ตอนที่ 59 หนึ่งเข็มจุดถันจง

เมื่อได้ยินสุ้มเสียงเปี่ยมเสน่ห์แว่วมาจากด้านนอก หยางชิงซีไม่รู้ว่าแกล้งแสดงหรือรู้สึกจริง แววตาอันสงบนิ่งพลันปรากฏความยินดีดั่งหญิงสาวแรกรักแย้มยิ้มขึ้นมา นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "พวกตาเฒ่าออกจากเมืองไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว นายน้อยหลงเป็นถึงผู้สืบทอดแห่งมหาสำนักหมื่นพัน กล้ามาวางแผนการใหญ่ที่มณฑลหลีเพียงลำพัง ความกล้าหาญเยี่ยงนี้ไหนเลยชิงซีจะเทียบติด"

ต่อหน้ามหาสำนักหมื่นพัน ต่อให้หยางชิงซีจะเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของตระกูลหยาง หรือจะเย่อหยิ่งเย็นชาปานใด ก็ยังทำได้เพียงประจบประแจงเอาใจ

ชายแซ่หลงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ชายคาหอบนดาดฟ้าเรือด้านหลังเขาแขวนโคมไฟภาพหญิงงามไว้ดวงหนึ่ง

แสงสว่างที่ส่องประกายจากโคมไฟล้วนถูกม่านพลังไร้รูปที่แผ่ออกรอบกายเขาบิดเบือนไปจนไม่อาจส่องกระทบร่าง ทำให้เขาดูราวกับยืนอยู่ใต้เงามืดตลอดเวลา

นั่นคือพลังแห่งแรงกดดันอันลึกลับและทรงอานุภาพ

สายตาของเขาก็กำลังทอดมองการไล่ล่าสังหารอันดุเดือดที่ริมฝั่งแม่น้ำเช่นกัน

อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำซุยที่อยู่ใกล้เทือกเขาหมางนั้นมีแมกไม้รกทึบ ไร้ซึ่งแสงตะเกียง มีเพียงเค้าโครงแนวเทือกเขาตระหง่านเสียดฟ้า

สือจิ่วไจกับเด็กหนุ่มร่างท้วมอายุสิบห้าสิบหกปีเดินออกมาจากป่าทึบ ทอดสายตามองเรือรบขนาดมหึมาที่ชักธงอักษร "ซุย" อยู่กลางลำน้ำสายใหญ่

"หยางชิงซีประสาทกลับไปแล้วหรือไง ถึงได้เอาเรือมาจอดตรงนี้ นี่กะจะไม่เห็นจวนผู้ตรวจการมณฑลกับเผ่าจิ่วหลีอยู่ในสายตาเลยเรอะ หลายปีมานี้ตระกูลหยางกับสำนักซุยคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของมณฑลหลีจริง ๆ สินะ บ้าบิ่นยิ่งกว่ากองทัพตี้หลางหวังของพวกเราเสียอีก" สือจิ่วไจอดสบถออกมาไม่ได้

เด็กหนุ่มร่างท้วมหัวเราะพลางกล่าวว่า "พี่เก้า หยางชิงซีนี่มีกายเซียนบริสุทธิ์เชียวนะ ได้ยินว่างดงามหยาดเยิ้มมาก หากนางยอมให้ท่านหลับนอนด้วยสักคืน ข้ารับรองเลยว่าท่านจะไม่ด่านางอีกแน่"

"ด่าไปด้วยนอนไปด้วย ไม่ยิ่งได้อารมณ์กว่าหรือไง" สือจิ่วไจหัวเราะร่า

"ตบตีไปด้วยไหมล่ะ"

"ฮ่าๆ! เจ้าอายุเท่าไหร่กันเชียว อย่าไปเรียนรู้เรื่องบัดสีจากพวกหลิวเซ่อให้เสียคนล่ะ!"

