ตอนที่ 61 ฉือหางไคกวาง

ฝ่ามือยังไม่ทันถึงตัว พลังฝ่ามือประทับที่หลี่เหวยอีควบแน่นไว้เบื้องหน้าก็กดอากาศจนยุบยวบและทิ้งตัวฟาดลงไปแล้ว

"ตูม!"

การรับรู้และประสบการณ์ต่อสู้ของลู่ชานยอดเยี่ยมยิ่งนัก แม้เบื้องหน้าจะมืดมิด ทว่ากรงเล็บพยัคฆ์ที่ตวัดสวนออกมาอย่างรวดเร็ว ก็ยังคงปะทะเข้ากับฝ่ามือของหลี่เหวยอีได้อย่างแม่นยำ

พลังอันน่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่ายโถมกดทับลงมาอีกคำรบ

ลู่ชานรู้สึกเพียงว่ากรงเล็บพยัคฆ์และท่อนแขนคล้ายไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป ชาด้านจนไร้ความรู้สึก ชั่วพริบตาต่อมา พลังฝ่ามืออันหนักหน่วงก็ซัดกระแทกเข้าใส่หน้าอกของเขาอย่างจัง

"อั่ก!"

ร่างกึ่งพยัคฆ์สูงสามเมตรของลู่ชานปลิวลอยถอยหลังไปในทันที

ยังไม่ทันที่เขาจะตกถึงพื้นและตั้งหลัก หลี่เหวยอีก็เหยียบย่างหมอกประกายพลังอาคมสีเงินไล่กวดตามไป ดัชนีหนึ่งดุจกระบี่แทงทะลวงหว่างคิ้วของอีกฝ่ายจนกะโหลกศีรษะแตกแหลกลงในพริบตา

นี่คือฉือหางไคกวางในสิบสองส่านโส่วสำนักฉ่าน ซึ่งเป็นเคล็ดดัชนีรูปแบบหนึ่ง

ยามที่ใช้ออกด้วยกระบวนท่านี้เมื่อครู่ หลี่เหวยอีรู้สึกได้เลาๆ ว่า พลังอาคมที่นิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาคล้ายจะถักทอควบแน่นกลายเป็นปราณดัชนีสายหนึ่งพุ่งหลุดออกจากร่าง ทว่าเพราะกำลังขาดช่วง ปราณดัชนีจึงยังไม่อาจควบแน่นจนเป็นรูปร่างได้

เขาคาดเดาในใจว่า รอจนเปิดได้เจ็ดตาน้ำพุ หรือแปดตาน้ำพุ ยามที่พลังอาคมในร่างเข้มข้นกล้าแกร่งยิ่งกว่านี้ กระบวนท่านี้ก็น่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอันอัศจรรย์ขึ้นบางประการ

เส้นรอยที่แผ่ขยายออกมาจากตาน้ำพุที่หกตรงจุดถานจง เพิ่มขึ้นเป็นหกสายแล้ว

หลี่เหวยอีเงี่ยหูฟังเสียงลม พลันหมุนตัวซัดสองฝ่ามือออกไปพร้อมกัน ปะทะเข้าใส่ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นเจ็ดตาน้ำพุสองคนที่เหินเวหาตวัดกระบี่ฟันเข้ามา

เบื้องหลังมีเสียง "ตูม" ดังขึ้น ลู่ชานร่วงกระแทกพื้นห่างออกไปสามจั้ง เลือดสดและมันสมองทะลักออกจากหว่างคิ้ว ไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีกตลอดกาล

"เปรี้ยง! เปรี้ยง!"

