ตอนที่ 62 ทางรอดเดียว

เรือรบขนาดยักษ์ที่แขวนธงอักษร "ซุย" อยู่ห่างจากริมฝั่งเพียงร้อยก้าว สือจิ่วไจนั่งอยู่ตรงตำแหน่งที่หันหน้าเข้าหาหน้าต่างพอดี ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของเขา ย่อมมองเห็นใบหน้าของหลี่เหวยอีได้อย่างชัดเจน หลังจากรู้สึกคุ้นตาจึงใคร่ครวญย้อนความทรงจำอย่างละเอียด แล้วจำได้ว่านี่คือ "ลูกหมาป่าตัวน้อย" ที่เคยพบในตำบลจั้งเซียน

วันนั้นตนเองกลับดูคนพลาดไปเสียได้

แท้จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่

"น่าสนใจเกินไปแล้วกระมัง!"

สือจิ่วไจเปรยออกมาประโยคหนึ่ง หลังครุ่นคิดครู่หนึ่งก็กล่าวว่า "สือโหมวคิดว่าผู้อาวุโสอันกล่าวมีเหตุผล การต่อสู้ของยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกขั้นหยงเฉวียนดีๆ กลับมีขั้นห้าสมุทรบุกเข้าไปสองคน ช่างทำลายบรรยากาศโดยแท้ มิสู้เปิดบ่อนพนันสักวง ดูว่าเขาจะสามารถตีฝ่าวงล้อมหลบหนีไปได้หรือไม่"

เปิดบ่อนพนันหรือ

หยางชิงซียิ้มหยันในใจ มีหรือจะฟังไม่ออกว่าฆราวาสชุดขาวกับสือจิ่วไจต้องการจะช่วยเจ้าหนุ่มนั่น และจงใจสร้างทางรอดให้เขา

อาจเพราะนึกเสียดายผู้มีพรสวรรค์ อาจหมายตากลุ่มวัตถุอาคมเหล่านั้น หรืออาจมองเห็นเงื่อนงำบางอย่างที่นางยังไม่ทันสังเกตเห็น แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่แท้ไร้ข้อกังขา หากเจ้าหนุ่มนั่นหลุดพ้นวงล้อมหนีรอดไปได้ กวานซานและกองทัพตี้หลางหวังย่อมต้องตามหาเขาอย่างแน่นอน

หากนางยังคงยืนกรานส่งซวีฉางหลินและทังเหยียนออกมือ ก็เท่ากับไม่ไว้หน้าฆราวาสชุดขาวและสือจิ่วไจ หากคนทั้งสองยังคงยืนกราน หรือถึงขั้นลงมือด้วยตนเอง...

เช่นนั้นเรื่องคงลุกลามจนดูไม่จืดเป็นแน่!

เดิมทีแม้หลี่เหวยอีจะสำแดงพลังการต่อสู้ไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้ แต่ในสายตาของหยางชิงซี เขาก็ยังคงไร้ความสำคัญ เพียงส่งขั้นห้าสมุทรออกไปสักคนก็สังหารได้แล้ว

ทว่ายามนี้ ไม่เพียงแต่เผ่าชางหลีจะให้ความสำคัญกับเขา

แม้กระทั่งฆราวาสชุดขาวและสือจิ่วไจก็ยังแฝงเจตนาบางอย่าง เช่นนั้นนางหยางชิงซีย่อมต้องให้ความสนใจขึ้นมาอย่างเต็มที่

"ในเมื่อทั้งสองท่านอยากดูงิ้ว ชิงซีย่อมมิอาจทำให้เสียบรรยากาศ แค่ขั้นหยงเฉวียนคนหนึ่ง ในมณฑลหลี สำนักซุยไม่จำเป็นต้องส่งขั้นห้าสมุทรออกไป ก็ทำให้เขากลายเป็นเถ้าธุลีได้แล้ว"

หยางชิงซีโบกมือให้ซวีฉางหลินและทังเหยียนถอยออกไป จากนั้นจึงเรียก "เซวียเจิ้ง!"

