ตอนที่ 69 สังหารมู่หรงเสี่ยวด้วยแมลง

หลี่เหวยอีวางโลงหินและธงเก้าจักรพรรดิลงบนพื้น เพื่อความรอบคอบ เขาจึงพกกระบี่มังกรเหลืองติดตัวไปด้วย แล้วค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังเบื้องล่างของตาน้ำพุทีละก้าว

ฝ่าชี่เบื้องหน้าหนาทึบยิ่งนัก ดุจดั่งกลุ่มเมฆหมอกควันอันอวลตลบ ที่คอยแผ่กระจายม่านควันดั่งสายน้ำตกออกมาไม่ขาดสาย

ดวงตาเปล่าไม่อาจมองเห็นแท่นหินที่อยู่ด้านในได้เลย

"ซี่ ซี่!"

เสียงประหลาดพลันดังขึ้น

ภายในกลุ่มเมฆหมอกฝ่าชี่ ปรากฏเสียงปีกสั่นสะเทือนแว่วออกมา คล้ายจักจั่นและคล้ายผีเสื้อกลางคืน เสียงนั้นดังก้องแสบแก้วหู

แววตาของหลี่เหวยอีหรี่ลงเล็กน้อย เขาถีบเท้าถอยร่นออกไปไกลกว่าสองวาในพริบตา

"พรึ่บ!"

กลุ่มเมฆหมอกฝ่าชี่ถูกปีกพัดกระจายออก มีแมลงประหลาดรูปร่างคล้ายผีเสื้อกลางคืนขนาดยักษ์ตัวหนึ่งค่อย ๆ คลานออกมาจากข้างใน ลำตัวยาวถึงสามเชียะ ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายแสงกระจกแก้วห้าสี กรงเล็บแหลมคมทั้งหกข้างราวกับหลอมสร้างขึ้นจากโลหะ ตะขอกรงเล็บคมกริบยิ่งยวด

ดวงตาทั้งคู่ของมันแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันตรายดุร้าย มันคลานคืบมาข้างหน้า พร้อมกับกางปีกทั้งสองข้างออกสั่นไหว

ด้านนอกเป็นปีกขนนกหลากสีสันแพรวพราว ส่วนด้านในเป็นปีกบางโปร่งใสเฉกเช่นปีกแมลงทั่วไป

ผู้อาวุโสโลงเอ่ยขึ้น "แย่แล้ว! พวกมันฟักตัวออกมาก่อนกำหนด น่าจะเป็นเพราะตาน้ำพุฟ้าดินขยายใหญ่ขึ้น รีบใช้อักขระแมลงสยบพวกมันเร็วเข้า"

"ต้องใช้อักขระแมลงตัวไหน"

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงล่าถอยพลางเอ่ยถามพลาง

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ในอดีตข้าสลักอักขระแมลงทั้งเจ็ดตัวไว้บนไข่แมลงทั้งเจ็ดฟองแยกกัน ต่อให้พวกมันกะเทาะเปลือกไข่ออกมาแล้ว อักขระแมลงก็ควรประทับอยู่บนร่างของพวกมัน ทว่าเหตุใดตอนนี้จึงมองไม่เห็นอักขระแมลงแล้วเล่า"

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณมีความรู้ความเข้าใจต่อแมลงพิสดารใต้หล้าลึกซึ้งกว่าอย่างเห็นได้ชัด นางเอ่ยว่า "นั่นเป็นเพราะระดับขั้นของพวกมันเหนือกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ หากข้าดูไม่ผิด นี่น่าจะเป็นราชาผีเสื้อปีกหงส์ มิใช่ระดับจวินโหว หากแต่เป็นระดับตี้หวง อักขระแมลงที่เจ้าสลักไว้ในตอนนั้นถูกมันซ่อนไว้ในร่างกายแล้ว"

"อะไรนะ ระดับตี้หวงรึ"

เสียงตกตะลึงของผู้อาวุโสไหดังขึ้น

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเอ่ยว่า "ดูจากขนาดตัวของมันในยามนี้ที่โตถึงสามเชียะแล้ว เห็นได้ชัดว่ามิใช่ตัวอ่อนอีกต่อไป ข้าประเมินว่าพลังต่อสู้ของมันคงไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นอายุวัฒนะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เหวยอีก็หน้ามืดตาลาย น่องเริ่มเป็นตะคริวขึ้นมาทันที

นี่ตกลงมาสยบแมลง หรือมาเป็นอาหารแมลงกันแน่

ผู้อาวุโสโลงมีสติรอบคอบยิ่งนัก จึงรีบวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว "ไม่ถูกต้อง! ในสุสานชางหวังไม่มีอาหาร มันไม่มีทางเติบโตจากตัวอ่อนจนถึงขั้นอายุวัฒนะได้ และหากมันมีพลังระดับขั้นอายุวัฒนะจริง สติปัญญาก็ย่อมต้องสูงล้ำมาก คงพังสุสานหนีออกไปนานแล้ว เหวยอี มันกำลังข่มขวัญลวงเจ้า!"