กระบี่ศึกในมือของผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นเจ็ดตาน้ำพุทั้งสองถูกฟาดจนหักสะบั้น ร่างของหลี่เหวยอีวูบไหวในชั่วพริบตา สองมือก็คว้าจับศีรษะของคนหนึ่งไว้ได้ ตามด้วยเสียงกระดูกคอหักสะบั้นดังเป๊าะ

ศพนั้นถูกเหวี่ยงออกไป กระแทกเข้าใส่ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นเจ็ดตาน้ำพุอีกคนที่ในมือเหลือเพียงกระบี่หัก

ผู้ฝึกพลังยุทธ์ขั้นเจ็ดตาน้ำพุผู้นั้นรับร่างศพของสหายที่เลือดทะลักออกจากปากไม่หยุดเอาไว้ ไม่รู้ว่าเป็นครั้งแรกที่ได้เผชิญหน้ากับการเข่นฆ่าอันโหดเหี้ยมเช่นนี้หรือไม่ ถึงกับส่งเสียงกรีดร้องออกมา จากนั้นก็กอดศพวิ่งเตลิดหนีไปยังริมฝั่งน้ำปานจะหนีตาย มีเสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้แว่วมาเบาๆ

ฟังจากเสียงร้องและดูจากทรวดทรง คล้ายจะเป็นหญิงสาวอายุน้อยผู้หนึ่ง

สองคนนี้แปดเก้าส่วนคงเป็นศิษย์สำนักใหญ่!

หลี่เหวยอีคร้านจะไล่ตามสังหาร เขารู้ดีว่าสถานการณ์ในค่ำคืนนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง การที่กองรักษาเมืองหดหัวไม่ออกมา ย่อมไม่ใช่กำลังอำนาจที่พรรคฉางหลินและหยางอวิ๋นจะสั่งการได้

ดังนั้นเมื่อตีฝ่าวงล้อมออกมาจากช่องโหว่ได้แล้ว เขาจึงไม่คิดยืดเยื้อการต่อสู้ พุ่งตรงไปยังหยางอวิ๋นทันที

ชิงกระบี่มังกรเหลืองคืนมา แล้วจากไปทันที

ศัสตราคมอื่นละทิ้งได้ แต่กระบี่มังกรเหลืองไม่ได้เด็ดขาด

หยางอวิ๋นมองออกถึงเป้าหมายของหลี่เหวยอี จึงแย้มยิ้มพลางเคลื่อนกายเบาราวนกนางแอ่น สาวเท้าอย่างรวดเร็วพุ่งไปยังรถเทียมกวางเอลก์เขาเงินริมฝั่งน้ำ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "อยากชิงกระบี่คืน ไล่ตามข้าให้ทันสิแล้วข้าจะคืนให้ ขวางมันไว้ให้ข้าสิบอึดใจ พรุ่งนี้ไปรับเงินหนึ่งแสนเหรียญที่ตระกูลหยางได้เลย"

ประโยคหลังของเขา พูดกับมู่หรงเสี่ยวที่อยู่บนยอดเสากระโดงเรือ

"ช่างเป็นการค้าที่คุ้มค่ายิ่งนัก"

ปีกขนนกสีดำด้านหลังของมู่หรงเสี่ยวสยายออก สองมือเหนี่ยวยึดคันธนูยักษ์ยาวสามเมตร โฉบดิ่งลงมายังหลี่เหวยอีที่กำลังเหยียบย่ำเรือประมงไล่ล่าหยางอวิ๋น

"ขวางข้าสิบอึดใจ เจ้ามีปัญญาถึงขั้นนั้นหรือ"

หลี่เหวยอีปรายตามองเงาร่างสีดำที่โฉบลงมาด้วยสายตาเย็นเยียบ พลันใช้ออกด้วยก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวี เหยียบย่างหมอกเงินแห่งพลังอาคม ร่างลอยเบี่ยงไปทางขวาสามเชียะ จากนั้นก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ปรากฏกายขึ้นเหนือกองหลังของมู่หรงเสี่ยว

ก่อนหน้านี้มู่หรงเสี่ยวอยู่บนฟ้าสูง ระยะห่างไกลเกินไป จึงมองไม่ออกมาตลอดว่าหลี่เหวยอีหลบหลีกศรยาวที่นางยิงออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร

ครั้งนี้ระยะประชิดพอ นางจึงมองเห็นได้กระจ่างในที่สุด

ท่าร่างของอีกฝ่ายพิสดารเกินไป ต่อให้มองเห็นชัดเจน ทว่ากลับหลบไม่พ้น

หลี่เหวยอีซัดฝ่ามือผ่าลงมาตรงศีรษะ มู่หรงเสี่ยวเค้นกำลังทั้งหมดจึงบิดกายได้ทันท่วงที พร้อมกับซัดฝ่ามือขึ้นไปต้านรับ

"เปรี้ยง!"

