ตอนที่ 67 สุสานชางหวัง

เป็นเสียงรถม้า และมีจำนวนมากทีเดียว

สถานที่อันตรายอย่างแดนบรรพชนจิ่วหลี เหตุใดจึงมีขบวนรถม้ามากมายขนาดนี้ได้?

ภายใต้รัตติกาล มีธงวิญญาณแปดคันเบิกทาง กระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อน ขบวนรถม้าทอดยาวเคลื่อนจากไกลเข้ามาใกล้ ผ่านไปบนเส้นทางกระดาษเงินกระดาษทองที่อยู่ห่างจากหลี่เหวยอีไปราวห้าสิบก้าว

บนรถนั่งแน่นขนัดไปด้วยเด็กชายและเด็กหญิงจำนวนมาก

บรรดาผู้ขับรถม้าล้วนสวมชุดผ้าคลุมสีเทาอมขาว

หลี่เหวยอีลองนับดูอย่างละเอียด รถม้าขบวนนี้มีมากถึงแปดสิบสามคันเลยทีเดียว

จากรถคันที่รั้งท้าย ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเลิกม่านรถขึ้น เผยให้เห็นเรือนร่างสูงสง่าผึ่งผายและใบหน้าเปี่ยมบารมี ก่อนจะส่งเสียงทุ้มต่ำตะโกนไปข้างหน้า "เร่งความเร็วหน่อย รีบออกจากแดนบรรพชนให้เร็วที่สุด"

ชายวัยกลางคนผู้นี้ดูอายุราวห้าสิบปี หน้าตามีส่วนคล้ายหลีซงหลินผู้เป็นเจี่ยโส่วแห่งเผ่าชางหลีอยู่ถึงสี่ห้าส่วน

รอจนขบวนรถลับตาและสรรพเสียงค่อยๆ เงียบหายไป หลี่เหวยอีจึงเลิกธงผีที่คลุมร่างออก พลางครุ่นคิด "ดูจากการแต่งกาย เหมือนจะเป็นคนของเผ่าชางหลี"

"คนที่ใช้ทางหยินกระดาษเงินกระดาษทองนี้เข้าออกแดนบรรพชน ย่อมเป็นคนของเผ่าชางหลี" ผู้อาวุโสโลงกล่าว

หลี่เหวยอีขมวดคิ้ว "แปลกจริง เด็กพวกนี้มาจากไหนกัน? แล้วทำไมถึงขนออกมาจากข้างในล่ะ?"

"มุ่งหน้าต่อไป ก็น่าจะได้คำตอบเอง" ดูเหมือนผู้อาวุโสโลงจะมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว

มุ่งหน้าต่อไปในทิศทางของภูเขาศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลีอีกหลายชั่วยาม ตรงหน้าของหลี่เหวยอีก็ปรากฏม่านแสงโปร่งสีฟ้าอ่อน ซึ่งกางไว้โดยผู้ใช้วิชาจิต

มันผุดขึ้นจากใต้ดินทอดยาวเชื่อมต่อสู่ท้องนภา มีอักขระคัมภีร์ลึกลับลอยล่องเคลื่อนไหวอยู่บนนั้น

หลี่เหวยอีใช้ธงเก้าจักรพรรดิปัดผ่าน ม่านแสงโปร่งจึงบางตาลง เผยให้เห็นทิวทัศน์เบื้องหลัง

มันคือผืนนาข้าวที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกเรืองรอง ต้นข้าวแต่ละต้นสูงกว่าสิบเมตร รวงข้าวส่วนยอดอวบอิ่มเปล่งประกายโปร่งแสง มองเห็นร่างทารกที่กำลังก่อกำเนิดอยู่ภายในได้อย่างเลือนราง

เพียงแค่มองแวบเดียว หลี่เหวยอีก็รีบชักธงเก้าจักรพรรดิกลับมา ทรุดกายนั่งลงกับพื้นเพื่อระงับความตกตะลึงในใจ

