ตอนที่ 64 ดาวเส้าหยาง

ผืนป่าดึกดำบรรพ์อันรกชัฏแห่งนี้ ทั้งต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า เถาวัลย์หนามเก่าแก่ พุ่มไม้และวัชพืช... รวมถึงกองกิ่งไม้ใบไม้แห้งหนาทึบใต้ร่างของหลี่เหวยอี คล้ายกับภาพวาดที่ค่อย ๆ ถูกฉีกทึ้งและลบเลือน หายลับไปในม่านหมอกสีเลือด

พื้นดินใต้ร่างกลายเป็นพื้นที่โล่งเตียน เหลือเพียงผืนดินโคลนสีน้ำตาลแดง

ดินโคลนไม่ได้แข็งกระด้างหรือแห้งผาก ดูคล้ายก้นทะเลที่เหือดแห้งและถูกโลหิตสด ๆ ย้อมชโลมมาเนิ่นนานนับพันปี

......

หลี่เหวยอีนั่งขัดสมาธิ หลับตาแน่นิ่ง ทำสมาธิสงบจิตใจ โดยไม่รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย

ยามที่ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณถ่ายทอดวิธีทำสมาธิเส้นทางเทพวิญญาณ นางได้อธิบายไว้เช่นนี้

"แสง สามารถทะลวงผ่านโลหะอันแข็งแกร่งไม่อาจทำลาย สามารถต้มน้ำทะเลจนเดือดพล่านและเผาผลาญผืนฟ้า สามารถส่องสว่างทั่วทั้งเอกภพ มันคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดระหว่างฟ้าดิน เป็นต้นกำเนิดแห่งพลังงานทั้งปวง และเป็นรากฐานแห่งการกำเนิดจิตสำนึก"

"พลังจิต คือพลังที่บำเพ็ญเพียรขึ้นมาจากจิตสำนึกแห่งวิญญาณ แตกต่างจากพลังอาคมที่บำเพ็ญเพียรมาจากร่างกายเนื้ออย่างสิ้นเชิง ถือเป็นสองเส้นทางที่แยกจากกันโดยแท้จริง"

"จิตสำนึกแห่งวิญญาณ ก็คือปรากฏการณ์กลายรูปของอนุภาคแสง"

"การฝึกฝนพลังจิต จึงเป็นการดูดซับอนุภาคแสงระหว่างฟ้าดิน แล้วเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นอนุภาคแสงจิตวิญญาณภายในร่าง เมื่อมีอนุภาคแสงจิตวิญญาณมากพอ ก็จะรวมตัวกันเป็นเพลิงวิญญาณ จากนั้นจึงทะลวงเปิดแดนวิญญาณหว่างคิ้วตรงกึ่งกลางหน้าผาก"

......

หลี่เหวยอีเข้าใจถึงความยิ่งใหญ่และลี้ลับของแสงในธรรมชาติได้ดี เช่นเดียวกับพลังงานทั้งมวลบนโลกมนุษย์ ที่ต้นกำเนิดดั้งเดิมเกือบทั้งหมดล้วนมาจากดวงอาทิตย์

ดาวฤกษ์ขนาดยักษ์ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางความว่างเปล่านั้น เรียกได้ว่าเป็นภาพทัศน์อันน่าตื่นตะลึงและสะเทือนขวัญที่สุดเท่าที่จะมองเห็นได้จากโลกมนุษย์ มันมีพลังงานอันเผด็จการและก้าวล้ำยิ่งกว่าทวยเทพทั้งปวง ทว่าเพียงเพราะมันคงอยู่ตรงนั้นเสมอมา จึงทำให้ผู้คนรู้สึกชินชาและมองว่าเป็นเพียงจุดแสงดวงหนึ่งบนท้องฟ้าเท่านั้น

วิธีทำสมาธิที่ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณสอน มีชื่อว่า "วิธีทำสมาธิต้นหญ้าหนึ่งต้น"