พลังฝ่ามืออันเกรี้ยวกรากทรงพลังฟาดร่างมู่หรงเสี่ยวจนร่วงดิ่งลงไป ร่างกระแทกทะลุเรือไม้ ภายในห้องโดยสารเรือพลันมีเสียงถ้วยชามและข้าวของตกกระจายระเนระนาดดังโครมคราม

หากว่ากันตามจริง มู่หรงเสี่ยวอาศัยความได้เปรียบเฉพาะตัวด้านการบินและคันธนูยักษ์อันเป็นศัสตราคม จึงติดอันดับสูงขนาดนั้นในหอเจ็ดตาน้ำพุ

หากขาดความได้เปรียบทั้งสองประการนี้ไป พลังการต่อสู้ของนางยังด้อยกว่าเหยาเจิ้งเซิงและลู่ชานอยู่ครึ่งขั้นเสียด้วยซ้ำ

หยางอวิ๋นก้าวขึ้นฝั่ง พลิกตัวทะยานลงบนรถเทียมกวางเอลก์เขาเงิน พลางโบกมือให้หลี่เหวยอีที่ยังอยู่ห่างออกไปสิบจั้งแล้วหัวเราะร่า "อยากชิงกระบี่ศึกศัสตราคมเล่มนี้คืน ก็ตามข้ากลับนครจิ่วหลีสิ"

"เพียะ!"

เขาตวัดแส้

กวางเอลก์เขาเงินเจ็บแปลบ จึงควบตะบึงฝีเท้าพุ่งทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง

อสูรวิเศษเหล่านี้สามารถสูดหายใจโคจรหลักวิชาแห่งฟ้าดินได้โดยตรง หลอมรวมพลังแห่งวิชาเข้าสู่โลหิต เพื่อวิวัฒนาการและขัดเกลาเนื้อกายอย่างต่อเนื่อง

"คิดจะหนีหรือ ไม่ง่ายปานนั้นหรอก!"

หลี่เหวยอีโคจรพลังอาคม ปล่อยออกนอกร่างแปรเป็นฝ่าชี่

มีดสั้นสามชุ่นที่หยางอวิ๋นซัดออกมาเมื่อครู่ เฉือนลำคอของหลี่เหวยอีจนเป็นแผล ทะลุเรือไม้เจ็ดแปดเมตรไปปักแน่นอยู่บนเสากระโดงเรือต้นใหญ่

บัดนี้ มันถูกฝ่าชี่ดึงกระชากกลับมาสู่อุ้งมือของหลี่เหวยอี

ในชั่วพริบตา เขาก็ใช้วิชาเข็มบินที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก เสียงขวับดังขึ้น มีดสั้นสามชุ่นดั่งจุดแสงสว่างวาบ กรีดผ่านผิวน้ำและความมืดมิดยามราตรี

ห่างออกไปยี่สิบจั้ง กวางเอลก์เขาเงินกรีดร้องโหยหวนเสียงแหลมสูง กะโหลกศีรษะถูกเจาะทะลวง พาเอารถม้าทองเคลือบด้านหลังพุ่งไถลลงจากเขื่อนกั้นน้ำ กลิ้งคว่ำตกลงไปหลายตลบ

......

"เป็นไปได้อย่างไรกัน"

หยางชิงซีเพ่งสายตาจับจ้องไปยังริมฝั่ง นางนึกไม่ถึงเลยว่าไอ้เด็กหนุ่มไร้ชื่อเสียงเรียงนามที่ดูแวบแรกเหมือนคนรับใช้ผู้นั้น จะซัดยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกกระเด็นไปได้ถึงสามคน

ต่อให้พึ่งพาอาศัยศัสตราคม พลังการต่อสู้ระดับนี้ก็ยังถือว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก

สิ่งสำคัญคือ เขาเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียน กายเซียนบริสุทธิ์ก็ไม่ใช่ ชาติตระกูลสูงส่งก็ไม่มี แล้วจะมีศัสตราคมครอบครองตั้งหลายชิ้นได้อย่างไร