ความตกตะลึงนี้ผุดขึ้นจากส่วนลึกในจิตใจ ประหนึ่งสามัญสำนึกแห่งความเป็นมนุษย์ถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง

มนุษย์... สามารถเพาะปลูกออกมาได้จริงๆ หรือนี่

ผู้อาวุโสโลงเงียบงันไปเช่นกัน ครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้น "ข้าวเหรินมีมาแต่โบราณกาล ถูกราชันอสูรต้องห้ามและวิญญาณสูญบางตนเพาะปลูกไว้เป็นเสบียงอาหาร โลกมนุษย์เราแต่เดิมล้วนต่อต้านการปลูกสิ่งนี้มาตลอด เมื่อพันปีก่อน พวกเราสองสามคนรวมถึงฉานไห่กวนอู้ต่างก็มีท่าทีเช่นนี้ ดังนั้น ในแดนหลิงเซียวจึงไม่เคยมีใครกล้าปลูกมันมาก่อน"

"หากข้ายังกุมอำนาจในเผ่าจิ่วหลีและเผ่าชางหลีอยู่ละก็ จะต้องลากคอคนที่แอบปลูกมารับโทษตามกฎตระกูลอย่างแน่นอน"

น้ำเสียงจากในโลงหินแฝงความเดือดดาลไว้ใต้ความสงบนิ่ง

หลี่เหวยอียิ้มเจื่อน "หากทั่วทั้งแดนหลิงเซียวกลายเป็นเช่นนี้ไปหมดแล้ว เผ่าจิ่วหลีไม่ปลูก ก็คงตามหลังขุมกำลังอื่น เมื่อเกิดการแข่งขันบีบคั้นอย่างบ้าคลั่ง เพดานขีดจำกัดของมนุษย์อาจจะสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่มาตรฐานต่ำสุดของศีลธรรมก็จะยิ่งตกต่ำลงเช่นกัน"

"การที่มนุษย์รวงข้าวปรากฏขึ้นมาเป็นจำนวนมาก ย่อมกระทบต่อค่านิยมในใจผู้คนอย่างรุนแรง แล้วโลกใบนี้จะไม่เกิดกลียุคได้อย่างไร?"

"หากข้ามีตบะบำเพ็ญที่แข็งแกร่งพอ ย่อมไม่ปล่อยให้ความโกลาหลนี้ดำเนินต่อไปแน่" จากนั้นเขาก็หัวเราะเยาะตัวเอง "ฮ่าๆ ช่างเถอะ ด้วยตบะของข้าในตอนนี้ แค่จะยืนหยัดในโลกใบนี้ให้ได้ยังทำไม่ได้เลย จะไปพูดถึงเรื่องเปลี่ยนโลกได้อย่างไร?"

ผู้อาวุโสโลงกล่าว "เหวยอี ข้ารู้สึกว่าเจ้าใกล้จะค้นพบแล้วว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่!"

หลี่เหวยอียันกายลุกขึ้น ไม่มองทุ่งนาข้าวหลังม่านแสงนั้นอีก เขาแบกโลงหิน ชูธงเก้าจักรพรรดิ แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางของภูเขาศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลีต่อไป "การรีบเป็นคนเสินอิ่นและทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรให้ได้โดยเร็วต่างหากจึงจะเป็นรากฐานในการยืนหยัด มิฉะนั้นท่ามกลางคลื่นลมพายุแห่งใต้หล้าอันกว้างใหญ่นี้ ก็คงทำได้เพียงลอยตามน้ำ เป็นคนไร้นามที่ชีวิตไร้ค่ายิ่งกว่าเศษหญ้า อย่าหวังว่าจะได้มีส่วนร่วมอันใดเลย"

สามวันต่อมา

หลี่เหวยอีมาถึงสุสานชางหวัง

สุสานชางหวังอยู่ห่างจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลีเพียงสิบกว่าลี้ เป็นยอดเขาสูงชันนับพันเมตร ในขุนเขาถูกเมฆหมอกโอบล้อม สามารถพบเห็นศิลาจารึกและภาพสลักหินได้ทั่วไป

