ตอนที่ 63 ศึกมังกรพยัคฆ์

บนเรือรบขนาดยักษ์ บรรดาผู้มีอิทธิพลจากฝ่ายต่างๆ ที่จับตาดูการเข่นฆ่าริมฝั่ง ล้วนคาดเดากันว่ารุ่นเยาว์ขั้นหยงเฉวียนที่มีวัตถุอาคมหลายชิ้นบนตัวผู้นั้น อยู่ในระดับขั้นใดกันแน่ และมีภูมิหลังความเป็นมาอย่างไร

"คืนเดียวสังหารผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุและยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกไปมากมายขนาดนี้ ทั้งยังฝ่าวงล้อมอันแน่นหนาฆ่าตะลุยข้ามแม่น้ำซุยมาได้ ข้าถามตัวเองดูแล้ว สมัยอยู่ขั้นหยงเฉวียนข้าทำไม่ได้อย่างแน่นอน เจ้าหนุ่มนี่คืนนี้คงได้สร้างชื่อกระฉ่อนจากศึกเดียวแล้ว!" สือจิ่วไจเอ่ยชม

ชายแซ่หลงยังคงยืนอยู่ที่หัวเรือ ราวกับหยั่งรากฝังลึกอยู่ตรงนั้น เขากล่าวเรียบๆ ว่า "ใต้หล้านี้ไม่เคยขาดแคลนอัจฉริยะ แต่อัจฉริยะที่มีเจตจำนงในการต่อสู้และสติปัญญาในการรบระดับนี้กลับมีน้อยแสนน้อย หากทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้เมื่อใด..."

สือจิ่วไจมองไปยังใบหน้าที่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งของหยางชิงซีพลางถามว่า "เขาชื่ออะไร"

"ราชันจิ่วไจไยไม่ลองถามมหาเถระดูล่ะ"

หยางชิงซีย่อมไม่มีสีหน้าดีๆ ให้สือจิ่วไจ หากไม่ใช่เพราะเขาและคฤหัสถ์ชุดขาวขัดขวางไว้ เจ้าเด็กขั้นหยงเฉวียนนั่นจะจับตัวหยางอวิ๋นไปต่อหน้าต่อตาเธอ แล้วหลบหนีไปได้อย่างไร

จะเสียหน้า ก็ต้องเสียหน้าไปด้วยกันทั้งหมด

เทียบสังหารนั่น วัดอู่จั้งของพวกท่านเป็นคนรับงานเองแท้ๆ

มหาเถระอวี๋เจินหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ "ฮ่าๆ การสังหารคนแล้วพลาดพลั้งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เสมอ เพียงแค่ขั้นหยงเฉวียนคนหนึ่ง คุณหนูใหญ่หยางอย่าได้ใส่ใจเกินไปเลย ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรสองคนของพรรคฉางหลินตามไปแล้ว ย่อมช่วยน้องชายของท่านกลับมาได้อย่างแน่นอน"

น้องชายแท้ๆ ของคนอื่นถูกจับตัวไป คฤหัสถ์ชุดขาวและสือจิ่วไจย่อมไม่สะดวกใจที่จะขัดขวางอีก ซ้ำยังส่งคนไปช่วยอีกฝ่ายละหนึ่งคน

อารมณ์ของหยางชิงซีสงบลงจากความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกแล้ว เธอกล่าวอย่างเยือกเย็น "หยางอวิ๋นในฐานะยอดคนแปดตาน้ำพุ บุตรสายตรงแห่งตระกูลหยาง นำยอดฝีมือมากมายไปปิดล้อมไล่ล่า แต่กลับถูกคนไร้ชื่อเสียงเรียงนามจับกุมตัวเสียเอง ต่อให้ต้องตาย ก็โทษได้เพียงว่าเขาดีแต่คุย ไร้ความสามารถ จะไปโทษใครไม่ได้ ถูกต้องหรือไม่ ผู้อาวุโสอัน ราชันจิ่วไจ"