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวบนร่างของราชาผีเสื้อปีกหงส์ที่กำลังคืบคลานใกล้เข้ามาได้อย่างชัดเจน ไหนเลยจะกล้าเดิมพันว่ามันแค่ข่มขวัญลวง

พลันนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัว เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "บางทีอาจยังมีวิธีที่ดีอีกวิธีหนึ่ง!"

เขารีบใช้วิธีทำสมาธิต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์ทันที พร้อมกับโคจรเปลวไฟแสงจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้ว เพื่อขับเคลื่อนปลาไท่จี๋ของเต้าจู่

ปลาสำริดสองตัวโคจรครบรอบหนึ่ง พลังแห่งมิติพลันระเบิดออก

"วูบ!"

ระลอกคลื่นมิติอันแผ่วเบากระจายออกไปเป็นวง ราชาผีเสื้อปีกหงส์ตัวที่กำลังรุกคืบเข้ามาพลันถูกกระชากดึงเข้าไปยังผืนดินโคลนโลหิตบนพระบรมสารีริกธาตุในทันที ไม่อาจดิ้นรนหลุดพ้นได้เลย

ครู่ต่อมา

เสียงของผู้อาวุโสป้ายวิญญาณดังออกมาจากพระบรมสารีริกธาตุ "มันข่มขวัญลวงจริง ๆ ด้วย บัดนี้มันคืนร่างแท้จริงแล้ว ยาวเพียงหนึ่งชุ่นเท่านั้น ยังคงเป็นตัวอ่อนอยู่"

"พรึ่บ!"

ภายในม่านเมฆหมอกฝ่าชี่ใต้ตาน้ำพุฟ้าดิน มีราชาผีเสื้อปีกหงส์ยาวหนึ่งชุ่นบินออกมาอีกหกตัว พวกมันมีขนาดเท่าผีเสื้อกลางคืนทั่วไป บนร่างเปล่งประกายสีสันงดงามตระการตายิ่ง

ความเร็วในการบินของพวกมันรวดเร็วยิ่งนัก ดุจดั่งลูกศรที่พุ่งโจมตีเข้าใส่หลี่เหวยอีพร้อมกัน

หลี่เหวยอีไม่คิดอันใดให้เสียเวลา เขารีบเข้าไปยังโลกจุลภาคในพระบรมสารีริกธาตุทันที หมายจะสยบตัวแรกให้ได้เสียก่อน

หลังจากผ่านสภาวะไร้น้ำหนักอันรุนแรง หลี่เหวยอีก็ร่วงลงสู่พื้นโคลนโลหิตที่มีพื้นที่เพียงไม่กี่วา เขามองไปยังราชาผีเสื้อปีกหงส์ที่เกาะอยู่บนโถอัฐิลายคราม ลำตัวของมันหดเล็กลงเหลือเพียงราวหนึ่งชุ่นจริง ๆ

หลี่เหวยอีผ่อนคลายลง ยิ้มพลางกล่าวว่า "เป็นเพียงตัวอ่อนแท้ ๆ กลับมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ เกือบโดนเจ้าหลอกให้ตกใจกลัวเสียแล้ว"

"วาบ!"

อักขระแมลงตัวแรกควบแน่นขึ้นมา แล้วลอยพุ่งออกจากหว่างคิ้ว

ช่วงที่ผ่านมา หลี่เหวยอีมิได้ละเลยการฝึกฝนพลังจิตแม้แต่น้อย เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้วจึงขยายใหญ่ขึ้นถึงสองเท่า บัดนี้มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วแล้ว

ราชาผีเสื้อปีกหงส์พุ่งทะยานขึ้นมาราวกับลูกศรที่หลุดจากแล่ง มันพุ่งทะลวงอักขระแมลงตรงเข้ามายังหว่างคิ้วของหลี่เหวยอีโดยตรง

อักขระแมลงตัวแรกใช้กับมันไม่ได้ผล!

หลี่เหวยอียกกระบี่ขึ้นขวางต้านรับ

"ปัง!"