สือจิ่วไจหัวเราะพลางหรี่ตาลง มองเห็นเรือลำเล็กมีประทุนทึบแล่นออกมาจากเมืองแต่ไกล กำลังมุ่งหน้าเข้าใกล้เรือรบยักษ์กลางลำน้ำ คนพายเรือเป็นพระภิกษุร่างกำยำเคราดกหนา สวมจีวรสีแดงเพลิง

"พวกมันมาถึงแล้ว! ไป พวกเราก็ไปกัน"

ใต้ฝ่าเท้าของสือจิ่วไจปรากฏกลุ่มเมฆฝ่าชี่สีเทา เขาก้าวย่างเหยียบผิวน้ำ ก้าวเดียวไกลหลายวา

เด็กหนุ่มร่างท้วมตามติดอยู่ด้านหลังเขา

สือจิ่วไจกับเด็กหนุ่มร่างท้วมโผนกายขึ้นสู่เรือรบยักษ์ ชำเลืองมองร่างอันสูงศักดิ์ที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าหัวเรือแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเดินตรงเข้าสู่ห้องโถงใหญ่

รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางชิงซีมลายหายไปสิ้น นางแค่นเสียงเย็นชาว่า "สือจิ่วไจ กองทัพตี้หลางหวังของพวกเจ้าแม้แต่เรื่องเล็กน้อยก็ยังจัดการไม่สำเร็จ แย่งชิงโลงศพฆ่าคนล้มเหลวก็ช่างเถอะ นี่ยังเปิดเผยร่องรอยฐานะของตัวเองอีก จนทำให้แผนการยั่วยุความขัดแย้งระหว่างโจรฝัวตู้กับเผ่าจิ่วหลีของพวกเราพังไม่เป็นท่า เจ้ายังมีหน้ามาที่มณฑลหลีอีกรึ"

หยางชิงซีย่อมเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนร่วมในแผนการนี้

ตอนนั้นที่นางกับหยางอวิ๋นปรากฏตัวที่เมืองเหยากวน เดิมทีก็เพื่อรอคอยข่าวสารและคอยจัดการเก็บกวาดเรื่องราวหลังจากนั้น

มิฉะนั้นแล้วไหนเลยจะบังเอิญพบเจอกับหลีหลิงได้?

ความผิดที่เขี้ยวราชันหมาป่าหิมะหลุดรั่วไหลออกไปนั้นไม่ใช่น้อยจริง ๆ ยังดีที่สือจิ่วไจนำข่าวเรื่องดวงดาราแห่งวิชาเซียนกลับมา จึงถือว่าชดเชยความผิดได้

สือจิ่วไจย่อมไม่เอ่ยถึงเรื่องน่าอับอายนี้ต่อหน้าหยางชิงซี เขาแย้มยิ้มอย่างไม่แยแสพลางกล่าวว่า "แผนการเฮงซวยนี่มันมีปัญหาตั้งแต่แรกแล้ว พวกเจ้าไม่ดูบ้างล่ะว่าตอนนี้เผ่าจิ่วหลีขี้ขลาดตาขาวกันขนาดไหน ต่อให้เมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่ตำบลจั้งเซียนจะสังหารคนแบกโลงของเผ่าชางหลีพวกนั้นจนหมด พวกมันก็ไม่มีทางกล้าเปิดศึกกับฉวีฝัวตู้เด็ดขาด นอกจากว่า...จะกวาดล้างเผ่าชางหลีให้สิ้นซากทั้งเผ่า บางทีอาจจะกระตุ้นเลือดนักสู้ของพวกมันขึ้นมาได้บ้าง..."

"มาพูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อไม่อาจใช้แผนเดิมได้อีก กองทัพตี้หลางหวังของพวกเจ้าต้องมีคำอธิบายให้ข้า" หยางชิงซีกล่าว

สือจิ่วไจนั่งลงข้างกายหยางชิงซี ซึ่งสามารถมองเห็นผืนน้ำระยิบระยับและการเข่นฆ่าอันดุเดือดที่ริมฝั่งไกล ๆ ได้อย่างชัดเจน เอ่ยว่า "ย่อมมีคำอธิบายอยู่แล้ว ข้าจะแนะนำสหายใหม่ที่อยากเข้าร่วมกระดานนี้ให้ทุกคนได้รู้จัก"

หยางชิงซีสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง สายตานางจึงมองไปยังผนังห้องโดยสารฝั่งตรงข้าม ลอดผ่านช่องหน้าต่างมองเห็นเงาร่างหลายสายไม่รู้ว่าขึ้นเรือมาตั้งแต่เมื่อใด กำลังก้าวเดินไปตามทางเดินมุ่งหน้ามายังประตูใหญ่

