ตอนที่ 60 สี่ฝ่ายแบ่งมณฑลหลี

ที่แท้ก็เป็นคนของกวานซาน

ดวงตากระจ่างใสสะกดวิญญาณคู่นั้นของหยางชิงซีวาบประกายประหลาดใจขึ้นคราหนึ่ง จากนั้นสายตาก็จดจ้องแน่วนิ่งไปยังหลวงจีนเคราดกสวมจีวรสีแดงที่ยืนอยู่นอกประตูใหญ่

หลวงจีนรูปนี้สูงเกือบสองเมตร รูปร่างกำยำล่ำสัน ผิวกายคล้ำเข้ม ใบหน้ากลมแป้นดั่งจาน ดวงตาคมกริบดุจสายฟ้า ไร้ซึ่งเค้าความเมตตาโดยสิ้นเชิง

การที่สามารถเป็นตัวแทนตระกูลหยางในการติดต่อกับขุมกำลังต่าง ๆ ได้นั้น ไม่ว่าจะเป็นตบะ ความเฉลียวฉลาด หรือชั้นเชิงของหยางชิงซี ย่อมได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสรุ่นก่อนเป็นที่ประจักษ์ แล้วนางจะไม่รู้จักหลวงจีนตรงหน้าได้อย่างไร

เจ้าอาวาสแห่งวัดอู่จั้ง มหาเถระอวี๋เจิน

บุคคลผู้มีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งใน "ทำเนียบเจี่ยจื่อ"

ด้วยสถานะเช่นนี้ ย่อมมีสิทธิ์เป็นตัวแทนของกวานซานอย่างแท้จริง

ทว่าสิ่งที่ทำให้หยางชิงซีรู้สึกเหลือเชื่อก็คือ ทั้งที่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน พวกเขายังคงวางแผนเล่นงานกวานซานและป้ายความผิดให้โจรฝัวตู้แท้ ๆ แต่ในค่ำคืนนี้ อีกฝ่ายกลับมิได้มาเพื่อเอาความ หากแต่มาเพื่อเจรจาความร่วมมือ

สือจิ่วไจเอ่ยว่า "ความหมายของเทียนหวังก็คือ หากมีกวานซานเข้าร่วมด้วย อาศัยกำลังของพวกเราทั้งสี่ฝ่าย ต่อให้ต้องบุกตะลุยเข้าหักหาญ ก็ย่อมสามารถตีชิงมณฑลหลีมาได้"

สี่ฝ่าย

หนึ่งคือ "สำนักซุย" เบื้องหลังของหยางชิงซี

สองคือ "สำนักหลงเหมิน" ระดับหมื่นพันตระกูล

จากนั้นก็คือสองในสามกลุ่มจอมโจรเถื่อนแดนใต้อย่าง "กองทัพตี้หลางหวัง" และ "โจรฝัวตู้แห่งกวานซาน"

หยางชิงซีพลันกระจ่างแจ้งทุกสิ่ง เห็นได้ชัดว่าหลังจากเรื่องใส่ร้ายป้ายสีถูกเปิดโปง ระดับสูงของกวานซานคงยกพลไปเอาความกับกองทัพตี้หลางหวังแล้ว แต่สุดท้ายสองกลุ่มโจรเถื่อนกลับเปลี่ยนศึกกลายเป็นมิตร เตรียมจับมือกันเพื่อแบ่งผลประโยชน์ในมณฑลหลี

หากมองจากมุมของสำนักซุยและตระกูลหยาง ย่อมไม่ยินดีให้กวานซานเข้ามาร่วมวงด้วย

เพราะเหตุผลที่สำนักซุยต้องการยึดครองมณฑลหลี ก็เพื่อต้องการมีอาณาเขตเป็นของตนเอง

ปัจจุบันขุมกำลังของสำนักซุยกระจายตัวอยู่ตามแนวแม่น้ำซุย กระจัดกระจายอยู่สองฝั่งลำน้ำ

