ตอนที่ 66 เทพแห่งจิ่วหลี

ผู้ที่มีพลังต่อสู้ติดสิบอันดับแรกของหอเจ็ดตาน้ำพุได้ นอกจากจะมีพรสวรรค์เหนือล้ำและฝีมือแก่กล้าแล้ว ย่อมต้องมีวัตถุอาคมคุ้มกายอย่างแน่นอน

วัตถุอาคม ก็นับเป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งเช่นกัน

เซวียเจิ้งย่อมไม่ได้รับการยกเว้น ดาบห่วงสี่เชียะในมือเล่มนั้น ก็คือวัตถุอาคมระดับต่ำที่ตระกูลหยางมอบให้ตอนชักชวนเขามาเข้าร่วม

เพราะมีวัตถุอาคมชิ้นนี้คอยต้านทาน แม้จะถูกสายฟ้าที่ปลดปล่อยจากตราประทับเหล็กดำฟาดใส่ เขาก็ยังไม่สูญเสียพลังต่อสู้ไปเสียทีเดียว เขานอนอยู่บนพื้น ถือดาบตั้งรับอย่างระแวดระวัง สายตาจับจ้องหลี่เหวยอีที่ถือกระบี่ตรงเข้ามาเขม็ง เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ในสถานการณ์คับขันที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต

หลี่เหวยอีคิดจะก้าวเข้าไป ปลิดชีพเขาด้วยการโจมตีอันเด็ดขาด

ทว่าลูกศรที่มู่หรงเส่ายิงมาจากแดนไกลกลับพุ่งแหวกอากาศเข้ามา

"เจ้าเด็กเมื่อวานซืน หนี้ที่เจ้าติดค้างพรรคฉางหลินไว้ ผู้เฒ่าคนนี้จะมาทวงคืนด้วยตนเอง"

สุ้มเสียงอันทุ้มกังวานของทังเหยียนรองประมุขพรรคฉางหลินดังแว่วมาจากส่วนลึกของป่าทึบ

ปราณพลังอันน่าสะพรึงกลัวของยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทำให้ใบไม้ร่วงในป่าปลิวว่อน พัดกระหน่ำไปข้างหน้าราวกับเกลียวคลื่นตามเงาร่างของเขา ใบไม้ร่วงที่อาบชโลมพลังอาคมประดุจมีดบิน พุ่งปักลึกเข้าไปในเปลือกไม้อย่างต่อเนื่อง

"ฝีมือของเจ้าไม่เลว ไว้ข้าทะลวงผ่านอีกขั้น จะใช้เจ้ามาลองกระบี่"

หลี่เหวยอีทิ้งคำพูดนี้ไว้ให้เซวียเจิ้ง ก่อนจะรีบเก็บกระบี่แล้วหลบหนีไปทางทิศใต้อย่างรวดเร็ว

ชั่วครู่ต่อมา

แปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มหมอกวิญญาณสีดำสนิท เคลื่อนห่างออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงกระดิ่งดังกังวาน

เซวียเจิ้งผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก เมื่อครู่นี้อันตรายเกินไปจริง ๆ เขาถึงขั้นเตรียมใจที่จะใช้วิชาไม้ตายก้นหีบเพื่อลากอีกฝ่ายไปตายตกตามกันแล้ว

ในบรรดาคู่ต่อสู้ขั้นหยงเฉวียนทั้งหมดที่เขาเคยพานพบมา หลี่เหวยอีมิใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด ทว่ากลับเป็นคนที่บีบคั้นเขาจนตกอยู่ในสภาวะอันตรายที่สุด

ทะลวงผ่านอีกขั้นงั้นรึ?

"เขาคิดจะพุ่งทะลวงสู่ยอดคนขั้นสูงสุดเก้าตาน้ำพุอย่างนั้นหรือ?"