บนลานกว้างหน้าสุสาน วางเรียงรายไปด้วยโลงต่างพิภพอันล้ำค่าพิสดารนานาชนิด

หลังจากเผ่าชางหลีกู้โลงศพขึ้นมาแล้ว ก็มิได้นำออกไปขายทั้งหมด

บรรดาโลงศพที่ล้ำค่าและพิสดารเพียงพอจะถูกส่งมาเก็บรักษาไว้ที่สุสานชางหวัง ยามนี้พวกเขาดูไม่ออกและไม่กล้าเปิด ทว่าในภายภาคหน้า ภายในเผ่าจะต้องมีผู้กล้ายอดอัจฉริยะที่สามารถทำความเข้าใจพวกมันถือกำเนิดขึ้นมาอย่างแน่นอน

สองฟากฝั่งของเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ที่ทอดสู่อุโมงค์สุสาน มีสัตว์พิทักษ์สุสานหลากหลายชนิดตั้งตระหง่านอยู่ ทั้งม้าหิน ลิงหิน ช้างหิน ทั้งยังมีเครื่องเซ่นไหว้อย่างโคมไฟหินและกระถางหินตั้งอยู่ด้วย

ผู้อาวุโสโลงหินเอ่ยถามว่า "เสบียงอาหารที่เจ้าพกมา ยังกินได้อีกกี่วัน"

"ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเคยเตือนข้าแล้ว ข้าจึงเตรียมมาอย่างเหลือเฟือ หากประหยัดมัธยัสถ์สักหน่อย กินไปได้สักเดือนก็ไม่ใช่ปัญหา" หลี่เหวยอีเอ่ยพลางล้วงเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งออกมาส่งเข้าปาก

ผู้อาวุโสโลงหิน "ดีมาก อย่าเพิ่งเข้าไปในประตูด้านในสุสาน ข้าจะสอนอักขระแมลงให้เจ้าสักสองสามตัว ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า น่าจะเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว"

อักขระแมลงก็เช่นเดียวกับอักขระอสูร อักขระคัมภีร์ อักขระมนตรา อักขระโอสถ อักขระศัสตรา... พวกมันล้วนมิใช่อักษรในความหมายดั้งเดิม หากแต่ถูกคิดค้นขึ้นโดยยอดผู้ใช้วิชาจิต มิได้เขียนด้วยมือ ทว่าใช้พลังจิตควบคุมเปลวเพลิงแห่งแสงจิตวิญญาณเพื่อวาดและควบแน่นขึ้นมา

แน่นอนว่าอักขระแมลงย่อมเป็นวิถีทางที่ใช้ในการสยบและควบคุมพวกแมลง

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "ที่อาจารย์โลงให้ข้ามาเอา มิใช่ว่าเป็นแมลงร้ายชนิดใดชนิดหนึ่งหรอกหรือ หรือว่าในสุสานมีแมลงร้ายอยู่ จึงต้องฝึกฝนวิชาควบคุมแมลงเสียก่อน"

ผู้อาวุโสโลงหินเล่าว่า "เมื่อหนึ่งพันปีก่อน ในช่วงที่ข้ายังมีชีวิตและอยู่ ณ จุดสูงสุดของการบำเพ็ญเพียร ข้าเคยบุกเข้าไปในแดนเซียนร่วงหล่นแห่งหนึ่งจนได้รังแมลงมากลุ่มหนึ่ง ภายในนั้นมีไข่แมลงอยู่เจ็ดฟอง ประเมินอย่างต่ำที่สุดล้วนอยู่ระดับจวินโหว ข้านำมาเก็บรักษาและหล่อเลี้ยงไว้ในสุสานชางหวัง ตอนนี้กลายเป็นผลประโยชน์ตกถึงเจ้าหนุ่มอย่างเจ้าแล้ว!"

