ตอนที่ 68 อาณาเขตเต๋าฟางจั้ง

หลี่เหวยอีเพ่งมองแผนที่ดวงดาราสองภาพบนบานประตูหินยักษ์ของสุสานอย่างละเอียด อัญมณีสีเงินและสีเหลืองแฝงประกายแสงพิศวง ไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุใด เม็ดเล็กเม็ดใหญ่ประดับประดาเรียงรายหนาแน่น มีจำนวนมหาศาล ให้ความรู้สึกเวิ้งว้างไพศาลดุจผืนฟ้าแห่งดวงดาวอย่างแท้จริง

เขาเฝ้ามอง "ทางช้างเผือก" บนบานประตู เทียบกับท้องฟ้าพร่างดาวในความทรงจำ มองหากลุ่มดาวนายพราน กลุ่มดาวกระบวยใหญ่... และภาพทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่คุ้นเคยและจดจำได้ง่าย หวังจะค้นหาคำตอบที่โหยหาอยู่ในใจ

แต่ก็มองไม่ออกความนัยอะไรเลย

ยิ่งดูกลับยิ่งเวียนหัวตาลาย หนังตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

เห็นได้ชัดว่าแผนที่ดวงดารานั้นแฝงพลังจิตโบราณอันทรงพลังบางอย่างไว้ หาใช่เพียงลวดลายประดับฝังอัญมณีธรรมดาไม่

ผู้อาวุโสโลงสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเขา จึงรีบเตือนว่า "อย่าจ้องมองนาน แผนที่ดวงดาราสองภาพนี้มีที่มาไม่ธรรมดา เกี่ยวข้องกับเทพแห่งจิ่วหลี และพัวพันถึงความลับดั้งเดิมที่สุดของเผ่าจิ่วหลี"

หลี่เหวยอีสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบละสายตากลับมาทันที

สมกับเป็นแดนบรรพชนของเผ่าจิ่วหลี ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะธรรมดาสามัญ ด้วยระดับการฝึกตนของเขาในตอนนี้ หากบุกเข้ามาโดยไม่มีอาจารย์โลงกับธงเก้าจักรพรรดิละก็ คงตายไปสิบกว่ารอบแล้ว!

หลี่เหวยอีค่อย ๆ ถ่ายเทพลังอาคมเข้าไปในอัญมณีบางเม็ดบนประตูสุสานทีละเม็ดตามจังหวะที่ผู้อาวุโสโลงชี้แนะ

"ระวังให้ดี อย่าได้ผิดพลาดเด็ดขาด แผนที่ดวงดาราสองภาพบนประตูสุสานชางหวังแฝงอักขระค่ายกลแสงจิตวิญญาณนับหมื่นตัว หากไปกระทบถูกเข้า พวกเราสองคนคงไม่เหลือแม้แต่กระดูก" น้ำเสียงของผู้อาวุโสโลงเคร่งขรึมยิ่งนัก

หลี่เหวยอีกลั้นหายใจทันที พยายามประคองมือให้นิ่งที่สุด

พึงรู้ไว้ว่า ยิ่งจำนวนอักขระค่ายกลแสงจิตวิญญาณมีมากเท่าใด อานุภาพของค่ายกลก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

ร้อยอักขระคุ้มครองตำบล พันอักขระพิทักษ์นคร

อักขระค่ายกลบทหนึ่งที่มีหนึ่งพันตัว ก็สามารถพิทักษ์เมืองได้ทั้งเมือง

การวางค่ายกลไม่ใช่แค่การนำอักขระค่ายกลมากองสุมกัน อักขระค่ายกลแต่ละบทล้วนตายตัว และน่าจะเป็นผลึกแห่งหยาดเหงื่อแรงกายทั้งชีวิตของปรมาจารย์ค่ายกล

อักขระค่ายกลแสงจิตวิญญาณนับหมื่นตัวพิทักษ์สุสานแห่งเดียว...