แน่นอนว่าเซวียเจิ้งย่อมเข้าใจว่ายามนี้หลี่เหวยอีอยู่ระดับเปิดแปดตาน้ำพุ

เพราะอย่างไรเสียหลี่เหวยอีก็ไม่ใช่มนุษย์กลายพันธุ์พิเศษ ทั้งไม่ใช่กายเซียนบริสุทธิ์ เป็นเพียงมนุษย์ปุถุชนธรรมดาคนหนึ่ง การมีพลังต่อสู้ถึงเพียงนี้ในขั้นแปดตาน้ำพุก็นับว่ายอดเยี่ยมเหลือล้นแล้ว

ทังเหยียนรองประมุขพรรคฉางหลินรุดหน้ามาถึง

มู่หรงเสี่ยวก็ขยับกายเข้ามารวมกลุ่มเช่นกัน

ทังเหยียนเหลือบมองเซวียเจิ้งที่แขนทั้งสองข้างดำเกรียม พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เกิดอะไรขึ้น ด้วยฝีมือของพวกเจ้าสองคน ร่วมมือกันยังจัดการมันไม่ได้อีกรึ?"

มู่หรงเสี่ยวกล่าว "มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเขาไม่เพียงฝึกยุทธ์อาคม แต่ยังเป็นผู้ใช้วิชาจิตอีกด้วย"

เซวียเจิ้งขยับแขนทั้งสองข้างที่ยังคงปวดชาโดยมิได้เกรงกลัวทังเหยียน พลางกล่าวเรียบ ๆ "เขาน่าจะเป็นผู้สืบทอดชั้นยอดของสำนักเหลยเซียว ในครอบครองมีวัตถุอาคมสายฟ้าที่ร้ายกาจชิ้นหนึ่ง ทั้งยังมีวัตถุอาคมหนีตายที่ไม่ทราบที่มาซึ่งส่งเสียงกระดิ่งได้อีกชิ้น"

เขาไม่ได้เอ่ยถึงสมบัติวิเศษมิติชิ้นนั้นออกไป

"สำนักเหลยเซียวย่างนั้นรึ?"

สีหน้าของทังเหยียนแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

สำนักเหลยเซียวตั้งอยู่ทางแดนบูรพา เป็นหนึ่งในล้านสำนักใหญ่แห่งแดนหลิงเซียว หรืออาจถึงขั้นเป็นอันดับหนึ่งเสียด้วยซ้ำ

เซวียเจิ้งพยักหน้าพลางกล่าว "นอกจากผู้สืบทอดชั้นยอดที่บ่มเพาะโดยสำนักและตระกูลใหญ่ระดับนั้นแล้ว ใครจะครอบครองวัตถุอาคมได้มากมายเพียงนี้ในขั้นหยงเฉวียน? ชางหลีในตอนที่อยู่ขั้นหยงเฉวียนเมื่อครั้งอดีต ก็มีวัตถุอาคมคุ้มกายอยู่หลายชิ้นเช่นกัน"

มู่หรงเสี่ยวยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าการวิเคราะห์ของเซวียเจิ้งมีเหตุผล จึงเอ่ยขึ้น "มิน่าเล่าเผ่าชางหลีถึงได้ให้ความสำคัญกับเขาถึงเพียงนั้น มิน่าเล่าอายุยังน้อยแต่กลับมีพลังต่อสู้ร้ายกาจถึงขั้นนี้ เผ่าชางหลีคงล่วงรู้ฐานะของเขามาตั้งนานแล้วเป็นแน่!"

ทังเหยียนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แววตาก็พลันเย็นเยียบลง "ผู้สืบทอดชั้นยอดของสำนักเหลยเซียวแล้วอย่างไรเล่า? พวกสำนักและตระกูลใหญ่เหล่านั้นบ่มเพาะผู้สืบทอดไว้ตั้งหลายคน ราวกับการเลี้ยงกู่ คนที่รอดชีวิตมาได้เป็นคนสุดท้ายเท่านั้นถึงจะได้เป็นผู้สืบทอดที่แท้จริง อีกอย่าง หากมันต้องตายอยู่ในเทือกเขาหมางแห่งนี้ ใครเล่าจะรู้ว่ามันตกเป็นอาหารในท้องสัตว์อสูร หรือตายใต้กรงเล็บของอสูรซ่ากันแน่?"

เซวียเจิ้งนึกกลัวอยู่แล้วว่าทังเหยียนจะไม่กล้าล่วงเกินสำนักเหลยเซียว จึงรีบสนับสนุนทันที "อย่างไรเสียเขาก็ไม่เคยเปิดเผยฐานะของตน ใครจะไปรู้ว่าเขาเป็นผู้สืบทอดชั้นยอดของสำนักเหลยเซียวจริงหรือไม่? สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือการปฏิบัติตามคำสั่งของคุณหนูใหญ่ ทว่าวัตถุอาคมบนร่างของเขา..."