แววตาของนางเย็นเยียบขึ้นมาทันที "เจ้าพาคนนอกมาที่นี่ส่งเดชได้อย่างไร"

พระเคราดกห่มจีวรสีแดงก้าวมาถึงหน้าประตูแล้ว น้ำเสียงทุ้มลึกดังขึ้น "วิธีสร้างความขัดแย้งของพวกเจ้าแบบนี้ นับเป็นได้แค่อุบายชั้นต่ำ คิดว่าคนทั้งใต้หล้าโง่เง่าจริงหรือ อยากแย่งชิงใต้หล้า สุดท้ายก็ต้องฟาดฟันกันด้วยมีดจริงดาบจริง ใต้หล้าของมณฑลหลี กวานซานก็ต้องขอแบ่งส่วนแบ่งด้วย ศิษย์อา เชิญท่านด้านใน!"

"ไม่ล่ะ ข้าขอรับลม สูดอากาศอยู่ข้างนอกนี้ดีกว่า"

......

หลี่เหวยอีบุกตะลุยฝ่าฟันมาตลอดทางจนถึงริมแม่น้ำซุย เสื้อผ้าบนร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือดนานแล้ว มีทั้งเลือดของตนเอง ทว่าเลือดของศัตรูยิ่งมีมากกว่า

บาดแผลที่สาหัสที่สุดในบรรดานั้น คือการถูกลูกศรยาวที่มู่หรงเสี่ยวยิงมาเฉียดผ่านสะบัก กระดูกคล้ายจะเคลื่อนจนเจ็บปวดแทบทนไม่ไหว หากด้านในไม่ได้สวมเกราะอ่อนซากศพเอาไว้ เกรงว่าคงไม่ใช่แค่เฉียดผ่านไปง่าย ๆ เช่นนี้ แต่คงถูกแทงทะลุไปแล้ว

เขากระโดดตัวลอย คิดจะโผลงสู่แม่น้ำซุย

"ควับ!"

แส้โลหะยาวเกือบสิบจั้งเส้นหนึ่งดั่งอสรพิษเลื้อย พุ่งออกมาจากเรือหาปลาที่มืดสนิทไร้แสงไฟ พันรัดขาซ้ายของเขาไว้แน่น จากนั้นก็กระชากดึง ร่างของเขาจึงร่วงลงสู่เรือหาปลาอย่างควบคุมไม่ได้

เงาร่างถือฉมวกแทงปลาสองสายพุ่งพรวดออกมาจากเรือหาปลา

ย่อมไม่ใช่ชาวประมงแน่นอน

แต่เป็นหัวหน้าพรรคอันธพาลที่หากินอยู่ตามท่าเรือแม่น้ำซุย ทั้งคู่ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุ และมารอดักอยู่ที่นี่เพื่อหวังชุบมือเปิบนานแล้ว

หลี่เหวยอีเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดควบคุมทรงตัว ฟันกระบี่หนึ่งครั้งตัดแส้โลหะที่พันขาจนขาดสะบั้น ขณะเดียวกันก็พลิกตัวกลางเวหา หลบฉมวกสองเล่มที่พุ่งจู่โจมเข้ามา

"ฟึ่บ!"

ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนี้ เขาฟันกระบี่ลงมาจากกลางอากาศ ประดุจเทพเจ้าแท้จริงผ่าขุนเขาเบิกบรรพต

"ไท่อี่ผ่าสมุทร" ที่เข้าสู่ขอบเขตกฎสวรรค์ผสานอาคม ฟันฉมวกโลหะในมือของทั้งสองจนหักสะบั้น ซ้ำยังตัดแขนของคนหนึ่งขาดกระเด็น กระบี่นี้ทำเอาทั้งคู่บนเรือตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

หลี่เหวยอีร่วงลงสู่บริเวณน้ำตื้นใต้ท้องเรือ รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดสิ้นเรี่ยวแรง

เพิ่งจะยันกายลุกขึ้น เสียงลมด้านหลังก็พลันหวีดหวิวรุนแรง

เหยาเจิ้งเซิงควงกระบองเหล็กพันชั่งฟาดลงมา ร่างกายดั่งพญาวานรหลังเงินกระโจนขึ้นกลางเวหา

"ตูม!"