เสียงกระทบดังกังวานราวกับก้อนเหล็กกระแทกกันอย่างรุนแรง

พลังที่ระเบิดออกมาจากการพุ่งชนครั้งนี้ของมัน น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าลูกศรที่มู่หรงเสี่ยวยิงออกมาเสียอีก แรงสะเทือนทำให้หลี่เหวยอีก้าวถอยหลังติด ๆ กัน เกือบจะจับกระบี่มังกรเหลืองเอาไว้ไม่อยู่

เสียงกระพือปีกดังขึ้น

มันระเบิดความเร็วสูงสุด หักเลี้ยวโค้งพุ่งเข้าชนยอดอกของหลี่เหวยอี

หลี่เหวยอีไม่กล้าปะทะตรง ๆ จึงเอี้ยวตัวหลบในทันที ขณะเดียวกัน อักขระแมลงตัวที่สองตรงหว่างคิ้วก็วาดเสร็จสมบูรณ์และพุ่งออกไป

ทันทีที่อักขระแมลงแห่งแสงจิตวิญญาณพุ่งออกไป มันก็เกิดการสั่นพ้องประสานกับอักขระแมลงภายในร่างของราชาผีเสื้อปีกหงส์ตัวนั้น

ตัวอักษรภายในร่างของมันเปล่งแสงกะพริบ ความเร็วในการบินเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับถูกสะกดข่มไว้ด้วยพลังบางอย่าง

"วาบ!"

ในพริบตาถัดมา มันก็ถูกอักขระแมลงกระแทกใส่จนร่วงลงสู่พื้น

หลี่เหวยอีมองไปยังรอยแผลบริเวณใต้รักแร้ที่ถูกปีกของมันกรีดขาด บาดแผลเลือดออกลึกจนแทบจะเห็นกระดูก แต่เขากลับมิได้โกรธเคือง ตรงกันข้ามกลับสะกดกลั้นความเจ็บปวดแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "ร่างเล็กเพียงแค่นี้ กลับแฝงพลังอันน่ากลัวถึงเพียงนี้ นี่ขนาดยังเป็นเพียงตัวอ่อนเท่านั้น"

ครู่ต่อมา เขาก็รู้สึกหวาดเสียวในใจอยู่บ้าง

ยังดีที่อักขระแมลงตัวที่สองตรงกับมันพอดี มิเช่นนั้นวันนี้คงจะตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ

"รีบใช้เลือดของเจ้า วาดอักขระแมลงตัวที่สองซ้ำลงไป ตัวอักษรเหมือนเดิม มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นจึงจะนับว่าสยบมันได้อย่างแท้จริง ต่อไปมันจะเชื่อฟังคำสั่งของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว" ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเอ่ยเตือน

ด้วยความแข็งแกร่งของพลังจิตในปัจจุบันของหลี่เหวยอี เขาสามารถอยู่บนพระบรมสารีริกธาตุได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น อีกไม่นานก็จะถูกดึงกลับไปยังมิติของโลกเดิม

เวลาเป็นสิ่งมีค่า เขาจึงหยิบเข็มอักขระแมลงซึ่งเป็นหนึ่งในหกสมบัติล้ำค่าที่ซื้อเตรียมไว้นานแล้วออกมา แล้วลงมือปฏิบัติการทันที

ในที่สุดเขาก็สามารถสลักอักขระแมลงด้วยโลหิตลงบนส่วนท้องของราชาผีเสื้อปีกหงส์ได้ทันท่วงทีก่อนที่ความรู้สึกไร้น้ำหนักจะปรากฏขึ้น จากนั้นจึงรีบอุ้มป้ายวิญญาณและโถอัฐิเอาไว้ เมื่อผ่านพ้นสภาวะไร้น้ำหนักแล้ว ทั้งหมดก็กลับคืนสู่มิติใต้ดินอันเป็นที่ตั้งของสุสานชางหวังพร้อมกัน

หลี่เหวยอีรู้ดีว่าด้วยระดับการฝึกฝนในปัจจุบันของเขา ไม่มีทางรับมือราชาผีเสื้อปีกหงส์พร้อมกันทั้งหกตัวได้อย่างแน่นอน

มีเพียงหนทางเดียว นั่นคือต้องกวาดพวกมันทั้งหมดเข้าไปในมิติโคลนโลหิตแห่งแดนจุลภาคเสียก่อน จากนั้นค่อยทยอยสยบทีละตัว

การพาผู้อาวุโสป้ายวิญญาณและอาจารย์ไหออกมาด้วย ก็เพราะกังวลว่าทั้งสองจะถูกราชาผีเสื้อปีกหงส์โจมตี

