ตอนที่ 65 เหตุและผล

ใต้หมอกโลหิต มีม่านพลังชั้นหนึ่งที่เปลี่ยนจากอ่อนนุ่มเป็นแน่นหนาคอยขวางนิ้วของเขาไว้ ไม่ให้สอดลึกเข้าไปได้อีก

หลี่เหวยอีใช้มือแหวกม่านหมอกโลหิตออกทีละชั้นจนพอมองเห็นภายนอกได้ราง ๆ เขาพบว่าต้นไม้วิเศษฝูซางอันสูงตระหง่านและทะเลทังกู่อันไร้ขอบเขตพลันแวบผ่านสายตาไปในชั่วพริบตา แล้วถูกแทนที่ด้วยความเวิ้งว้างรกร้างสีน้ำตาลแดงผืนหนึ่ง

เมื่อครู่... คงตาฝาดไปเองกระมัง!

เขาเดินไปยังทิศทางอื่น ๆ แต่ก็ออกไปไม่ได้เช่นกัน ถูกหมอกโลหิตกักขังไว้ในอาณาบริเวณพื้นที่แคบ ๆ

กว้างเพียงไม่กี่วาเท่านั้น

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น จึงวิเคราะห์ว่า "น่าจะเป็นเพราะพลังจิตของเจ้ายังไม่แกร่งพอ หากคิดจะเดินไปให้ไกลกว่านี้ หรือควบคุมพลังลี้ลับของดาวเส้าหยางได้อย่างสมบูรณ์ ย่อมต้องการแสงจิตวิญญาณที่มากกว่านี้และขอบเขตขั้นที่สูงกว่านี้"

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "อาจารย์ทั้งสามขอรับ เมื่อก่อนพวกท่านขึ้นมาบนดาวเส้าหยางได้อย่างไร เหตุใดจึงต้องมารวมตัวกันที่นี่ แล้วมหาสงครามเมื่อหนึ่งพันปีก่อนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

บรรยากาศเงียบงันไปเนิ่นนาน

ยังคงเป็นผู้อาวุโสโลงหินที่เอ่ยปากก่อน "ตอนนี้เจ้ารู้มากไปก็ไม่ใช่เรื่องดีอันใด ตั้งหน้าตั้งตาฝึกตนไปอย่างมั่นคงก็พอแล้ว"

อาจารย์ไหเอ่ยตรงไปตรงมายิ่งกว่า "อันที่จริงพวกเราเองก็รู้เรื่องไม่มากเท่าไหร่หรอก"

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าวว่า "ถูกต้อง แม้พวกเราสามคนจะพอรู้เรื่องบางอย่างอยู่บ้าง แต่ก็รู้เพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ หากพูดออกไปอาจกลายเป็นการชี้นำเจ้าผิดทิศทางเสียเปล่า ไม่ว่าเจ้าจะมองมันเป็นดวงดาวดวงหนึ่ง หรือมองเป็นพระบรมสารีริกธาตุ ก็ล้วนต้องอาศัยให้เจ้าก้าวไปบนเส้นทางจิตวิญญาณให้ไกลกว่านี้ จึงจะเปิดเผยความลับของมันได้"

"นี่คือหนทางของเจ้า เจ้าต้องค่อย ๆ คลำหาด้วยตัวเอง"

ผู้อาวุโสโลงหินนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกล่าวต่อว่า "แต่ก็มีอยู่สองเรื่องที่พอจะบอกเจ้าได้ เรื่องแรกก็คือ ผู้เข้าร่วมสงครามในศึกคราวนั้นล้วนสามารถกลับมายังดาวเส้าหยางเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บหรือบำรุงวิญญาณได้ ทว่ามีข้อแม้คือ เจ้าต้องเป็นผู้นำทางรับเข้ามาด้วยตัวเอง"

"ถูกต้องแล้ว!"

อาจารย์ไหเอ่ยด้วยความตื่นเต้นเหมือนในคราแรก "หากนำเถ้ากระดูกของข้าไปฝังไว้ในดินโลหิตนี้เพื่อหล่อเลี้ยง แล้วปั้นเป็นรูปคน ในอนาคตข้าก็อาจจะงอกกระดูกและเนื้อหนังขึ้นมาใหม่ จนได้รับชีวิตใหม่อีกครั้ง ถึงแม้โอกาสจะริบหรี่มากก็ตาม!"

