเจ้าได้สักหนึ่งเดือนแท้ๆ แต่สุดท้ายผู้อื่นกลับไม่ไว้หน้าข้าเลยแม้แต่น้อย คราวนี้เสียหน้าครั้งใหญ่แล้ว ที่สำคัญคือยังเอาคืนไม่ได้อีก"

หลีซงหลินมิได้เอ่ยว่าเหตุใดจึงเอาคืนไม่ได้ หลี่เหวยอีย่อมไม่เซ้าซี้ถามให้เสียมารยาท

เขากล่าว "ผู้น้อยซาบซึ้งใจยิ่งแล้ว หากมิใช่เพราะผู้อาวุโสคุ้มครองยี่สิบกว่าวัน ในคืนนั้นข้าคงไม่มีทางรอดชีวิตแม้แต่น้อย"

ในที่สุดหลีซงหลินก็เผยรอยยิ้มออกมา "ทะลวงขั้นตาน้ำพุที่แปดเฟิงฝู่แล้วหรือ?"

ก่อนหน้านี้หลี่เหวยอีบอกเขาว่าตนเองมีระดับการบำเพ็ญเพียรเปิดเจ็ดตาน้ำพุ

ในเมื่อคืนนั้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนรอดชีวิตมาได้ ทั้งยังสังหารยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกติดต่อกัน ย่อมเห็นได้ชัดว่าเกิดจากการทะลวงคอขวดขั้นพลัง จึงคว้าโอกาสรอดชีวิตมาได้เสี้ยวหนึ่ง

ในใจของหลี่เหวยอีเกิดความสับสนลังเล กำลังใคร่ครวญว่าจะโกหกหลีซงหลินดีหรือไม่ เขาไม่อยากหลอกลวงผู้อาวุโสที่น่าเคารพตรงหน้านี้จริงๆ แต่สุดท้ายก็ยังคงพยักหน้า "โชคดีที่ทะลวงขั้นเฟิงฝู่ได้ มิฉะนั้นป่านนี้คงไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูกแล้ว"

หลีซงหลินคาดเดาไว้นานแล้ว จึงมิได้ประหลาดใจแต่อย่างใด หากแต่ยิ้มพลางกล่าวว่า "เจ้าไม่วู่วามตอบตกลงเซวียเจิ้ง นับว่าถูกต้องแล้ว เดิมทีข้ายังกังวลอยู่บ้างว่านิสัยของเจ้าจะแข็งกร้าวเกินไป แข็งเกินไปย่อมเปราะหักง่าย! ผสานแข็งและอ่อนเข้าด้วยกัน นั่นจึงจะเป็นวิถีกระบี่ที่แท้จริง"

"ตอนนี้เซวียเจิ้งบรรลุกายเซียนบริสุทธิ์เงินขาวแล้ว ด้วยความสำเร็จทางยุทธ์ของเขา ใต้ขั้นห้าสมุทรทั่วทั้งมณฑลหลีไม่มีผู้ใดเป็นคู่มือของเขาได้อีก ต่อให้เป็นพวกผู้ฝึกยุทธ์เก้าตาน้ำพุที่ขุมกำลังต่างๆ ซุกซ่อนไว้ ก็ใช่ว่าจะเอาชนะเขาได้"

"เมื่อครู่หากเจ้ารับคำท้าของเขา เกรงว่าคงถูกเขาฟันตายในดาบเดียว และจะไม่มีใครล้างแค้นให้เจ้าได้ เพราะเจ้าเป็นคนตกลงเอง แม้แต่กระบวนท่าเดียวก็ยังรับไม่ได้ ย่อมโทษใครไม่ได้ทั้งนั้น"

หลีซงหลินกล่าวพลางสังเกตสีหน้าของหลี่เหวยอีไปด้วย

กายเซียนบริสุทธิ์มิได้มีเพียงแบบผิวพรรณแปรเปลี่ยนเป็นหยกไร้ตำหนิเท่านั้น ยังมีบางส่วนที่ร่างกายกลายเป็นโลหะเงิน ทองคำ แก้วผลึกหลิวหลี... ซึ่งพลังการต่อสู้ของสภาพกายมิได้แบ่งแยกสูงต่ำ