หลี่เหวยอีสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

พึงรู้ไว้ว่า ในแดนหลิงเซียว บนผืนดินอาจเป็นอาณาเขตที่ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์และเหล่าราชาอสูรเป็นผู้กุมอำนาจ ทว่าใต้พิภพกลับเป็นเผ่าแมลงที่เป็นผู้ครอบครองอย่างแท้จริง

แมงมุมกระดองที่อาจารย์ฉีแห่งพรรคฉางหลินควบคุมอยู่นั้น เป็นเพียงแมลงร้ายระดับพลทหารเท่านั้น ถึงกระนั้น เขาก็ยังมีคุณสมบัติพอที่จะทำให้ประมุขพรรคต้องให้การต้อนรับอย่างให้เกียรติ

มิใช่ว่าผู้ควบคุมแมลงทุกคนจะแข็งแกร่งเสมอไป เพราะอย่างไรเสียก็ต้องดูว่าฝูงแมลงที่ครอบครองนั้นอยู่ในระดับชั้นใด

ทว่าในฐานะผู้ใช้วิชาจิตที่มีพลังรบแข็งแกร่งที่สุดในขั้นพลังเดียวกัน ผู้ควบคุมแมลงย่อมเป็นคู่แข่งที่น่าเกรงขามที่สุดอย่างมิต้องสงสัย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคสมัยแห่งกลียุคเช่นนี้ ผู้ควบคุมแมลงที่มีความสามารถในการโจมตีเป็นกลุ่ม ย่อมมีสถานะสูงส่งยิ่งกว่าผู้ใช้วิชาจิตประเภทใด

แมลงระดับจวินโหว สามารถจัดเข้าสู่ "ทำเนียบแมลงพิสดาร" ได้แล้ว เพราะเพียงแค่พวกมันโตเต็มวัย ก็จะมีพลังเทียบเท่ากับผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นอายุวัฒนะ

เจ็ดตัว นั่นย่อมหมายถึงขั้นอายุวัฒนะเจ็ดคน!

หากเขาสามารถกลายเป็นผู้ควบคุมแมลงที่ครอบครองแมลงพิสดารระดับจวินโหวถึงเจ็ดตัวได้จริง เช่นนั้นหากเขาไม่ได้เป็นคนเสินอิ่นแห่งเผ่าจิ่วหลี แล้วผู้ใดจะมีคุณสมบัติคู่ควรเล่า

ต้องรู้ด้วยว่า แมลงพิสดารระดับจวินโหวที่โตเต็มวัย บางตัวถึงขั้นสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ และมีความสามารถในการระดมพลบัญชาการเผ่าแมลงใต้พิภพ แม้แต่นักพรตเผ่ามนุษย์เมื่อพบเห็นก็ยังต้องกราบคารวะ พร้อมเอ่ยเรียกด้วยความเคารพว่า "ท่านจวินโหว"

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ผู้อาวุโสโลงหินกล่าวยังเป็น...

ประเมินอย่างต่ำที่สุดล้วนอยู่ระดับจวินโหว

หลี่เหวยอีเรียกสติกลับคืนมาจากความตื่นตะลึงอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยว่า "กาลเวลาล่วงเลยมาหนึ่งพันปีแล้ว ไข่แมลงคงจะฟักออกมาตั้งนานแล้วกระมัง"

ผู้อาวุโสโลงหินกล่าวว่า "ไข่แมลงระดับนี้จะฟักออกมามิใช่ง่ายดายเพียงนั้น ตอนนั้นข้าเคยไหว้วานยอดผู้ควบคุมแมลงที่เก่งกาจยิ่งในแดนหลิงเซียวมาช่วยศึกษาวิเคราะห์แล้ว แม้จะใช้บ่อน้ำพุฟ้าดินขนาดย่อมในสุสานชางหวังหล่อเลี้ยงไว้ ก็ยังต้องใช้เวลาราวหนึ่งถึงสองพันปีถึงจะมีโอกาสฟักตัวตามธรรมชาติ"