ยามนี้ ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งหกตัวกำลังพุ่งชนโลงหินอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงดังสนั่นปัง ๆ ราวกับกำลังถูกระดมชกต่อยเตะถีบ เคราะห์ดีที่เนื้อหินของโลงศพมีความพิเศษ มิเช่นนั้นร่างที่เหลือของผู้อาวุโสโลงคงจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว

"ฟึ่บ!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหลี่เหวยอีที่ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งหกตัวก็พุ่งกรูกันเข้ามาล้อมโจมตี

หลี่เหวยอียืนตระหง่านอย่างไม่หวั่นเกรง รอจนกระทั่งราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งหกตัวเข้ามาในระยะสามวา จึงค่อยประสานมุทรา ใช้เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณกระตุ้นการทำงานของปลาไท่จี๋ของเต้าจู่

"วาบ!"

หลังคลื่นกระเพื่อมแห่งมิติแผ่กระจายออกไป ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งหกตัวก็ถูกกวาดเรียบในคราเดียว ถูกดูดเข้าไปในพระบรมสารีริกธาตุทั้งหมด

การเปิดใช้ปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ติดต่อกันถึงสามครั้ง ทำให้หว่างคิ้วของหลี่เหวยอีหมองคล้ำ เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณแทบจะดับมอดลงเพราะทนรับภาระการสิ้นเปลืองไม่ไหว

หลังจากทรงตัวได้มั่นคงแล้ว เขาก็ค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังตาน้ำพุฟ้าดิน เข้าสู่อาณาเขตเต๋าฟางจั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายใด จึงนั่งขัดสมาธิลง ดูดซับละอองแสงที่พวยพุ่งออกมาจากตาน้ำพุเหนือศีรษะ พร้อมกับหายใจเข้าออกโคจรฝ่าชี่

ฝึกฝนพลังจิตและยุทธ์อาคมไปพร้อมกัน

ครึ่งวันผ่านไป

หว่างคิ้วของเขากลับมาสว่างไสวอีกครั้ง

เสียง "เป๊าะ" ดังขึ้นเหนือศีรษะ ลำแสงตรงสายหนึ่งที่จางบางพุ่งทะยานขึ้นมาจากจุดเทียนหลิง

ลำแสงหนาเท่านิ้วมือ ทอดยาวสูงขึ้นไปถึงเก้าวา

ทุกสิ่งสำเร็จลุล่วงอย่างราบรื่นตามธรรมชาติ หลี่เหวยอีเปิดตาน้ำพุที่เจ็ดจุดเทียนหลิงได้สำเร็จ ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของขั้นหยงเฉวียนอย่างเป็นทางการ

เสี้ยววิญญาณทั้งสามดวงในระยะไกลเฝ้าจับตาดูความเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ บนร่างของเขาอย่างใกล้ชิด ต่างตกตะลึงกับลำแสงเก้าวาจากจุดเทียนหลิง แต่ก็ไม่ถึงกับตื่นตกใจจนทำตัวไม่ถูกเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกเช่นในอดีตอีกต่อไป เพราะเริ่มจะรู้สึกชาชินเสียแล้ว

อาจารย์ไหเอ่ยขึ้นว่า "ตาเฒ่าโลง แผนการเดิมที่เจ้าตั้งไว้คือขั้นหยงเฉวียนสองปีมิใช่หรือ? ข้าว่าแค่ปีเดียว เขาก็เข้าสู่ขั้นห้าสมุทรได้แล้ว"

"เร็วขึ้นได้ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว แต่ก้าวต่อไปต้องเดินให้มั่นคง จุดเฟิงฝู่และจู่เถียนใช่ว่าจะเปิดได้ง่ายดายปานนั้น กายเซียนบริสุทธิ์เองก็ใช่ว่าจะไม่มีคนที่หยุดอยู่แค่เจ็ดตาน้ำพุเสียเมื่อไหร่ พรสวรรค์เป็นสิ่งเลื่อนลอย ยอดคนผู้เจิดจรัสยิ่งต้องทุ่มเทพยายามและเคี่ยวเข็ญตนเองเป็นทวีคูณ หากหย่อนยานเพียงนิดย่อมพังทลายดั่งทำนบแตก คนโง่เขลาที่เริ่มต้นอย่างยากลำบาก ในบางครั้งกลับยิ่งเดินยิ่งแข็งแกร่ง"

ซากศพในโลงหินฝากความหวังอันยิ่งใหญ่ไว้บนตัวหลี่เหวยอี ปฏิบัติต่อเขาประหนึ่งลูกหลานร่วมสายเลือด หวังให้เขารุดหน้าต่อไปอย่างองอาจ ทว่าก็ยังกังวลเรื่องได้เสีย ในฐานะผู้ชี้ทางช่วงเริ่มต้นฝึกฝนของผู้ครอบครองปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ เขาจึงแบกรับแรงกดดันมหาศาล

......