แม้จะกล่าวว่าแม่น้ำซุยทอดตัวยาวตัดผ่านทิศเหนือจรดใต้ของแดนหลิงเซียว ไหลผ่านถึงเจ็ดมณฑล และมีลำน้ำสาขาแผ่ขยายไปไกลถึงสิบกว่ามณฑล ทว่าเรื่องภายในบ้านตนเองย่อมรู้ดีที่สุด ลำน้ำมิใช่ของสำนักซุยแต่เพียงผู้เดียว ตระกูลใหญ่และสำนักระดับร้อยหมื่นตามมณฑลต่าง ๆ มักคอยขูดรีด ทั้งยังต้องก้มหัวยอมลงให้แก่สำนักระดับหมื่นพันตระกูลที่เป็นดั่งยักษ์ใหญ่ปักหลัก ดำเนินชีวิตดุจก้าวเดินบนแผ่นน้ำแข็งบางมาโดยตลอด

แม่น้ำซุยเปรียบเสมือนเถาวัลย์เส้นหนึ่ง

สิ่งที่สำนักซุยต้องการ คือการทำให้เถาวัลย์เส้นนี้มีผืนดินให้หยั่งรากลงไป หาไม่แล้วพวกเขาก็จะเป็นเพียงจอกแหนไร้รากไปชั่วกาล

มีเพียงการยึดมณฑลหลีและขึ้นเป็นเจ้าแห่งมณฑลหลีเท่านั้น สำนักซุยจึงจะมีอาณาเขตเป็นของตนเองอย่างแท้จริง

และมีเพียงการครอบครองดินแดนสักหนึ่งมณฑลให้ได้ก่อน สำนักซุยจึงจะมีโอกาสพัฒนาเติบใหญ่กลายเป็นสำนักระดับหมื่นพันตระกูลในอนาคต หรือกระทั่งมุ่งขึ้นเหนือเพื่อช่วงชิงความเป็นใหญ่ใต้หล้า

ทั้งกองทัพตี้หลางหวังและสำนักหลงเหมินต่างอยู่ห่างไกลจากมณฑลหลี สิ่งที่พวกเขาต้องการก็มีเพียงทรัพยากรและเสบียงกรังสำหรับทำศึกชิงแผ่นดินเท่านั้น

ทว่ากวานซานอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม หากพวกเขาเข้ามาร่วมวง มีหรือจะไม่ต้องการอาณาเขต? มีหรือจะไม่ต้องการขุมทรัพย์มหึมาที่สวรรค์ประทานให้อย่างโลงต่างพิภพทะเลโลหิต?

สายตาของหยางชิงซีกวาดมองผ่านร่างของสือจิ่วไจ มหาเถระอวี๋เจิน และคนอื่น ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "นายน้อยหลง สำนักหลงเหมินของพวกท่านว่าอย่างไร"

ชายหนุ่มแซ่หลงผู้มีกลิ่นอายสูงศักดิ์ซึ่งยืนอยู่ตรงหัวเรือเอ่ยว่า "ยามนี้ไม่มีหนทางอื่น มีแต่ต้องบุกหักหาญเพื่อกวาดล้างจิ่วหลีให้สิ้นซาก การมีขุมกำลังเพิ่มขึ้นมาอีกฝ่าย ย่อมทำให้ความสูญเสียที่เราต้องจ่ายลดน้อยลง เพราะอย่างไรเสียสำนักหลงเหมินและกองทัพตี้หลางหวังก็กำลังเปิดศึกหลายด้านกับกองทัพวังหลิงเซียว กำลังพลที่พอจะเจียดมายังมณฑลหลีได้จึงมีจำกัดยิ่ง"

"ข้อเสนอของข้าคือ ให้ลงมือโดยเร็วที่สุด ต้องช่วงชิงทรัพยากรการฝึกตน เสบียงเงินทอง อาวุธ อสูรกลายพันธุ์ เม็ดยา... และขุมทรัพย์รากฐานอื่น ๆ ที่แต่ละเผ่าของจิ่วหลีสะสมมานานนับพันปีเพื่อส่งไปยังแนวหน้า หากพวกเราไม่แย่งชิงมา จะปล่อยทิ้งไว้ให้วังหลิงเซียวอย่างนั้นหรือ"