"เดิมทีคิดจะทิ้งไว้ให้ลูกหลานเผ่าจิ่วหลี เพื่อเป็นรากฐานกำลังของเผ่า ทว่าศึกใหญ่เมื่อพันปีก่อนกลับอุบัติขึ้นกะทันหันเกินไป จนบอกกล่าวเรื่องนี้ไม่ทัน ก็ถูกพลังมิติแห่งดาวเส้าหยางเหนี่ยวนำพาตัวไปเสียก่อน"

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "หากพวกมันยังไม่ฟักออกมา ข้าก็มิต้องรอไปอีกหลายร้อยปีหรอกหรือ"

ผู้อาวุโสโลงหินหัวเราะ "การฟักตัวตามธรรมชาตินั้น ย่อมยากที่จะกะเกณฑ์เวลา ทว่าเมื่อหล่อเลี้ยงมานับพันปีแล้ว ก็ย่อมมีวิธีการที่ไม่เป็นไปตามธรรมชาติบางอย่างที่สามารถเร่งให้พวกมันกะเทาะเปลือกออกมาได้ สิ่งของไม่กี่อย่างที่ให้เจ้าไปซื้อ เจ้าซื้อมาครบแล้วใช่หรือไม่"

"หินเมฆาอัคคี หญ้าผูเก้าใบ ผลึกโลหิต... พอซื้อของพวกนี้เสร็จ ข้าก็แทบจะกลายเป็นคนถังแตกอีกรอบแล้ว! เรือนพักชานเมืองหลังนั้นก็คงถูกตระกูลหยางกับพรรคฉางหลินยึดกลับไปแล้วเป็นแน่"

หลี่เหวยอีนำสิ่งของทั้งหกอย่างที่ซื้อมาตามคำสั่งของผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเมื่อวันก่อนๆ ออกมาทีละชิ้น ในใจรู้สึกหดหู่เล็กน้อย พลางแอบภาวนาอย่าให้หยางอวิ๋นตายไปเสียก่อน นั่นถึงจะเป็นทรัพย์สินก้อนโตที่สุดของตน จริงสิ ยังมีเหรียญเงินหนึ่งแสนเหรียญของเหล่าเจ้าอีกด้วย

โลงหินตั้งขึ้นมาอีกครั้ง ใช้ตัวโลงต่างพู่กัน เขียนอักขระแมลงลงบนพื้น

ทั้งหมดมีเจ็ดตัว!

อักษรแต่ละตัวล้วนซับซ้อนยิ่ง ลายเส้นเกินกว่าสามสิบขีด ดูไม่เหมือนตัวอักษรเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับคล้ายภาพวาดมากกว่า ซ้ำยังเป็นภาพวาดอักขระยันต์ที่ไร้กฎเกณฑ์ใดๆ

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ตามหลักแล้ว ควรให้อาจารย์ป้ายวิญญาณของเจ้าเป็นผู้สอนอักขระแมลง นางเป็นผู้ควบคุมแมลงที่ร้ายกาจยิ่งในแดนหลิงเซียว ทว่าอักขระแมลงทั้งเจ็ดตัวที่สลักอยู่บนไข่แมลงนั้นมาจากฝีมือข้า จึงมีเพียงข้าเท่านั้นที่สอนได้"

"จริงสิ! ตามหลักแล้วอักขระแมลงควรใช้วิธีนำแสงจิตวิญญาณมาร่างเป็นรอยประทับอักษรแล้วถ่ายทอดให้เจ้า แต่สภาพของข้าในตอนนี้ทำได้เพียงเขียนออกมา เจ้าทำความเข้าใจอาจจะเหนื่อยยากกว่ามาก ทว่าข้าเชื่อมั่นในพรสวรรค์ของเจ้า... ย่อมไม่มีปัญหาแน่!"