กระบองนี้ฟาดหัวเรือหาปลาจนแหลกละเอียด เศษไม้ปลิวว่อน ระลอกคลื่นน้ำซัดสาดม้วนตัว

หลี่เหวยอีเพิ่งจะหลบพ้นไปได้

ลู่ชานซึ่งเป็นยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกเช่นกันและมีอันดับสูงกว่าเหยาเจิ้งเซิง ก็กระโดดขึ้นจากรถลากกวางเอลก์เขาเงิน ข้ามระยะทางหลายจั้ง กรงเล็บเสือขนาดเท่าพัดใบตาลตบลงมาที่ศีรษะของหลี่เหวยอี

เขาคือมนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์

ชนิดของสัตว์อสูรเซียนโบราณมีอยู่เพียงเท่านั้น สายพันธุ์ของมนุษย์กลายพันธุ์จึงมักกระจุกตัวตามแต่ละภูมิภาค ตัวอย่างเช่น มนุษย์กลายพันธุ์ในมณฑลหลี มีสัดส่วนของร่างกึ่งพยัคฆ์และกึ่งวานรสูงมาก

"กรงเล็บพยัคฆ์สยบมาร" ของลู่ชานฝึกฝนจนถึงขั้นกฎสวรรค์ผสานอาคมแล้ว ต่อให้หลี่เหวยอีอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมก็อย่าหวังว่าจะหลบพ้น

ต่อให้ไม่อยากเพียงใด ยามนี้ก็ทำได้เพียงปะทะแตกหัก

"ปัง!"

ปะทะฝ่ามือกันอย่างหักหาญ

หลี่เหวยอีกระอักโลหิต ร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปข้างหลัง กระแทกทะลุตัวเรือไม้จนร่างแทบจะฝังจมเข้าไปข้างใน

"ฟึ่บ!"

หยางอวิ๋นซึ่งนั่งอยู่ในรถลากกวางเอลก์เขาเงินฉวยโอกาสนี้ ซัดมีดสั้นประกายวาววับขนาดยาวสามชุ่นในมือพุ่งออกไป เฉียดผ่านข้างลำคอของหลี่เหวยอี ทะลวงผ่านเรือไม้ยาวเจ็ดแปดเมตรจนทะลุปรุโปร่งตลอดทั้งลำ

ความคมกริบนั้นน่าตระหนกตกใจอย่างยิ่ง

มีดเล่มนี้ของเขา เดิมทีเล็งไปที่ลำคอของหลี่เหวยอี แต่กลับถูกหลบพ้นไปได้

ลำคอด้านขวาของหลี่เหวยอีมีเลือดไหลรินไม่ขาดสาย ทว่าไม่มีเวลาสนใจแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องเขม็งไปยังร่างกึ่งพยัคฆ์สูงสามเมตรของลู่ชานที่โถมทะยานเข้ามา ราวกับทัศนวิสัยทั้งหมดถูกบดบังจนมิด

"พรึ่บ!"

เขาคว้ากระชากธงผีที่คลุมร่างอยู่ออกมาแล้วสะบัดควง ทันใดนั้นหมอกวิญญาณสีดำก็พลันพวยพุ่งลอยตลบ

ทัศนวิสัยของลู่ชานถูกบดบัง ทั้งยังรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกเสียดกระดูกของหมอกวิญญาณจนบังเกิดความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่งยวด ทว่ายามนี้ลอยอยู่กลางอากาศ จะรุกหรือถอยล้วนไม่อาจเลือกได้ จึงจำต้องกัดฟันกดกรงเล็บตะปบลงไปยังธงผีต่อไป

ใต้ผืนธงผี กระบี่มังกรเหลืองแทงสวนออกมาดุจสายฟ้าแลบ

กรงเล็บพยัคฆ์ของเขาต่อให้การป้องกันแข็งแกร่งเพียงใด จะไปต้านทานวัตถุอาคมได้อย่างไร