หยางอวิ๋นถูกจับตัวไป ไม่รู้เป็นหรือตาย แต่ในยามนี้กลับกลายเป็นเบี้ยต่อรองที่เธอใช้ช่วงชิงผลประโยชน์เพิ่มขึ้น

การเจรจาแบ่งปันผลประโยชน์ของทั้งสี่ฝ่ายรอบแรกเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

พวกเขาทำได้เพียงตกลงกรอบกว้างๆ เท่านั้น ผู้ที่ตัดสินใจอย่างแท้จริงว่าจะแบ่งเค้กมณฑลหลีอย่างไร คือบรรดาผู้มีอิทธิพลรุ่นอาวุโสที่แท้จริงเบื้องหลังพวกเขา แน่นอนว่าการพบกันในระดับนั้นย่อมหมายความว่ามหาสงครามได้มาถึงแล้ว

ในท้ายที่สุด พวกเขาตัดสินใจดำเนินแผนอย่างรัดกุมรอบคอบ โดยเริ่มจากการสืบหาตื้นลึกหนาบางของสำนักเร้นลับจิ่วหลีตามแผนการของผู้เฒ่าแซ่หลีเสียก่อน

และแน่นอนว่าเหตุผลที่ชะลอการเปิดศึก ยังมีอีกหนึ่งสาเหตุสำคัญ

นั่นก็คือ ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ตำบลจั้งเซียน

ในเมื่อมาถึงมณฑลหลีแล้ว มีหรือที่พวกเขาจะไม่ไปสำรวจดูให้รู้แจ้ง? สิ่งที่ดึงดูดให้บุคคลรุ่นอาวุโสทั้งหมดในนครจิ่วหลีรุดหน้าไปที่นั่นได้ โชควาสนานี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน!

ที่นั่นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

"โฮก!"

พร้อมกับเสียงพยัคฆ์คำรามสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วม่านราตรี ชางหลีผู้ขี่สัตว์อสูรโจวอู๋รูปร่างคล้ายเสือยักษ์ ร่างกายเหยียดตรงผึ่งผาย ถือทวนเงินยาวหนึ่งจั้ง ควบทะยานออกจากประตูนครจิ่วหลี มุ่งตรงมายังริมฝั่งแม่น้ำซุยส่วนที่ยื่นโค้งออกมาในระยะไกล

เสือยักษ์แหงนหน้าคำรามกึกก้อง สั่นสะเทือนจนเกลียวคลื่นม้วนซัดปั่นป่วน

บนเรือรบขนาดยักษ์ ประตูหน้าต่างสั่นไหว ธงซุยสะบัดพรึ่บพรั่บ ข้าวของทุกชิ้นต่างสั่นสะเทือน

มหาเถระอวี๋เจินกล่าวว่า "การต่อสู้ภายในเมือง ดูท่าจะจบลงแล้ว! คุณหนูใหญ่หยาง ครานี้ตระกูลหยางของพวกท่านกับเผ่าชางหลีคงนับว่าแตกหักกันอย่างสิ้นเชิงแล้วกระมัง"

"จะเป็นไปได้อย่างไร"

หยางชิงซียิ้มบางๆ "สองตระกูลพวกเราเกี่ยวดองแต่งงานกันมารุ่นสู่รุ่น สายเลือดและความผูกพันแน่นแฟ้นยิ่งนัก การกระทบกระทั่งเล็กน้อยเพียงครั้งเดียว จะแตกหักกันได้อย่างไร"

"อย่างนั้นหรือ แต่ไฉนข้าถึงมองว่าเขาดูเปี่ยมไปด้วยไอสังหารเล่า"