หลี่เหวยอียิ้มเจื่อน เขารู้ดีว่าบัดนี้ในใจของอาจารย์ทั้งสาม ตนเองได้กลายเป็นอัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญเพียรที่เหนือล้ำยิ่งกว่ากายเซียนบริสุทธิ์ไปนานแล้ว

เขาพินิจและจดจำอักขระแมลงบนพื้นพลางกล่าวว่า "อาจารย์โลง หากข้าฝึกฝนจนเกิดแสงจิตวิญญาณไม่ได้ การมาสุสานชางหวังครั้งนี้มิกลายเป็นคว้าน้ำเหลวหรอกหรือ"

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ไม่หรอก เจ้ายังสามารถใช้โลหิตวาดอักขระแมลงลงบนไข่แมลงได้โดยตรง เมื่อซึมลึกเข้าไปแล้ว พวกมันก็จะยอมรับเจ้าเป็นนายเองโดยธรรมชาติ เพียงแต่หากทำเช่นนั้น ความเสี่ยงก็จะเพิ่มขึ้นมหาศาล อย่างเช่นถ้าพวกมันฟักตัวออกมาแล้วเล่า? หากเจ้าฝึกฝนอักขระแมลงสำเร็จ เจ้าก็จะมีวิธีสยบพวกมัน ความเสี่ยงย่อมลดลงสู่ระดับต่ำสุด"

หลี่เหวยอีไม่เอ่ยปากอีก เขานั่งขัดสมาธิลง แล้วโคจรเส้นสายเปลวไฟแห่งแสงจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้ว โดยใช้เส้นสายแสงเพลิงแต่ละเส้นต่างปลายพู่กัน เริ่มร่างอักขระแมลง

ความยากนับว่าสูงยิ่ง แสงจิตวิญญาณแทบจะเหือดแห้งไปสิ้น ก็ยังมิอาจทะลวงผ่านขั้นสำคัญได้อย่างแท้จริง

จำต้องฟูมฟักแสงจิตวิญญาณให้ฟื้นคืนก่อนแล้วจึงลองใหม่อีกครา

ในระหว่างที่ฟูมฟักแสงจิตวิญญาณ หลี่เหวยอีก็มิได้ละทิ้งวิถียุทธ์ เขาต้องการทะลวงเปิดตาน้ำพุที่เจ็ด ณ จุดเทียนหลิงกลางกระหม่อมให้สำเร็จโดยเร็ว เพื่อที่ว่าเมื่อออกไปแล้ว จะได้มิต้องถูกพวกทังเหยียนและเซวียเจิ้งไล่ล่าจนต้องหนีเอาชีวิตรอดอีก

ตาน้ำพุที่เจ็ดนับเป็นตัวแทนของจุดสูงสุดแห่งขั้นหยงเฉวียน ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นห้าสมุทรส่วนใหญ่ล้วนมีเพียงเจ็ดตาน้ำพุเท่านั้น

สภาพแวดล้อมในการบำเพ็ญเพียรที่สงบเงียบเช่นนี้ ช่างล้ำค่ายิ่งนัก

……

กาลเวลาผันผ่าน ยี่สิบวันผ่านไปในพริบตา

หลี่เหวยอีกำราบและควบคุมอักขระแมลงทั้งเจ็ดตัวได้ทั้งหมด ผนังตาน้ำพุที่เจ็ดก็เริ่มมีร่องรอยคลายตัว กำลังคิดจะรวบรวมกำลังทะลวงเปิดมันให้ได้ภายในสองวันนี้

"ซ่า ซ่า!"

ลมหนาวสายหนึ่งพัดออกมาจากป่า เส้นผมและชายเสื้อพลันสะบัดพลิ้วไหว

หลี่เหวยอีลืมตาทั้งสองขึ้นมาทันที จมูกสูดดมเบา ๆ ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยในสายลม "เป็นหลีหลิง! นางมาที่สุสานชางหวังได้อย่างไรกัน"

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาเฉียบคมยิ่ง แม้จะไม่ถึงขั้นเหมือนหมีที่สามารถได้กลิ่นพิเศษข้ามระยะทางหลายสิบกิโลเมตร ทว่าก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเท่าใดนัก

เสียงจากในโลงหินดังขึ้น "นางน่าจะมีหนทางตามหาเจ้าพบจริง ๆ อาจเป็นปัญญาหยั่งรู้ของทูตนำทางโคมวิญญาณ หรืออาจเป็นเพราะสาเหตุอื่น ในเมื่อเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอน เช่นนั้นก็อย่าให้นางเข้ามายุ่งเกี่ยว ไป ตอนนี้เข้าสุสานกันเลย!"