กรงเล็บพยัคฆ์ถูกแทงทะลุ

ลู่ชานส่งเสียงครางฮึ่มด้วยความเจ็บปวด กัดฟันแน่น ถอยร่นกลับไปอย่างทุลักทุเล

หลี่เหวยอีกัดฟันทนบาดแผลทั่วร่าง กระโดดขึ้นไปบนเรือไม้ ถือกระบี่พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่เขตน้ำลึกของแม่น้ำซุยเบื้องนอกกลุ่มเรือ

สือชวนอวี่มารอดักอยู่ข้างหน้าก่อนก้าวหนึ่งแล้ว เขายืนหันหลังให้แม่น้ำซุย หนวดเครายาวพลิ้วไหว ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์ดั่งรอคอยศัตรูอย่างเหน็ดเหนื่อย ยิ้มพลางเอ่ยว่า "กระโดดลงแม่น้ำแล้วจะรอดชีวิตได้งั้นหรือ หากมีผู้ใช้วิชาจิตที่ร้ายกาจอยู่ ต่อให้เจ้าอยู่ก้นแม่น้ำ ก็ยังระบุตำแหน่งคร่าว ๆ ของเจ้าได้อยู่ดี"

หลี่เหวยอีหยุดยืนอยู่ห่างจากสือชวนอวี่สามจั้ง เท้าเหยียบบนหลังคาประทุนเรือประมง สายตากวาดมองอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็พบอาจารย์ฉีผู้ควบคุมแมลงที่ซ่อนตัวอยู่ในเรือประมงลำหนึ่ง

นอกจากนี้ ยังมียอดฝีมือผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุอีกหลายคนถืออาวุธลอบซุ่มอยู่ในห้องโดยสารตามตำแหน่งต่าง ๆ

ก่อนหน้านี้พลังต่อสู้ที่หลี่เหวยอีระเบิดออกมาดุดันเฉียบคมเกินไป สังหารผู้ฝึกพลังยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุติดต่อกันจนทำให้พวกเขาขวัญผวา บัดนี้จึงไม่กล้าผลีผลามบุ่มบ่าม และกำลังรอโอกาสที่ดีกว่า

ด้านหลัง เหยาเจิ้งเซิงและลู่ชานพุ่งเข้ามาขนาบซ้ายขวา

มู่หรงเสี่ยวร่อนลงมาจากฟากฟ้า หุบปีกขนนกสีดำแล้วทิ้งตัวลงบนยอดเสากระโดงเรือ นางเหลือลูกธนูดอกสุดท้ายแล้ว

"โอสถห้าสมุทรเป็นของข้า"

เหยาเจิ้งเซิงก้าวเท้ายาวไปข้างหน้า ร่ายรำเพลงกระบองเบิกบรรพตขั้นกฎสวรรค์ผสานอาคม กระบองเหล็กพันชั่งดั่งกลายสภาพเป็นเสาศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขา กดทับลงมาโดยไม่เปิดช่องให้หลี่เหวยอีหลบหลีกได้แม้แต่น้อย

หลี่เหวยอีทำได้เพียงตวัดกระบี่รับไว้ตรง ๆ

"ตูม!"

กระบี่และกระบองปะทะกัน พลังมหาศาลโถมประดังเข้ามาดั่งพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

มือขวาของหลี่เหวยอีไม่อาจกุมกระบี่มังกรเหลืองไว้ได้เลย กระบี่ยาวถูกแรงกระแทกจนหลุดมือลอยกระเด็นออกไป ร่างกายยังถูกพลังปราณอาคมที่แฝงอยู่ในกระบองเหล็กพันชั่งซัดกระเด็นไปไกลหลายจั้ง กระอักเลือดคำโตออกมาอีกครา

เสียง "โครม" ดังสนั่น หลี่เหวยอีร่วงหล่นกระแทกลงมาอย่างแรงจนหลังคาประทุนเรือประมงลำหนึ่งแหลกละเอียด

ร่างนอนหงาย เจ็บปวดราวกับกระดูกทั่วร่างหักสะบั้น

"ได้!"

"ในเมื่อเจ้าไม่ยอมปรากฏตัว เช่นนั้นข้าก็คงต้องพึ่งตัวเอง..."