แม้กระทั่งสำนักหลงเหมินยังสนับสนุนให้กวานซานเข้าร่วม หยางชิงซีจึงรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดว่าจะช่วงชิงผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดอย่างไรนั้น

ด้านนอกประตู ท่ามกลางคนกลุ่มนั้นของกวานซาน พลันมีเสียงหัวเราะเยาะหยันอันแหบชราดังขึ้น "พวกท่านคิดว่าเก้าเผ่าของจิ่วหลีเป็นเพียงยุ้งฉางและคลังสมบัติเก้าแห่งที่คิดจะหยิบฉวยตามอำเภอใจหรืออย่างไร พวกท่านดูแคลนรากฐานนับพันปีของเผ่าจิ่วหลีเกินไปแล้ว!"

ทุกสายตาหันขวับไปมองทันที ไม่เว้นแม้กระทั่งชายหนุ่มแซ่หลงและสือจิ่วไจ

คนผู้นี้ดูเหมือนจะมิใช่คนของกวานซาน!

กวานซานพาคนนอกมาด้วย

เสียงแหบชรานั้นดังมาจากผู้เฒ่าที่คลุมกายมิดชิดด้วยเสื้อคลุมยาวสีดำตัวหลวมโคร่ง เขายืนอยู่ด้านหลังมหาเถระอวี๋เจิน เจ้าอาวาสวัดอู่จั้ง ยืนเคียงข้างกับอุบาสกชุดขาวผู้นั้น บนศีรษะสวมหมวกคลุม ทั่วร่างมีหมอกดำปกคลุมกาย จนไม่มีผู้ใดมองเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกคลุมได้

ชายชราสวมหมวกคลุมในม่านหมอกดำกล่าวต่อว่า "หยางเสินจิ้งในศึกใหญ่ที่เทือกเขาหมางเมื่อสิบสี่ปีก่อน มีพลังอำนาจสะเทือนฟ้าดินจนโค่นล้มประมุขเผ่าทั้งหกของเผ่าจิ่วหลีลงได้จริง ทว่าหากประมุขทั้งหกร่วมมือกันพร้อมกัน เขาจะยังเป็นคู่ต่อสู้อยู่หรือ"

"อีกประการ สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าจิ่วหลี ไม่เคยเป็นพลังที่พวกเจ้ามองเห็นได้บนหน้าฉากเลยแม้แต่น้อย พวกเจ้าเคยได้ยินชื่อสำนักเร้นลับจิ่วหลีหรือไม่"

สำนักซุยติดตามเผ่าจิ่วหลีมานานหลายปี ย่อมมีความเข้าใจลึกซึ้งต่อเผ่าจิ่วหลี

หยางชิงซีกล่าว "สำนักเร้นลับจิ่วหลีเป็นเพียงตำนานมาโดยตลอด ไม่เคยปรากฏตัวสู่สายตาชาวโลกอย่างแท้จริง การต่อสู้อันดุเดือดเมื่อสิบสี่ปีก่อนก็ยังไม่เห็นพวกมันโผล่มา ข้าไม่คิดว่าตำนานนี้จะเป็นเรื่องจริง"

"ต่อให้เป็นเรื่องจริง ก็คงเป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอมที่ถูกปั้นแต่งเกินจริงไปมาก มิเช่นนั้นจะทนมองดูเผ่าจิ่วหลีตกต่ำลงตาปริบๆ หรือ มองดูผลประโยชน์แกนหลักของเผ่าจิ่วหลีถูกเฉือนแบ่งออกไปได้อย่างไร"

ชายชราสวมหมวกคลุมในม่านหมอกดำหัวเราะเสียงแหลมแหบ "หากสำนักซุยของพวกเจ้ามองเช่นนี้ ย่อมจะต้องชดใช้อย่างสาสมให้แก่ความหยิ่งยโสโอหังของตนเอง เจ้าจงดูเถิด... ละครแมวไล่จับหนูริมฝั่งน้ำที่เจ้าคิดไว้ ก็เหมือนกับภาพย่อของสถานการณ์ใต้หล้านี้ ในชั่วพริบตาก็พลิกผัน และเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความพิศวงอันยากจะคาดเดาครั้งใหม่แล้ว"

...