แม้แต่ผู้มีฐานะสูงส่งอย่างหลีหลิงหรือหยางอวิ๋นก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ

มีสิ่งไม่สมเหตุสมผลมากเกินไป จึงไม่แปลกที่หยางชิงซีจะเสียกิริยา

แม้ฝีมือของหลี่เหวยอีจะชวนให้ตื่นตาตื่นใจ ทว่าคนในที่นี้มีผู้ใดบ้างที่ไม่เคยเฉิดฉายยามยังเยาว์วัย พวกเขาเพียงแค่แปลกใจชั่วครู่ ก็หันกลับมาสนใจธุระสำคัญตรงหน้า

มหาเถระอวี๋เจินแย้มยิ้มพลางกล่าว "คุณหนูใหญ่หยาง เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ก็ทำให้ท่านเสียกิริยาได้แล้วหรือ เรื่องที่พวกเราจะลงมือกระทำ เป็นการใหญ่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน อาตมากำลังสงสัยอย่างยิ่งว่าท่านมีความสามารถพอที่จะเป็นตัวแทนของสำนักซุยหรือไม่"

"เสียกิริยาไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือเสียการควบคุมขับถ่าย... โอ๊ย..." สุ้มเสียงไร้เดียงสาอย่างคนไม่เกรงกลัวฟ้าดินดังแทรกขึ้นมาอย่างผิดกาลเทศะ

สือจิ่วไจตบฉาดลงไปทันที ฟาดใบหน้าของเจ้าอ้วนตัวน้อยที่พูดจาเพ้อเจ้อแถมยังสวาปามไม่หยุดจนหน้าจมลงในจานอาหาร แล้วหันไปส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้หยางชิงซีที่กำลังถลึงตาจ้องมองมาด้วยความโกรธ

คำพูดพรรค์นี้เอามาพูดต่อหน้ากันได้หรือ

หยางชิงซีดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว นางไม่อยากเสียกิริยาต่อหน้าพวกมารนอกรีตเหล่านี้จนถูกดูแคลน จึงเอ่ยขึ้นว่า "พูดมาเถอะ คนที่พวกท่านพามามีฐานะอะไรกันแน่ และคำพูดของเขามีความน่าเชื่อถือเพียงใด"

มหาเถระอวี๋เจินเอ่ยวาจาสะเทือนเลื่อนลั่นชนิดไม่หยุดจนกว่าคนจะตกตะลึง แย้มยิ้มพลางกล่าว "ผู้เฒ่าหลีคือยอดฝีมือที่ติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของเผ่าจิ่วหลี เจ้าเป็นเพียงเด็กรุ่นหลัง บังอาจสงสัยในตัวเขาเชียวหรือ"

หยางชิงซี สือจิ่วไจ รวมถึงชายแซ่หลงต่างเผยแววตาตื่นตระหนก สายตาทุกคู่หันขวับไปมองชายชราลึกลับที่คลุมกายมิดชิดอยู่ใต้ชุดคลุมสีดำผืนใหญ่พร้อมกัน

มหาเถระอวี๋เจินกล่าว "กวานซานสามารถดึงตัวผู้เฒ่าหลีเข้าร่วมแผนการได้ ขอลองถามทุกท่านดูเถิด พวกเรามีคุณสมบัติพอที่จะร่วมวางแผนการใหญ่หรือไม่"

หนึ่งในสิบอันดับแรกของเผ่าจิ่วหลี ย่อมต้องเป็นหนึ่งในเก้าประมุขตระกูลหรือเก้ามหาปุโรหิตอย่างแน่นอน

นี่มันไม่ธรรมดาเอาเสียเลย!