จงจินตนาการว่าตนเองเป็นพืชต้นเล็ก ๆ ต้นหนึ่ง ที่มีความสามารถในการดูดซับอนุภาคแสงได้อย่างไม่ขาดสาย

หลี่เหวยอีอยากจะจินตนาการว่าตนเองเป็นต้นหญ้าอยู่หรอก แต่ในสมองกลับปรากฏภาพทัศน์อันยิ่งใหญ่ตระการตายามทอดสายตามองต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์จากบนเรือสำเภาสัมฤทธิ์ในวันนั้นอยู่ร่ำไป

เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงปล่อยให้จิตดำเนินไปตามใจปรารถนา

จินตนาการว่าตนเองเป็นต้นฝูซางศักดิ์สิทธิ์สองต้น ที่สามารถดึงรั้งอนุภาคแสงทั้งหมดระหว่างฟ้าดินเข้ามาในร่าง เพื่อหลอมสร้างอีกาทองหรือดวงอาทิตย์ที่เป็นของตนเองขึ้นมา

......

ภายใต้แสงแดดแผดจ้า เซวียเจิ้งถือดาบยาว ยืนอยู่บนยอดเนินเขาแห่งหนึ่งในเทือกเขาหมาง

เขาตามร่องรอยการหลบหนีของหลี่เหวยอีมาตลอดทางจนถึงที่นี่

ด้วยกลิ่นอายโลหิตของหยางอวิ๋นที่ลวงตา ทำให้เขาต้องเดินอ้อมไปผิดทางอยู่ช่วงหนึ่ง หลังจากย้อนกลับมา จึงพบร่องรอยการหลบหนีที่แท้จริงของหลี่เหวยอีที่ริมฝั่งแม่น้ำซุยฝั่งตรงข้าม ทำให้เสียเวลาไปไม่น้อย

กว่าจะตามมาถึงที่นี่ ก็ล่วงเลยเข้าสู่ยามเที่ยงวันแล้ว

ในสายตาของเขา ทิวเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้า ระหว่างยอดเขาเป็นผืนป่ากว้างใหญ่ไพศาล มีเมฆหมอกลอยกรุ่นอบอวล

สัตว์ปีกประหลาดขนาดมหึมาจำนวนมากบินรวมฝูงกันอยู่ท่ามกลางม่านหมอก

อีกทั้งยังมีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายปริศนาดังกึกก้องกัมปนาท แว่วมาจากส่วนลึกของขุนเขา ทำให้ผู้คนบังเกิดความยำเกรง ไม่กล้าผลีผลามบุ่มบ่าม

ตำนานเล่าขานเกี่ยวกับความลี้ลับ อันตราย และพิศวงของเทือกเขาหมางมีมากเกินไป แม้แต่เซวียเจิ้งที่มีจิตใจแน่วแน่และมั่นใจในตนเอง เมื่อรุกลึกเข้ามา ก็ยังรู้สึกกดดันในใจอย่างยิ่งยวด

ไกลออกไปหลายสิบลี้ พื้นที่บริเวณกว้างใหญ่พลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน

ทั้งที่เบื้องบนไร้เมฆบดบังหรือมีภูเขาขวางกั้น เหตุใดจึงเกิดเรื่องประหลาดเช่นนี้ขึ้นได้?

"พรึ่บ!"

มู่หรงเสี่ยวไล่ตามมาทัน นางหุบปีกสีดำลงแล้วร่อนลงข้างกายเซวียเจิ้ง ลูกธนูในกระบอกบนหลังถูกเติมจนเต็มแล้ว "ซวีฉางหลินประมุขพรรคฉางหลินเพื่อเอาความดีความชอบ ได้ส่งตัวหยางอวิ๋นกลับนครจิ่วหลีด้วยตนเองแล้ว รองประมุขทังเหยียนอย่างช้าที่สุดอีกหนึ่งเค่อก็จะมาถึงที่นี่"

เซวียเจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวานคล้ายโลหะกระทบกัน "หลี่เหวยอีบาดเจ็บสาหัส หนีไปได้ไม่ไกลหรอก พวกเราต้องตามหาตัวเขาให้พบก่อนที่อาการบาดเจ็บจะหายดี มิฉะนั้นการจะสังหารเขาคงกลายเป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวอย่างยิ่งอีกแน่"

มู่หรงเสี่ยวรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของเซวียเจิ้งผู้รั้งอันดับสี่แห่งหอเจ็ดตาน้ำพุเป็นอย่างดี ฉายา 'จอมดาบไร้พ่าย' ของเขานั้น คือผู้ที่ไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อนจริง ๆ

แม้ว่าเบื้องหน้าเขาจะยังมีตาเฒ่าอีกสามคน แต่ต่อให้เป็นสามคนนั้นก็อย่าหวังว่าจะทำลายการป้องกันของกายกึ่งเซียนเงินขาวของเขาได้ เพียงแต่พวกนั้นมีผลงานการต่อสู้ที่เจิดจรัสกว่าและมีชีวิตอยู่มานานกว่า อันดับจึงสูงกว่าเท่านั้น

เซวียเจิ้งอายุน้อยกว่าพวกเขานัก สาเหตุที่เขายังไม่ก้าวเข้าสู่ขั้นห้าสมุทร ก็เพราะต้องการจะพุ่งชนสู่ขั้นมนุษย์สมบูรณ์เก้าตาน้ำพุ

แม้มู่หรงเสี่ยวจะรั้งอยู่อันดับยี่สิบเอ็ด แต่นางรู้ดีว่าหากต้องปะทะกันตัวต่อตัวบนพื้นดิน เซวียเจิ้งใช้เพียงดาบเดียวก็สังหารนางได้แล้ว

นางกล่าวว่า "คุณหนูใหญ่ตระกูลหยางเพิ่มเงินรางวัลขึ้นอีกหลายเท่า ทั้งยังระบุข่าวที่หลี่เหวยอีมีอาวุธอาคมหลายชิ้นลงในเทียบสังหารด้วย เรื่องนี้จะต้องก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่แน่ ข้าคาดว่าแม้แต่ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรบางคนก็อาจถูกดึงดูดให้มาที่นี่ พวกเราต้องรีบแล้ว!"

"ฟึ่บ! ฟึ่บ!"

ทั้งสองไล่ตามร่องรอยที่หลี่เหวยอีทิ้งไว้ แล้วหายลับไปบนยอดเนินเขา

……

ละอองจุดแสงนับไม่ถ้วนระหว่างฟ้าดินหลั่งไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ มุ่งตรงมารวมกันที่จุดอิ้นถังบริเวณหว่างคิ้วของหลี่เหวยอี

มากขึ้นเรื่อย ๆ

หลอมรวมกลายเป็นจุดแสงที่ใหญ่และสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ จนเติมเต็มจุดลมปราณทั้งหมด จากนั้นความรู้สึกเจ็บปวดจากการขยายตัวอย่างรุนแรงก็แล่นพล่านเข้ามา

"ตูม!"

จุดลมปราณสั่นสะเทือน

หว่างคิ้วถูกฉีกกระชากเปิดออกเป็นมิติเล็ก ๆ มีขนาดเพียงหนึ่งตารางนิ้วฟางชุ่น ภายในนั้นมีเปลวไฟแสงจิตวิญญาณขนาดเท่าเมล็ดข้าวลอยเคว้งอยู่ ละอองแสงจิตวิญญาณนับไม่ถ้วนแหวกว่ายอยู่รอบเปลวไฟแล้วหลอมรวมเข้าไป

"หว่างคิ้วก่อกำเนิดโลกขึ้นมา ร่างกายมนุษย์ช่างเป็นขุมทรัพย์อันลึกล้ำยากหยั่งถึงจริง ๆ"

"ข้าเพิ่งจะเกิดแสงจิตวิญญาณวาบขึ้นมา ก็สามารถสะสมละอองแสงจิตวิญญาณได้มากพอจนเบิกแดนวิญญาณหว่างคิ้วออกมาได้แล้วหรือ? ความเร็วในการดูดซับละอองจุดแสงนี้ มันจะไม่เกินจริงไปหน่อยหรือ?"