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าว "ข้าคงทำแบบนั้นไม่ได้! ร่างกายข้าแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว หลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวดวงวิญญาณเล็กน้อยเท่านั้น"

ผู้อาวุโสโลงหินกล่าว "เดิมทีเจ้าก็เดินบนเส้นทางจิตวิญญาณ ฝึกฝนพลังจิต ร่างกายจึงไม่ได้สำคัญถึงเพียงนั้น เศษเสี้ยววิญญาณเองก็สามารถหล่อเลี้ยงให้เติบโตแข็งแกร่งบนดาวเส้าหยางได้เพื่อเดินบนเส้นทางฝึกตนของวิญญาณสูญ ตลอดหนึ่งพันปีมานี้ หากไม่ใช่เพราะเรือสำเภาสัมฤทธิ์เกิดปัญหาจนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก พวกเราคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว"

......

เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา หลี่เหวยอีก็นิ่งอึ้งตาค้าง ยิ่งทียิ่งไม่อาจเข้าใจได้ว่าดวงดาวดวงนี้... หรือก็คือปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ มันเป็นตัวตนแบบไหนกันแน่

กรรมสัมพันธ์ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ช่างให้ความรู้สึกที่เหนือล้ำเกินกว่าจะจินตนาการ

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "บนเรือสำเภาสัมฤทธิ์มีคนที่ไม่ตายสนิทอยู่กี่คนกันแน่ขอรับ เหตุใดจึงไม่นำมาฝังไว้บนดาวเส้าหยางให้หมดเล่า เช่นนี้มิต้องมีโอกาสได้กำเนิดใหม่กันหมดทุกคนหรือ"

ผู้อาวุโสไหทอดถอนใจยาว "คนที่ยังไม่ตายสนิทก็มีแค่พวกเราสามคน รวมกับฉานไห่กวนอู้และอวี๋ถัวหนานเท่านั้นแหละ มิเช่นนั้นแล้ว เจ้าของเรือสำเภาสัมฤทธิ์จะส่งพวกเราสามคนมาเป็นผู้นำทางให้เจ้าทำไมกัน นั่นก็เพราะพวกเราเองก็ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าเช่นกัน ถึงแม้โอกาสจะน้อยนิดยิ่งนักก็ตาม"

"เมื่อพันปีก่อน พวกเราควรจะได้ฝังอยู่บนดาวเส้าหยาง แต่เรือสำเภาสัมฤทธิ์กลับเกิดปัญหาขึ้นเสียก่อน แม้กระทั่งเจ้าของเรือเองก็ดูเหมือนว่าสภาพจะไม่สู้ดีนัก" ผู้อาวุโสโลงหินกล่าว

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าวว่า "มหาสงครามเมื่อหนึ่งพันปีก่อนมีผู้เข้าร่วมมากมายมหาศาล ที่บรรทุกอยู่บนเรือสำเภาสัมฤทธิ์ก็แค่หนึ่งในร้อยหรือหนึ่งในพันของทั้งหมดเท่านั้น ผู้รอดชีวิตมีไม่น้อย และผู้ที่ต้องทนอยู่อย่างน่าอนาถเช่นพวกเราก็มีไม่น้อย... ผู้เข้าร่วมสงครามทุกคนล้วนเป็นกรรมสัมพันธ์ของเจ้า ตอนนี้เจ้าคงยังไม่อาจเข้าใจได้ แต่วันหน้าเจ้าจะรู้เอง ไม่แน่ว่าอาจมีผู้รอดชีวิตในครั้งนั้นเป็นฝ่ายตามหาเจ้าเอง... โชคหรือเคราะห์ยากจะคาดเดา"

ผู้อาวุโสโลงหินกล่าว "เรื่องที่สองที่ข้ารู้เกี่ยวกับดาวเส้าหยางก็คือ มันมีคุณสมบัติทางมิติที่ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง"

"ละอองแสงที่เจ้าดูดซับเข้าไปในเวลาอันสั้นจนเทียบเท่ากับปริมาณที่อัจฉริยะชั้นยอดบนเส้นทางจิตวิญญาณต้องใช้เวลาดูดซับถึงเจ็ดวัน ซ้ำยังทะลวงเปิดแดนวิญญาณหว่างคิ้วได้สำเร็จ น่าจะมีสาเหตุส่วนใหญ่มาจากความช่วยเหลือของพลังมิติแห่งดาวเส้าหยาง"

"เป็นพลังมิตินี้เองที่ดึงดูดละอองแสงในห้วงมิติรอบด้านเข้าสู่ร่างเจ้าอย่างบ้าคลั่ง"