สือจิ่วไจตบโต๊ะร้องชมเปาะด้วยความทึ่ง หัวเราะร่าพลางกล่าว "กวานซานช่างลงมือได้ยิ่งใหญ่นัก นึกไม่ถึงเลยว่าแม้แต่ระดับสูงของเผ่าจิ่วหลีก็ยังถูกแทรกซึม"

ชายชราลึกลับในชุดคลุมดำมีน้ำเสียงราบเรียบ กล่าวเนิบช้าว่า "ผู้เฒ่ารู้ดีว่าภายในเผ่าจิ่วหลีเน่าเฟะจนเกินเยียวยามานานแล้ว ไม่อาจผ่านพ้นเคราะห์ภัยครั้งนี้ไปได้อย่างแน่นอน แทนที่จะถูกพวกท่านกวาดล้างเผ่าพันธุ์จนชายตกเป็นทาสหญิงตกเป็นคณิกา สู้ใช้กลยุทธ์อ้อมค้อมเพื่อรักษาเผ่าไว้ดีกว่า หลังผ่านเคราะห์ภัยครั้งนี้ อย่างน้อยเผ่าจิ่วหลีก็จะไม่ถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น เช่นนี้ เบื้องบนย่อมไม่ละอายต่อบรรพชน เบื้องล่างย่อมไม่ละอายต่อลูกหลานรุ่นหลัง"

สือจิ่วไจไม่รู้ว่าผู้เฒ่าเผ่าจิ่วหลีผู้นี้คิดเช่นนั้นจากใจจริง หรือถูกกวานซานบีบบังคับจนยอมสยบ แต่นั่นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ในใจได้แต่แอบนึกเลื่อมใสอยู่สองครามครัน

หยางชิงซีและชายแซ่หลงต่างก็คิดเช่นเดียวกัน

มิได้รู้สึกว่าชายชราแซ่หลีผู้นี้ตลกขบขัน แต่รู้สึกว่ากวานซานช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ชายชราลึกลับในชุดคลุมดำกล่าว "เรื่องที่ว่าสำนักเร้นลับจิ่วหลียังมีกำลังหลงเหลืออยู่มากน้อยเพียงใดนั้น ผู้เฒ่าเองก็ไม่สู้กระจ่างนัก แต่ผู้เฒ่าเห็นว่า หากยังไม่สืบหาความจริงให้กระจ่างแล้วชิงเปิดศึกไปก่อน ค่าตอบแทนที่ทุกท่านต้องจ่าย เกรงว่าจะเกินกว่าที่พวกท่านจะแบกรับไหว"

"ผู้เฒ่าหลีมีวิธีตามหาสำนักเร้นลับจิ่วหลี และสืบให้แน่ชัดถึงกำลังของพวกเขาหรือ" หยางชิงซีถาม

ชายชราลึกลับในชุดคลุมดำกล่าว "ทุกปีทั้งเก้าเผ่าใหญ่จะคัดเลือกเด็กหนุ่มหนึ่งหรือสองสามคนส่งไปยังสำนักเร้นลับจิ่วหลี ซึ่งเวลากำหนดส่งคนของปีนี้ก็ใกล้เข้ามามากแล้ว หากทุกท่านเชื่อใจผู้เฒ่า เช่นนั้นก็เลื่อนแผนการโจมตีออกไปก่อน รอจนสืบความลับของสำนักเร้นลับจนกระจ่างแจ้งแล้วค่อยลงมือ มิใช่จะมีความมั่นใจมากกว่าหรือ"

หยางชิงซีและสือจิ่วไจรู้สึกว่าชายชราผู้นี้อาจเชื่อถือไม่ได้ หรืออาจเป็นแผนถ่วงเวลาของเผ่าจิ่วหลี ทั้งสองจึงเบนสายตาไปมองมหาเถระอวี๋เจิน

มหาเถระอวี๋เจินเองก็ไม่แน่ใจว่าชายชราแห่งเผ่าจิ่วหลีผู้นี้เชื่อถือได้หรือไม่ จึงหันไปมองอุบาสิกาชุดขาว

รูปโฉมของอุบาสิกาชุดขาวเมื่อเทียบกับตอนนั่งกินบะหมี่เมื่อวานแล้วก็มีความเปลี่ยนแปลงไปอีกเล็กน้อย มีเพียงประคำสีแดงดั่งโลหิตในมือเส้นนั้นที่ไม่เปลี่ยน สายตานางจับจ้องการเข่นฆ่าริมฝั่งน้ำอยู่ตลอด ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยสบายอารมณ์ "ผู้เฒ่าหลี พาคนที่ท่านเตรียมส่งไปยังสำนักเร้นลับจิ่วหลีออกมา ให้ทุกคนได้ยลโฉมหน่อยสิ"

"หลีชิง!"