โจรขุดสุสานมาเท่าไร ก็ต้องตายตกไปเท่านั้น

หลี่เหวยอีถ่ายเทพลังอาคมอย่างระมัดระวังไปพลาง อดถามไม่ได้ไปพลาง "ข้าสงสัยยิ่งนัก ตามหลักแล้ว ในเมื่อชางหวังเป็นบรรพบุรุษของเผ่าชางหลี ก็ไม่น่าจะอยากให้ลูกหลานรุ่นหลังมารบกวนความสงบ อักขระค่ายกลบนประตูสุสานนี้ไม่น่าจะมีใครรู้วิธีคลายได้สิ..."

ไม่รอให้หลี่เหวยอีพูดจบ ผู้อาวุโสโลงก็เอ่ยขึ้นว่า "ข้าเป็นคนถอดค่ายกลนี้เอง ใช้เวลาไปร้อยปี"

หลี่เหวยอี "..."

ผู้อาวุโสโลงรู้ดีว่าตอนนี้หลี่เหวยอีกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ คงกำลังชมเขาว่า "กตัญญูฉิบหายเลยนะมึง" อยู่แน่ ๆ จึงเอ่ยอธิบายว่า "ทุกอย่างล้วนถูกบีบคั้นจนไร้ทางเลือก!"

"โลกแดนเร้นลับเคยเกิดศึกสงครามทำลายล้างฟ้าดินมาหลายต่อหลายครั้ง มิใช่แค่ครั้งเมื่อหนึ่งพันปีก่อนเท่านั้น เผ่าจิ่วหลีสืบทอดมายาวนาน คัมภีร์วิชาบำเพ็ญเพียรจึงเสียหายไปบางส่วนในกลียุคสงคราม โดยเฉพาะเนื้อหาการฝึกตนหลังขั้นอายุวัฒนะที่แหว่งวิ่นไปมาก"

"ในฐานะประมุขของเผ่าจิ่วหลีเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ข้าอยากจะเติมเต็มคัมภีร์ให้สมบูรณ์ อีกทั้งต้องการแสวงหาหนทางสู่เซียนของตนเอง จึงได้เปิดสุสานบรรพชนในแดนบรรพบุรุษไปหลายแห่ง เพื่อตามหาบทปฐมกาลของคัมภีร์ น่าเสียดายที่ค้นหาอย่างยากลำบากมาหลายร้อยปี แต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย!"

"สุดท้ายคิดจะบุกเขาเทพจิ่วหลี แตะต้องสุสานของเทพแห่งจิ่วหลีดูสักครา ทว่ากลับเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้งไว้ข้างใน"

ผู้อาวุโสโลงรู้ดีว่าหลี่เหวยอีย่อมเดาฐานะของตนออกแล้ว จึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

หลี่เหวยอีตกตะลึงในใจถึงความแข็งแกร่งของอาจารย์โลงเมื่อครั้งยังมีชีวิต อายุขัยถึงกับยืนยาวได้เพียงนั้น อาจารย์ป้ายวิญญาณกับอาจารย์ไหก็คงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน มิน่าเล่า ทั้งสามคนถึงตายมาถึงขั้นนี้แล้วแต่ยังไม่ดับสูญสิ้นเชิง

และก็มิน่าเล่า ก่อนหน้านี้พวกเขาถึงไม่อยากเปิดเผยฐานะของตนเอง ความยิ่งใหญ่เกรียงไกรในอดีตเมื่อเทียบกับดวงวิญญาณริบหรี่ดั่งเทียนต้องลมในยามนี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ในใจย่อมยากที่จะทำใจยอมรับได้

ไม่อยากให้คนรู้จักเก่าแก่และลูกหลานรุ่นหลังมารับรู้เลยแม้แต่น้อย

อีกทั้งหากฐานะถูกเปิดเผยเมื่อใด ทั้งพวกเขาและหลี่เหวยอีจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายขั้นวิกฤต

"เรียบร้อย!"