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าว "พูดง่ายๆ ก็คือ ด้วยพลังมิติแห่งดาวเส้าหยาง ความเร็วในการฝึกพลังจิตของเจ้าจะเหนือกว่าพวกที่เรียกกันว่าอัจฉริยะเหล่านั้นมากกว่าสิบเท่าแน่นอน แต่เมื่อถึงระดับผู้ใช้วิชาจิตวิญญาณ ความเร็วก็คงจะชะลอลง ถึงตอนนั้นจะไม่ใช่แค่การดูดซับละอองแสงง่ายๆ อีกต่อไป"

"มากกว่าสิบเท่า... เช่นนั้นหากจะไล่ตามการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากสิบปีของคนอื่น ก็ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งปีเลยหรือ หากจะตามร้อยปีของคนอื่น ก็ต้องใช้เวลาถึงสิบปี หนทางช่างยาวไกลและหนักหนายิ่งนัก!"

หลี่เหวยอีมองไม่เห็นสีหน้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของอาจารย์ทั้งสาม ซึ่งแน่นอนว่ามองไม่เห็นจริงๆ ในใจเขาแอบคาดเดาว่าวิชาทำสมาธิต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์ของตนเองก็น่าจะมีส่วนช่วยเสริมด้วย ทั้งยินดี ทั้งตระหนก และกังวลใจไปพร้อมกัน

ที่กังวลก็เพราะเขายังมีสติสัมปชัญญะ ไม่หลงระเริงจนลืมตัว

พลังมิติอาจช่วยให้เส้นทางจิตวิญญาณก้าวหน้าได้ง่ายดายยิ่งขึ้นก็จริง ทว่าการดูดซับละอองแสงปริมาณมหาศาล ย่อมส่งผลให้สภาพแวดล้อมเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง เช่น แสงสว่างในบริเวณโดยรอบมืดสลัวลง

นี่มันง่ายต่อการตกเป็นเป้าสายตาเกินไป!

เว้นเสียแต่ว่าจะฝึกฝนในสถานที่ไร้ผู้คนตลอดเวลา

"จริงสิ ผู้อาวุโสทั้งสาม หากดาวเส้าหยางเป็นดาวดวงหนึ่งจริง เหตุใดตอนแขวนอยู่บนคอข้าถึงไม่มีน้ำหนักเลยล่ะ แล้ว... ข้าจะกลับ... ไป... ได้อย่างไร..."

สิ้นเสียงยังไม่ทันขาดคำ หลี่เหวยอีก็รู้สึกถึงสภาพไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา เบื้องหน้าพลันมืดสลัว

ราวกับถูกกระชากดึงไปยังอวกาศหรือใจกลางโลกในชั่วพริบตา

...

กลางป่าทึบ

เซวียเจิ้งได้กลิ่นของหลี่เหวยอีแล้ว เขาถือดาบยาวในมือ โคจรพลังอาคมภายในร่างเพื่อทำให้ร่างกายเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางสาวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

เมื่อมองไปแต่ไกล เขาก็อดชะงักไม่ได้

ตรงปลายร่องรอยกลิ่นอายนั้น ไม่มีหลี่เหวยอีอยู่เลย

มีเพียงวัตถุคล้ายลูกปัดสีแดงอ่อนลอยนิ่งอยู่เหนือพื้นสามเชียะ ละอองแสงระยิบระยับนับไม่ถ้วนแผ่ปกคลุมมันไว้

"นี่คืออะไรกัน"

เซวียเจิ้งประหลาดใจอย่างยิ่ง หรือว่าแสงสว่างในบริเวณนี้ที่มืดสลัวลงก่อนหน้านี้ จะเกิดจากสิ่งนี้

ละอองแสงรอบลูกปัดเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ...

ซ่า—

ห้วงมิติในรัศมีหลายจั้งพลันกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น ร่างของหลี่เหวยอีปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่า ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นเสียงดังตึง

เขารีบสำรวจปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ทันที พบว่าพระบรมสารีริกธาตุกลับเข้าไปอยู่ในดวงตาของปลาสัมฤทธิ์แล้ว

หรือว่าเมื่อครู่นี้ตนได้เข้าไปอยู่ในพระธาตุเม็ดเล็กๆ นี้จริงๆ

ยังไม่ทันที่หลี่เหวยอีจะได้คิดอะไรมาก เขาก็สัมผัสได้ถึงอันตราย เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเซวียเจิ้งพุ่งทะยานเข้ามาฟาดฟันดาบใส่