หลี่เหวยอียังจำได้ว่า ไช่อวี่ถงหลังจากเกิดแสงจิตวิญญาณวาบแล้ว นางต้องใช้เวลาสะสมอยู่นานถึงเจ็ดวัน จึงจะเบิกแดนวิญญาณหว่างคิ้วออกมาได้

ถึงกระนั้น ก็ยังทำให้บุคคลอย่างผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสาย และกล่าวยกย่องนางว่าเป็นอัจฉริยะแต่กำเนิดแห่งวิถีเทพวิญญาณอยู่หลายต่อหลายครั้ง

แม้หลี่เหวยอีจะหลับตาทั้งสองข้างอยู่ แต่กลับมองเห็นโลกใบเล็กที่อยู่ใต้หว่างคิ้วได้อย่างชัดเจน รวมถึงเปลวไฟแสงจิตวิญญาณที่ลอยอยู่ใจกลางโลกใบนั้น กำแพงโลกเปล่งประกายแสงหลากสีสัน ดูอัศจรรย์ยิ่งนัก

นี่ก็คือขั้นแรกของสามขั้นผู้ใช้วิชาจิต—"เปลวไฟฟางชุ่น"

ฟางชุ่น หมายถึงขนาดของแดนวิญญาณหว่างคิ้ว

เปลวไฟ หมายถึงขนาดและความแข็งแกร่งของเปลวเพลิงแสงจิตวิญญาณ

ขั้นที่สองและขั้นที่สามของผู้ใช้วิชาจิตคือ เปลวประกายฟางชุ่น และเปลวเพลิงสว่างฟางชุ่น

ส่วนขั้นเพลิงปฐพีที่หลีหลิงบรรลุนั้น จัดอยู่ในขั้นแรกของสามขั้นฟางฉื่อแห่งมหาผู้ใช้วิชาจิต

พลังต่อสู้ของมหาผู้ใช้วิชาจิต เทียบเคียงได้กับขั้นห้าสมุทรของผู้ฝึกยุทธ์อาคม

หากสูงขึ้นไปอีก ก็คือสามขั้นฟางจ้างแห่งผู้ใช้วิชาจิตวิญญาณ ซึ่งเทียบเท่ากับขั้นเต้าจ่งของผู้ฝึกยุทธ์อาคม

ฟางชุ่น ฟางฉื่อ ฟางจ้าง...

ผู้ใช้วิชาจิต มหาผู้ใช้วิชาจิต ผู้ใช้วิชาจิตวิญญาณ...

มีคำกล่าวว่า เมื่อบรรลุถึงระดับผู้ใช้วิชาจิตวิญญาณ จึงจะนับว่าเริ่มต้นการฝึกตนวิถีเทพวิญญาณและเกิดการผลัดเปลี่ยนของพลังจิตอย่างแท้จริง สองขั้นแรกก่อนหน้านี้ เป็นเพียงการกลืนกินแสงเพื่อหล่อเลี้ยงเปลวไฟเท่านั้น

หลี่เหวยอีลืมตาทั้งสองข้างขึ้น พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

กำลังรู้สึกว่าความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความอ่อนแรงของร่างกายดูเหมือนจะทุเลาลงไปมาก ทว่าเพียงพริบตาเดียวเขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาลเบื้องหน้า เขากวาดสายตามองรอบทิศแล้วผุดลุกขึ้นยืนทันที

"ที่นี่มันที่ไหนกัน?"

ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยหมอกสีแดงดุจโลหิต ลอยเป็นริ้วราวกับผ้าแพรและม่านควัน

ผืนดินโคลนใต้ฝ่าเท้า เหยียบย่ำลงไปก้าวหนึ่งก็เกิดรอยเท้าหนึ่งรอย และในรอยเท้านั้นก็มีน้ำเลือดซึมออกมา

เขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว จำได้อย่างแม่นยำว่าก่อนจะเข้าสู่สมาธิ ตนนั่งอยู่กลางป่าทึบดึกดำบรรพ์ ห่างออกไปสามก้าวมีต้นไม้ใหญ่ที่เปลือกแข็งดั่งเหล็กกล้า บนพื้นมีใบไม้ร่วงทับถมหนาแน่น ส่งกลิ่นเหม็นเน่าเปื่อยของพืชพรรณ

คงไม่ใช่ว่า...

จะมาเจอเข้ากับเรื่องลี้ลับอาถรรพ์หรอกนะ?

เทือกเขาหมางเดิมทีก็เป็นกลุ่มสุสานของกษัตริย์ มีไอหยินหนาทึบ เรื่องเล่าประหลาดเกี่ยวกับวิญญาณสูญและภูตผีปีศาจที่แพร่สะพัดออกมาจึงมีมากมายนับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้น อีกฟากหนึ่งของเทือกเขายังเชื่อมต่อกับแดนเร้นลับผู้ล่วงลับอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดอีกด้วย

หลี่เหวยอีรู้ว่าสุสานชางหวังตั้งอยู่ในเทือกเขาหมาง จึงได้สืบเสาะหาข้อมูลมาเป็นพิเศษ และเพราะรู้มากเกินไปนี่เอง ในใจถึงยิ่งไร้ความมั่นใจ

"ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!"

เขารีบนำกระดิ่งอูฐชั่วร้ายออกมา แล้วหยิบโลงหิน ป้ายวิญญาณ และโถอัฐิที่อยู่ข้างในออกมาทันที

ผู้อาวุโสทั้งสามท่านนี้ย่อมต้องคุ้นเคยกับเทือกเขาหมางเป็นแน่ หากเขาเผลอหลุดเข้ามาในเขตต้องห้ามใดเข้าจริง ๆ บางทีพวกท่านอาจจะมีหนทางช่วยให้เขาหนีรอดออกไปได้

ทันทีที่โถอัฐิลายครามตกลงสู่พื้นก็คล้ายจะได้กลิ่นอายบางอย่าง มันตื่นเต้นเป็นพิเศษ กระโดดโลดเต้นไปมาบนพื้นโคลนโลหิต "ไฉนถึงเป็นที่นี่ได้ เจ้าทำได้อย่างไรกัน เจ้าทำได้อย่างไร...ฮ่าๆๆ ข้านึกว่าเจ้าต้องมีระดับบำเพ็ญเพียรถึงขั้นอายุวัฒนะเสียก่อน ถึงจะพาพวกเรามายังที่แห่งนี้ได้ นี่มันกะทันหันเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้กำลังฝันไปอยู่ใช่หรือไม่"

หลี่เหวยอีเห็นอาจารย์ไหตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ทั้งยังรู้จักสถานที่แห่งนี้ ก็พลันยกภูเขาออกจากอก ถามขึ้นว่า "อาจารย์ไห ท่านอย่าเพิ่งกระโดดเลย ที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่ขอรับ"

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณสับสน "เจ้าไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนรึ แล้วเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน"

หลี่เหวยอีเล่าเรื่องที่จู่ ๆ แสงจิตวิญญาณก็วาบขึ้นมาก่อนหน้านี้ และการที่เขาเบิกเปิดแดนวิญญาณหว่างคิ้วได้ในรวดเดียวออกมา

ทั้งสามคนชินชากับพรสวรรค์การฝึกตนที่ฝืนลิขิตสวรรค์ของเขาไปนานแล้ว ทว่าก็ยังคงนิ่งเงียบด้วยความหดหู่ใจไปชั่วครู่

ผู้อาวุโสโลงหินเอ่ยปากขึ้นก่อน "ดูท่าว่าการที่ผู้ครอบครองปลาไท่จี๋ของเต้าจู่จะเข้ามายังดาวเส้าหยางมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด เพียงฝึกฝนจนเกิดแสงจิตวิญญาณได้ก็พอ"

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าว "นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!"