หลี่เหวยอีเห็นพ้องกับความคิดของอาจารย์โลง ทุกสิ่งเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ย่อมต้องไม่ปล่อยให้เกิดความผิดพลาดในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้

เขาแบกโลงหินไว้บนบ่า มือถือธงเก้าจักรพรรดิ วิ่งตรงไปยังประตูดินเผาหินยักษ์สูงนับสิบกว่าจ้างที่ปลายทางสู่สุสาน

เมื่อเข้าใกล้ประตูสุสานมากขึ้นเรื่อย ๆ หลี่เหวยอีก็หรี่ตาลง พบว่าบนบานประตูคือภาพแผนที่ดวงดาวสองภาพ ประดับด้วยอัญมณีสีเงินและสีเหลืองจำนวนมากแทนดวงดารา

ภาพทางฝั่งซ้าย ดูคล้ายทางช้างเผือกยิ่งนัก

ภาพทางฝั่งขวาก็ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเช่นกัน คล้ายกับธารดาราหวงเฉวียนที่เคยเห็นบนเรือสำเภาสัมฤทธิ์

ความในใจช่วงวางจำหน่าย!

สารความในใจช่วงเปิดขายตอนของหนังสือเล่มใหม่ ตามธรรมเนียมแล้วอย่างไรก็ต้องเขียน เพื่อพูดคุยทักทายกับเหล่าพี่น้องสักสองสามประโยค

พวกเราจะเริ่มวางจำหน่ายตอนหลังเที่ยงคืนของวันพรุ่งนี้ ซึ่งก็คือวันขึ้นปีใหม่ ถือว่าพวกเราได้เคานต์ดาวน์ข้ามปีไปด้วยกันเลยใช่ไหม?

ไม่มีตอนกักตุนไว้เลย!

ผมรู้ว่าทุกคนต้องถามเรื่องการปล่อยตอนรวดเดียวช่วงเปิดขายแน่นอน แต่เหล่าอวี๋ทำได้เพียงบอกทุกคนอย่างน่าสงสารว่า ไม่มีตอนตุนไว้จริง ๆ ก่อนเปิดเรื่องนี้เคยเขียนตุนไว้สองสามหมื่นคำ ทว่าระหว่างนั้นรู้สึกว่าจังหวะการเล่าเรื่องของตอนที่ตุนไว้มันเนิบช้าเกินไป เลยลบไปเกือบหมด ฮะ ๆ ตอนนี้ที่อัปเดตทุกวันล้วนเป็นตอนสดใหม่ที่เพิ่งเขียนทั้งสิ้น

พี่น้องที่เคยดูเหล่าอวี๋ไลฟ์สดพิมพ์นิยายคงรู้ดีว่าผมพิมพ์ช้าแค่ไหน อาศัยเพียงแค่วิชานิ้วชี้สองนิ้วจิ้มเอา วันหนึ่งเขียนเจ็ดแปดชั่วโมง เขียนได้เจ็ดแปดพันคำ ทว่าตัดนู่นแก้นี่แล้ว เหลือที่ใช้ได้จริงเพียงหกพันคำเท่านั้น

วันพรุ่งนี้พวกเราเขียนได้เท่าไรก็อัปเดตให้อ่านเท่านั้นแล้วกันนะ รอดูว่าจะสามารถเขียนเพิ่มได้อีกสักตอนหรือไม่

พูดตรง ๆ ก็คือ ในเดือนแรกที่เริ่มวางขาย นักเขียนคนไหนก็อยากจะอัปเดตให้อ่านมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ทั้งนั้น ไม่มีใครอยากอัปเดตน้อยเลยสักคน

เอาเป็นว่าคำเดียวสั้น ๆ ครับ การจะให้เหล่าอวี๋ปล่อยตอนรัว ๆ นั้นคงยาก แต่ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเขียนทุกตอนออกมาให้ดีที่สุด ใส่ใจกับทุกตอนอย่างจริงจัง แม้ว่าเบื้องหน้าจะยังมีอีกหนึ่งพันตอน สองพันตอนก็ตาม...