......

หยางอวิ๋นแทบไม่เชื่อสายตาของตนเอง ยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกสามคน ซึ่งรวมถึงสือชวนอวี่ที่เปิดตาน้ำพุแปดแห่ง กลับถูกคนเจ็บหนักผู้หนึ่งซัดจนกระเด็นออกไปทั้งหมดในชั่วพริบตา

ตั้งแต่ต้นจนจบเขามองด้วยความนึกสนุกหยอกล้อ ไม่เคยเห็นผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุไร้ชื่อเสียงเรียงนามผู้นี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด

ทว่าในยามนี้ เมื่อสบเข้ากับสายตาของอีกฝ่าย ในใจของหยางอวิ๋นพลันสูญเสียความรู้สึกมั่นคงที่คิดว่าทุกสิ่งอยู่ในกำมือไปจนสิ้น คล้ายกับว่าตนเองกำลังถูกสัตว์ร้ายจ้องมองอยู่ในป่าดงพงไพร

ตาน้ำพุแห่งที่หกของหลี่เหวยอีเปิดออกแล้ว ทว่าเส้นรอยสีเงินที่หยั่งรากในตาน้ำพุกลับเพิ่งก่อกำเนิดขึ้นมาเพียงสองสาย

ต้องใช้เวลาจึงจะสามารถทะลวงเปิดได้ทั้งหมด

สือชวนอวี่ที่ร่วงลงไปบนเรือประมงลำหนึ่งทางกราบขวาของหลี่เหวยอียันกายลุกขึ้นเป็นคนแรก เจ็บปวดที่หน้าอกจนแทบทนไม่ไหว

การปะทะกันเมื่อครู่ เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าพลังฝ่ามือของอีกฝ่ายเปี่ยมล้นมหาศาลอย่างยิ่ง ต่อให้ไม่มีถุงมือด้ายเงินซึ่งเป็นวัตถุอาคมคอยเสริมพลัง ตนเองก็ใช่ว่าจะได้เปรียบด้านพละกำลังแม้แต่น้อย

เหยาเจิ้งเซิงที่ตกลงไปในน้ำตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา น้ำลึกสองเมตร ทว่าท่วมถึงเพียงแค่ช่วงเอวและหน้าท้องของเขาเท่านั้น

ในขั้นหยงเฉวียน เขาเคยพ่ายแพ้เรื่องพละกำลังให้แก่ผู้ใดกันเล่า

ลู่ชานหลังจากกระเด็นออกไปจนเสากระโดงเรือหักสะบั้น ยามลุกขึ้นมาอีกคราก็มีคราบโลหิตเปรอะเปื้อนมุมปาก ซ้ำก่อนหน้านี้กรงเล็บพยัคฆ์ยังถูกกระบี่มังกรเหลืองแทงทะลุไปข้างหนึ่ง เรียกได้ว่าพลังต่อสู้เสียหายอย่างหนัก

หยางอวิ๋นตั้งสติให้มั่น เขาควงกระบี่มังกรเหลืองในมือพลางหัวเราะร่า "มันทะลวงขั้นแล้ว! แต่ไม่มีทางทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้แน่ อย่างมากก็แค่เปิดตาน้ำพุแห่งที่แปด อาศัยเพียงวัตถุอาคมบนร่างจึงสำแดงเดชได้ คนอย่างพวกเรา เคยหวาดกลัวผู้ใดที่ต่ำกว่าขั้นห้าสมุทรด้วยหรือ ฆ่ามันซะ วัตถุอาคมบนร่างมัน ใครแย่งชิงได้ก็เป็นของคนนั้น หรือแน่นอนว่าเมื่อพวกเจ้าชิงวัตถุอาคมได้แล้ว จะนำไปแลกโอสถห้าสมุทรกับตระกูลหยางก็ได้!"