ห้าวันต่อมา

ประตูหินสูงนับสิบวาของสุสานชางหวังเปิดออกอย่างช้า ๆ หลี่เหวยอีก้าวเดินออกมา กวาดสายตาตรวจดูและสัมผัสถึงบรรยากาศรอบด้านอย่างละเอียด เมื่อไม่พบหลีหลิงหรือผู้ฝึกพลังยุทธ์ของเผ่าชางหลี จึงค่อยเบาใจลงบ้างเล็กน้อย

เมื่อมาถึงลานกว้างหน้าสุสาน เขาหันกลับไปแล้วคุกเข่ากราบคารวะสุสานชางหวังอย่างนอบน้อมสามครั้ง

ไม่ว่าจะอย่างไรตนก็ได้วาสนาอันยิ่งใหญ่จากที่นี่ ราชาผีเสื้อปีกหงส์ก็ถือกำเนิดและฟูมฟักจากตาน้ำพุฟ้าดิน คนเราย่อมต้องมีใจกตัญญูรู้คุณ

โลงต่างพิภพที่วางกองอยู่บนลานกว้างหน้าสุสาน เขาไม่ได้แตะต้องและแตะต้องไม่ได้ แต่ละโลงล้วนวางค่ายกลอักขระเอาไว้

ก้าวออกจากแดนบรรพชน

ภายนอกเข้าสู่เดือนห้าแล้ว อากาศร้อนอบอ้าว ไอปราณหยางเจิดจ้าแผดเผา

ในป่าดงดิบมีเสียงจั๊กจั่นและนกขับขาน สรรพสัตว์เคลื่อนไหวขวักไขว่ ไม่ได้เงียบสงัดไร้ชีวิตชีวาดั่งแดนบรรพชน

กว่าจะได้กลับมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้ง ประกอบกับทะลวงสู่ขั้นเจ็ดตาน้ำพุ สยบราชาผีเสื้อปีกหงส์เจ็ดตัว บาดแผลบนร่างหายสนิท หลี่เหวยอีมีพลังกายใจเปี่ยมล้น อารมณ์แจ่มใสอย่างยิ่ง เขาวิ่งทะยานไปตามทางเดินแคบในหุบเขาอย่างรวดเร็ว

ครั้นพบแอ่งน้ำใต้ผาน้ำตกแห่งหนึ่ง

"ตูม!"

เขากระโดดลงไป ชำระล้างคราบไคลหนาเตอะที่สะสมมานานนับเดือนจนหมดจด

น้ำในแอ่งเย็นเฉียบเสียดกระดูก ทว่าในใจกลับรู้สึกปลอดโปร่งสดชื่นเหลือเกิน

เมื่อขึ้นฝั่ง เขาเปลี่ยนใส่ชุดเสื้อผ้าสะอาดชุดสุดท้ายที่เก็บไว้ในกระดิ่งอูฐชั่วร้าย จากนั้นก็ก้าวย่างอย่างกระฉับกระเฉงมุ่งหน้าออกจากหุบเขา ตลอดทางมองเห็นสิ่งใดก็ดูมีชีวิตชีวาไปหมด แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าก็ยังชวนให้รู้สึกอยากเข้าไปชื่นชม ในใจทอดถอนชื่นชมความงดงามของโลกใบนี้ไม่ขาดสาย

กระทั่งสองวันต่อมา เมื่อเดินพ้นผืนป่าทึบของเทือกเขาหมาง แล้วเหลือบไปเห็นเงาดำรูปร่างมนุษย์บินอยู่กลางเวหา อารมณ์ดีทั้งมวลก็พลันมลายหายไปในพริบตา

เป็นมู่หรงเสี่ยว!

นางสะพายธนูยักษ์ที่เป็นอาวุธอาคมและกระบอกลูกศรไว้บนแผ่นหลัง

"ผ่านมานานปานนี้แล้ว ยังจะตามมาราวกับวิญญาณไม่ยอมไปผุดไปเกิดอีก นี่กะไว้แล้วสินะว่าข้าจะต้องเดินออกจากเทือกเขาหมางไม่ช้าก็เร็ว?"

หลี่เหวยอีถอยกลับเข้าไปในป่าเพื่อซ่อนตัว

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ประสานมุทรา ระหว่างคิ้วสว่างวาบขึ้น ละอองแสงเล็ก ๆ พวยพุ่งออกมาสายแล้วสายเล่า ไหลรินเข้าไปในปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ที่แขวนอยู่ตรงลำคอ

"พรึ่บ!"