สือจิ่วไจจ้องเขม็งไปยังริมฝั่งอันไกลตา เห็นเพียงชางหลีขี่สัตว์อสูรโจวอู๋เหยียบย่ำสายน้ำมุ่งหน้ามา ฝ่าชี่เอ่อล้นกลั่นตัวเป็นเงาพยัคฆ์สูงหลายสิบจั้ง ซัดสาดคลื่นน้ำถาโถมสูงเสียดฟ้า กลิ่นอายอันทรงพลังนั้นคล้ายดั่งจะคว่ำเรือรบขนาดยักษ์ทั้งลำให้พลิกคว่ำลง

"ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ พวกเจ้าไม่ควรเปิดเผยตัว ข้าจะไปประมือกับผู้สืบทอดแห่งเผ่าจิ่วหลีผู้นี้ดูสักหน่อย ว่าจะมีน้ำยาคู่ควรกับตำแหน่งผู้สืบทอดจริงหรือไม่"

"ฟุ่บ!"

ร่างของชายแซ่หลงพลันไหววูบ เลือนหายไปจากดาดฟ้าเรือ

ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ปรากฏกายขึ้นเหนือน้ำห่างออกไปหลายสิบจั้ง เหยียบย่ำทวนกระแสน้ำแม่น้ำซุย ไอฝ่าชี่ลอยกรุ่นรอบกายดุจเมฆหมอกหลากสี พลิ้วไหวสง่างามประหนึ่งเทพเซียนรูปงาม พุ่งทะยานเข้าปะทะกับชางหลีที่ควบขี่สัตว์อสูรโจวอู๋เข้ามาเบื้องหน้า

เมฆหมอกฝ่าชี่ทั้งหมดรวมตัวกันกลายเป็นเงาร่างมังกรยักษ์ ส่งเสียงคำรามก้องกังวาน เลื้อยแหวกว่ายม้วนตัวไปข้างหน้ากลางผืนน้ำ

"ตูมมม!"

มังกรประจัญพยัคฆ์ ฝ่าชี่ซัดสาดรุนแรงดุจคลื่นคลั่ง ราวกับแม่น้ำซุยจะถูกคนทั้งสองซัดจนขาดสาย

คนของกวานซานและกองทัพตี้หลางหวังอาศัยจังหวะนี้ผละออกจากเรือรบยักษ์ เลือนหายไปในม่านราตรีกาลอันเงียบงัน

หยางชิงซีนั่งอยู่ข้างตะเกียงกระดูกอันเป็นวัตถุอาคม ดวงตากระจ่างจ้องมองคนทั้งสองที่ประมือกันอยู่บนผิวน้ำไกลออกไป แววตากลับคืนสู่ความสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นดั่งคราแรก ไม่เผยอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ออกมาอีก ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ

ผู้คนและสรรพสิ่งในใต้หล้านี้ล้วนจริงเท็จปะปน ในเมื่อผู้อื่นมองไม่ทะลุปรุโปร่ง สู้แสร้งทำเป็นให้ผู้อื่นมองออกเสียยังดีกว่า

สือชวนอวี่ลากสังขารที่บาดเจ็บขึ้นมาบนเรือรบยักษ์ คุกเข่าหมอบกราบลงแทบเท้าของหยางชิงซีดังตึง ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญว่า "คุณหนูใหญ่ ผู้น้อยไร้ความสามารถ ปล่อยให้นายน้อยอวิ๋นถูกโจรหลี่จับตัวไป ยินดีรับโทษทัณฑ์ทุกประการขอรับ"

หยางชิงซีหยิบโอสถห้าสมุทรออกมาหนึ่งเม็ด ปล่อยให้มันร่วงหล่นจากปลายนิ้วลงสู่พื้นอย่างไม่ไยดี นางลุกขึ้นอย่างแช่มช้อย ชายกระโปรงผ้าโปร่งยาวลากผ่านพื้น ร่างหยกผุดผ่องดั่งกระเบื้องเคลือบสีขาวก้าวเดินไปยังชั้นสองของหอเรือ พลางเอ่ยเรียบๆ ว่า "เจ้าเบิกแปดตาน้ำพุได้ นับเป็นผู้มีความสามารถ แต่หลังจากกลืนโอสถห้าสมุทรเม็ดนี้ลงไป ไม่ว่าจะทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้หรือไม่ เจ้าก็ต้องนำตัวหยางอวิ๋นกับหลี่เหวยอีกลับมาให้ข้า...จะเป็นหรือตายก็ได้"

