ตอนที่ 58 ทั้งเมืองล้วนเป็นมือสังหาร

เรือนพักของหลี่เหวยอีอยู่ห่างจากแม่น้ำซุยเพียงไม่กี่ลี้ โดยมีตลาดอันคึกคักสามสายและชุมชนชาวประมงบ้านกระเบื้องเขียวหลังเตี้ยกั้นอยู่ตรงกลาง

ขอเพียงไปถึงริมแม่น้ำ เขาก็กระโจนลงน้ำหนีเอาชีวิตรอดได้แล้ว

ด้วยพลังอาคมที่หมุนเวียนไม่รู้จบในร่าง ต่อให้ดำดิ่งอยู่ก้นแม่น้ำวันหนึ่งคืนหนึ่งก็ไม่มีทางขาดใจตาย ผู้ฝึกพลังยุทธ์คนอื่นไม่มีทางมีพลังอาคมที่คงอยู่ได้ยาวนานเท่าเขา

......

ธงผีถูกผูกไว้กับร่างดุจผ้าคลุมสีดำ หลี่เหวยอีเคลื่อนไหวดั่งเส้นสายสีดำอันรวดเร็ว เพียงไม่กี่ลมหายใจก็ข้ามผ่านถนนอันคึกคักสามสายไปได้ ในระยะไกลเริ่มมองเห็นเสากระโดงและผืนผ้าใบของเรือนับไม่ถ้วนที่จอดเทียบอยู่ริมแม่น้ำซุย แว่วเสียงหัวเราะหยอกล้อของเหล่าชาวประมงหลังเลิกงานดังมาแต่ไกล

พลันนั้น

สัญชาตญาณเตือนภัยอันตรายที่มองไม่เห็นพลันแล่นวาบ ขนทั่วร่างของหลี่เหวยอีลุกชันขึ้นทันที

โดยไม่ต้องคิด สองขาออกแรงระเบิดท่าก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวีในพริบตาเพื่อเปลี่ยนทิศทางการวิ่ง

"ตูม!"

ลูกธนูยาวติดขนนกสี่แฉกหนาเท่านิ้วหัวแม่มือพุ่งเฉียงลงมาจากฟากฟ้า

หัวศรฝังลึกจมลงไปในแผ่นหิน

ก้านศรที่โผล่พ้นแผ่นหินและยังคงสั่นสะเทือนอยู่นั้น สูงเทียบเท่าคนผู้หนึ่ง

ความเร็วในการพุ่งของมันเร็วกว่าเสียงมาก ในชั่วขณะถัดมา เสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูของศรจึงเพิ่งไล่ตามมาถึงและเสียดแทงเข้าหูของหลี่เหวยอีที่ยังคงวิ่งหนีต่อไป

ศรทรงอานุภาพมหาศาลปานนี้ นึกภาพได้เลยว่าหากเมื่อครู่หลบไม่พ้น ต่อให้เขาสวมเกราะอ่อนซากศพและคลุมธงผีอยู่ ก็ต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน

มนุษย์กลายพันธุ์เพศหญิงร่างสูงสามเมตรผู้มีปีกขนนกสีดำงอกออกมาจากแผ่นหลัง กำลังบินอยู่กลางเวหากลางอากาศสูงสามร้อยเมตร ในมือถือกนูยักษ์ยาวสามเมตรเช่นกัน บนกระบอกศรด้านหลังยังเหลือลูกธนูอยู่อีกเก้าดอก

ในดวงตาสีน้ำเงินเข้มของนาง พลันวาบผ่านไปด้วยความประหลาดใจ

เจ้าหนุ่มบนพื้นนั่น เห็นได้ชัดว่ามองไม่เห็นศรดอกนั้น แล้วสัมผัสรู้ล่วงหน้าได้อย่างไร?

ไม่เพียงฝึกยุทธ์ เขายังเป็นผู้ใช้วิชาจิตด้วยงั้นหรือ?

นางพาดศรดอกที่สองลงบนสายธนู ยามคันธนูยักษ์ถูกน้าวออก สายธนูสีเงินที่บางเฉียบดั่งเส้นผมก็เปล่งแสงสว่างขึ้นมา

ธนูคันนี้คือศัสตราวุธอาคม

โอสถห้าสมุทรเม็ดนั้นของวัดอู่จั้ง นางต้องเอามาให้ได้

"ฟึ่บ!"

เสียงหวีดแหลมยาวนานของศรดังขึ้นอีกครา

หลี่เหวยอีหลบศรดอกที่สองได้อย่างเฉียดฉิว ทว่าใบหูขวาถูกเฉี่ยวจนโลหิตสด ๆ ไหลริน

นางคือมู่หรงเสี่ยว ยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกแห่งมณฑลหลี ผู้รั้งอันดับยี่สิบเอ็ด

ด้วยความได้เปรียบจากการบินและคันธนูยักษ์ซึ่งเป็นศัสตราวุธอาคมระดับต่ำ นางสังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดไปแล้วกว่าสิบคน ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยลอบโจมตีผู้ฝึกตนขั้นห้าสมุทร แม้จะลอบสังหารไม่สำเร็จ แต่ก็หลบหนีไปได้อย่างลอยนวล

ในช่วงเวลาว่างระหว่างพาจ้าวเจือจั๋วไปหล่อหลอมตาน้ำพุใหม่เมื่อไม่กี่วันมานี้ หลี่เหวยอีเคยแวะไปที่หอเจ็ดตาน้ำพุ จึงมีความเข้าใจในรายชื่อยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกแห่งมณฑลหลีอย่างละเอียด

เพื่อหลบลูกธนูทั้งสองดอก ความเร็วของหลี่เหวยอีจึงชะงักลง จนถูกยอดฝีมือคลุมหน้าคนหนึ่งที่ไล่ตามมาอย่างรวดเร็วบนหลังคาฝั่งขวาตามทัน

ยอดฝีมือคลุมหน้าผู้นี้เป็นมนุษย์กลายพันธุ์เช่นกัน สองแขนสองขายาวเรียว วิชาตัวเบาและความเร็วร้ายกาจยิ่งนัก

"โครม!"

ฝ่าเท้าของมันถีบลงบนชายคา ชายคาพลันพังทลาย เศษกระเบื้องร่วงกราวเกลื่อนพื้น

ชั่วพริบตาถัดมา มันก็พุ่งมาอยู่เหนือศีรษะของหลี่เหวยอี ขวานศึกรูปอักษรเฟิ่งในมือตวัดวาดเป็นรอยฉีกกระชากอากาศ

ดูท่าแล้วศีรษะของหลี่เหวยอีกำลังจะถูกฟันขาดสะบั้น

หลี่เหวยอีขยับไหล่ทั้งสองข้าง ร่างกายพลันเลือนรางและปรากฏขึ้นห่างออกไปหนึ่งก้าว หลบขวานศึกรูปอักษรเฟิ่งพ้น พร้อมกับตวัดกระบี่ฟันสวนกลับไปทันที

"ฉัวะ!"

ยอดนักยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุคลุมหน้าผู้นี้ แม้จะใช้ขวานศึกรูปอักษรเฟิ่งในมืออีกข้างยกขึ้นกันไว้ได้ แต่ร่างก็ยังคงกระเด็นปลิวไปกระแทกพังบ้านชาวประมงทางขวาของถนน โลหิตไหลทะลักออกมาจากช่องท้องไม่หยุด

มันหยิ่งทะนงในวิชาตัวเบาและความเร็วเหนือผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนทั่วหล้า ทว่ากลับต้องพ่ายแพ้ให้กับท่าร่างอันพิสดารล้ำลึกยิ่งกว่าของหลี่เหวยอี

"ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยจิ้นหรือหลี่เหวยอี วันนี้ท่านชี้แจงให้กระจ่างก่อนค่อยไปจะดีกว่า"

สือชวนอวี่ หัวหน้ากองธงแห่งพรรคฉางหลินไล่กวดตามมาทัน น้ำเสียงแหลมเล็กนุ่มนวล ในมือส่องประกายสีเงินระยิบระยับ ซัดเข็มบินถี่กระชั้นออกมาเป็นสาย

คนที่สามารถติดตามประมุขและรองประมุขพรรคไปพบหยางชิงซีได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดา สือชวนอวี่เป็นยอดคนผู้เปิดแปดตาน้ำพุ เคยได้รับโอสถห้าสมุทรจากตระกูลหยางหนึ่งเม็ด ทว่ากลับล้มเหลวในการทะลวงขั้นพลัง

แน่นอนว่า ยอดคนผู้เปิดแปดตาน้ำพุหรือยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรก... บรรดาผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนที่มีพลังรบหรือศักยภาพมหาศาลเหล่านี้ โดยทั่วไปแล้วย่อมมีโอกาสได้รับโอสถห้าสมุทรเม็ดที่สอง

ส่วนกายเซียนบริสุทธิ์ การจะได้รับโอสถห้าสมุทรเม็ดที่สามหรือเม็ดที่สี่ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดเลย

เพียงแต่นักยุทธ์แต่ละคนสามารถกินโอสถห้าสมุทรได้เพียงปีละหนึ่งเม็ดเท่านั้น หากทะลวงล้มเหลว ย่อมต้องบำรุงปอดอยู่นานหนึ่งปี ถึงจะลองใหม่อีกครั้งได้

สือชวนอวี่ตัดสินใจผิดพลาดจนทำให้พรรคฉางหลินสูญเสียอย่างหนัก ย่อมต้องมาลบล้างความผิดด้วยตนเอง ยิ่งไปกว่านั้นหากสังหารหลี่เหวยอีได้ ยังมีรางวัลนำจับเป็นโอสถห้าสมุทรอีกหนึ่งเม็ด

เขามั่นใจเต็มเปี่ยมว่า หลังจากกินโอสถห้าสมุทรในครั้งนี้ จะต้องก้าวเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรได้อย่างแน่นอน

ด้วยพรสวรรค์และพลังฝีมือระดับแปดตาน้ำพุทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทร ภายภาคหน้าพรรคฉางหลินคงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น "พรรคสือ" แล้ว

"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง..."

ขณะที่หลี่เหวยอีถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว กระบี่ในมือก็กวัดแกว่ง ปรากฏเงากระบี่ดั่งสายฝนสาดซัด ปัดเข็มบินทั้งหมดร่วงหล่นลงไป

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ นั้น ก็มีเงาร่างอีกสามสายไล่ตามมาทัน

ในบรรดาสามคนนั้น เหยาเจิ้งเซิงผู้เป็นยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกสร้างแรงกดดันมหาศาลที่สุด ร่างวานรยักษ์สูงสี่เมตรแบกกระบองเหล็กพันชั่งที่เพิ่งหลอมขึ้นใหม่ไว้บนบ่า ทุกก้าวที่เหยียบลงบนถนนล้วนทำให้แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุอีกสองคนต่างก็คลุมหน้า คนหนึ่งถือกระบี่ อีกคนหนึ่งถือทวน อ้อมจากบนหลังคาไปยังเบื้องหน้าของหลี่เหวยอี เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาหนีไปยังแม่น้ำซุย

พวกเขาไม่ได้ใจกล้าบ้าบิ่นเหมือนยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรก หวาดกลัวว่าจะถูกเผ่าชางหลีตามล้างแค้นในภายหลัง จึงไม่กล้าเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริง

พริบตาเดียว หลี่เหวยอีก็ตกอยู่ในวิกฤติตายดั่งตาข่ายฟ้าดิน ไม่ว่าจะบนท้องฟ้าหรือบนพื้นดินทุกทิศทาง ล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งทั้งสิ้น

ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ ยังมีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหยงเฉวียนที่หมายปองโอสถห้าสมุทรและอาวุธอาคมหลั่งไหลกันมาไม่ขาดสาย อีกทั้งยังมีบางส่วนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด รอเพียงให้หลี่เหวยอีบาดเจ็บอ่อนแรงลง แล้วจึงค่อยโผล่ออกมาฆ่าคนชุบมือเปิบ

"จะรอต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นวันนี้คงหนีไปไม่รอดแน่!"

"ฆ่า!"

หลี่เหวยอีส่งเสียงกู่ร้องยาว บีบถุงเลือดถุงที่สองที่ผูกไว้กับเข็มขัดลงอักขระคัมภีร์จนแตก จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุปิดหน้าสองคนที่ขวางอยู่ด้านหน้า จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในชั่วพริบตา

ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุผู้ถือกระบี่แผ่พลังอาคมออกมาทั่วร่างประหนึ่งหมอกควันเมฆารายล้อม เขาก้มตัวลงฟันกระบี่ในแนวราบ หมายตัดขาทั้งสองข้างของหลี่เหวยอี

ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุผู้ถือทวนแอ่นกายดั่งคันธนูง้างสุด ก่อนจะโคจรพลังจากกระดูกและกล้ามเนื้อทั่วร่าง แทงทวนออกไป ปรากฏเงาทวนนับสิบสายขึ้นพร้อมกันราวกับกำแพงป่าทวนที่แน่นหนาจนลมยังพัดผ่านไม่ได้

"ฟึ่บ!"

มู่หรงเสี่ยวที่บินอยู่กลางเวหากะทิศทางการเคลื่อนไหวของหลี่เหวยอีไว้ล่วงหน้า แล้วยิงศรออกไปหนึ่งดอก

การลอบสังหารผสานจากสามทิศทาง!

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทั้งสามไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทว่ากลับสามารถประสานกระบวนท่ากันได้อย่างไร้รอยต่อในชั่วพริบตา นี่คือการแสดงออกถึงประสบการณ์การต่อสู้อันโชกโชนอย่างแท้จริง

สิ่งที่หลี่เหวยอีคอยระแวดระวังที่สุดมาโดยตลอดคือมู่หรงเสี่ยวที่อยู่เบื้องบน ในจังหวะที่ร่างพุ่งทะยานออกไป เขาจึงเปลี่ยนทิศทางกะทันหันในแบบที่เหนือสามัญสำนึก ตวัดกระบี่ฟันใส่ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุผู้ถือกระบี่ที่กำลังก้มตัวอยู่คนนั้น

ด้วยการหนุนส่งของเข็มขัดลงอักขระคัมภีร์ ผนวกกับความลึกล้ำของก้าวกระชั้นจักจั่นชิงซวี หลี่เหวยอีจึงสามารถสำแดงวิชาตัวเบาออกมาได้ดั่งภูตพราย รุกรับตามใจนึก สลับซ้ายขวาได้ดั่งใจ ไม่มีผู้ใดคาดเดาได้เลย

"ตูม!"

ลูกศรยาวเท่าตัวคนที่ตกลงมาจากฟากฟ้ากระแทกเข้าที่ตำแหน่งห่างจากด้านขวาของเงาร่างหลี่เหวยอีไปสามเชียะ

ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุผู้ถือกระบี่มองดูเงาร่างของชายหนุ่มที่ทะยานขึ้นเหนือศีรษะตนและแสงสีเหลืองที่ฟาดฟันลงมา สีหน้าพลันเผยความตระหนกตกใจ ไม่อาจลุกขึ้นมาต้านทานได้ทันแม้แต่น้อย

"ฉับ!"

แสงสีเหลืองทิ้งรอยเลือดไว้เส้นหนึ่งบนใบหน้าของเขา ลากยาวตั้งแต่หว่างคิ้วไปจนถึงคาง

กระบี่เดียวผ่าร่างเป็นสองซีก!

ยังไม่ทันที่ร่างสองซีกของเขาจะแยกออกจากกัน หลี่เหวยอีก็หนีไปไกลหลายจั้งด้านหลังเขาแล้ว พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่แม่น้ำซุยด้วยความเร็วสูงสุด

ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว แสงสนธยายิ่งมายิ่งเยียบเย็น

หลี่เหวยอีกู่ร้องในใจว่าสวรรค์ทรงโปรด

ขอเพียงม่านราตรีคลี่คลุม ต่อให้ผู้ไล่ล่าเหล่านี้จะมีตบะสูงส่งเพียงใด สายตาย่อมต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

โอกาสรอดชีวิตจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมหาศาล

ด้านหลังมีเสียงนุ่มนวลชวนขนลุกของสือชวนอวี่ดังแว่วมา "หลี่เหวยอี เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าคนในลานเรือนนั้นจะมีชีวิตรอดเข้าเมืองได้ การล่วงเกินพรรคฉางหลินย่อมต้องชดใช้อย่างสาสม หญิงสาวสองคนนั้นเหมาะจะส่งเข้าหอเป้าเยวี่ยพอดี ได้ยินว่ามีกายเซียนบริสุทธิ์อยู่คนหนึ่งด้วยนี่"

หัวใจของหลี่เหวยอีดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง

ทว่าเขาก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว คิดว่าสือชวนอวี่จงใจพูดเช่นนี้ เป็นเพียงการใช้กลอุบายเพื่อทำให้เขาวอกแวกพะว้าพะวง และปั่นป่วนจิตใจของเขาเท่านั้น

เพราะหากเป็นไปตามที่จ้าวเจือจั๋วกล่าวไว้ ชางหลียังไม่ได้ออกจากนครจิ่วหลี เมื่อมีทหารองครักษ์ยี่สิบนายของเขาคอยคุ้มกัน พรรคฉางหลินจะลงมือกับพวกเจ้าเหมิ่งและไช่อวี่ถงได้อย่างไร หากปราศจากผลประโยชน์ที่เด็ดขาดเพียงพอ?

และต่อให้พวกมือสังหารไร้นามหรือพวกคนถ่อยจะลงมือ จ้าวเจือจั๋วก็ย่อมต้านรับได้อย่างแน่นอน

พลังต่อสู้ของจ้าวเจือจั๋วไม่เป็นรองยอดฝีมือระดับท็อปสิบของยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกเลยแม้แต่น้อย หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ

สือชวนอวี่กล่าวอีกว่า "เจ้าคิดว่าข้ากำลังขู่ให้กลัวงั้นหรือ? ความเคลื่อนไหวเอิกเกริกถึงเพียงนี้ เจ้าไม่สังเกตหรือว่าจนป่านนี้กองรักษาเมืองก็ยังไม่รุดหน้ามา นี่เป็นอิทธิพลที่พรรคฉางหลินพึงมีได้อย่างนั้นหรือ?"

หลี่เหวยอีหันหน้าไปเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เผยให้เห็นฟันขาวที่ขบแน่น

……

หยางชิงซีนั่งอยู่ภายในห้องโถงหลักบนหอบังคับการของเรือรบหุ้มเกราะลำยักษ์ที่ทอดสมออยู่ใจกลางแม่น้ำซุย บนโต๊ะเบื้องหน้าปูด้วยผ้าปูโต๊ะปักลายสีเขียวอ่อน ลวดลายวิหคเริงระบำและลายเมฆา

บนนั้นจัดวางเครื่องเมรัยเงินอันประณีต ผลไม้วิเศษหายาก และตะเกียงกระดูกอันเป็นวัตถุอาคมหนึ่งดวง

ฝ่าชี่สายแล้วสายเล่าแผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วเรียวขาวผ่องข้างขวาของนาง เพื่อขับเคลื่อนวัตถุอาคมตะเกียงกระดูก

แสงตะเกียงอันสลัวรางทำให้บริเวณโดยรอบพร่ามัว ไม่มีผู้ใดมองเห็นเงาร่างของนางได้ชัดเจน ไม่มีผู้ใดได้ยินเสียงภายในรัศมีแสงตะเกียง ทุกสิ่งพลันกลายเป็นภาพลวงตาเลือนราง

แสงตะเกียงสาดสะท้อนให้ผิวพรรณแห่งกายเซียนบริสุทธิ์ของนางดูเนียนละเอียดขาวผ่องยิ่งขึ้นไปอีก บุรุษใดก็ตามเห็นเข้าคงอดมิได้ที่จะอยากเอื้อมมือไปสัมผัส หรือลูบไล้เคล้นคลึงสักครา เพื่อซึมซับความนุ่มละมุนและยืดหยุ่นของเรือนร่างนาง

หยางชิงซีทอดสายตามองไปยังริมฝั่งที่อยู่ห่างออกไปร้อยกว่าก้าว

เนื่องจากราตรีมาเยือน ไม่ว่าจะเป็นย่านบ้านเรือนราษฎรบนฝั่ง หรือแนวเรือประมงที่จอดพักแรมกลางลำน้ำ ต่างก็ปรากฏแสงไฟสีเหลืองนวลสว่างไสว

ภายในตรอกซอยแคบ ๆ แห่งหนึ่ง แสงประกายแห่งพลังอาคมกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด ประกายกระบี่สีเหลืองสาดแสงวาบวับ

กำแพงบ้านเรือนพังทลายลงมาเป็นระยะ โลหิตสาดกระเซ็นขึ้นสู่ม่านราตรีอยู่เนือง ๆ

การต่อสู้นับได้ว่าดุเดือดอำมหิตยิ่ง

"นึกไม่ถึงว่าจะสามารถฝ่าฟันมาได้ตลอดทางจนถึงริมแม่น้ำซุย ช่างชวนให้ต้องมองดูใหม่จริง ๆ" หยางชิงซีสวมผ้าคลุมหน้า ดวงตาทั้งคู่ดุจแอ่งน้ำพุใสกระจ่าง ปราศจากระลอกคลื่นอารมณ์ใด ๆ

เซวียเจิ้งยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องโถงหลัก ร่างกายของเขาราวกับหล่อขึ้นจากเงินบริสุทธิ์ ผิวหนังเต็มไปด้วยสัมผัสของโลหะเต็มสิบส่วน

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราวกับโลหะเสียดสีกัน "คุณหนูใหญ่ ข้าจะไปยุติเรื่องทั้งหมดนี้เอง!"

"จะรีบยุติไปไย? ดูงิ้วไม่ดีหรืออย่างไร ละครฝูงแมวไล่จับหนู ข้าว่าน่าสนใจดีออก" นางกล่าว

ก่อนหน้านี้ หยางอวิ๋นวางแผนลอบสังหารที่ถนนเสินหลง จึงถูกหยางชิงซีตำหนิอย่างรุนแรง นางรู้สึกว่าน้องชายคนนี้ให้ความสำคัญกับผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุธรรมดา ๆ คนหนึ่งมากเกินไป อีกทั้งยังไม่ควรปรากฏตัวในจุดเกิดเหตุลอบสังหารด้วยตนเองจนทิ้งข้อครหาไว้

ทว่าหลังจากนั้น ปฏิกิริยาอันรุนแรงของหลีซงหลินและชางหลีทั้งสองคน ทำให้หยางชิงซีจับกลิ่นอายความผิดปกติบางอย่างได้

เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียด ก็พบเงื่อนงำประหลาดอีกหลายประการ

ดังนั้นเมื่อเช้านี้ นางจึงปล่อยให้หยางอวิ๋นลงมือทำตามใจชอบ เพียงต้องการดูว่าเหตุใดพวกหลีซงหลิน ชางหลี และหลีหลิง ถึงได้ให้ความสำคัญกับหลี่เหวยอีรวมถึงคนในเรือนพักหลังนั้น และหมายจะขุดคุ้ยความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังออกมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความลับของการผลัดเปลี่ยนร่างสู่กายเซียนบริสุทธิ์

"ซ่า... ซ่า!"

สายลมพัดผ่านแม่น้ำสายใหญ่

เงาร่างอันหล่อเหลาสง่างามในชุดคลุมสีเงินสวมทับด้วยเสื้อตัวนอกสีขาว ร่อนลงสู่ดาดฟ้าหัวเรือรบหุ้มเกราะขนาดยาวสองร้อยเมตรจากความมืดมิดของราตรีอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขามาจากที่ใด

กระทั่งไม่มีใครจับสังเกตได้เลยว่าเขาแตะพื้นตั้งแต่เมื่อใด

จนกระทั่งเขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา "คุณหนูใหญ่ตระกูลหยางจอดเรือไว้ที่นี่ ช่างกล้าหาญเหนือคนจริง ๆ ไม่กลัวว่าแผนการลับที่พวกเราสมคบคิดกัน จะถูกพวกตาแก่บางคนในเมืองล่วงรู้เข้าหรอกหรือ?"

เงาร่างอันหล่อเหลาสูงศักดิ์ผู้นี้ถือขลุ่ยกระดูกยาวสองเชียะไว้ในมือ น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์ทุ้มนุ่มน่าหลงใหลของบุรุษเพศ

หากหลี่เหวยอีอยู่ที่นี่ ย่อมต้องจดจำเขาได้อย่างแน่นอน บุรุษผู้นี้ก็คือแขกผู้ทรงเกียรติสวมหน้ากากเศียรพระพุทธรูปที่เคยร่วมมือกับสือจิ่วไจลอบโจมตีขบวนแบกโลงศพของเผ่าชางหลีที่ตำบลจั้งเซียนในตอนนั้น

ทั้งเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ ขลุ่ยกระดูก น้ำเสียง...

สิ่งเดียวที่แตกต่างออกไปก็คือ แขกผู้ทรงเกียรติลึกลับผู้นี้ในยามนี้มิได้สวมหน้ากากเศียรพระพุทธรูป