เซวียเจิ้งผู้เฝ้าอยู่หน้าประตูโถงใหญ่ กล้ามเนื้อและผิวหนังทั่วร่างเปี่ยมไปด้วยสัมผัสแห่งโลหะเงินขาว เขายืนกุมดาบ จ้องมองหลีชิงผู้เป็นยอดคนเก้าตาน้ำพุผู้นั้นด้วยสายตาที่กระหายอยากประลอง

เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากในห้อง เซวียเจิ้งดึงสายตากลับมา ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว คุกเข่าข้างเดียวลงต่อหน้าโถงใหญ่ "คุณหนูใหญ่โปรดวางใจ ผู้น้อยจะไปเด็ดศีรษะของคนผู้นั้นมาเดี๋ยวนี้ จะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายนายน้อยอวิ๋นได้อย่างแน่นอน"

เซวียเจิ้งลุกขึ้นมองไปยังริมฝั่ง โคจรพลังอาคมแปรเปลี่ยนเป็นไอเมฆหมอกพวยพุ่งออกมานอกร่าง จากนั้นพุ่งทะยานออกจากดาดฟ้าเรือยักษ์ประดุจลูกกระสุนปืนใหญ่ ทิ้งตัวลงสู่ผิวน้ำที่ห่างออกไปสิบกว่าวา

"ตูม!"

เมฆหมอกฝ่าชี่ใต้ฝ่าเท้าของเขาหนาทึบยิ่งนัก ภายใต้แรงกระแทกเช่นนั้น เขากลับไม่จมลงสู่ก้นน้ำเลยแม้แต่น้อย

เขาเหยียบย่ำผิวน้ำ ถือดาบทะยานรวดเร็วปานสายลมไล่ตามจันทรา

...

หลี่เหวยอีพุ่งตรงไปยังคันกั้นน้ำจุดที่รถกวางเอลก์เขาเงินพลิกคว่ำ ถ่ายเทพลังอาคมเข้าสู่ถุงมือด้ายเงิน มุ่งหมายเผด็จศึกอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้คนหลายคนที่ไล่ตามมาด้านหลังล้อมโจมตีได้

"ฟึ่บ!"

หยางอวิ๋นที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดหลังรถสบโอกาสพอเหมาะ จึงทะยานร่างขึ้นสูง

แทงกระบี่ออกไปหนึ่งกระบวนท่า!

หลี่เหวยอีกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศสูงราวหนึ่งวา แขนของเขากลายเป็นภาพลวงตา เข้าปะทะกับหยางอวิ๋นตรงๆ

"ปัง! ปัง! ปัง..."

ทั้งสองปะทะกันต่อเนื่องหลายกระบวนท่า ร่างกายเคลื่อนไหวสลับเปลี่ยนรวดเร็ว

ชั่วพริบตาต่อมา หลี่เหวยอีก็ร่อนลงบนโครงรถที่พลิกตะแคง เขาใช้ "หลิงเป่าเจี๋ยหนา" แย่งชิงกระบี่มังกรเหลืองกลับคืนสู่มือได้สำเร็จ ในใจบังเกิดความยินดีประดุจได้คนรักสุดดวงใจกลับคืนมา

ในทางกลับกัน หยางอวิ๋นร่วงหล่นลงสู่เขตน้ำตื้นริมคันกั้นน้ำอย่างทุลักทุเล ร่างกระแทกหลังคาประทุนเรือหาปลาจนพังทลาย

เคร้ง! โคมไฟเรือร่วงหล่นลงมา เรือหาปลาพลันลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงโชติช่วงในทันที

ทันใดนั้น

ท่ามกลางแสงเพลิง หลี่เหวยอีเกิดสังหรณ์ใจขึ้นมา จึงหันไปมองเรือรบขนาดยักษ์กลางแม่น้ำสายใหญ่ที่ทอดสมอนิ่งสนิทมาตลอด เห็นเพียงประกายแสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งทะยานออกจากดาดฟ้าเรือ ยิงตรงมายังริมฝั่งที่เขาอยู่อย่างรวดเร็ว