สือชวนอวี่ดีใจจนแทบคลั่ง รีบยัดโอสถห้าสมุทรเข้าปากกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะโขกศีรษะเสียงดังตึงตัง "ขอสาบานว่าจะสังหารโจรหลี่ ช่วยเหลือนายน้อยอวิ๋นกลับมาให้ได้ขอรับ"

...

หยางอวิ๋นได้สติฟื้นขึ้นมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของตนเอง ครั้นพบว่าแขนขวาถูกหลี่เหวยอีหักสะบั้น กวาดตามองรอบด้านก็ไม่เห็นคนฝ่ายตนแม้แต่คนเดียว จึงตระหนักได้ทันทีว่าวันนี้ตนต้องสิ้นชีพในเงื้อมมือของดาวพิฆาตผู้นี้เป็นแน่

เขารู้สึกเสียใจภายหลังอย่างสุดซึ้ง ความโศกเศร้าแล่นพล่านขึ้นมาจับใจ

ตนเป็นถึงทายาทสายตรงแห่งตระกูลหยาง อายุเพียงสิบเจ็ดปีก็เบิกได้แปดตาน้ำพุ มีหวังที่จะทะยานสู่ยอดคนเก้าตาน้ำพุ แม้จะทะลวงเก้าตาน้ำพุไม่ได้ แต่หากกินโอสถห้าสมุทร ก็จะกลายเป็นยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรได้ทันที อนาคตจะรุ่งโรจน์เพียงใด?

ให้มาตายอยู่ที่นี่ เขาไม่ยอมจำนนเด็ดขาด

"อ๊าก..."

แขนซ้ายก็ถูกหักสะบั้นเช่นกัน

หลังจากกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หยางอวิ๋นก็ผุดความคิดเอาตัวรอดขึ้นมาได้ รีบละล่ำละลักว่า "พี่หลี่...ท่านฟังข้าก่อน...ฆ่าข้าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับท่านเลย...ขอแค่ไม่ฆ่าข้า ข้ายอมทำทุกอย่าง...อ๊าก..."

ขาขวาของเขาถูกหักจนสะบั้น

หยางอวิ๋นเจ็บปวดจนเหงื่อกาฬผุดท่วมศีรษะ ร่างสั่นเทา ตื่นตระหนกถึงขีดสุด ในความสับสนมึนงงจึงร้องเพ้อสะเปะสะปะออกมา "ข้ามีเงิน...ข้าจะจ่ายเงินซื้อชีวิต..."

"เท่าไหร่"

ท่ามกลางความมืดมิด หลี่เหวยอีที่นิ่งเงียบไม่ปริปากมาตลอดพลันเอ่ยถามขึ้น

หยางอวิ๋นใจชื้นขึ้นมาทันที ไม่นึกว่าวิธีนี้จะได้ผล จึงรีบพูด "เยอะมาก...ข้ารวยมาก..."

"บอกตัวเลขมา" หลี่เหวยอีกล่าว

หยางอวิ๋นเอ่ย "หนึ่งร้อย...ไม่สิ สิบล้านเหรียญเงิน..."

สิบล้านเหรียญเงิน ก็คือหนึ่งพันล้านเหรียญทองแดง

หลี่เหวยอีไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าอีกฝ่ายจะควักเงินมากมายขนาดนี้ออกมาได้ จึงแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

หยางอวิ๋นกลัวว่าหลี่เหวยอีจะไม่เชื่อ จึงรีบร้อนเอ่ย "ข้าไม่มี แต่พี่สาวข้ามี พี่หลี่...ท่านเชื่อข้าสิ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปข้าเป็นหนี้ท่านสิบล้านเหรียญเงิน หากข้าหามาจ่ายไม่ได้ ข้าจะใช้...ข้าจะเอาของทุกอย่างที่จำนองได้มาชดใช้...ข้าหยางอวิ๋นพูดคำไหนคำนั้นเสมอ..."