ประกายดาบสว่างวาบ พลังอาคมหนาแน่นทรงพลัง

หลี่เหวยอีคว้ากระบี่มังกรเหลืองบนพื้นขึ้นมา แล้วตวัดกระบี่เข้ารับมือทันที

เขารู้ดีว่าพละกำลังของเซวียเจิ้งนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเหยาเจิ้งเซิงผู้มีพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิดเสียอีก จึงไม่ปะทะหักหาญตรงๆ หากแต่ใช้พลังพันพัวอันพลิกแพลงของเพลงกระบี่ เพียงสัมผัสถูกก็พัวพันเบี่ยงเบน จากนั้นจึงม้วนตัวกลิ้งหลบหนีไป

"ทำไมถึงตามมาทันเร็วขนาดนี้"

ขณะที่หลี่เหวยอีกำลังวิ่งหนีไปข้างหน้า เขาก็เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง

ถึงได้พบว่า

ไม่ใช่ช่วงเช้าตรู่ และเลยเที่ยงวันมาแล้ว บัดนี้เข้าสู่ยามบ่ายแล้ว

ขณะเดียวกันเขาก็พบว่า เพียงแค่เวลาครึ่งค่อนวัน บาดแผลตามร่างกายกลับฟื้นฟูไปถึงห้าหกส่วน โดยเฉพาะอาการบาดเจ็บภายใน อวัยวะภายในไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดแสบร้อนจนแทบแตกสลายหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

ลำพังเพียงประกายเพลิงแสงจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้ว ย่อมไม่มีอานุภาพในการรักษาอาการบาดเจ็บได้ถึงเพียงนี้แน่นอน

เซวียเจิ้งไล่กวดตามหลังหลี่เหวยอีอย่างกระชั้นชิด สายตาคมกริบ

เขาย่อมตระหนักได้ว่า เด็กหนุ่มตรงหน้าครอบครองสมบัติล้ำค่าทางมิติที่ไม่ธรรมดา

สมบัติทางมิติเช่นนี้ย่อมไม่ใช่อาวุธอาคมประเภทเก็บของอย่างแน่นอน แต่เหมือนกับสุดยอดสมบัติล้ำค่าในตำนานที่สามารถช่วยผู้ฝึกพลังยุทธ์เปิดทะเลลมปราณ และช่วยผู้ใช้วิชาจิตขยายแดนวิญญาณหว่างคิ้วยามทะลวงขั้นพลังได้ในระดับหนึ่ง

สิ่งนี้จะมีมูลค่ามหาศาลเพียงใดกัน

อย่าว่าแต่หยางชิงซีเลย ต่อให้เป็นเหยาเชียนผู้เป็นเจี่ยโส่วแห่งสำนักซุย ก็เกรงว่าจะต้องคลุ้มคลั่งเพราะมัน

วาสนาอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ บัดนี้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ล่วงรู้

ผึง!

เสียงสายธนูดีดดังสะท้อนขึ้นจากส่วนลึกของป่าทึบ

ลูกศรสี่ขนหางขนาดยาวสองเมตรพุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็วเหนือเสียง ทะลวงผ่านต้นไม้โบราณต้นแล้วต้นเล่า กระแสลมพัดพาเอาใบไม้ร่วงปลิวหมุนคว้าง

เมื่อหลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงอันตราย ศรลอบสังหารดอกนี้ก็พุ่งมาจวนเจียนถึงตัวแล้ว จึงทำได้เพียงเอี้ยวตัวม้วนกลิ้งหลบหลีกอย่างทุลักทุเล

หัวไหล่ถูกกรีดเป็นแผล

ตูม!

ต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าถังน้ำเบื้องหน้าถูกลูกศรพุ่งชน ลำต้นหักสะบั้นเสียงดังสนั่น

มู่หรงเสี่ยวมีวิชาเกาทัณฑ์อันล้ำเลิศ ทั้งยังได้รับการเสริมอานุภาพจากคันศรยักษ์ซึ่งเป็นวัตถุอาคม

ยามที่นางซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ย่อมอันตรายยิ่งกว่าตอนโบยบินอยู่บนท้องฟ้าเสียอีก

เสียงของผู้อาวุโสป้ายวิญญาณดังขึ้นจากในพระบรมสารีริกธาตุ "ลองใช้พลังจิตดู ใช้เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณในแดนวิญญาณหว่างคิ้วรับรู้ด้านหลังและโลกภายนอก นับจากนี้ไป ร่างกายของเจ้าไม่มีอยู่อีกแล้ว"