ราชาผีเสื้อปีกหงส์เจ็ดตัวถูกเรียกออกมา ร่างกายเปล่งประกายแสงห้าสีขนาดเท่ากำปั้นเจ็ดดวง บินวนเวียนรอบกายหลี่เหวยอีราวกับกำลังร่ายรำ

หลี่เหวยอีสื่อสารด้วยพลังจิต สั่งการให้พวกมันขึ้นไปจัดการมู่หรงเสี่ยวกลางเวหา

ทว่าราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวกลับไม่ได้เชื่อฟังขนาดนั้น สายเลือดของพวกมันทรงพลัง จึงสามารถต่อต้านอักขระแมลงได้ในระดับหนึ่ง และที่สำคัญที่สุดก็คือ พลังจิตของหลี่เหวยอีในยามนี้ยังอ่อนแอนัก

เมื่อไร้หนทาง หลี่เหวยอีจึงจำต้องหยิบตัวยาล้ำค่าหญ้าผูเก้าใบอายุสามร้อยปีออกมา เด็ดใบอันเปล่งปลั่งและส่งกลิ่นหอมฟุ้งเจ็ดใบออกมาป้อนให้พวกมัน

หลังจากกินใบหญ้าผูเข้าไปตัวละหนึ่งใบ ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวก็ร่าเริงขึ้นมาอย่างผิดหูผิดตา พลางส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วออกจากปาก

หลี่เหวยอีรีบเก็บหญ้าผูส่วนที่เหลือทันที แล้วส่งพลังจิตเอ่ยว่า "ถ้าไม่ยอมออกแรง ก็อย่าหวังว่าจะได้กินอีกเลย หญ้าผูเก้าใบนี้มีค่าถึงสามหมื่นเหรียญเงินเชียวนะ พวกเจ้ากินอาหารเสียที่ไหนกัน นี่มันกินทอง กินเงิน กินเลือดกินเนื้อของข้าชัด ๆ รีบไปได้แล้ว!"

"แย่แล้ว นางกำลังจะไป"

หลี่เหวยอีพาราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัว พุ่งทะยานออกจากป่าทึบไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

มู่หรงเสี่ยวบินอยู่กลางเวหาสูงจากพื้นดินสองร้อยเมตร ภายในใจเปี่ยมล้นด้วยความขุ่นเคือง "เวลาล่วงเลยมานานถึงเพียงนี้แล้ว ยังจะให้ข้ามาคอยบินวนหาแถบนี้ทุกวันอีก คิดว่าข้าเป็นคนของพรรคฉางหลินจริง ๆ หรืออย่างไร? เจ้าเด็กนั่นหลงเข้าไปในแดนบรรพชนของเผ่าจิ่วหลี ป่านนี้คงตายอยู่ข้างในไปแล้ว กลับเหยากวนก่อนดีกว่า!"

"มู่หรงเสี่ยว!"

......

เสียงร้องเรียกอันคุ้นเคยแว่วดังขึ้นมาจากบนพื้นดินอย่างเลือนราง

มู่หรงเสี่ยวเหลียวมองลงไปยังพื้นดินเบื้องหลัง ร่างที่ยืนโบกมือให้นางอยู่ริมแม่น้ำซุยจะไม่ใช่หลี่เหวยอีแล้วจะเป็นใครได้อีก? แววตาของนางแปรเปลี่ยนจากความตระหนกตกใจ กลายเป็นความปลาบปลื้มยินดีในทันใด

ช่างอวดดีนัก!

มู่หรงเสี่ยวรู้ดีว่าตนไม่อาจสังหารหลี่เหวยอีได้ จึงรีบกระพือปีกเตรียมบินไปยังเหยากวนเพื่อส่งข่าวทันที

ในเมืองเหยากวนมีบรรดายอดฝีมือรวมตัวกันอยู่ไม่น้อย ต่างคันไม้คันมือหมายจะเอาชีวิตหลี่เหวยอี ซึ่งในนั้นก็รวมถึงพันธมิตรของนางอย่างทังเหยียน รองประมุขพรรคฉางหลิน และเซวียเจิ้ง อันดับสี่แห่งหอเจ็ดตาน้ำพุด้วย

"พรึ่บ!"

เสียงกระพือปีกถี่รัวดังโอบล้อมนางไว้รอบด้าน สายตาของนางพร่ามัว รู้สึกเพียงว่ารอบกายเต็มไปด้วยจุดประกายแสงห้าสีละลานตา

"ฉึก!"

"ฉัวะ!"

