ตอนที่ 56 ข้าวแห่งความเมตตา

ช่วงเวลาหลังจากนั้น หลี่เหวยอีฝึกฝนเพียงกระบวนท่า "ไท่อี่ผ่าสมุทร" เพียงท่าเดียวในทุก ๆ วัน เพื่อค้นหากลิ่นอายอันห้าวหาญดั่งสามารถตวัดกระบี่ผ่าแยกมหาสมุทรได้เหมือนตอนที่สู้กับเหยาเจิ้งเซิง

อาจารย์ไหบอกว่า นั่นก็คือ "กฎสวรรค์ผสานอาคม"

หลี่เหวยอีร่ายรำกระบี่ฝึกซ้อมหลายร้อยครั้งต่อวัน

กระบี่ทุกครั้งล้วนทุ่มเทสุดกำลัง ร่างกายและพลังอาคมถูกผลาญจนถึงขีดสุดจึงค่อยหยุด พยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่า และตกผลึกทำความเข้าใจทีละน้อย

หลังผ่านไปหลายพันกระบี่ แม้จะยังไม่อาจเข้าสู่กฎสวรรค์ผสานอาคมได้ดั่งใจนึก ทว่าในช่วงหลายวันหลัง ในที่สุดก็มีหนึ่งหรือสองกระบี่ในแต่ละวันที่สามารถสอดประสานเข้าไปได้

"ฝึกเอาแต่แบบนี้ไม่มีประโยชน์หรอก ต้องออกไปต่อสู้ ต้องไปขัดเกลา ต้องไปปะทะชี้เป็นชี้ตายกับยอดฝีมือ ไม่อย่างนั้นเจ้าต้องเสียเวลาฝึกฝนนานนับปีกว่าจะสำเร็จ" นี่คือคำพูดเดิมของอาจารย์ไห

ยามที่อาจารย์ไหเอ่ยประโยคนี้ ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอันสับสนระคนปนเป

เพราะในตอนนั้นที่อาจารย์ของเขาพูดคำเดียวกันนี้ ช่วงเวลาด้านหลังกล่าวไว้ว่า "ไม่อย่างนั้นเจ้าต้องเสียเวลาฝึกฝนนานหลายสิบปีกว่าจะสำเร็จ" ใครเล่าจะเชื่อว่าหลี่เหวยอีฝึกฝนเพียงแค่ครึ่งเดือน ก็สามารถจับเคล็ดลับความพิศวงของขอบเขตผสานอาคมได้ด้วยตนเองแล้ว เพียงแต่อัตราความสำเร็จยังต่ำมากเท่านั้น

ในช่วงเช้าตรู่และยามพลบค่ำ อันเป็นเวลาผลัดเปลี่ยนของกลางวันและกลางคืน หลี่เหวยอี ไช่อวี่ถง และฉินเคอ จะติดตามผู้อาวุโสป้ายวิญญาณเพื่อฝึกฝนพลังจิตวิญญาณและสัมผัสรับรู้แสงจิตวิญญาณ

ในขณะเดียวกัน ทุกหนึ่งหรือสองวัน หลี่เหวยอีจะพาจ้าวเจือจั๋วไปที่โรงเตี๊ยม เพื่อให้ยอดคนผู้อาวุโสท่านนั้นช่วยหล่อหลอมตาน้ำพุขึ้นมาใหม่

......

............

เวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว นับจากเหตุลอบโจมตีที่ถนนเสินหลงก็ล่วงเลยมาแล้วยี่สิบสองวัน

จ้าวเจือจั๋วสวมงอบไม้ไผ่เดินออกมาจากโรงเตี๊ยม เมื่อเห็นหลี่เหวยอียืนรออยู่ใต้ร่มเงาไม้ฝั่งตรงข้ามถนน จึงสาวเท้าก้าวข้ามถนนไปอย่างรวดเร็ว

"เป็นอย่างไรบ้าง ตาน้ำพุที่แปดหล่อหลอมสำเร็จไหม" หลี่เหวยอีเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

จ้าวเจือจั๋วดึงตัวหลี่เหวยอีเดินเลียบแม่น้ำไปจนถึงที่ลับตาคนแห่งหนึ่ง จึงค่อยถอดงอบออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียบง่ายกร้านแดดกร้านลมที่เปล่งปลั่งมีเลือดฝาดและเปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิต ในแววตาไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ได้

เขาประสานมือคารวะแล้วค้อมตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "อย่ามาเล่นไม้นี้เลย ในเมื่อหล่อหลอมแปดตาน้ำพุสำเร็จจนกลับคืนสู่จุดสูงสุดขั้นหยงเฉวียนแล้ว ก็อย่าลืมคืนเงินค่าน้ำตาน้ำพุที่ข้าซื้อมาด้วย ทั้งหมดเก้าสิบสามหยด เก้าหมื่นสามพันเหรียญเงิน ข้าตัดเศษให้ เหลือเก้าหมื่นเหรียญก็แล้วกัน"

"ค่าน้ำตาน้ำพุก็ส่วนค่าน้ำตาน้ำพุ แต่การที่ผู้อาวุโสท่านนั้นยอมช่วยข้าหล่อหลอมตาน้ำพุขึ้นใหม่ ก็เพราะเห็นแก่หน้าน้องหลี่ บุญคุณชุบชีวิตในครั้งนี้ เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงชดใช้ไม่หมดสิ้น"

จ้าวเจือจั๋วยืนกรานที่จะคำนับจนเสร็จ แล้วจึงกล่าวว่า "ไม่ต้องตัดเศษหรอก ข้าปัดเศษขึ้นให้เป็นหนึ่งแสนเหรียญเงินไปเลย เดี๋ยวข้าจะเขียนสัญญายืมเงินให้!"