เมื่อกระตุ้นอัญมณีสีเงินเม็ดสุดท้ายแล้ว หลี่เหวยอีก็รีบถอยหลังไปสองก้าว

พื้นดินสั่นสะเทือน เสียงกึกก้องดังกังวานขึ้น

อักขระค่ายกลซับซ้อนดั่งยันต์ผุดขึ้นมาจากผิวประตูหินทีละตัวตามแรงสั่นสะเทือน เปล่งแสงจาง ๆ สลัวราง

ประตูหินอันหนักอึ้งทั้งสองบานค่อย ๆ แง้มเปิดออกช้า ๆ

"วู่วู่!"

ภายในประตูมืดมิด มีลมเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูกพัดกรูออกมา ราวกับมีดน้ำแข็งเชือดเฉือนผิวหนัง

แว่วเสียงกรีดร้องพิลึกพิลั่นดังมาจากส่วนลึกของความมืดมิด เสียงนั้นโหยหวนเสียดแทงแก้วหูราวกับดังมาจากขุมนรก

สีหน้าของหลี่เหวยอีเปลี่ยนไป เขากลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยว่า "อาจารย์โลง... ทำไมผมรู้สึก... ชักจะไม่ค่อยดีแล้วล่ะครับ?"

ผู้อาวุโสโลงหินกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ "ไม่ต้องกลัว! สุสานถูกปิดตายมานับพันปี จู่ ๆ ก็มีช่องระบายลม พอสายลมพัดผ่านสิ่งของบางอย่าง ย่อมส่งเสียงแปลก ๆ ออกมาเป็นธรรมดา อันตรายในสุสานชางหวังถูกข้ากวาดล้างจนหมดเกลี้ยงไปตั้งแต่พันปีก่อนแล้ว เจ้าคิดเสียว่ากลับบ้านตัวเองก็แล้วกัน"

หลี่เหวยอีกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย เขากระชับธงเก้าจักรพรรดิในมือแน่นขึ้นอีกนิด แล้วก้าวเดินเข้าสู่ประตูสุสาน

"ครืนๆ!"

ประตูสุสานที่หนาเกือบห้าเชียะและสูงสิบกว่าจั้งปิดสนิทลงในทันที

หัวกะโหลกเก้าหัวบนยอดธงเก้าจักรพรรดิเปี่ยมไปด้วยพลัง ทำให้แถบผ้าสีขาวทั้งเก้าเส้นและอักขระคัมภีร์เปล่งประกายแสงสว่างนวลตา ส่องทางเดินสุสานอันกว้างใหญ่ที่มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือทั้งห้าให้สว่างไสว

พื้นปูด้วยหินหยกเรียบเนียน ผนังเป็นหินผาเนื้อแข็งที่มีประกายเกล็ดโลหะฝังอยู่

เพดานของทางเดินสุสานสูงระนาบเดียวกับประตูหิน คือสูงสิบกว่าจั้งเช่นกัน ให้ความรู้สึกโอ่อ่าอลังการอย่างยิ่ง หากเทียบกับสุสานจักรพรรดิบนโลกแล้ว ที่นั่นดูซอมซ่อจนแทบจะเหมือนสลัมไปเลย

น้ำเสียงของผู้อาวุโสโลงหินผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง "คราวนี้เจ้าเชื่อหรือยังว่าที่นี่ไม่มีอันตรายใด ๆ เลย? ทุกอย่างล้วนสงบสุข ข้าเคยอาศัยอยู่ที่นี่มา... หลายปี..."

ทว่าเสียงพูดยังไม่ทันขาดคำ

เสียงหัวเราะประหลาดของหญิงสาวนางหนึ่งพลันดังขึ้นในความมืดมิดส่วนลึกของทางเดินสุสาน ทั้งเย้ายวนชวนหลงใหลและยะเยือกเย็นเยียบไปด้วยไอหยิน

ซ้ำยังมีเสียงสะท้อนก้องกังวานซ้อนทับเป็นระลอก แทบจะทำให้ขวัญหนีดีฝ่อจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

กล้ามเนื้อทั่วร่างของหลี่เหวยอีเกร็งแน่น เขาจ้องเขม็งไปยังทางเดินสุสานอันมืดมิดเบื้องหน้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันไปมองโลงหินที่แบกอยู่บนบ่า "เสียงหัวเราะนี้... ชัดเจนขนาดนี้... คงไม่ใช่เสียงลมแล้วมั้งครับ?"