......

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวบินพุ่งทะลวงผ่านร่างและข้างกายของนางอย่างต่อเนื่อง เพียงไม่นาน ยอดฝีมือขั้นหยงเฉวียนอันดับยี่สิบเอ็ดแห่งหอเจ็ดตาน้ำพุผู้นี้ก็กลายเป็นซากศพ ร่วงหล่นลงมาจากกลางเวหา

หลี่เหวยอีรุดมาถึงจุดที่ซากศพร่วงลงมา เมื่อเห็นสภาพพรุนไปทั้งร่างของมู่หรงเสี่ยว ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ "โหดเหี้ยมจริง ๆ!"

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวบินกรูเข้ามาหาเขา ส่งเสียงจิ๊บจั๊บเซ็งแซ่ทวงขอหญ้าผูเก้าใบ

หลี่เหวยอีโยนหญ้าผูที่เหลืออยู่ให้พวกมัน แล้วรีบนั่งยอง ๆ ลงค้นศพทันที

เขาปลดถุงเงินออกมา ด้านในหนักอึ้งทีเดียว

เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเต็มไปด้วยเหรียญหยงเฉวียนสีขาววาววับ อย่างน้อย ๆ ก็มีห้าสิบถึงหกสิบเหรียญ เทียบเท่ากับเหรียญทองแดงห้าถึงหกแสนเหรียญ

สำหรับยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกแล้ว นับว่าไม่มากเท่าไร

สิ่งที่มีค่าจริง ๆ บนตัวมู่หรงเสี่ยว ยังคงเป็นคันธนูยักษ์อาคมยาวสามเมตรคันนั้น หลี่เหวยอีเก็บมันขึ้นมาแล้วออกแรงดึง โครงคันธนูยาวเกินไป ไม่ถนัดมือเอาเสียเลย

ทว่าหากเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์เผ่ามนุษย์กลายพันธุ์ร่างสูงใหญ่ คงจะเหมาะมือพอดิบพอดี

หลังจากถ่วงศพมู่หรงเสี่ยวลงแม่น้ำ หลี่เหวยอีก็นำคันธนูยักษ์อาคมโยนเข้าไปในกระดิ่งอูฐชั่วร้าย กะว่าจะเอาไปขายแลกเป็นเงิน

เขายืนอยู่ใต้เปลวแดดจ้า ทอดสายตามองไปทางทิศใต้ตามแนวแม่น้ำซุย ขอบฟ้าทั้งแถบถูกปกคลุมไปด้วยประกายแสงเซียน โดยเฉพาะเสาแสงที่พวยพุ่งขึ้นมาจากผืนดินนั้นเจิดจ้ายิ่งนัก ราวกับจะทะลวงออกไปนอกเอกภพ

หลี่เหวยอีกวาดสายตามองรอบด้าน พบว่าที่นี่เป็นเส้นทางที่ตนเคยผ่านมา อยู่ระหว่างเมืองเหยากวนกับตำบลจั้งเซียน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง พื้นที่ที่ถูกประกายแสงเซียนปกคลุมอยู่นั้น ก็คือที่ตั้งของตำบลจั้งเซียนนั่นเอง

"ที่ตำบลจั้งเซียนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ผ่านไปตั้งเดือนหนึ่งแล้ว เหตุใดยังไม่สงบลงอีก?"

ในใจของหลี่เหวยอีอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเอี่ยวกับความเคลื่อนไหวใหญ่โตฝั่งนั้น จึงคิดจะมุ่งหน้าไปยังเมืองเหยากวนที่อยู่ใต้การปกครองของเผ่าโซ่วหลีก่อน หลังจากกินเสบียงแห้งมาทั้งเดือน เขาก็อยากจะซดบะหมี่น้ำร้อน ๆ ให้อิ่มหนำใจสักชาม แล้วหาเตียงนุ่ม ๆ สบายนอนหลับสักตื่นตั้งนานแล้ว

พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางไปยังสำนักเร้นลับจิ่วหลี

ราชาผีเสื้อปีกหงส์ทั้งเจ็ดตัวพอกินหญ้าผูจนหมดเกลี้ยง ก็บินกรูเข้ามารุมล้อม บินวนเวียนอยู่ตรงหน้าเขาไม่หยุดจนตาลายไปหมด!