ทังเหยียนเข้าใจได้ในทันที หัวเราะพลางกล่าว "วัตถุอาคมสองสามชิ้นบนตัวมันที่มีเพียงพวกเรารู้ ย่อมต้องแบ่งกันอย่างลับ ๆ ห้ามผู้ใดแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ นำศพกลับไปร่างหนึ่ง ก็เพียงพอที่จะส่งมอบงานให้คุณหนูใหญ่แล้ว"

...

......

อูฐยักษ์ที่ปลดปล่อยออกมาจากกระดิ่งอูฐชั่วร้าย แม้ความเร็วจะรวดเร็วยิ่งนัก ทว่ากลับสิ้นเปลืองพลังอาคมมากเกินไป

หลังจากหลี่เหวยอีเปิดหกตาน้ำพุ ก็ขี่มันได้เพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น สุดท้ายก็ยังคงต้องพึ่งพาสองขาของตนเองอยู่ดี

บางทีคงต้องก้าวเข้าสู่ขั้นห้าสมุทร เปิดทะเลลมปราณ หรือทะลวงตาน้ำพุแปด "เฟิงฝู่" ตาน้ำพุเก้า "จู่เถียน" จนมีความสามารถในการกักเก็บพลังอาคมเสียก่อน จึงจะยืนระยะได้ยาวนาน

ในช่วงห้าวันต่อมา หลี่เหวยอีรักษาอาการบาดเจ็บไปพลาง หลบหนีหัวซุกหัวซุนไปตามเทือกเขาสูงชันไปพลาง

ทุก ๆ หนึ่งชั่วยาม ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณจะคอยชี้ทางให้เขาทีหนึ่ง

ทังเหยียน เซวียเจิ้ง และมู่หรงเสี่ยว ทั้งสามคนไล่ตามมาทันอยู่เป็นระยะ หลี่เหวยอีไม่คิดปะทะแตกหักกับพวกเขา ทุกครั้งล้วนหลบหนีได้อย่างเฉียดฉิวอันตรายยิ่ง บาดแผลตามตัวไม่เคยได้หายดีเลยสักครา มีครั้งหนึ่งเขาเกือบถูกทังเหยียนซัดจนบาดเจ็บสาหัส ต้องอาศัยกระดิ่งอูฐชั่วร้ายกับตราประทับเหล็กดำถึงหนีรอดมาได้

ตั้งแต่ต้นจนจบ ภรรยาพิทักษ์เต๋าก็ไม่เคยปรากฏกายออกมาเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้สึกว่าช่วงนี้เขาใกล้ชิดกับหลีหลิงและไช่อวี่ถงมากเกินไปหรือไม่ สรุปแล้วหลี่เหวยอีรู้สึกว่า การฝากความหวังในการเอาชีวิตรอดไว้ที่นางนั้น พึ่งพาไม่ได้เอาเสียเลย

ห้าวันให้หลัง

หลี่เหวยอีลากสังขารอันเหนื่อยล้าที่เต็มไปด้วยรอยแผล รุดหน้าเดินทางทั้งวันทั้งคืน นอนหลับวันละไม่เกินสองชั่วยาม ในที่สุดก็ข้ามผ่านระยะทางหลายร้อยลี้ มาถึงบริเวณชายขอบดินแดนบรรพชนของเผ่าจิ่วหลี

เขายืนอยู่เหนือน้ำตกตรงกึ่งกลางไหล่เขา ทอดสายตามองออกไปไกลลิบ

ภูเขาหิมะอันยิ่งใหญ่อลังการถึงขีดสุดลูกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ ล้อมรอบด้วยยอดเขาสูงชันอันตรายนับไม่ถ้วนและเนินเขาที่ทอดยาวสลับซับซ้อน สามารถมองเห็นได้เพียงแค่ช่วงบั้นเอวเขาเท่านั้น ส่วนเหนือขึ้นไปล้วนถูกมวลเมฆปกคลุมไว้จนมิด