ผู้อาวุโสโลงหินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า "อาจจะเป็นประสาทหลอนไปเองก็ได้"

"ตึก... ตึก!"

เสียงฝีเท้าดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด

จากนั้น ม่านหมอกสีชมพูก็พวยพุ่งออกมาจากส่วนลึกของทางเดินสุสาน ภายในหมอกมีผ้าแพรแสงสีขาวพลิ้วไหวลอยละล่อง

ร่างอรชรสะโอดสะองงดงามสะกดใจร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวเดินออกมาจากหมอกทีละก้าว แม้จะมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แต่แลเห็นเรียวขายาวขาวผ่องดั่งหยก เส้นผมยาวสยายพัดพลิ้ว และมีสายฝนบุปผาโปรยปรายนับไม่ถ้วนลอยเคียงคู่ไปตามการย่างก้าวของนาง

หากได้เห็นทัศนียภาพเช่นนี้ในสถานที่อื่น หลี่เหวยอีย่อมรู้สึกเจริญหูเจริญตาจนอดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีกสองสามครั้ง

แต่นางกลับมาปรากฏตัวในสถานที่แห่งนี้ หลี่เหวยอีจึงรู้สึกเพียงขนพองสยองเกล้าเท่านั้น

เขาหันหลังกลับคิดจะวิ่งหนี แต่กลับพบว่าประตูสุสานปิดสนิทไปนานแล้ว

เสียงในโลงหินเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาในทันใด "ดูเหมือนจะเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อยแล้ว... ใช้ธงเก้าจักรพรรดิสิ มันขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้... หรือจะสะกดดู ลองดูว่าสะกดนางเข้าไปได้หรือไม่..."

เสียงหัวเราะเย้ายวนที่ดังมาจากร่างงดงามเบื้องหน้า จู่ ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องพิลึกพิลั่นแสบแก้วหู ราวกับภูตผีปีศาจร้าย

ม่านหมอกโลหิต แพรแสง กลีบดอกไม้ รวมถึงร่างของนางที่กลายสภาพเป็นดุร้ายน่าสะพรึงกลัว พุ่งทะยานเข้าหาหลี่เหวยอีที่อยู่ใต้ประตูสุสานด้วยความเร็วเหนือธรรมดา พร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างออก

หลี่เหวยอีโคจรพลังอาคมในร่าง ถ่ายเททั้งหมดเข้าสู่ธงเก้าจักรพรรดิ

"วาบ!"

แสงสว่างที่เปล่งออกมาจากแถบผ้าสีขาวทั้งเก้าเส้นพลุ่งพล่านเจิดจ้าขึ้นทันตา ส่องทางเดินสุสานจนสว่างจ้าราวกับเวลากลางวัน พัดสลายหมอกโลหิตและแพรแสงจนแตกกระจาย ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างงดงามร่างนั้นอย่างจัง

ตูมสนั่น คลื่นลมและระลอกคลื่นแสงอันรุนแรงซัดกระหน่ำก้องไปทั่วทางเดินสุสาน

ร่างงดงามร่างนั้นดูเหมือนจะถูกธงเก้าจักรพรรดิข่มสะกดไว้ นางกรีดร้องโหยหวนเสียงหนึ่ง แล้วรีบเผ่นหนีกลับเข้าไปยังส่วนลึกอันมืดมิดของทางเดินสุสานอย่างรวดเร็ว

หลี่เหวยอีถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก โชคดีที่ธงเก้าจักรพรรดิขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้จริง ๆ เขายังคงหวาดผวาไม่หายจึงเอ่ยว่า "อาจารย์โลง พวกเรารีบออกไปกันเถอะครับ ผมรู้สึกว่าผมกลับไปฝึกอีกสักสองปีแล้วค่อยมาใหม่ยังทันนะ"

"เจ้าเดินไปข้างหน้าก่อนห้าสิบก้าว" ผู้อาวุโสโลงหินเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้นเช่นนั้น