พลังระเบิดชั่วพริบตาของหลี่เหวยอีเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงกลัวจริง แต่ในเวลาเดียวกัน ทุกคนก็มองเห็นบาดแผลบนตัวเขาเช่นกัน

คนเราต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด ย่อมต้องมีเวลาที่ล้มลง

ย่อมต้องมีเวลาที่หมดสิ้นเรี่ยวแรง

ก่อนหน้านี้หลี่เหวยอีใช้เข็มทลายตาน้ำพุแทงเข้าที่จุดซ่านจงด้วยความเร็วสูงยิ่ง อีกทั้งยังมีราตรีมืดมิดคอยอำพราง ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนในที่นี้จึงไม่มีใครมองเห็นชัดเลย และไม่รู้เลยว่าที่เขาเพิ่งทะลวงเปิดออกนั้นคือตาน้ำพุแห่งที่หก

"ตูม!"

หลี่เหวยอีย่ำเท้าลงบนเรือประมง ร่างทะยานลอยขึ้นสู่อากาศ เรือประมงแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

เขาก้าวเหยียบความว่างเปล่าดุจเดินบนพื้นดิน พุ่งตรงเข้าหาหยางอวิ๋นในทันที

หยางอวิ๋นไม่มีสีหน้าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาโคจรพลังอาคมจากแปดตาน้ำพุในร่างหลั่งไหลเข้าสู่กระบี่มังกรเหลือง จากนั้นคิ้วก็ขมวดมุ่นอย่างแรง กระบี่เล่มนี้ในมือ... กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย ไม่อาจกระตุ้นประกายกระบี่ออกมาได้

ลมฝ่ามือพัดกรรโชกมาปะทะใบหน้า หลี่เหวยอีมาถึงเบื้องหน้าเขาแล้ว

หยางอวิ๋นย้ายกระบี่มังกรเหลืองไปไว้ที่มือซ้ายชั่วคราว แล้วกำหมัดขวาแน่น

บนกำปั้น แสงประกายแห่งพลังอาคมเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นดุจดวงดาราทอแสงระยิบระยับ ซัดทะลวงลมฝ่ามือเข้าปะทะกับฝ่ามือสีเงินของหลี่เหวยอี

"ตูม!"

ในชั่วพริบตานี้ หยางอวิ๋นจึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเหตุใดยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกทั้งสามคนก่อนหน้านี้ถึงได้ถูกซัดกระเด็น พลังฝ่ามือของอีกฝ่ายช่างเกรียงไกรดุดัน พละกำลังมหาศาลราวกับสามารถผ่าขุนเขายกพสุธาได้

นี่เป็นเพียงฝ่ามือที่อีกฝ่ายซัดออกมาตอนกระโจนเข้ามาโดยยังไม่ได้สะสมพลังด้วยซ้ำ

ลำเรือใต้ฝ่าเท้าของหยางอวิ๋นพลันปรากฏรอยร้าว ร่างกายถอยเซตึงๆ ออกไป ทุกย่างก้าวที่ถอย เรือไม้ใต้ฝ่าเท้าล้วนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด จนกระทั่งแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องโดยสารอันหนาทึบ จึงหยุดแรงถอยไว้ได้

กำปั้นข้างที่ปะทะกับรอยฝ่ามือของหลี่เหวยอีเข้าตรงๆ ปวดร้าวแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

เส้นรอยสายที่สามของตาน้ำพุซานจง ยืดขยายออกมาภายในร่างในพริบตาหลังจากการซัดฝ่ามืออันดุเดือดสะใจเมื่อครู่

ที่เสากระโดงเรือสูงห้าวาไกลออกไป มีเสียงสายธนูดีดดังผึง

มู่หรงเสี่ยวยิงลูกศรดอกสุดท้ายออกไป

ลูกศรที่พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงใต้ราตรี ทันทีที่แล่นหลุดจากคันศรก็เลือนหายไปจากสายตา

ชั่วพริบตาต่อมา ภาพเหตุการณ์ที่ทำให้มู่หรงเสี่ยวหน้าถอดสีอย่างรุนแรงก็พลันบังเกิด หลี่เหวยอีไม่หลบไม่เลี่ยง ย่อขาตั้งหลัก แขนทั้งสองข้างปลุกระลอกคลื่นพลังอาคมขึ้นเป็นริ้วๆ นำพาแสงสีเงินสว่างจ้า ต่อยหมัดหนักหน่วงเข้าใส่ลูกศรยาวที่พุ่งตรงมา

เขาทนพวกลูกศรลอบกัดดอกแล้วดอกเล่านี้มามากพอแล้ว ไม่อยากหลบอีกต่อไป คิดเพียงจะซัดหมัดเดียวทำลายทุกสิ่งให้สิ้นซาก

"ตูม!"