ยอดเขารอบ ๆ กว่าสิบยอดก็นับว่างดงามตระการตามากแล้ว ทว่ากลับถูกภูเขาหิมะที่อยู่ใจกลางข่มรัศมีเสียจนหมดสิ้นสง่าราศี

ด้านหลังของหลี่เหวยอี โลงหินที่เดิมทีวางราบบนพื้นพลันตั้งตรงขึ้นมา

สุ้มเสียงในโลงดังออกมา "เห็นภูเขาหิมะที่ยิ่งใหญ่อลังการที่สุดลูกนั้นแล้วใช่หรือไม่ มันมีรูปทรงดั่งมงกุฎ หิมะบนเขาไม่เคยละลายตลอดทั้งปี"

หลี่เหวยอีกล่าว "หรือว่าที่นั่นคือสุสานชางหวังหรือขอรับ"

"ไม่ใช่!"

ผู้อาวุโสโลงกล่าว "นั่นคือภูเขาศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลี ตำนานบรรพชนเล่าขานว่าใต้ภูเขาหิมะฝังร่างของชือโหยว เทพแห่งจิ่วหลีเอาไว้ จะฝังอยู่ที่นั่นจริงหรือไม่ยากจะบอกได้ แต่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลีนับได้ว่าเป็นหนึ่งในสามสถานที่อันตรายและลึกลับที่สุดของแดนใต้ทั้งมวลอย่างแน่นอน แม้แต่ข้าตอนมีชีวิตอยู่ในช่วงที่ตบะสูงสุดเข้าไปบุกฝ่า ยังเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้ข้างใน"

หลี่เหวยอีได้ยินชื่อของเทพแห่งจิ่วหลีมาตั้งนานแล้ว ตอนแรกเขาตกใจสะดุ้งจริง ๆ เพราะมันใกล้เคียงกับชื่อของบุคคลในตำนานปรัมปราของหัวเซี่ยโบราณมากเกินไป จนยากที่จะไม่ให้คนคิดเชื่อมโยงเตลิดไปไกล

เมื่อได้ยินผู้อาวุโสโลงกล่าวเช่นนี้ ในใจของหลี่เหวยอีย่อมบังเกิดคลื่นอารมณ์ซัดสาดขึ้นมาอีกครา

ตัวตนของท่านผู้อยู่ในโลงนี้ เขาเดาได้แปดเก้าส่วนแล้ว ความแข็งแกร่งเมื่อยามมีชีวิต บรรดาผู้นำตระกูล ประมุขสำนัก หรือบรรพชนผู้เฒ่าของมณฑลหลีในยุคนี้ ย่อมไม่มีทางตามแม้แต่แผ่นหลังทันอย่างแน่นอน บุกสุสานบรรพชนของตนเองแท้ ๆ กลับเกือบจะไม่ได้กลับออกมาเชียวหรือ

ผู้อาวุโสโลงกล่าวต่อ "ตำนานบรรพชนเล่าว่า เทพแห่งจิ่วหลีให้กำเนิดบุตรทั้งหมดแปดสิบเอ็ดคน ทั้งหมดล้วนถูกฝังอยู่รอบภูเขาศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลี กลายสภาพเป็นยอดเขาและเนินเขาเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าเจ้า บุตรเก้าคนในแปดสิบเอ็ดคนนั้น ก็คือบรรพบุรุษของเก้าเผ่าใหญ่แห่งเผ่าจิ่วหลีในปัจจุบัน"

"แล้วที่เหลืออีกเจ็ดสิบสองคนเล่าขอรับ" หลี่เหวยอีถาม

นี่ถามโดนจุดบอดทางความรู้ของผู้อาวุโสโลงเข้าอย่างจัง!

เงียบไปครู่ใหญ่ ผู้อาวุโสโลงถึงได้กล่าวต่อ "ชางหวังเป็นบุตรคนโตของเทพแห่งจิ่วหลี ทั้งยังเป็นบรรพชนของเผ่าชางหลี ถูกฝังอยู่ในจุดที่ใกล้กับภูเขาศักดิ์สิทธิ์จิ่วหลีที่สุด ก็คือยอดเขาแรกทางขวามือของภูเขาหิมะนั่นแหละ!"