แม้จะอยู่ห่างไกลกันเพียงนั้น ทว่าเขากลับสัมผัสได้ถึงจิตดาบอันเฉียบคมและไอสังหารบนร่างของอีกฝ่าย ทั้งยังรับรู้ได้ว่าตนเองถูกสายตาของอีกฝ่ายล็อกเป้าหมายไว้แล้ว

"บุคคลอันดับสี่แห่งหอเจ็ดตาน้ำพุมณฑลหลี กายกึ่งเซียนโลหะเงิน ดาบไร้พ่ายเซวียเจิ้ง"

แม้การถูกสายตาของเซวียเจิ้งล็อกเป้าไว้จะทำให้หลี่เหวยอีรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ แต่ต้นตอที่ทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตอย่างแท้จริง กลับเป็นเรือรบขนาดยักษ์ลำนั้นต่างหาก

ความคิดนับพันแล่นผ่านสมองในชั่วพริบตา หลี่เหวยอีโคจรพลังอาคมกระตุ้นกระบี่มังกรเหลือง ร่างทะยานขึ้น แทงกระบี่ตรงเข้าใส่หยางอวิ๋นทันที

บางทีอาจมีเพียงการจับหยางอวิ๋นเป็นตัวประกันให้ได้ก่อนเซวียเจิ้งจะมาถึงเท่านั้น ค่ำคืนนี้จึงจะพอมีหนทางรอดชีวิตสักสายหนึ่ง

หยางอวิ๋นย่อมสังเกตเห็นว่าเซวียเจิ้งมาถึงแล้ว อีกทั้งสือชวนอวี่ มู่หรงเสี่ยว และคนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้กว่าก็กำลังจะมาถึงในชั่วพริบตา ขอเพียงตนต้านรับหลี่เหวยอีไว้ได้สักลมหายใจสองลมหายใจ สถานการณ์ก็จะพลิกกลับโดยสิ้นเชิง

"มาได้จังหวะพอดี!"

หยางอวิ๋นยืนอยู่กลางผืนน้ำ ด้านหลังมีแสงเพลิงสีแดงฉานส่องสว่าง เขาหัวเราะร่าเสียงดัง "ภายในจุดเฟิงฝู่แห่งตาน้ำพุที่แปดมีทะเลลมปราณน้อยอยู่หนึ่งแห่ง ผู้เปิดแปดตาน้ำพุจึงถูกเรียกว่าขั้นห้าสมุทรน้อย วันนี้จะให้เจ้าได้เห็นอานุภาพที่แท้จริงของผู้เปิดแปดตาน้ำพุ!"

หยางอวิ๋นรู้ดีว่าการกระทำที่โง่เขลาที่สุดของตนก่อนหน้านี้ คือการที่ทั้งที่กระตุ้นกระบี่ศึกอาคมเล่มนั้นไม่ได้ แต่กลับยังดึงดันจะใช้กระบี่ให้ได้

ความผิดพลาดเช่นนี้ เขาจะไม่ทำซ้ำอีกเป็นอันขาด

พลังอาคมจากแปดตาน้ำพุในร่างต่างหลั่งไหลไปรวมกันที่ท่อนแขน ร่ายรำเพลงหมัดแหวกนภาที่ฝึกฝนมานานหลายปี

พลังอาคมบนหมัดสว่างเจิดจ้าดั่งดวงดารา

ตูม!

หมัดหนึ่งซัดออกไป

ฝ่าชี่ในทะเลลมปราณน้อยแห่งจุดเฟิงฝู่ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นในชั่วพริบตา มันพวยพุ่งไปยังท่อนแขน ก่อตัวเป็นคลื่นกระแทกปราณหมัดที่จับต้องได้ ส่งเสียงระเบิดดังสนั่นเสียดแก้วหูในอากาศ

นี่คือไพ่ตายของผู้ฝึกยุทธ์ผู้เปิดแปดตาน้ำพุ!