"ดี! ข้าจำไว้แล้ว เจ้าติดหนี้ข้าสิบล้านเหรียญเงินกับรถม้าหนึ่งคัน" หลี่เหวยอีกล่าว

ในขณะที่หยางอวิ๋นกำลังคิดว่าหลี่เหวยอีหลอกง่ายและแอบยินดีอยู่ในใจ ปากก็พลันกรีดร้องโหยหวนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อขาซ้ายถูกหลี่เหวยอีหักสะบั้นไปอีกข้าง

"แบบนี้ค่อยปลอดภัยหน่อย ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องระแวงว่าเจ้าจะดิ้นหลุดจากเชือกแล้วหนีไป"

หลี่เหวยอีมัดแขนขาทั้งสี่ข้างของหยางอวิ๋นไว้กับเรือลำเล็ก จากนั้นก็ถอดเสื้อเปื้อนเลือดของตนเองโยนคลุมร่างของเขาไว้ ต่อด้วยการกรีดข้อมือของเขา ปล่อยให้โลหิตค่อยๆ รินไหลลงสู่ผืนน้ำของแม่น้ำ

ครั้นจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หลี่เหวยอีจึงผลักเรือลำเล็กออกไป ปล่อยหยางอวิ๋นลอยไปตามยถากรรม

เรือลำเล็กลอยละลิ่วไปตามกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก มุ่งหน้าสู่ท้ายน้ำอย่างรวดเร็ว

"หากคนของตระกูลหยางและสำนักซุยตามหาเจ้าเจอก่อนที่เลือดจะไหลหมดตัว ก็ถือว่าเจ้ายังไม่ถึงฆาต วันหน้า ข้าจะไปทวงหนี้ที่ตระกูลหยางอย่างแน่นอน"

หลี่เหวยอีไม่สนใจเสียงสบถสาปแช่งงึมงำของหยางอวิ๋นบนเรือลำเล็กแม้แต่น้อย เขากระโจนดำดิ่งลงสู่น้ำ ว่ายข้ามไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำซุย

มีกลิ่นอายของหยางอวิ๋นคอยล่อผู้ไล่ล่าไปยังท้ายน้ำ หลี่เหวยอีก็จะมีเวลามากพอที่จะหลบหนีเข้าไปในเทือกเขาหมาง โดยหวังว่าจะรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดีได้ทันก่อนที่พวกนั้นจะตามรอยมาถึง

ว่ายไปถึงฝั่งตรงข้าม หลี่เหวยอีรีบนำชุดใหม่เอี่ยมออกมาจากกระดิ่งอูฐชั่วร้ายแล้วสวมใส่ ก่อนจะพุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ทิวเขาใต้เงามืดแห่งราตรี

เทือกเขาหมางมียอดเขาสูงตระหง่านสลับซับซ้อน ทอดตัวยาวในแนวเหนือจรดใต้เลียบไปตามพรมแดนทิศตะวันตกของมณฑลหลี ทิศใต้จรดแดนหมอกวิญญาณสูญและทะเลโลหิต ส่วนทิศเหนือทอดยาวนับพันลี้เข้าไปถึงมณฑลจือ

ตามตำนานเล่าขาน ในเทือกเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลและลึกล้ำสุดหยั่งแห่งนี้ ยอดเขาทุกยอดล้วนเป็นสุสานของจักรพรรดิ