หลี่เหวยอีมองไปยังยอดเขาลูกนั้น ดูมีสง่าราศียิ่ง ยอดเขาสูงเกือบจรดชั้นเมฆ

ผู้อาวุโสโลงกล่าว "ทว่า ผืนป่าอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ดินแดนบรรพชนครอบคลุมอยู่นี้อันตรายถึงขีดสุด มีพลังพิทักษ์ที่เหล่าปราชญ์โบราณทิ้งไว้มากมาย ถึงขั้นมีพลังของเทพแห่งจิ่วหลีแฝงอยู่ หากไม่เดินตามเส้นทางรอดที่มีอยู่เพียงไม่กี่สาย ต่อให้เป็นขั้นอายุวัฒนะบุกเข้าไป ก็เกรงว่าจะต้องถลอกปอกเปิกเอาได้"

"ดังนั้นขอเพียงเข้าไปในดินแดนบรรพชนแห่งนี้ พวกเราก็จะปลอดภัยขึ้นมาก พวกคนที่ไล่ตามมาข้างหลัง ให้ความกล้าพวกมันสักสิบเท่าก็ยังไม่กล้าบุกเข้ามาหรอก"

"ต่อไป ข้าจะร่วมทางไปกับเจ้า"

"เจ้าจงกางธงเก้าจักรพรรดิขึ้น มันสามารถเปิดม่านแสงคุ้มกันดินแดนบรรพชนได้อย่างไร้สุ้มเสียง"

หนึ่งชั่วยามให้หลัง หลี่เหวยอีมาถึงด้านล่างของน้ำตก แบกโลงหินไว้บนบ่า ถือธงเก้าจักรพรรดิสีขาวขนาดยาวกว่าสามเมตรไว้ในมือ แลดูคล้ายผู้ส่งวิญญาณคนหนึ่ง หลังจากเปิดม่านแสงแห่งอาคมเขตแดนออก เขาก็ก้าวเข้าสู่ดินแดนบรรพชนของเผ่าจิ่วหลีอย่างเป็นทางการ

ประหลาดพิกลยิ่งนัก!

เมื่อก้าวเข้าสู่ดินแดนบรรพชน ท้องฟ้าพลันมืดสนิทลงในชั่วพริบตา ราวกับก้าวเข้าสู่ราตรีกาล

รอบด้านเงียบสงัดไร้สรรพเสียง แม้กระทั่งเสียงนกก็ไม่ได้ยินสักแอะ

บนฟากฟ้า ปรากฏดวงดาราระยิบระยับหนาทึบ... ถึงกับดูคล้ายดั่งทางช้างเผือก...

หลี่เหวยอียืนตะลึงงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเอ่ยถามผู้อาวุโสโลงหิน จึงได้รับคำตอบว่า แดนบรรพชนจะถูกเรียกว่าแดนบรรพชนได้ ย่อมต้องไม่เหมือนกับโลกภายนอก ที่นี่เป็นพิภพขนาดย่อมที่เทพแห่งจิ่วหลีรังสรรค์ขึ้น

ส่วนเรื่องดวงดาวบนฟากฟ้า เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณกาล ผู้อาวุโสโลงหินบอกว่าตนเองก็ไม่อาจเข้าใจได้เช่นกัน

"จากที่นี่ คงไม่ได้เดินทะลุกลับโลกได้หรอกนะ?"

หลี่เหวยอีกำลังพึมพำในใจเช่นนี้ ทันใดนั้น เนินเขาสูงร้อยเมตรเบื้องหน้าก็พลันขยับไหว ยกหัววัวขนาดใหญ่เทียมตำหนักขึ้นมา ดวงตาทั้งคู่แผ่ประกายแห่งความน่าเกรงขามที่สั่นประสาทผู้คนออกมา

ก้อนหินนับไม่ถ้วนบนแผ่นหลังของมันกลิ้งร่วงกราวลงมาดังครืนครืน

ราตรีกาลมืดมิดจนมองเห็นไม่ชัดเจน แต่หลี่เหวยอีกลับรู้สึกขนหัวลุกชัน นึกอยากจะหันหลังกลับเสียเดี๋ยวนี้ ที่นี่อันตรายเกินไปแล้ว ไม่ใช่สถานที่ที่ระดับการฝึกตนของเขาในยามนี้ควรจะย่างกรายเข้ามาเลย

ผู้อาวุโสโลงหินเอ่ยขึ้น "อย่าตื่นตระหนก นั่นคือโคโคลน สัตว์เฝ้าสุสาน ใช้ธงเก้าจักรพรรดิเบิกทาง มันจะไม่ทำร้ายเจ้า"

จะไม่ให้ตื่นตระหนกได้อย่างไรเล่า?