เผาผลาญฝ่าชี่ในจุดเฟิงฝู่จนเกลี้ยง เพื่อปลดปล่อยการโจมตีอันทรงพลังที่สุดเพียงกระบวนท่าเดียวที่ใกล้เคียงกับขั้นห้าสมุทร

แม้มีเพียงท่าเดียว ทว่าก็เพียงพอที่จะตั้งตนเป็นราชาในขั้นหยงเฉวียนได้แล้ว

แม้หลี่เหวยอีจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว ทว่ายังคงถูกปราณหมัดนี้กระแทกจนร่างลอยกระเด็นถอยหลัง ร่างกายราวกับถูกชกทะลุอากาศเข้าใส่อย่างจังจนอวัยวะภายในปวดร้าว โชคดีที่เขาใช้พลังอาคมกระตุ้นเกราะอ่อนซากศพที่สวมแนบเนื้อไว้ ช่วยสลายแรงกระแทกจากปราณหมัดไปได้มหาศาล

หลังจากเปิดหกตาน้ำพุ ระดับพลังอาคมก็สูงล้ำยิ่งขึ้น เมื่อกระตุ้นเกราะอ่อนซากศพอีกครั้ง จึงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามันแผ่ไอเย็นเยียบออกมาสายหนึ่ง

เกราะอ่อนปล่อยกระแสไอนับร้อยสาย ไหลเวียนรอบกายอย่างรวดเร็ว

ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ หลี่เหวยอีย่อมไม่มีเวลาถอดเสื้อตัวนอกออกดู

รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางอวิ๋นแข็งค้างไปอย่างรวดเร็ว เพราะเขาพบว่าหลี่เหวยอีที่ถูกหมัดชกจนกระเด็นลอยออกไป กลับเหยียบย่ำความว่างเปล่าโดยไม่ร่วงลงสู่พื้น แล้วพุ่งวนกลับมาอีกครั้ง

นี่มัน...

นี่มันวิชาตัวเบาอะไรกัน?

หลี่เหวยอีกวัดแกว่งกระบี่รวดเร็วปานหั่นผัก ฟันออกติดต่อกันสามกระบี่ กระบี่แรกตัดมวยผมของหยางอวิ๋นขาดสะบั้น กระบี่ที่สองแทงทะลุกระดูกไหปลาร้า กระบี่ที่สามกรีดผ่านต้นขา

และท้ายที่สุด

ห้านิ้วคีบล็อกท้ายทอยของเขาไว้ สยบอีกฝ่ายได้อย่างสิ้นเชิง

ขอเพียงออกแรงแค่นิดเดียว ก็สามารถบิดศีรษะของเขาหลุดกระเด็นได้ทันที

"เจ้าฆ่าข้าไม่ได้นะ พี่สาวข้าอยู่บนเรือ เจ้าหนีไม่พ้นหรอก..."

หยางอวิ๋นคว่ำหน้าลงกับผิวน้ำ ราวกับลูกแมวที่ถูกบีบคอไว้ ใบหน้าซีดเผือด ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ไร้ซึ่งประกายความหยิ่งยโสโอหังเหมือนในวันวานโดยสิ้นเชิง

"หลี่เหวยอี ปล่อยนายน้อยอวิ๋นซะ แล้วข้าจะยอมให้เจ้าไป"

สือชวนอวี่ที่ไล่ตามมาทันตะโกนเสียงดังลั่น

หลี่เหวยอีไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องไปยังร่างอันรวดเร็วที่เหยียบผิวน้ำข้ามมาเข้าสู่เขตเรือหาปลา ร่างนั้นเปล่งประกายราวกับหล่อหลอมขึ้นจากเงินแท้

"ข้าจำเป็นต้องให้เจ้าปล่อยไปด้วยหรือ? เจ้ามีคุณสมบัติพอจะพูดคำนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

หลี่เหวยอีบดขยี้ถุงเลือดใบสุดท้ายบนเข็มขัดลงอักขระคัมภีร์ มือข้างหนึ่งหิ้วหยางอวิ๋น อีกข้างถือกระบี่ พุ่งเข้าประหัตประหารใส่เงาร่างของสือชวนอวี่ มู่หรงเสี่ยว และคนอื่น ๆ

ไม่กี่อึดใจต่อมา

หลี่เหวยอีก็ฝ่าวงล้อมออกมาได้ ทะยานขึ้นสู่แนวคันดิน บนร่างมีรอยบาดแผลเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่ง แก้มและท่อนแขนล้วนมีเลือดไหลริน