พรสวรรค์ของหลี่เหวยอียอดเยี่ยมยิ่ง แม้จะตกอยู่ท่ามกลางสถานการณ์คับขันอันตรายเช่นนี้ ก็ยังสามารถเปลี่ยนทฤษฎีที่ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าวให้กลายเป็นจริงได้อย่างรวดเร็ว

หลังปะทะดาบและกระบี่กับเซวียเจิ้งไปสิบกว่ากระบวนท่า สัมผัสรับรู้ของหลี่เหวยอีก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ

หว่างคิ้วคล้ายมีประทีปดวงหนึ่งจุดสว่างขึ้น กะโหลกศีรษะกลายเป็นโปร่งใส ดวงตาไร้ซึ่งมุมอับ สามารถมองเห็นได้รอบทิศแปดด้าน พูดให้ถูกต้องคือ มิใช่ดวงตามองเห็น หากแต่เป็นพลังจิตที่มองเห็น

ลูกศรดอกที่สองที่มู่หรงเสี่ยวยิงออกมา พุ่งข้ามระยะทางหลายสิบจั้ง ลอบจู่โจมเข้ามาจากทางด้านหลัง

หลี่เหวยอีไม่แม้แต่จะหันกลับไป เพียงโยกกายวูบเดียวก็หลบพ้นไปได้

นี่คือข้อได้เปรียบของการฝึกบำเพ็ญทั้งยุทธ์อาคมและพลังจิตควบคู่กัน หากเปลี่ยนเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์ล้วนหรือผู้ใช้วิชาจิตล้วน การจะหลบหลีกลูกศรดอกนี้ย่อมมิใช่เรื่องง่ายดาย

"ยามนี้เปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณของเจ้ายังริบหรี่และเบาบางนัก สภาวะเช่นนี้คงอยู่ได้ไม่นาน จงรีบเผด็จศึกเสีย หากจัดการพวกมันไม่ได้ ก็ล่อพวกมันไปที่สุสานชางหวัง จากนี้ข้าจะคอยชี้ทางให้เจ้า แต่พลังจิตของข้ามีจำกัด ไม่อาจสัมผัสรับรู้ภายนอกได้ตลอดเวลา ข้าจะชี้ทางให้เจ้าหนึ่งชั่วยามต่อหนึ่งครั้ง เจ้ามุ่งหน้าลงใต้ไปก่อน!" ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าว

"เช่นนั้นก็เผด็จศึกเสียก่อน!"

หลังจากหลี่เหวยอีซัดเซวียเจิ้งจนถอยร่นไปอีกครา เขาก็ควักตราประทับเหล็กดำออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ถ่ายเทพลังอาคมในร่างเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง แล้วใช้ด้ามกระบี่เคาะลงบนตราประทับ

หลี่เหวยอีอยากจะเล่นงานเซวียเจิ้งให้หนักหน่วงตั้งนานแล้ว เขารู้สึกว่ากายกึ่งเซียนสีเงินที่เปี่ยมด้วยสัมผัสแห่งโลหะของอีกฝ่าย น่าจะล่อสายฟ้าได้เป็นอย่างดี

ตอนที่ถูกไล่ล่าริมแม่น้ำซุยเขาไม่ได้นำออกมาใช้ ก็เพราะตราประทับเหล็กดำสำแดงอานุภาพเอิกเกริกยิ่งใหญ่ มองปราดเดียวก็รู้ว่ามิใช่วัตถุอาคมระดับต่ำ ย่อมจะดึงดูดให้หยางชิงซีลงมือด้วยตนเองอย่างแน่นอน

เปรี้ยง!

เสียงอัสนีบาตคำรามกึกก้อง

ประกายสายฟ้าสว่างวาบเส้นหนึ่งพุ่งทะยานออกไป มีขนาดหนาเท่าข้อมือ

"ทำไมยังมีวัตถุอาคมอีก..."

เซวียเจิ้งเบิกตาถมึงทึงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาบรรยายความรู้สึกในยามนี้ ตกใจจนรีบโยกกายหลบหลีกทันควัน ทว่าเขากลับล่อสายฟ้าได้จริง ๆ ประกายอัสนีจึงหักเลี้ยวโค้งพุ่งไล่กวดตามติดเขาไป

แม้เขาจะยกดาบขึ้นขวางต้านทานได้ทันท่วงที ทว่าก็ยังคงถูกฟาดฟันจนกระเด็นลอยละลิ่ว ร่างร่วงกระแทกลงบนกองใบไม้ร่วงอย่างแรง เสื้อผ้าบนกายมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน แขนทั้งสองข้างที่มีประกายสีเงินแปรเปลี่ยนเป็นดำเกรียม