แค่ห้าสิบก้าว หลี่เหวยอียังพอมีความกล้าที่จะเดินอยู่

หลังจากก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปห้าสิบก้าว หลี่เหวยอีก็หยุดฝีเท้าลง โดยไม่ต้องรอให้ผู้อาวุโสโลงหินเอ่ยเตือน สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพหนึ่งบนผนังหินฝั่งซ้ายของทางเดินสุสานแล้ว

ภาพที่วาดไว้คือทะเลบุปผาและทะเลสาบผืนหนึ่ง ริมทะเลสาบมีหญิงสาวแรกรุ่นผู้มีรูปโฉมงดงามล่มบ้านล่มเมืองยืนอยู่ นางสวมชุดขนนกแพรสีคราม ทรวดทรงองเอวอ่อนช้อยงดงาม เรียวขายาวเหยียดตรง ดูมีชีวิตชีวาเสมือนจริงราวกับมีลมหายใจ

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพนี้ ข้าวาดขึ้นตอนที่อาศัยอยู่ที่นี่ในอดีต ในสีผสมเลือดอสูรของนางลงไปเล็กน้อย สิ่งที่เราพบเมื่อครู่น่าจะเป็นภูตภาพวาดของภาพนี้ ความไม่ตั้งใจเมื่อพันปีก่อนเกือบจะก่อให้เกิดมหันตภัยใหญ่หลวงแล้ว... ยังดีที่ตอนนี้นางยังอ่อนแออยู่มาก..."

ภายในปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ มีเสียงเย็นชาและเคร่งขรึมของผู้อาวุโสป้ายวิญญาณดังขึ้น "มิน่าเล่าปีนั้นเจ้าถึงมักจะหายตัวไปทีละหลายปี ที่แท้ก็มาวาดรูปนางปีศาจอยู่ที่นี่เอง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่านางคือใคร นางปีศาจบุปผาแห่งทะเลสาบชีเสีย จอมโฉมงามเซี่ยจิ่น"

เสียงของอาจารย์ไหดังขึ้น เอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่อย่างไม่กลัวเรื่องบานปลาย "เซี่ยจิ่นน่ะข้าคุ้นเคยดี สมกับฉายาจอมโฉมงามจริง ๆ หากยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้คงเป็นหนึ่งในราชันอสูรแห่งแดนหลิงเซียวไปแล้ว เหวยอี เจ้าออกไปแล้วช่วยอาจารย์ไหสืบข่าวคราวดูหน่อย ข้าจะไปสานวาสนากับนางต่อ"

ผู้อาวุโสโลงรีบอธิบาย "แค่ภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพหนึ่งเท่านั้น! หายนะจากเผ่าอสูรในปีนั้นพวกเจ้าก็ใช่ว่าจะไม่ได้เข้าร่วมเสียเมื่อไหร่ ศึกครานั้นรวบรวมเลือดอสูรมาได้ไม่น้อย ตอนมาอยู่ที่นี่ก็แค่ผลงานยามว่างเท่านั้นเอง!"

"เฒ่าโลง เหตุใดเจ้าจึงพูดจาวกวนสับสนเสียเล่า" อาจารย์ไหหัวเราะ

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ที่ข้าเคยวาดไว้ในทางเดินสุสานไม่ได้มีแค่ภาพนี้น่ะสิ? อสูรซ่าทั้งหมดที่ข้าเก็บรวบรวมเลือดมาได้ ข้าวาดไว้หมดทุกตัว... พวกมันคงไม่ได้ให้กำเนิดภูตภาพวาดออกมาด้วยหรอกนะ?"

หลี่เหวยอี "..."

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าวว่า "เหวยอี เจ้าไม่ต้องกลัวภูตภาพวาดพวกนี้ ใช้กระบี่ทำลายภาพวาดบนผนังทิ้ง ภูตภาพวาดก็จะสลายหายไปเองตามธรรมชาติ"

"ได้ครับ!"