ขณะที่บนแนวคันดิน มีศพของผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุเพิ่มขึ้นมาอีกสองร่าง

หมอกเงินแห่งพลังอาคมระเบิดออกใต้ฝ่าเท้า เขากลายเป็นเงาเลือนรางสายหนึ่งใต้ความมืดมิด พุ่งเลียบแนวคันดินมุ่งหน้าสู่ท้ายน้ำ หยางอวิ๋นในมือเบาราวกับไร้น้ำหนัก

ในเมื่อหยางชิงซีอยู่บนเรือ หากกระโดดลงแม่น้ำซุยอีกครั้ง ก็เท่ากับเอาตัวไปติดกับดักชัด ๆ

"หิ้วคนอยู่คนหนึ่งแท้ ๆ ยังเร็วได้ขนาดนี้ บนร่างมีวัตถุอาคมอยู่ไม่น้อยจริง ๆ"

เซวียเจิ้งถือดาบไล่ตามขึ้นมาบนคันดิน หลี่เหวยอีก็ทิ้งห่างออกไปสิบจั้งแล้ว พอนึกภาพออกเลยว่าหากเขาไม่ได้หิ้วหยางอวิ๋นไว้ในมือ ความเร็วคงไม่ด้อยไปกว่าบรรดาผู้บรรลุเก้าตาน้ำพุเลย หรือกระทั่งเทียบเคียงกับขั้นห้าสมุทรบางคนได้ด้วยซ้ำ

"เร็วมาก สมแล้วที่เป็นหนึ่งในห้าอันดับแรกของขั้นหยงเฉวียนแห่งมณฑลหลีทั้งหมด ผู้ที่มาถึงอันดับระดับนี้ได้ ย่อมต้องมีความอัศจรรย์เหนือธรรมดาแฝงอยู่กับตัวอย่างแน่นอน"

หลี่เหวยอีกำลังปวดหัวว่าจะสลัดเซวียเจิ้งที่ไล่กวดอยู่ด้านหลังอย่างไร พลันเห็นร่างวานรยักษ์สูงสี่เมตรของเหยาเจิ้งเซิงยืนตระหง่านขวางอยู่กลางถนนเบื้องหน้าดั่งกำแพงทึบ ในมือถือกระบองเหล็กหนักพันชั่ง มีอานุภาพดุจหนึ่งคนตั้งด่านหมื่นคนยากฝ่า

ยามนี้หลี่เหวยอีบาดเจ็บทั่วร่าง กายและใจเหนื่อยล้าถึงขีดสุด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่มีพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิด อีกทั้งยังฝึกเพลงกระบองจนบรรลุขอบเขตผสานอาคมอย่างเหยาเจิ้งเซิง ก็พลันบังเกิดความรู้สึกสิ้นหวังดั่งสวรรค์ต้องการเข่นฆ่าตนขึ้นมาจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เหยาเจิ้งเซิงจะรั้งเขาไว้ได้เพียงหนึ่งหรือสองกระบวนท่า เซวียเจิ้งที่ไล่กวดอยู่เบื้องหลังก็จะตามมาถึงในชั่วพริบตา

ถึงตอนนั้นจะหนีรอดไปได้อย่างไร

เพลงกระบองเบิกบรรพตของเหยาเจิ้งเซิงบรรลุกฎสวรรค์ผสานอาคม เมื่อร่ายรำออกมาย่อมไม่อาจหลบเลี่ยงได้เลย สถานการณ์ตรงหน้าประหนึ่งตกลงสู่ทางตันอันไร้ทางรอด

แต่หากไม่ฝ่าด่านนี้ไป จะพูดถึงหนทางรอดชีวิตได้อย่างไร

หลี่เหวยอีสูดหายใจเข้าลึก ความเร็วไม่ลดลงแม้แต่น้อย พุ่งตรงเข้าใส่เหยาเจิ้งเซิงที่ยืนขวางอยู่กลางถนน แสงจากกระบี่มังกรเหลืองในมือสว่างเจิดจ้าถึงขีดสุด แววตายิ่งมายิ่งแน่วแน่

ด่านแต่ละด่านยากจะผ่าน แต่ก็ต้องผ่านไปให้ได้

ภูเขาขวางหน้า ก็ผ่าภูเขา

ฟ้ารั้งขัดขวาง ก็เบิกนภา

แปดจั้ง เจ็ดจั้ง หกจั้ง...