"พวกเจ้าสองคนมีอะไรให้ต้องทอดถอนใจกัน สมบัติล้ำค่าอย่างปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ เป็นสิ่งที่พวกเราจะคาดเดาได้หรือ อีกอย่าง การที่เขาสามารถเป็นเจ้าของปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ได้ ย่อมบ่งบอกว่าเดิมทีเขาก็มีความเชื่อมโยงบางอย่างกับมันอยู่แล้ว" อาจารย์ไหกล่าว

หลี่เหวยอีฟังบทสนทนาของพวกเขาพลางครุ่นคิด นิ้วมือเอื้อมไปแตะที่ลำคอ แล้วดึงปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ออกมาจากคอเสื้อ

ดวงตาของปลาหยินหยางสัมฤทธิ์ทั้งสองตัว เหลือเพียงกระดูกหว่างคิ้วของเต้าจู่สีเขียวครามจาง ๆ เท่านั้น ส่วนพระบรมสารีริกธาตุสีแดงระเรื่ออีกเม็ดกลับหายไปอีกครั้ง ตรงตำแหน่งตาปลาจึงกลายเป็นรูกลวงขนาดเท่าเมล็ดถั่ว

เขาไม่อยากจะเชื่อ จึงเอ่ยหยั่งเชิงขึ้นว่า "ตอนนี้พวกเรา...อยู่บนพระบรมสารีริกธาตุหรือขอรับ พระบรมสารีริกธาตุก็คือดาวเส้าหยางที่พวกท่านพูดถึงอย่างนั้นหรือ"

หลี่เหวยอีเคยฟังเจ้าเหมิ่งเล่าให้ฟังอย่างละเอียด เมื่อส่องดูด้วยกล้องจุลทรรศน์ พระบรมสารีริกธาตุคือดาวเคราะห์สีแดงระเรื่อคล้ายดาวอังคารดวงหนึ่ง มีเทือกเขาสูงตระหง่านและร่องแม่น้ำโบราณที่เหือดแห้ง ทั้งยังมีทะเลแห้งแล้งสีแดงเข้มอันกว้างใหญ่ไพศาลอีกด้วย

ในตอนนั้นเรือสำเภาสัมฤทธิ์ก็จอดเทียบอยู่ริมฝั่งทะเลแห้งแล้งแห่งนั้น

ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณให้คำตอบยืนยัน "ดาวเส้าหยางก็คือดวงตาปลาข้างนั้น! ผืนดินโคลนโลหิตใต้เท้าพวกเรา ก็น่าจะเป็นมุมหนึ่งของดวงดาว ที่พวกเราทั้งสามรู้เรื่องนี้ เป็นเพราะในคืนก่อนมหาสงครามเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ผู้เข้าร่วมรบทุกคนต่างมารวมพลกันบนดาวดวงนี้ ความล้ำลึกพิสดารของมัน หรือจะเรียกว่าความล้ำลึกพิสดารของปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ เหนือกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้มากนัก"

ผู้อาวุโสโลงหินกล่าว "เจ้าลองเดินออกไปข้างนอกดูสิ ดูว่าสามารถเดินฝ่าหมอกโลหิตออกไปได้หรือไม่"

หากเวลานี้พวกเขาอยู่บนพระบรมสารีริกธาตุขนาดเท่าเมล็ดถั่วจริง ๆ นี่มันจะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อพิสดารเพียงใดกัน

หลี่เหวยอีพยายามทำใจให้สงบ ก้าวเดินไปข้างหน้าเจ็ดก้าวรวด จนมาถึงใต้หมอกโลหิต แล้วยื่นมือออกไปสัมผัสด้านหน้า