ในใจของหลี่เหวยอีตื่นตระหนกยิ่งนัก จึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด นำกระบี่มังกรเหลืองออกมาทันที

ส่วนลึกของทางเดินสุสานอันมืดมิด

เงาร่างอันงดงามหยาดเยิ้มนั้นคล้ายจะตระหนักถึงอันตราย จึงขับเคลื่อนแพรหมอกสีแดงพุ่งจู่โจมออกมาอีกครา

ผู้ที่มาพร้อมกับนางยังมีมารอสูรวานรยักษ์เขี้ยวคมสี่แขนร่างสูงหลายจั้งอีกตนหนึ่ง ภูตทั้งสองตนดุร้ายเกรี้ยวกราด หมายจะขัดขวางไม่ให้หลี่เหวยอีทำลายภาพจิตรกรรมฝาผนัง

"ควับ! ควับ!"

กระบี่สองสายฟาดฟันออกไป

รอยกระบี่รูปกากบาทลึกปรากฏขึ้นบนภาพจิตรกรรมฝาผนัง เศษหินและฝุ่นผงปลิวกระจายออกมา

เงาร่างอันงดงามหยาดเยิ้มส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ก่อนจะมอดไหม้ดับสลายไปอย่างรวดเร็ว

"โฮก!"

มารอสูรวานรยักษ์เขี้ยวคมคำรามลั่น เสียงกึกก้องสะเทือนจนทางเดินสุสานสั่นไหว มันกำหมัดเหวี่ยงแขนจู่โจมเข้าใส่หลี่เหวยอี แม้จะดูดุดันเกรี้ยวกราด ทว่ามีเพียงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งเท่านั้น พลังยังไม่อาจเทียบกับทังเหยียนในขั้นห้าสมุทรได้

หลี่เหวยอีไม่ปะทะตรง ๆ เขาใช้ออกด้วยก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวี มุดผ่านร่างของมันไปอย่างรวดเร็ว

พุ่งทะยานเข้าไปยังส่วนลึกของทางเดินสุสานด้วยความเร็วสูงสุด

หลังจากก้าวไปหลายสิบก้าว ก็เห็นภาพจิตรกรรมฝาผนังที่วาดรูปวานรเขี้ยวคมสี่แขนอยู่จริง ๆ

"ควับ! ควับ!"

ฟันกระบี่ออกไปสองครา ภาพจิตรกรรมฝาผนังก็พังทลายลง

มารอสูรวานรยักษ์เขี้ยวคมที่ไล่ตามมาแผดเสียงคำรามอย่างเคียดแค้น จากนั้นก็สลายหายไปราวกับควันธุลี

หลี่เหวยอีรุดหน้าต่อไปตลอดทาง เมื่อพบภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปมารอสูร ไม่ว่าจะมีภูตภาพวาดกำเนิดขึ้นหรือไม่ เขาก็ฟันกระบี่ "ควับ ควับ" ทำลายไปถึงสิบเจ็ดภาพ จึงมาถึงปลายสุดของทางเดินสุสาน

เขาแบกโลงศพเดินออกจากทางเดินสุสาน มาถึงพื้นที่โล่งกว้างแห่งหนึ่ง

แสงเรืองรองที่แผ่ออกมาจากธงเก้าจักรพรรดิไม่อาจส่องสว่างทั่วบริเวณนี้ได้ อากาศหนาวเย็นยะเยือกราวกับก้าวเข้าไปในห้องเก็บน้ำแข็ง

เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป ด้านบนมืดมิดสนิทจนมองไม่เห็นเพดาน

หลังจากเดินในพื้นที่โล่งกว้างแห่งนี้ไปได้หนึ่งเค่อ ด้านหน้าก็ปรากฏค่ายกลวงกลมที่ก่อขึ้นจากหินยักษ์ เส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึงร้อยเมตร หินยักษ์แต่ละก้อนล้วนสูงกว่าหลี่เหวยอีหลายเท่า ดูโอ่อ่าตระการตายิ่งนัก

ทว่าเสียหายอย่างหนัก มีหินยักษ์จำนวนไม่น้อยล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ทำลายโครงสร้างดั้งเดิมของค่ายกลไปจนหมด