ระยะห่างยิ่งมายิ่งกระชั้นชิด โลหิตในร่างของหลี่เหวยอีเดือดพล่าน รูขุมขนทั่วร่างเปิดขยาย เจตจำนงการต่อสู้ลุกโชนถึงขีดสุด

สี่จั้ง สามจั้ง

สองจั้งสุดท้าย หลี่เหวยอีกู่ร้องเสียงยาวกึกก้องไปทั่วสองฝั่งแม่น้ำซุย ฝ่าเท้าถีบพื้นทะยานขึ้น แววตาคมกริบดั่งคมดาบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอันละเอียดยิบของเหยาเจิ้งเซิง ไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจ รูขุมขน หรือกล้ามเนื้อ...

เหยาเจิ้งเซิงรอจังหวะอย่างใจเย็น ทว่าเขารู้ซึ้งดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเก่งกาจเพียงใด จึงมีสมาธิจดจ่อเต็มเปี่ยมเช่นกัน

ฝ่าชี่ทั่วร่างเอ่อล้นออกมา เหวี่ยงกระบองเหล็กหนักพันชั่งในมือขึ้น เข้าสู่สภาวะกฎสวรรค์ผสานอาคมในชั่วพริบตา

กระบองเหล็กฟาดออกไป ดุจขุนเขาถล่มทลาย

ลมพัดกระหน่ำจากแปดทิศ สุ้มเสียงเกรียงไกรสะเทือนฟ้า

"วูบ!"

หลี่เหวยอีที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เบื้องหน้าไร้เงาของเหยาเจิ้งเซิงอีกต่อไป มีเพียงผืนสมุทรอันไร้ขอบเขต เขาเข้าสู่ขอบเขตผสานอาคมที่มีเพียงตนเองใต้หล้า ตวัดกระบี่ฟันตรงลงมา ประกายกระบี่ฉีกกระชากผืนสมุทร เชื่อมต่อตรงสู่ขอบฟ้า

"ฉับ!"

ด้านหลัง เซวียเจิ้งที่อยู่ห่างจากจุดปะทะเพียงสี่จั้ง เห็นการประลองชี้เป็นชี้ตายของยอดฝีมือในขอบเขตผสานอาคมทั้งสองอย่างชัดเจน ท้ายที่สุดแล้วหลี่เหวยอียังคงเร็วกว่าหนึ่งก้าว และเพียงแค่เสี้ยวเดียวนี้เองที่ตัดสินความเป็นความตาย กระบี่เดียวฟันกะโหลกศีรษะของเหยาเจิ้งเซิงขาดหายไปกว่าครึ่ง

หลี่เหวยอีหิ้วหยางอวิ๋นไว้ในมือ พร้อมกับสายธารโลหิตที่พุ่งกระฉูดจากกระหม่อมของเหยาเจิ้งเซิง เขาก็กระโดดข้ามผ่านร่างไร้วิญญาณไป

เซวียเจิ้งยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปสี่จั้ง ฝ่าชี่จากจุดเฟิงฝู่พรั่งพรูเข้าสู่แขนทั้งสองข้างอย่างเต็มกำลัง กล้ามเนื้อและผิวหนังทั่วร่างระเบิดแสงสีเงินเจิดจ้า คลื่นพลังปราณแผ่กระจายออกเป็นระลอก ฝุ่นผงบนพื้นถูกแรงกระแทกซัดกระจาย แผ่นหินใต้ฝ่าเท้าแหลกละเอียด

เขายกดาบขึ้นเหนือศีรษะ แล้วฟันแหวกอากาศออกไป

ประกายดาบอันดุดันเกรียงไกรไร้ผู้ต่อต้านสายหนึ่งฉีกกระชากม่านราตรีดุจผืนผ้าสีดำ

"เปรี้ยงปร้าง!"