หลี่เหวยอีกลั้นหายใจ ส่งยิ้มแห้ง ๆ เจื่อน ๆ ไปทางโคโคลนร่างยักษ์ราวเนินเขานั้น แล้วย่องก้าวผ่านด้านล่างไปอย่างแผ่วเบา พลางรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าหัววัวขนาดใหญ่นั่นกำลังจับจ้องเขาอยู่ ยังดีที่เมื่ออ้อมพ้นไปแล้ว หัวมหึมานั่นก็หมอบราบลงไปตามเดิม ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

ซ่า!

เขาเดินเลียบไปตามลำธารสายหนึ่งที่ส่องแสงเรืองรองในยามราตรี สายน้ำแลดูคล้ายผืนแพรพรรณเปล่งประกาย

เพิ่งเดินไปได้เพียงครึ่งชั่วยาม ใต้พิภพพลันปรากฏกลุ่มแสงสีเขียวมรกตผุดขึ้นมาทีละดวง ภายในห่อหุ้มสิ่งมีชีวิตกระดองแข็งขนาดเท่ากะละมังล้างหน้าไว้ พวกมันมีกรงเล็บและท่อนแขนแหลมคมราวกับตั๊กแตนตำข้าว ศีรษะคล้ายมนุษย์ ดูชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

หลี่เหวยอีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่กำธงเก้าจักรพรรดิมีเหงื่อซึมออกมาไม่หยุด

"อย่าตื่นตระหนก นั่นคือเผ่าเหยียนเคอ เผ่าแมลงเฝ้าสุสาน ใช้ธงเก้าจักรพรรดิปัดแกว่งดูสักหน่อย พวกมันจะหลีกทางให้เอง" ผู้อาวุโสโลงหินยังคงเยือกเย็นยิ่ง

"ตัวโตขนาดนี้... ท่านบอกว่าพวกมันเป็นแมลงเนี่ยนะ?"

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ว่าพวกเหยียนเคอเหล่านี้ไม่ธรรมดาเลย แต่ละตัวล้วนแผ่ความรู้สึกคุกคามอันตรายรุนแรงยิ่งกว่าเซวียเจิ้งเสียอีก จึงสะบัดธงเก้าจักรพรรดิออกไปเบา ๆ ตามคำบอก

ฝูงเหยียนเคอบนพื้นกลายเป็นเชื่องลงจริง ๆ พวกมันแหวกเปิดทางให้อย่างรู้ความ

เมื่อเดินผ่านเขตที่เหยียนเคอยึดครองมาได้ หลี่เหวยอีก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "ท่านอาจารย์โลง พวกเราจะไปเอาอะไรที่สุสานชางหวังกันแน่ ด้วยระดับความอันตรายของที่นี่ ข้ารู้สึกว่าข้าฝึกต่ออีกสักสองปีค่อยมายังได้เลยนะ"

ผู้อาวุโสโลงหินหัวเราะ "วางใจเถอะ หากไม่มีความมั่นใจเกินเก้าส่วน ข้าคงไม่ปล่อยให้เจ้ามาเสี่ยงอันตราย อีกอย่าง ตอนนี้เจ้าไม่ใช่ห้าตาน้ำพุแล้ว แต่เป็นหกตาน้ำพุ ทั้งยังฝึกฝนพลังจิตซึ่งเป็นจุดด้อยสุดท้ายออกมาได้สำเร็จแล้วด้วย ข้าคิดว่าอันตรายแทบจะน้อยจนนับไม่ถ้วน..."

"มีคน!"

หลี่เหวยอีได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง จึงรีบวางธงเก้าจักรพรรดิคว่ำลงกับพื้นทันที หลังจากย่อตัวลง เขาก็มองไปยังทิศทางที่เสียงดังแว่วมา