ชายชราลึกลับในชุดคลุมดำส่งเสียงเรียกทุ้มต่ำ

ด้านหลังเขา เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเดินออกมา สวมชุดรัดกุมสีดำ คิ้วกระบี่ตาประกายดาว แม้เผชิญหน้ากับเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในที่แห่งนี้ ก็ไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย

ชายชราลึกลับในชุดคลุมดำกล่าว "ภายในร่างของหลีชิงเปิดตาน้ำพุได้เก้าแห่งแล้ว หากส่งเขาไปยังสำนักเร้นลับจิ่วหลี ย่อมมีโอกาสสูงยิ่งที่จะได้เป็นคนเสินอิ่นแห่งยุคนี้ เรื่องการสืบหาความลับของสำนักเร้นลับย่อมไม่เป็นปัญหาอย่างแน่นอน"

"เปิดเก้าตาน้ำพุ จริงหรือเท็จกัน" สือจิ่วไจทั้งสงสัยใคร่รู้และประหลาดใจ

ผู้ฝึกยุทธ์เก้าตาน้ำพุอาจนับเป็นยอดคนขั้นสูงสุด หาได้ยากยิ่ง ไม่ว่าผู้ที่มีระดับการฝึกฝนแข็งแกร่งเพียงใดก็ต้องให้ความสำคัญ

ขณะนั้นเอง สถานการณ์การต่อสู้ริมฝั่งน้ำก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มลึกลับผู้ถูกปิดล้อมล่ากลับฝ่าวงล้อมออกมาได้ ทั้งยังยิงสังหารสัตว์พาหนะของหยางอวิ๋นจนสิ้น อานุภาพดุดันสะท้านฟ้า

เหล่าผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่บนเรือต่างถูกสมรภูมิฝั่งโน้นดึงดูดความสนใจไปจนหมดสิ้น ชั่วขณะหนึ่งถึงกับลืมปรึกษาหารือต่อ

ซวีฉางหลินประมุขพรรคฉางหลิน และทังเหยียนรองประมุขพรรค เดินมาถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่ เอ่ยขอออกศึก "คุณหนูใหญ่ สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว นายน้อยอวิ๋นตกอยู่ในอันตราย ซวีฉางหลินขอออกรบ!"

"ทังเหยียนจะตัดหัวเจ้าเด็กนั่นให้จงได้"

สีหน้าของหยางชิงซีย่ำแย่ลง เดิมทีคิดว่าเป็นละครสนุกเรื่องหนึ่ง ทั้งยังได้แสดงอิทธิพลของสำนักซุยในนครจิ่วหลีว่ามิหวาดเกรงสิ่งใด แต่ยามนี้กลับกลายเป็นทำเรื่องฉลาดแต่ได้ผลโง่เขลา ขายหน้าต่อหน้าขั้วอำนาจต่าง ๆ จนหมดสิ้น

นางกำลังคิดจะส่งยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรทั้งสองคนนี้ไปจัดการเก็บกวาดสถานการณ์

ทว่าเสียงอันเรียบเฉยของอุบาสิกาชุดขาวกลับดังขึ้นนอกประตู "ละครสนุกปานนี้ หากให้ขั้นห้าสมุทรเข้าไปยุ่งเกี่ยว มันก็ไม่น่าดูเอาเสียเลย!"

นางมองเห็นได้กระจ่างชัดยิ่งกว่าผู้ใด ว่าเจ้าหนุ่มที่เลี้ยงบะหมี่นางคนนั้น หาได้ทะลวงตาน้ำพุที่แปดหรือเก้าไม่ หากแต่เป็นตาน้ำพุที่หก ถานจง

นี่จึงอยู่นอกเหนือความเข้าใจของนางไปบ้างแล้ว!

...

"มหาเทพอสูรนิรันดร์กาล" ได้รับคัดเลือกเข้าสู่กิจกรรมสุดยอดผลงานฉี่เตี่ยน ขอเชิญชวนพี่น้องทั้งหน้าใหม่และหน้าเก่าช่วยกันโหวตดันคะแนนด้วยครับ