หลี่เหวยอีเฝ้ารอให้สิ่งที่เรียกว่าภรรยาพิทักษ์เต๋าผู้นั้นปรากฏตัวมาตลอด ในเมื่อรอไม่ไหว เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

ต่อให้จะอันตรายเพียงใด เวลานี้ก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว!

ในจังหวะที่เหล่ายอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกหลายคนพุ่งเข้ามา หลี่เหวยอีที่นอนอยู่บนเรือแววตาก็เปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งกระบี่ หยิบเข็มทลายตาน้ำพุที่เตรียมไว้แต่เนิ่น ๆ ออกมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า หนีบไว้ระหว่างสองนิ้วแล้วแทงเข้าสู่จุดถันจงกลางอก

จากนั้นตาน้ำพุทั้งห้าในร่างก็ระเบิดพวยพุ่งขึ้นพร้อมกัน พลังอาคมไหลเวียนไปตามเส้นรอยทั้งหกสิบเส้น หลั่งไหลทะลักไปยังทรวงอกทั้งหมด

เคล็ดวิชาลับอันป่าเถื่อนของอาจารย์ไห—ผสานตาน้ำพุทำลายปราการ

หากไม่ถึงคราวคับขันจนหมดหนทาง หลี่เหวยอีไม่มีทางกล้าใช้กระบวนท่านี้อย่างเด็ดขาด เพราะจุดถันจงคือจุดชีพจรชี้เป็นชี้ตายของร่างกายมนุษย์ การทะลวงเปิดตาน้ำพุแห่งที่หกนี้ตามปกติก็อันตรายยิ่งอยู่แล้ว

ทั้งใช้เข็มทลายตาน้ำพุ ทั้งผสานตาน้ำพุทำลายปราการ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายโดยแท้

"ฟึ่บ!"

"ฟึ่บ!"

"ฟึ่บ!"

เหยาเจิ้งเซิง ลู่ชาน และสือชวนอวี่ สามยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกพุ่งเข้ามาเร็วที่สุด นำหน้าทุกคนที่อยู่เบื้องหลัง โถมเข้าใส่เรือประมงพร้อมกัน หวังชิงศีรษะของหลี่เหวยอี

"ตูม!"

พริบตาถัดมา แสงประกายสีเงินก็สว่างวาบขับไล่ม่านราตรีชั่วขณะ

สามยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกที่โถมเข้าไป กลับถูกฝ่ามือสามสายที่หลี่เหวยอีซึ่งนอนอยู่บนเรือซัดออกมา ฟาดจนกระเด็นถอยกลับมา ดั่งหุ่นฟางสามตัวที่ร่วงหล่นไปคนละทิศละทาง

คนหนึ่งร่วงลงบนเรือ คนหนึ่งตกน้ำ อีกคนกระแทกเสากระโดงเรือจนหักสะบั้น

หยางอวิ๋นที่เพิ่งเก็บกระบี่มังกรเหลืองได้พลันมีสีหน้าประหลาดใจ กวาดสายตามองไป

เห็นเพียง

หลี่เหวยอีที่เดิมทีถูกซัดจนสิ้นเรี่ยวแรงจะตอบโต้ บัดนี้กลับพลิกตัวลุกขึ้นยืน ยืนตระหง่านอยู่บนเรือประมงที่เต็มไปด้วยเศษไม้และจวนเจียนจะอับปาง ถุงมือด้ายเงินทั้งสองข้างที่สวมอยู่บนมือซ้ายขวาของเขาเปล่งประกายสีเงินเจิดจ้า

เข็มทลายตาน้ำพุที่ปักอยู่ตรงจุดถันจงกลางอกละลายไปจนหมดสิ้น พลังอาคมอันไพศาลเชี่ยวกรากพวยพุ่งออกมาจากตาน้ำพุแห่งที่หกบริเวณทรวงอกอย่างต่อเนื่องดุจภูเขาไฟระเบิด

"ยืนบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม เข้ามาสิ ดูซิว่าวันนี้เลือดของใครจะย้อมแม่น้ำซุยให้แดงฉานก่อนกัน!" หลี่เหวยอีจ้องเขม็งไปยังหยางอวิ๋นและกลุ่มผู้ไล่ล่า ร่างกายยืนเหยียดตรงขึ้นเรื่อย ๆ ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้อันล้นปรี่ในกาย