คุยเรื่องการอัปเดตไปแล้ว ก็ยังต้องขอร้องเรื่องยอดสั่งซื้อตอนอยู่ดี

ผมขอตัดพ้อหน่อยแล้วกัน การเขียนเรื่องใหม่นี่กดดันมากจริง ๆ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนักเขียนคนอื่นถึงได้ทรมานกันนักทุกครั้งที่เปิดเรื่องใหม่ เมื่อก่อนผมคิดว่าพวกเขาแค่สำออยไปเอง... เอาเถอะ ตอนนี้ถึงคราวผมสำออยบ้างแล้ว มันทรมานจริง ๆ นะครับ แทบทุกช่วงเวลาในแต่ละวันต้องคิดแต่พล็อตเรื่อง คิดถึงตัวละคร อารมณ์ความรู้สึกก็ขึ้น ๆ ลง ๆ ตามยอดคนติดตามอ่าน...

ขอบคุณพี่น้องทุกคนที่ติดตามอ่านกันมาตลอดครับ

ผมรู้ว่ามีพี่น้องเก่าแก่จำนวนมากที่ยอมดาวน์โหลดแอปฉี่เตี่ยนมาเพื่อเหล่าอวี๋โดยเฉพาะ รวมถึงคนที่ดาวน์โหลดฉี่เตี่ยนมาตั้งแต่ช่วงเรื่องว่านกู่ นิยายเรื่องใหม่มีผลงานมาถึงตอนนี้ได้ก็เพราะการสนับสนุนของทุกคน เวลาคนเราเจอกับความกดดันมหาศาล มักจะซาบซึ้งใจได้ง่ายที่สุด... พูดแบบนี้ยิ่งดูสำออยเข้าไปใหญ่ แต่นี่คือความคิดที่โคตรจะจริงใจที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของผมจริง ๆ

นอกจากพี่น้องรุ่นเก่าที่ตามมาจากเรื่องว่านกู่แล้ว ยังมีเพื่อนใหม่จำนวนมากที่เพิ่งเคยอ่านผลงานของเหล่าอวี๋เป็นครั้งแรก "กฎแห่งปฐมกาล" จะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวัง ขอให้ทุกคนวางใจได้เลย นิยายแนวนี้ยิ่งเขียนจะยิ่งสนุกเข้มข้นขึ้นอย่างแน่นอน และจะต้องคุ้มค่ากับการติดตามอ่านของทุกคนอย่างแน่นอนครับ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านกันมาตลอดทางครับ

ก่อนที่จะเริ่มเปิดขายตอน ผมไม่ได้จงใจตัดจบตรงจุดทิ้งปมปริศนาใหญ่โตหรือจุดไคลแมกซ์ดึงดูดอะไร เพราะผมรู้สึกว่าค่อย ๆ ดำเนินเรื่องไปตามปกตินั้นดีกว่า อย่างไรเสียนิยายแนวนี้ก็เป็นเรื่องยาวมากอยู่แล้ว

นอกจากการเปิดขายตอนบนฉี่เตี่ยนแล้ว เหล่าอวี๋เองก็จัดกิจกรรมสุ่มรางวัลด้วยบัตรรายเดือนสำหรับเรื่องใหม่ด้วย ทุกคนสามารถไปร่วมสนุกกันได้ ของรางวัลถือว่าดีมากทีเดียวครับ

ขอร้องอีกรอบนะครับ ยอดสั่งซื้อตอนแรกนั้นสำคัญมากจริง ๆ หวังว่าทุกคนจะช่วยสนับสนุนกันหน่อยนะครับ

ถ้อยความในใจคงไม่เขียนต่อแล้ว... ไปเขียนเนื้อเรื่องหลักต่อล่ะครับ!