สองขุมพลังปะทะกันอย่างรุนแรง

ลูกศรหนาเท่านิ้วหัวแม่มือยาวสองเมตร ถูกหมัดเดียวซัดร่วงลงไป

ก้านศรที่เป็นไม้ไม่อาจทนรับพลังมหาศาลนี้ได้ จึงแตกหักสะบั้นออกในทันที

เส้นรอยสายที่สี่ภายในร่างกายถือกำเนิดขึ้นแล้ว!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ...

นำโดยสือชวนอวี่ เหยาเจิ้งเซิง และลู่ชาน เงาร่างกว่าสิบสายพุ่งจู่โจมเข้ามาพร้อมกันจากทุกทิศทาง ทั่วร่างของทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยพลังอาคม หมอกควันเปล่งประกายโอบล้อมกาย ไม่มีผู้ใดอ่อนแอแม้แต่คนเดียว

หลี่เหวยอีรู้ตัวเองดีว่าถึงแม้ตนจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ก็เพิ่งเปิดได้เพียงหกตาน้ำพุ คนคนเดียวย่อมไม่มีทางสู้คนทั้งกลุ่มได้... เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นการประลองอย่างยุติธรรมในระดับขั้นเดียวกัน

หากศัตรูร้ายกาจกลุ่มนี้ที่มีระดับการฝึกตนสูงกว่าเขาอย่างน้อยหนึ่งขั้นล้อมกรอบเข้ามาได้ ทุกคนออกกระบวนท่าเพียงคนละหนึ่งท่า ก็สามารถฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ได้แล้ว

ซ่า!

เขาพลางมองหาจุดอ่อนในวงล้อมของศัตรู พลางโคจรพลังอาคมถ่ายเทลงสู่ธงผี ทันใดนั้น ไอเย็นยะเยือกและหมอกวิญญาณก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากผืนธงอย่างบ้าคลั่ง ปกคลุมเรือประมงนับสิบลำโดยรอบ

ไอเย็นที่ปะทุออกมาจากธงผีหนาวเหน็บเสียดกระดูกยิ่งกว่าตอนที่เขาเพิ่งเปิดห้าตาน้ำพุเสียอีก และจับตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวบนผิวกราบเรืออย่างรวดเร็ว

สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนที่มีฝีมือแข็งแกร่งเหล่านี้ อานุภาพของธงผีสร้างความเสียหายได้ไม่มากนัก ทว่ากลับทำให้จิตใจของพวกเขาเริ่มบังเกิดความหวาดกลัวต่อสิ่งลี้ลับที่ไม่รู้จักขึ้นมา

"อาวุธอาคมชิ้นนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ต้องระวังตัวให้ดี" พวกเขาก้มมองผลึกน้ำแข็งบนพื้น พลางผุดความคิดนี้ขึ้นมาในใจพร้อมๆ กัน

หมอกวิญญาณหนาทึบเสียจนแสงไฟทั้งหมดรอบด้านมืดดับหายไปสิ้น

เมื่อสายตาถูกบดบัง ทุกคนจึงทำได้เพียงฟังเสียงเพื่อจำแนกทิศทาง ทำให้ในใจยิ่งเพิ่มความหวาดระแวงขึ้นไปอีก

หลี่เหวยอีจับจ้องไปยังลู่ชานที่ยังมีอาการบาดเจ็บติดตัว สองเท้าเคลื่อนไหว ร่างพุ่งวูบไปปรากฏตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะซัดฝ่ามือพลิกฟ้าที่สะสมพลังเตรียมพร้อมไว้นานแล้วออกไปทันที