"อาจารย์โลง นี่ก็เป็นฝีมือของท่านด้วยหรือ"

หลี่เหวยอีอุทานด้วยความทึ่ง รู้สึกว่าค่ายกลหินยักษ์ตรงหน้านี้ไม่ธรรมดาเลย เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีไว้ใช้ทำอะไร

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ค่ายกลนี้มีอยู่ในสุสานชางหวังมาโดยตลอด ไม่เกี่ยวข้องกับข้าหรอก"

"หินที่ใช้สร้างค่ายกลค่อนข้างพิเศษ ในแดนหลิงเซียวไม่เคยพบเห็นหินชนิดนี้มาก่อน ข้าเคยศึกษาอยู่ช่วงหนึ่งแต่ก็จับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก พวกเราไปเอาไข่แมลงที่ตาน้ำพุฟ้าดินก่อน อ้อมไปทางขวา ตรงนั้นมีเส้นทางลับซ่อนอยู่"

"ตาน้ำพุฟ้าดิน" คือตาน้ำพุแห่งฟ้าดิน คล้ายกับตาน้ำพุในร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ มันจะสูบเอากฎแห่งฟ้าดินรอบด้านมาแปรเปลี่ยนเป็นฝ่าชี่แล้วพวยพุ่งออกมาอย่างไม่ขาดสาย ตาน้ำพุฟ้าดินขนาดใหญ่สามารถทำให้พื้นที่โดยรอบกลายเป็นแดนเต๋าได้ เช่นเดียวกับตาน้ำพุในนครจิ่วหลีแห่งนั้น

ตาน้ำพุฟ้าดินในสุสานชางหวังแห่งนี้ย่อมไม่อาจเทียบกับในนครจิ่วหลีได้ เป็นเพียงตาน้ำพุขนาดเล็กแห่งหนึ่งเท่านั้น

เมื่อหลี่เหวยอีเดินผ่านเส้นทางลับ ก็มองเห็นตาน้ำพุฟ้าดินอยู่แต่ไกล

ตาน้ำพุฟ้าดินลอยอยู่กลางเวหาเหนือพื้นหลายเมตร ปากตาน้ำพุมีขนาดเพียงเท่าปากชาม ทว่าพิศวงยิ่งนัก ไม่เพียงพ่นฝ่าชี่อันเข้มข้นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าออกมา แต่ยังมีละอองจุดแสงพวยพุ่ง ส่องสว่างความมืดมิด ทำให้มิติอันกว้างใหญ่แห่งนี้พร่าเลือนละลานตา ดุจดั่งแดนเซียน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังได้ยินเสียงสายน้ำพุรินไหล

พื้นที่ขนาดหนึ่งวาใต้ตาน้ำพุ มีฝ่าชี่เข้มข้นควบแน่นเป็นสายหมอก นับเป็นแดนเต๋าขนาดย่อมผืนหนึ่งได้เลย

แม้อยู่ห่างออกไปหลายสิบจ้าง หลี่เหวยอีก็โคจรวิชาหายใจ

ทันใดนั้น กระหม่อมบนศีรษะก็สั่นสะเทือนเบาๆ ผนังปิดกั้นอันแข็งแกร่งของตาน้ำพุที่เจ็ดกลายเป็นดั่งเยื่อบางๆ คล้ายกับแค่แตะเบาๆ ก็สามารถทะลวงเปิดออกได้

"ฝ่าชี่เข้มข้นเหลือเกิน มิน่าล่ะทุกคนถึงได้แย่งชิงโควตาเข้าไปบำเพ็ญเพียรในสำนักเต๋าจิ่วหลี การฝึกตนในแดนเต๋า ความเร็วในการฝึกปรือจะเพิ่มขึ้นเท่าทวีคูณอย่างแน่นอน" หลี่เหวยอีทอดถอนใจ

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ตาน้ำพุฟ้าดินแห่งนี้ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ก่อร่างเป็นแดนเต๋าหนึ่งวาแล้ว รังแมลงก้อนนั้นวางอยู่บนแท่นหินใต้ตาน้ำพุ"