สุสานชางหวังก็เป็นหนึ่งในนั้น

หลังเตลิดหนีมาตลอดทั้งคืน หลี่เหวยอีก็ก้าวลึกเข้ามาในส่วนลึกของเทือกเขาหมางแล้ว

กระทั่งขอบฟ้าเริ่มทอแสงสีขาวนวล เขาก็ไม่อาจฝืนทนได้อีกต่อไป ร่างทรุดฮวบลงนอนแผ่อยู่บนกองใบไม้ร่วงอันหนาทึบกลางป่าดงดิบ ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลอันสาหัสหรือเรี่ยวแรงที่ถูกรีดเค้นจนหมดสิ้น ต่างก็มาถึงขีดจำกัดแล้วทั้งคู่

ในยามนี้ เขาไม่อยากขบคิดสิ่งใดทั้งสิ้น เพียงอยากหลับลงสักตื่น ไม่ว่าตนเองจะยังตื่นขึ้นมาได้อีกหรือไม่ก็ตาม

ดวงตะวันลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า

แสงแดดแรกของวันสาดส่องลงสู่ผืนป่าทึบ ลอดผ่านกิ่งก้านใบไม้ ตกกระทบเป็นจุดประปรายบนใบหน้าของเขา

และในชั่วพริบตานั้นเอง

ลำแสงสายหนึ่งกลับทะลุผ่านร่างของเขา เข้าไปปรากฏอยู่ในห้วงสำนึก จุดประกายความมืดมิดภายในกะโหลกศีรษะให้สว่างไสว

หลี่เหวยอีซึ่งนอนหลับตาแน่นิ่งอยู่บนพื้น พึมพำออกมาว่า "ยามทิวาราตรีผลัดเปลี่ยน แสงจิตวิญญาณพลันปรากฏ เส้นทางจิตวิญญาณเปิดออก ไม่นึกเลยว่า ตั้งใจปลูกดอกไม้ดอกไม้ไม่บาน มิได้ตั้งใจปักกิ่งหลิวกิ่งหลิวกลับงอกงามร่มรื่น"

"ยิ่งตั้งใจฝึกฝนให้มันบังเกิด แสงจิตวิญญาณกลับยิ่งไม่ยอมปรากฏ ทว่าในยามที่ไม่อยากฝึกฝนที่สุดเช่นนี้ แสงจิตวิญญาณกลับเผยออกมาเสียอย่างนั้น"

"บางทีผู้อาวุโสป้ายวิญญาณอาจพูดถูก ยามฝึกตนในวันวาน ข้ามีจิตฟุ้งซ่านมากเกินไป!"

...

หลี่เหวยอีฝืนร่างกายอันแสนเหนื่อยล้าและเจ็บปวดรวดเร็วยันตัวลุกขึ้นนั่ง ดำเนินตามสมาธิภาวนาที่ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเคยสั่งสอนไว้ ดูดซับรัศมีอันเจิดจรัสที่ดวงตะวันแผ่ออกมา... เอาเถอะ จะเรียกว่าดวงตะวันไปก่อนก็แล้วกัน!

แสงแดดมิได้เป็นเส้นสาย หากแต่เป็นเม็ดอนุภาคละเอียดนับไม่ถ้วน

เพียงไม่นาน ละอองแสงเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนก็โอบล้อมร่างของเขาไว้ แทรกซึมเข้าออกภายในกาย เปล่งประกายแสงสีระยิบระยับ ขับเน้นให้เขาที่นั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางเศษกิ่งไม้ใบไม้แห้งมีพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นอย่างยิ่ง บาดแผลเริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ทิวาราตรีสลับผลัดเปลี่ยน ร่วงโรยผลิบานหมุนเวียน

ในเวลาเดียวกัน ปลาไท่จี๋ของเต้าจู่ที่แขวนอยู่ตรงลำคอ ซึ่งเขาไม่เคยรู้วิธีกระตุ้นขับเคลื่อนมันมาก่อนนั้น พอดูดซับละอองแสงเหล่านั้นเข้าไป มันกลับเริ่มหมุนเวียนทำงานขึ้นมา

ภาพทิวทัศน์รอบด้านรวมถึงผืนดินใต้ร่างของหลี่เหวยอี พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินทันที