ตอนที่ 57 อมิตาภพุทธ

เหมาเหลาอาหารขนาดสามชั้นที่อยู่ใกล้ที่สุด

เดิมทีหลี่เหวยอีคิดจะสั่งอาหารเพิ่มอีกสักหน่อย ทว่าถูกอุบาสิกาชุดขาวปฏิเสธอย่างนุ่มนวล โดยบอกว่าเพียงบะหมี่เจคนละชามก็พอแล้ว

เด็กๆ เกือบร้อยคนนั่งเต็มพื้นที่ทั้งสามชั้น แม้จะได้กินเพียงบะหมี่เจ แต่ทุกคนต่างก็มีความสุขอย่างยิ่ง

แม้พวกเขาจะเป็นคนฟาง ทว่าก็มีอารมณ์ความรู้สึกสุขทุกข์เช่นกัน

หลี่เหวยอีและจ้าวเจือจั๋วหิวจนไส้กิ่วตั้งนานแล้ว ในเมื่อทุกคนล้วนกินเจ พวกเขาจะสั่งเนื้อสัตว์มากินได้อย่างไร จึงได้แต่สั่งบะหมี่เจคนละชาม นั่งข้างโต๊ะริมหน้าต่างบนชั้นสอง ร่วมรับประทานอาหารสามคนพร้อมกับอุบาสิกาชุดขาว

หลี่เหวยอีซดน้ำซุปบะหมี่ร้อนๆ ลงไปหนึ่งคำ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างนอบน้อมถ่อมตนว่า "ท่านผู้ทรงศีล พระอมิตาภพุทธะที่ท่านสวดบริกรรม แท้จริงแล้วทรงเป็นพระพุทธเจ้าแบบใดกัน"

อุบาสิกาชุดขาววางชามและตะเกียบ นั่งตัวตรง แล้วเอ่ยอย่างสำรวมเปี่ยมศรัทธาว่า "อมิตาภะ เป็นทั้งพระอมิตาภพุทธะและพระอมิตายุสพุทธะ เป็นตัวแทนแห่งแสงสว่าง อายุขัย และมิติห้วงอวกาศ ทั้งยังทรงเป็นพระศาสดาแห่งพุทธเกษตรดินแดนบริสุทธิ์อันไกลโพ้นไร้ที่สิ้นสุด"

"แสงสว่างของพระองค์ สามารถส่องประกายสว่างไสวไปทั่วแดนเร้นลับ"

"พระชนมายุของพระองค์ ยืนยาวไร้ที่สิ้นสุด"

"ดินแดนบริสุทธิ์ที่ฝ่าพระหัตถ์ของพระองค์เนรมิตขึ้นมา คือแดนคนเป็นที่กว้างใหญ่ไพศาลที่สุดในโลกหล้า พลังอาคมไร้ประมาณ อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ไร้ประมาณ"

พระอมิตาภะของโลกใบนี้ กลับมีจุดที่คล้ายคลึงกับพระองค์ในตำนานปรัมปราของโลกมนุษย์อยู่หลายส่วน

จากนั้นอุบาสิกาชุดขาวก็นั่งกินบะหมี่เจต่อไปอย่างเงียบสงบ

ยามที่กินบะหมี่ กิริยาท่าทางตอนกินของคนส่วนใหญ่มักดูไม่น่ามองนัก

ทว่านางนั้น ไม่ได้เคี้ยวช้ากลืนช้าอย่างเสแสร้ง และไม่ได้สวาปามมูมมามอย่างดุดัน แม้หน้าตาจะดูธรรมดาสามัญ ทว่าท่าทางการกินอาหารกลับให้ความรู้สึกสงบสุขและเจริญตาอย่างยิ่ง

หลี่เหวยอีนั่งมองอยู่เนิ่นนาน จนลืมไปเสียสนิทว่าจะถามอะไรต่อ

หลังจากซดน้ำซุปบะหมี่จนหมดเกลี้ยง นางก็เช็ดมุมปากจนสะอาดสะอ้าน แล้วส่งยิ้มบางๆ ให้หลี่เหวยอีที่จ้องมองนางอยู่ตลอด พร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณประโยคหนึ่ง

ชั่วครู่ต่อมา อุบาสิกาชุดขาวก็รวบรวมเด็กคนฟางทั้งหมดไปรวมตัวกันที่ด้านนอกเหลาอาหาร ในตอนที่จะจากไป นางเงยหน้าขึ้นมองหลี่เหวยอีที่กำลังมองนางจากชั้นสอง น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม "เดิมทีคิดจะทำงานหารายได้สักงานเพื่อหาเงินเลี้ยงดูเด็กๆ แต่ในเมื่อเจ้าเลี้ยงบะหมี่ข้าแล้ว วันนี้ก็จะไม่ฆ่าเจ้าแล้วกัน ไว้วันหลังค่อยว่ากันใหม่!"

เดิมทีหลี่เหวยอียังคงเคลิบเคลิ้มอยู่กับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ชวนมองของอีกฝ่าย ทว่าพอได้ยินคำพูดนี้เข้า ก็ประหนึ่งพลัดตกลงมาจากยอดเขาที่แดดจ้าสดใสสู่ถ้ำน้ำแข็งที่มืดมิดเยือกเย็นในชั่วพริบตา ความหนาวเหน็บแทบจะแช่แข็งร่างเขาจนแข็งทื่อ

ที่แท้อีกฝ่ายมายืนอยู่ริมคูเมืองก่อนหน้านี้ ก็เพื่อดักรอเขาโดยเฉพาะ หรือไม่ก็เตรียมจะบุกไปฆ่าเขาที่เรือนพักหลังนั้น

จ้าวเจือจั๋วเองก็มีสภาพไม่ต่างจากเขาสักเท่าไร ใบหน้าซีดเผือด ยกมือตบหน้าผากตนเอง "ข้าน่าจะเอะใจตั้งนานแล้ว ทั่วมณฑลหลีนอกจากกวานซานแล้ว จะมีผู้ฝึกตนสายพุทธะที่ไหนกัน นางต้องเป็น...มือสังหาร...ของวัดอู่จั้งแน่ๆ"

คำว่า "มือสังหาร" สองคำนี้ ถูกพ่นออกจากปากด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง

ฉวีฝัวตู้แห่งกวานซาน หนึ่งในสามจอมโจรเถื่อนแห่งแดนใต้ เป็นมหาอำนาจยักษ์ใหญ่ที่แม้แต่เผ่าจิ่วหลียังต้องส่งเครื่องบรรณาการให้ทุกปี

โจรฝัวตู้หนึ่งแสนนาย ผู้ใดในเจ็ดมณฑลแดนใต้บ้างจะไม่หวาดกลัว?

จ้าวเจือจั๋วจ้องมองเงาร่างชุดขาวที่เดินไกลออกไปเรื่อยๆ พลางเอ่ยเสียงเบาอีกครั้งว่า "วัดอู่จั้งเป็นองค์กรมือสังหารที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในตลาดมืดใต้ดินของนครจิ่วหลี ว่ากันว่าขุมกำลังเบื้องหลังก็คือกวานซาน ข้ากลับไม่สามารถสัมผัสถึงความผันผวนของพลังอาคมในร่างนางได้แม้แต่น้อย ระดับการฝึกตนของนาง เกรงว่าจะเหนือกว่าพวกเราไปไกลลิบ"

"นับว่าโชคดีที่วันนี้พวกเราใจกว้างมากพอ มิฉะนั้นคงอันตรายแล้ว!"

สีหน้าของหลี่เหวยอีเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เขารีบลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนร้องเรียกจากระยะไกล "คราวหน้าถ้าจะบิณฑบาตโปรดสัตว์ก็มาหาข้าได้อีกนะ ไว้วันหลังข้าจะเลี้ยงบะหมี่เจ้าอีก...ไม่อั้นเลย..."

อุบาสิกาชุดขาวที่เดินไปถึงสะพานหน้าประตูเมืองแล้ว หันกลับมามองที่ชั้นสองแวบหนึ่ง เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็นำกลุ่มเด็กๆ มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง

ณ ประตูเมือง ไม่ผิดไปจากที่คาดไว้ นางถูกทหารสี่นายของกองรักษาเมืองขวางทางเอาไว้

"ฟุ่บ!"

"ฉับ!"

ชั่วขณะถัดมา ทหารกองรักษาเมืองทั้งสี่นายก็ถูกจีวรสีแดงผืนหนึ่งสะบัดฟันจนขาดออกเป็นสองท่อนทั้งหมด

เลือดสดๆ ที่ทะลักพวยพุ่ง ไหลซึมผ่านร่องสะพานไม้ลงสู่คูเมืองอย่างไม่ขาดสาย

หลวงจีนร่างยักษ์เคราดกสูงเกือบสองเมตร ดึงจีวรสีแดงกลับมาสวมใส่อีกครั้ง แล้วค้อมกายคารวะอุบาสิกาชุดขาวด้วยความเคารพนอบน้อม "ท่านอาอาจารย์ ศิษย์หลานมีเรื่องติดพัน จึงมาช้าไปครึ่งชั่วยามเพื่อมารับท่านที่หน้าประตูเมือง"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้รอนานเท่าใด แค่รอนานขึ้นเท่ากับเวลาที่กินบะหมี่ชามหนึ่งเท่านั้นเอง"

อุบาสิกาชุดขาวกับหลวงจีนร่างยักษ์จีวรแดงพากลุ่มเด็กมนุษย์หุ่นฟางเกือบร้อยคน เดินก้าวอาดๆ เข้าสู่นครจิ่วหลีอย่างเปิดเผยผ่าเผย

"ท่านอาอาจารย์ ทางตำบลจั้งเซียนเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วขอรับ เมื่อคืนมีข่าวแพร่ออกมาในวงแคบ พอถึงช่วงสายของวันนี้ก็ไม่อาจปิดข่าวได้อีกต่อไป ยอดฝีมือมากมายต่างพากันออกจากเมืองมุ่งหน้าไปที่นั่นกันหมดแล้ว" หลวงจีนร่างยักษ์เอ่ยรายงานเสียงเบา

"ตึงตึงตึง!"

ทหารกองรักษาเมืองกลุ่มใหญ่รุดหน้าเข้ามา แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของหลวงจีนร่างยักษ์จีวรแดงชัดเจน และประสานเข้ากับสายตาอันเย็นเยียบของอีกฝ่าย นายทหารผู้นำขบวนที่ขี่สัตว์อสูรจิ้งจอกเพลิงกลับเป็นฝ่ายก้มหน้าลงก่อน ไม่กล้าสบตาด้วย

สุดท้าย ทหารกองรักษาเมืองก็ทำได้เพียงไปเก็บกวาดซากศพเท่านั้น

......

หลี่เหวยอีไม่มีอารมณ์จะกินบะหมี่อีกต่อไปแล้ว "ต้องมีคนไปว่าจ้างที่วัดอู่จั้งแน่ ไม่ใช่หยางอวิ๋น ก็ต้องเป็นพรรคฉางหลิน"

"เวลายังไม่ครบหนึ่งเดือนแท้ๆ พวกมันกล้าดียังไงกัน?"

จ้าวเจือจั๋วขบคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ข้าจะเข้าเมืองเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรต้องสืบให้รู้เรื่องก่อน ค่ำนี้ข้าจะกลับมาก่อนฟ้ามืดแน่นอน"

หลังจากแยกกับจ้าวเจือจั๋วแล้ว หลี่เหวยอีก็มุ่งหน้ากลับมายังเรือนพัก

ใต้ต้นหยางเก่าแก่บริเวณลานหน้าเรือน ไช่อวี่ถงสวมผ้าคลุมหน้า ชุดกระโปรงบนร่างดูเบาสบายคล่องตัวขึ้นมาก จุดแสงตรงหว่างคิ้วของนางส่องประกายวูบวาบ กำลังใช้พลังจิตสื่อสารกับแมงมุมกระดองตัวหนึ่ง ราวกับฝึกสุนัขอย่างไรอย่างนั้น นางใช้นิ้วชี้ข้างหนึ่งสั่งให้มันยืนขึ้นและหมอบลง

พรสวรรค์ในสายเทพวิญญาณของนางสูงส่งยิ่งนัก สามวันรู้แจ้งแสงจิตวิญญาณ สิบวันเปิดแดนวิญญาณหว่างคิ้ว ยี่สิบสองวันเรียนรู้อักขระแมลงและสยบแมงมุมกระดองตัวแรกได้สำเร็จ จนก้าวขึ้นเป็นผู้ควบคุมแมลงอย่างเต็มตัว

ทว่าหลี่เหวยอีจนถึงตอนนี้ กลับยังไม่มีแม้กระทั่งแสงจิตวิญญาณสายแรก

ตามที่ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าวไว้ จิตใจของเขายังไม่สงบพอ คิดเรื่องต่างๆ มากเกินไป และเต็มไปด้วยความฟุ้งซ่าน ดังนั้น 'แสงจิตวิญญาณวาบผ่าน' จึงยังมาไม่ถึงเสียที

"ศิษย์พี่ ให้ทุกคนรีบเก็บข้าวของ ก่อนฟ้ามืดประตูเมืองปิด ตามผมเข้าเมืองไปด้วยกัน"

หลี่เหวยอีไม่รู้ว่าพรรคฉางหลินหรือหยางอวิ๋นซื้อหัวใครไปบ้าง และยิ่งไม่รู้ว่ามือสังหารเหล่านั้นจะเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์ไม่เลือกหน้าหรือไม่ ตอนนี้ทำได้เพียงพาทุกคนไปหลบภัยที่สำนักศึกษาประจำเผ่าชางหลีก่อน

ทว่าเขาก็กังวลว่าจะถูกลอบโจมตีระหว่างทาง

ยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกอย่างเหยาเจิ้งเซิง หากโผล่มาสักคน ผลลัพธ์ย่อมเลวร้ายถึงขีดสุด

จ้าวเจือจั๋วต้องไปหาหลีซงหลินหรือไม่ก็ชางหลีแน่นอน หากเผ่าชางหลีสามารถส่งยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งมาคุ้มกัน ก็จะปลอดภัยขึ้นมาก!

ทุกคนย่อมตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงรีบไปเก็บสัมภาระทันที

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละเค่อ สัมภาระทั้งหมดถูกมัดรวมขนขึ้นไปบนรถม้า

หลี่เหวยอีนั่งอยู่บนกำแพงเรือน โคจรพลังอาคมในร่างลำเลียงไปยังดวงตา หูทั้งสองข้าง และจมูก ทำให้ประสาทสัมผัสพุ่งสูงขึ้นสู่จุดสูงสุด ไม่นานนักเขาก็ได้กลิ่นของสือชวนอวี่หัวหน้ากองธงแห่งพรรคฉางหลินลอยมาตามสายลม

มองไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียง แต่มันต้องอยู่แถวนี้แน่นอน

ครู่ต่อมา

บริเวณชั้นสองของหอเป้าเยวี่ยที่อยู่เยื้องตรงข้าม เขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของเหยาเจิ้งเซิงแวบผ่านไป

ทั้งยังมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาผิดธรรมดาอีกหลายสาย ปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชนบนท้องถนน

ยังดีที่เจ้าเหมิ่งซึ่งนั่งอยู่ในลานเรือน ยังคงมีพลังข่มขวัญศัตรูอยู่

จนกระทั่งดวงตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ในที่สุดจ้าวเจือจั๋วก็นำกองทหารม้าชุดขาวกลุ่มหนึ่งรุดกลับมา เป็นองครักษ์ส่วนตัวของนายน้อยเผ่าชางหลี มีจำนวนถึงยี่สิบนาย แม้การบำเพ็ญเพียรของพวกเขาจะไม่สูงส่งนัก แต่มีสถานะเชิงสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้า

จ้าวเจือจั๋วสีหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความกังวล "หลังจากเข้าเมือง ข้าไปที่สำนักศึกษาประจำเผ่าเป็นที่แรก แต่กลับคว้าน้ำเหลว จากนั้นจึงไปที่จวนประจำเผ่า เข้าพบนายน้อยเผ่าถึงได้รู้ว่า เมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่ที่สั่นสะเทือนเหล่าผู้มีอำนาจระดับสูงทั่วนครจิ่วหลีขึ้น ท่านเจี่ยโส่วได้เดินทางออกจากเมืองไปตั้งแต่แรกแล้ว"

"เทียบสังหารของวัดอู่จั้งเพิ่งถูกประกาศออกมาเมื่อเช้านี้ แล้วแพร่กระจายไปยังเมืองต่างๆ ในมณฑลหลีอย่างรวดเร็ว ค่าตอบแทนคือโอสถห้าสมุทรหนึ่งเม็ด นี่ต้องเป็นฝีมือของหยางอวิ๋นแน่ มีเพียงมันเท่านั้นที่กระจายข่าวได้รวดเร็วปานนี้"

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "ไม่มีการตั้งค่าหัวคนอื่นเลยหรือ"

จ้าวเจือจั๋วส่ายหน้า "ตามที่ข้าเห็น เมื่อเทียบกับความสูญเสียของพรรคฉางหลินแล้ว สิ่งที่หยางอวิ๋นใส่ใจมากกว่าคือท่าทีที่คุณหนูสี่มีต่อเจ้าต่างหาก"

เมื่อได้ข่าวที่แน่ชัด หลี่เหวยอีกลับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เช่นนั้นก็ยังนับว่าดี ที่ค่าตอบแทนเป็นเพียงโอสถห้าสมุทรหนึ่งเม็ด ทำเอาอุบาสิกาชุดขาวผู้นั้นถูกดึงตัวมา ข้านึกว่าตระกูลหยางออกคำสั่งสังหารเด็ดขาดเสียอีก ท่านว่า อุบาสิกาชุดขาวผู้นั้นเป็นยอดฝีมือจริงๆ หรือ"

จ้าวเจือจั๋วสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น "น้องหลี่ เจ้าต้องเชื่อสายตาในการมองคนของข้า ข้าเองก็เคยไปถึงจุดสูงสุดของขั้นห้าสมุทรมาแล้ว การจะทำให้ข้ามองพลาดไปได้ อุบาสิกาชุดขาวผู้นั้นย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน"

"เจ้าก็อย่ามัวระแวงไปเองเลย ในสายตาของหยางอวิ๋น เจ้ามีพลังแค่ขั้นเจ็ดตาน้ำพุ การยอมควักโอสถห้าสมุทรมาเป็นค่าหัว ก็นับว่าให้เกียรติเจ้าอย่างยิ่งแล้ว"

"การปรากฏตัวของอุบาสิกาชุดขาวผู้นั้นเป็นเรื่องบังเอิญแท้ๆ ดูปราดเดียวก็รู้ว่านางไม่ใช่คนปกติ ประเดี๋ยวก็มีจิตเมตตา ประเดี๋ยวก็คิดจะฆ่าคน พอเลี้ยงบะหมี่นางสักชาม นางก็ไม่ฆ่าแล้ว คนผู้นี้ย่อมมีปัญหาอยู่บ้างไม่มากก็น้อย!"

เจ้าเหมิ่งเอ่ยถาม "แล้วสรุปว่าพวกเราจะเข้าเมืองกันหรือไม่"

จ้าวเจือจั๋วกล่าว "ทุกคนเข้าไปหลบภัยในสำนักศึกษาประจำเผ่าก่อนเถอะ ทางตำบลจั้งเซียนเกิดเรื่องใหญ่ นายน้อยเผ่าจำต้องรีบรุดไปเดี๋ยวนี้ เมื่อทั้งเจี่ยโส่วและนายน้อยเผ่าไม่อยู่ การที่พวกเราอยู่แถบชานเมืองย่อมอันตรายเกินไป"

"ตำบลจั้งเซียนเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นหรือ"

หลี่เหวยอีคิดไปถึงหลายสิ่งในชั่วพริบตา เพราะเหตุการณ์ประหลาดที่ประสบพบเจอที่นั่นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

จ้าวเจือจั๋วส่ายหน้า สื่อว่านายน้อยเผ่าไม่ได้บอกรายละเอียด

หลี่เหวยอีเดินไปส่งทุกคนออกจากเรือนพัก จู่ๆ ก็คว้ามือของจ้าวเจือจั๋วไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "เหล่าจ้าว ข้าฝากสหายทุกคนไว้กับท่าน ช่วยดูแลพวกเขาแทนข้าด้วย"

จ้าวเจือจั๋วขมวดคิ้วแน่น "เจ้าไม่ไปกับพวกเราหรือ"

หลี่เหวยอีปรายตาไปยังทิศทางของหอเป้าเยวี่ยและเรือนหลัง ก่อนจะแสร้งยิ้มอย่างผ่อนคลาย "ข้ารู้สึกว่าพวกเขาคงไม่ยอมให้ข้าเข้าเมืองหรอก หากไปถึงสำนักศึกษาประจำเผ่าแล้ว พวกเขาจะยังมีโอกาสลงมือได้อย่างไรกัน"

"เหวยอี เจ้าเป็นคนพูดเองนะว่า สองศิษย์พี่น้องจะตายก็ตายด้วยกัน จะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน" เจ้าเหมิ่งกล่าว

แม้ไช่อวี่ถงจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ก็ยังคงหันหลังเดินกลับมาพร้อมกับเจ้าเหมิ่ง

หลี่เหวยอีตัดใจกล่าวอย่างเด็ดขาด "โอสถห้าสมุทรดึงดูดใจพวกมันมากเกินไป! เส้นทางเข้าเมืองช่วงนี้ หากข้าร่วมทางไปกับพวกท่าน ย่อมไม่มีผลดีกับฝ่ายใดเลย ข้าจะนำพาการเข่นฆ่าไปสู่พวกท่าน ส่วนพวกท่านก็จะกลายเป็นตัวถ่วงของข้า จนข้าไม่มีทางหนีรอดไปได้"

"ศิษย์พี่ รุ่นพี่ รอข้ากลับมา ถึงเวลานั้นพวกเราจะไม่ต้องหวาดกลัวผู้ใดอีก"

หลังทิ้งคำพูดนี้ไว้ หลี่เหวยอีก็ใช้ความเร็วสูงสุด พุ่งตัวหลบหนีไปตามเส้นทางที่เขาวางแผนไว้ในหัวแต่เนิ่นๆ ดุจเงาร่างเลือนรางพุ่งตรงไปยังแม่น้ำซุย

แทบจะในพริบตาเดียว บนถนนโดยรอบหลายสายก็มีเงาร่างจำนวนมากพุ่งทะยานไล่ตามไปประดุจเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง

บ้างลัดเลาะผ่านฝูงชน บ้างเหาะทะยานไปบนหลังคาเรือน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีราชรถสีทองอร่ามคันหนึ่งที่เทียมด้วยกวางมิลู่เขาเงิน วิ่งห้อตะบึงไปตามท้องถนนเพื่อดักสังหาร

หลี่เหวยอีหารือกับผู้อาวุโสโลงไว้แต่เนิ่นๆ แล้วว่า รอให้จ้าวเจือจั๋วฟื้นฟูพลังสู่ขั้นแปดตาน้ำพุ ก็จะส่งพวกเจ้าเหมิ่งและไช่อวี่ถงไปยังสำนักศึกษาประจำเผ่าจิ่วหลี มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เขาถึงจะมุ่งหน้าไปยังสุสานชางหวังได้อย่างสบายใจ เพื่อเดินบนอีกเส้นทางที่จะกลายเป็นคนเสินอิ่นได้เร็วยิ่งขึ้น

ทว่าสถานการณ์กะทันหันในวันนี้ บีบให้เขาจำต้องเลื่อนแผนการทั้งหมดให้เร็วขึ้น

ยามนี้ ตะวันคล้อยแดงฉานดั่งโลหิต

ยามนี้ ม่านราตรีและจิตสังหารต่างคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ อย่างไร้ที่สิ้นสุด