บนใบหน้าของหลี่เหวยอีไม่มีความผิดหวังหรือหดหู่แม้แต่น้อย เพราะเขาไม่คิดว่าตนเองจะพ่ายแพ้แก่เซวียเจิ้งที่ผลัดเปลี่ยนร่างจากกายกึ่งเซียนเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ เพียงแต่ถามด้วยความอยากรู้ "ขุมกำลังต่างๆ มีผู้ฝึกยุทธ์เก้าตาน้ำพุซ่อนอยู่ด้วยหรือ เช่นนั้นอันดับหอเจ็ดตาน้ำพุที่ว่า ก็แค่จัดขึ้นมาให้ดูสนุกๆ เท่านั้นหรือขอรับ"

หลีซงหลินส่ายหน้าพลางกล่าว "อันดับของหอเจ็ดตาน้ำพุยังคงมีน้ำหนักมาก ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ที่สามารถเบิกเก้าตาน้ำพุได้นั้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย อีกทั้งหลังจากเบิกเก้าตาน้ำพุแล้ว พวกเขาก็จะทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรทันทีเพื่อเก็บงำความลับนี้ไว้"

"ส่วนกายเซียนบริสุทธิ์เมื่อเบิกเก้าตาน้ำพุได้ แทบจะรู้กันทั่วทั้งใต้หล้า เพราะอัจฉริยะระดับนี้ล้วนถูกขุมกำลังใหญ่ดึงตัวไป จะถูกใช้เป็นป้ายประกาศเพื่อประชาสัมพันธ์และปั้นแต่งขึ้นมา ไม่มีใครกล้าสังหารพวกเขาได้ง่ายๆ สำนักและนิกายนับพันนับหมื่นต่างขนานนามคนเหล่านี้ว่าผู้สืบทอด"

"แต่กายเซียนบริสุทธิ์จะมีสักกี่คนกัน"

"จำนวนพื้นฐานของปุถุชนมากกว่ากายเซียนบริสุทธิ์เป็นพันเป็นหมื่นเท่า แม้ความยากในการฝึกฝนจะสูงกว่ามาก แต่ผู้ที่สามารถเบิกเก้าตาน้ำพุได้ก็ยังมีอยู่บ้าง ทว่าคนเหล่านี้แทบไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม เพราะถูกจงใจซ่อนเอาไว้"

"เท่าที่ข้ารู้ ในช่วงสิบปีมานี้ ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ของเผ่าจิ่วหลีที่เบิกเก้าตาน้ำพุได้มีมากถึงหกคน ชางหลีเป็นเพียงคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น ส่วนอีกห้าคน เป็นปุถุชนสี่คน และมนุษย์กลายพันธุ์หนึ่งคน"

หลี่เหวยอีกล่าว "ประชากรเผ่าจิ่วหลีมีมากกว่าสิบล้านคน ผ่านมาสิบปีกลับมีผู้เบิกเก้าตาน้ำพุได้เพียงหกคน ด่านจู่เถียนนี้ยากเย็นแสนเข็ญราวกับปีนขึ้นสวรรค์จริงๆ"

"เผ่าชางหลีในฐานะเผ่าใหญ่ที่มีคนนับล้าน ในช่วงสามสิบปีมานี้ นอกจากชางหลีแล้ว ก็ไม่เคยมีอัจฉริยะที่เบิกเก้าตาน้ำพุได้อีกเลย"

หลีซงหลินยิ้มเจื่อนก่อนกล่าว "เล่าให้เจ้าฟังมากถึงเพียงนี้ ผู้เฒ่าเช่นข้าเพียงอยากบอกเจ้าว่า เจ้าต้องไปท้าทายตาน้ำพุที่เก้า มีเพียงเปิดจุดจู่เถียนเท่านั้น เจ้าจึงจะมีโอกาสเอาชนะเซวียเจิ้งและชดเชยช่องว่างด้านสภาพร่างกายได้ หากเจ้าทำได้จริง ไม่ว่าผู้ที่มีการบำเพ็ญเพียรสูงส่งเพียงใดก็ต้องมองเจ้าใหม่ ฐานะในเผ่าจิ่วหลีจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง"

แม้ปีนี้หลีซงหลินจะอายุห้าสิบสองปีแล้ว ทั้งยังแทนตัวเองว่าผู้เฒ่า แต่เขากลับดูเหมือนคนอายุเพียงสามสิบเศษเท่านั้น มีกลิ่นอายเกียจคร้านและปลอดโปร่งอยู่หลายส่วน

หลี่เหวยอีกล่าว "ผู้น้อยย่อมต้องลองดูอยู่แล้ว ไม่รีบร้อนทะลวงขั้นห้าสมุทรแน่นอนขอรับ"

หลีซงหลินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในที่สุดก็เข้าสู่หัวข้อหลักพลางเอ่ยถาม "รู้หรือไม่ว่าเหตุใดเซวียเจิ้งถึงสามารถผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ได้ในเวลาอันสั้น"

"เพราะเหตุใดหรือ"

ประโยคนี้หลีหลิงเป็นคนถามขึ้นมา

หลีซงหลินกล่าว "เป็นเพราะเจี่ยโส่วท่านนั้นของตระกูลเซวียเก็บสมุนไพรวิเศษที่อาบไอเซียนได้แถวตำบลจั้งเซียน จึงมอบให้เขากินเข้าไป"

สำนักซุยเกิดจากการรวมตัวกันของเจ็ดตระกูลใหญ่

โดยมีตระกูลหยางเป็นผู้นำ และตระกูลเซวียอยู่อันดับสุดท้าย

"ตาเฒ่าสารเลวนั่นสามารถบ่มเพาะกายเซียนบริสุทธิ์ขึ้นมาได้คนหนึ่ง ผู้เฒ่าอย่างข้าย่อมต้องบ่มเพาะอัจฉริยะที่เบิกเก้าตาน้ำพุขึ้นมาข่มมันสักคน" หลีซงหลินยิ้มตาหยีพลางมองหลี่เหวยอี "ประจวบเหมาะพอดี เมื่อสองสามวันก่อนข้าเองก็เก็บสมุนไพรวิเศษที่อาบไอเซียนมาได้ต้นหนึ่งเช่นกัน"

หลี่เหวยอีใจสั่นสะท้าน เดิมทีคิดว่าหลีซงหลินคุยเรื่องเก้าตาน้ำพุและจุดจู่เถียนยืดยาวเพียงเพื่อจะให้กำลังใจตนสักหน่อย ใครจะคาดคิดว่าอีกฝ่ายถึงกับจะนำของวิเศษล้ำค่าเช่นนี้ออกมา

หลีหลิงออดอ้อน "ท่านอาสี่ ข้ายังเป็นกายกึ่งเซียนอยู่นะ มีสมุนไพรวิเศษเช่นนี้ เหตุใดท่านถึงนึกถึงคนนอกก่อนล่ะ"

หลีซงหลินกล่าว "แม้อาบไอเซียนเหมือนกัน แต่สรรพคุณของยากลับไม่เท่ากัน ต้นที่ข้าเก็บมานี้ เหมาะจะช่วยให้ผู้ฝึกยุทธ์เบิกจุดเฟิงฝู่และจู่เถียนมากกว่า ในเผ่านี้ มีใครมีความหวังจะเบิกจุดจู่เถียนได้บ้างเล่า"

สาเหตุที่หลีซงหลินตัดสินใจมอบสมุนไพรวิเศษต้นนี้ให้แก่หลี่เหวยอี ประการแรกคือพลังการต่อสู้ที่หลี่เหวยอีแสดงออกมาในขอบเขตแปดตาน้ำพุนั้นแข็งแกร่งพอ มีคุณสมบัติเต็มเปี่ยมที่จะติดสิบอันดับแรกของยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรก โอกาสที่จะท้าทายจุดจู่เถียนสำเร็จจึงมีสูงมาก

ประการที่สอง เขาได้ฟังชางหลีเล่าถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นที่นครจิ่วหลีเมื่อหนึ่งเดือนก่อน หลี่เหวยอีถึงกับยอมล่อศัตรูจำนวนมากไปด้วยตัวคนเดียวเพื่อพวกพ้อง ความกล้าหาญและคุณธรรมที่แสดงออกมาในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก ทำให้เขาอยากรับอีกฝ่ายเป็นผู้สืบทอดเหลือเกิน

......