ยามที่ประกายดาบพาดผ่าน แผ่นหินบนพื้นปรากฏร่องลึกสายหนึ่ง ลากยาวตรงไปหาหลี่เหวยอีที่อยู่ห่างออกไปสี่จั้ง

หลังจากหลี่เหวยอีแตะถึงพื้น ราวกับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ แม้แต่น้อย เขายังคงพุ่งตัวหายลับเข้าไปในม่านราตรีด้วยความเร็วสูง

เซวียเจิ้งเผยแววตาสับสนงุนงง ไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีผู้ฝึกตนขั้นหยงเฉวียนที่สามารถรับดาบอันทรงพลังที่สุดของเขาตรง ๆ ได้ แล้วยังคงหลบหนีต่อไปด้วยความเร็วที่ไม่ลดลงเลย แม้ว่าดาบนี้หลังจากพุ่งออกไปสี่จั้งแล้ว พลังปราณจะลดทอนลงไปกว่าครึ่งก็ตาม

......

"เลือดเจ้าไหลไม่หยุดแล้ว รีบปล่อยข้าลงเสียเถอะ ทำแบบนี้เจ้าอาจจะยังพอหนีรอดไปได้" หยางอวิ๋นรู้สึกได้ว่าเส้นผมของตนเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสด ๆ ที่ไหลทะลักออกมาจากปากของหลี่เหวยอีไม่ขาดสาย

"เจ้าช้าลงเรื่อย ๆ แล้ว อีกเดี๋ยวพวกมันก็ไล่ตามทัน ไม่ใช่แค่เซวียเจิ้ง แต่ยังมีพวกขั้นห้าสมุทร..."

หลี่เหวยอีฟาดฝ่ามือใส่หยางอวิ๋นที่ส่งเสียงหนวกหูจนสลบไป

พุ่งทะยานออกไปได้สิบกว่าลี้ บ้านเรือนในแถบชานเมืองก็เริ่มบางตาลง ในความมืดมิดคือผืนนาอันกว้างใหญ่ ส่วนอีกด้านหนึ่งคือเสียงกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากขึ้นเรื่อย ๆ

เรือรบยักษ์บนแม่น้ำซุยลำนั้นลับสายตาไปนานแล้ว

สายตาของหลี่เหวยอีเริ่มพร่ามัวมืดดับ การอาศัยการป้องกันของเกราะอ่อนซากศพเพื่อรับดาบนั้นของเซวียเจิ้ง ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บภายในอย่างสาหัส ประกอบกับบาดแผลภายนอกทั่วร่างและการเข่นฆ่าติดต่อกันอย่างไม่หยุดหย่อนซึ่งผลาญพละกำลังไปจนถึงขีดจำกัด อาจกล่าวได้ว่าเขาอาศัยเพียงความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดและเจตจำนงการต่อสู้อันไม่ยอมสยบเท่านั้น ที่ค้ำจุนให้เขายังไม่ล้มพับลงมาจนถึงบัดนี้

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป หยิบเอากระดิ่งอูฐชั่วร้ายออกมา ใช้พลังอาคมกระตุ้นให้มันส่งเสียงดังก้อง

"กรุ๊งกริ๊ง!"

"วูบ!"

อูฐยักษ์ร่างกึ่งจริงกึ่งเสมือนสูงสามถึงสี่เมตรตัวหนึ่ง พลันปรากฏขึ้นท่ามกลางสายลมเย็นเยียบ

หลี่เหวยอีก้าวขึ้นไปขี่ ให้ความรู้สึกราวกับนั่งอยู่บนปุยนุ่นก้อนหนึ่ง เขาวางร่างที่หมดสติของหยางอวิ๋นพาดขวางไว้บนหลังอูฐ จากนั้นจึงควบตะบึงออกไปอย่างรวดเร็วภายใต้การอำพรางของหมอกวิญญาณจากธงผี

เซวียเจิ้งที่ไล่กวดตามมา ได้ยินเพียงเสียงกระดิ่งแผ่วเบาเลือนรางที่ค่อย ๆ ดังห่างออกไปในความมืดมิด