"หมดแล้ว ไม่มีแล้ว! สมุนไพรที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ข้าเอาให้พวกเจ้ากินหมดเกลี้ยงแล้ว!" หลี่เหวยอีรีบโคจรพลังปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ เก็บพวกมันเข้าไปในพระบรมสารีริกธาตุ ถึงได้กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเคยบอกเขาว่า ราชาผีเสื้อปีกหงส์เป็นแมลงวิเศษกินพืช กินเพียงสมุนไพรล้ำค่าสารพัดชนิดเท่านั้น

หากจะเลี้ยงดูพวกมันจนเติบโตเต็มวัย จำต้องใช้ตัวยาล้ำค่ามหาศาล

"เฮ้อ! กรรมจริง ๆ รู้สึกเหมือนเลี้ยงบรรพบุรุษตัวน้อยไว้ตั้งเจ็ดคน ไปซื้อสมุนไพรที่เหยากวนสักหน่อยดีกว่า อย่างไรเสียก็เป็นถึงแมลงวิเศษระดับจักรพรรดิ อย่าให้มาอดตายตั้งแต่ยังเล็กเลย!"

หลี่เหวยอีแปลงโฉมปลอมตัวเสียใหม่ เอาฝุ่นโคลนมาป้ายหน้าป้ายตา และปล่อยผมสยายลงมา ดูซอมซ่อร่อแร่เป็นอย่างยิ่ง

แม้จะผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วและข่าวคราวน่าจะซาลงไปมาก ทว่าระวังไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย

ตลอดทาง เขาเห็นเรือรบขนาดยักษ์แล่นมุ่งหน้าไปยังทิศทางของตำบลจั้งเซียนบนแม่น้ำซุย และมียอดฝีมือยุทธ์อาคมขี่สัตว์อสูรพิสดารวิ่งควบผ่านข้างกายเขาไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบุคคลระดับสูงส่งยิ่งกว่า ใช้สัตว์ปีกยักษ์ยาวร้อยเมตรเป็นสัตว์พาหนะ แบกตำหนักหรูหราสีทองอร่ามบินข้ามผ่านนภากาศไป

เมืองเหยากวนในยามนี้คึกคักเป็นพิเศษ มองเห็นศิษย์สำนักต่าง ๆ ได้ทั่วไป ยอดฝีมือยุทธ์อาคมเดินกันขวักไขว่เป็นกลุ่มก้อน

ทั่วมณฑลหลี หรือแม้กระทั่งอีกหกมณฑลทางแดนใต้ ต่างมีผู้ฝึกพลังยุทธ์และผู้ใช้วิชาจิตได้ยินข่าวแล้วแห่แหนกันมา

หลี่เหวยอีเพิ่งจะก้าวเข้าเมือง ก็ได้กลิ่นหอมอันคุ้นเคยโชยมาแตะจมูก

หลีหลิงกระโดดออกมาจากฝูงชน ตบไหล่เขาเบา ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะขยับกายมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาเป็นประกายเผยรอยยิ้มเห็นฟันขาวสะอาดพลางกล่าว "เจ้าช่างใจกล้านัก ถึงได้กล้ามาเหยากวน ไม่รู้หรือว่ามีคนมากมายอยากจะฆ่าเจ้าเพื่อเอาเงินรางวัล?"

หลี่เหวยอียืนอึ้งไปครู่หนึ่ง "เจ้า..."

"การปลอมตัวลวก ๆ แบบเจ้าน่ะ หลอกคนอื่นได้ แต่หลอกข้าไม่ได้หรอก ไม่ต้องกลัว มาถึงเหยากวนก็คือถิ่นของเผ่าจิ่วหลี มีข้าคุ้มกะลาหัวเจ้าอยู่ ตามข้ามาเถอะ!" หลีหลิงกล่าว

ในที่สุดหลี่เหวยอีก็มั่นใจได้อย่างแน่แท้ว่า หลีหลิงมีวิธีระบุตำแหน่งของเขาได้อย่างแม่นยำจริง ๆ จึงเอ่ยถาม "ไปไหน?"

"ไปพบพ่อข้า!"

หลีหลิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวเสริม "แล้วก็แม่ข้า พี่ชายข้า ท่านอาสี่... อ้อ แล้วก็ลูกพี่ลูกน้องหญิงวัยสิบหกปีของข้าคนนั้นด้วย คราวนี้เรื่องจริงนะ"

หลี่เหวยอีหยุดฝีเท้าลงทันที จ้องมองนางด้วยสายตาพิลึกพิกล

......

สวัสดีปีใหม่ ขอขอบคุณที่ร่วมเคาท์ดาวน์ข้ามปีไปด้วยกันกับ "กฎแห่งปฐมกาล" ขอให้ความทุกข์ใจทั้งหมดของพวกเราในปี 2024 พัดผ่านหายไปกับสายลม และขอให้ปี 2025 ราบรื่นในทุก ๆ เรื่อง!