"หนึ่งแสนเหรียญ ท่านเป็นคนพูดเองนะ ข้าไม่เกรงใจละ!" หลี่เหวยอีกล่าว

จ้าวเจือจั๋วอารมณ์ดียิ่งนัก หัวเราะพลางกล่าวว่า "ฮ่าๆ ไม่ต้องเกรงใจเป็นอันขาด ด้วยระดับการบำเพ็ญของเหล่าจ้าวอย่างข้าในตอนนี้ การหาเงินหนึ่งแสนเหรียญเงิน คงใช้เวลาไม่กี่ปีหรอก"

หลังสบตากันแล้วหัวเราะร่า

หลี่เหวยอีบอกให้จ้าวเจือจั๋วรออยู่ที่นี่สักครู่ โดยอ้างว่าจะไปกล่าวลาผู้อาวุโส ก่อนจะกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยมชั่วครู่เพื่อเก็บโลงหินเข้าไว้ในกระดิ่งอูฐชั่วร้าย จากนั้นทั้งสองจึงมุ่งหน้าตรงไปยังประตูเมือง

ความตื่นเต้นดีใจบนร่างของจ้าวเจือจั๋วค่อย ๆ คลายลง เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง "เวลาหนึ่งเดือนใกล้จะหมดลงแล้ว น้องหลี่คิดเห็นอย่างไรบ้าง อันที่จริงการเข้าสำนักเต๋าเป็นเส้นทางที่ดีมากจริง ๆ ยอดฝีมือของเผ่าจิ่วหลีเกือบทุกคนล้วนเคยบำเพ็ญเพียรอยู่ในนั้นช่วงระยะเวลาหนึ่งกันทั้งสิ้น"

เมื่อครึ่งเดือนก่อน ชางหลีผู้เป็นนายน้อยแห่งเผ่าเคยเดินทางไปยังเรือนพักของพวกหลี่เหวยอี แจ้งว่าภายในหนึ่งเดือนไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย พร้อมทั้งเอ่ยปากชวนเขา ไช่อวี่ถง และเจ้าเหมิ่งเข้าสำนักศึกษาประจำเผ่าชางหลี หรือไม่ก็ไปช่วงชิงโควตาเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลี

หลี่เหวยอีมีคำตอบในใจตั้งนานแล้ว "วางใจเถอะ หลายวันนี้ข้าจะเดินทางไปสำนักศึกษาประจำเผ่าด้วยตนเองสักครั้ง เพื่อไปคารวะและขอบคุณผู้อาวุโสเจี่ยโส่ว ถึงเวลานั้นย่อมตัดสินใจได้เอง อ้อจริงสิ ข้าได้ยินมาว่าการฟื้นฟูทะเลลมปราณนั้นยากกว่าการหล่อหลอมตาน้ำพุขึ้นมาใหม่มาก ดูเหมือนจำเป็นต้องใช้ผลึกโลหิตถึงจะได้ผล"

จ้าวเจือจั๋วไม่กล้าคิดฝันถึงการหวนคืนสู่ขั้นห้าสมุทรเลยแม้แต่น้อย แค่มีระดับการบำเพ็ญแปดตาน้ำพุเขาก็พึงพอใจมากแล้ว สภาพจิตใจจึงผ่อนคลายอย่างยิ่ง เอ่ยปากอธิบายอย่างฉะฉานว่า "ห้าสมุทรในขั้นห้าสมุทรนี้ หมายถึงกลีบปอดทั้งห้ากลีบภายในร่างกายมนุษย์ การจะเบิกทะเลลมปราณขึ้นมาสักแห่ง จะต้องใช้พลังอาคมชำระล้างขัดเกลากลีบปอดหนึ่งกลีบซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งบรรลุถึงจุดขีดสุด จึงจะกำเนิดเป็นมหาสมุทรแห่งโลกภายในขึ้นมา"

"ปีก่อนนั้น กลีบปอดทั้งห้าของข้าถูกซัดทะลวงจนสิ้น มหาสมุทรแห่งโลกภายในทั้งห้าแห่งล้วนแห้งเหือดหดลีบ ผลึกโลหิตที่เจ้าว่ามาทำได้เพียงซ่อมแซมกลีบปอด หากคิดจะค้ำจุนมหาสมุทรแห่งโลกภายในขึ้นมาใหม่อีกครา ไม่กินโอสถห้าสมุทรเสี่ยงดวง ก็มีเพียงอาวุธอาคมมิติในตำนานเท่านั้นจึงจะทำได้"

หลี่เหวยอีเองก็ไม่แน่ใจว่ากระดิ่งอูฐชั่วร้ายนับเป็นอาวุธอาคมมิติหรือไม่ ได้แต่ฟังจ้าวเจือจั๋วเล่าต่อไป

"ยามนี้โอสถห้าสมุทรหาได้ยากเย็นยิ่ง ภายในเผ่าชางหลีเองก็ขาดแคลนอย่างหนัก ทุกเม็ดล้วนแลกมาด้วยโลงต่างพิภพจำนวนมหาศาล สภาพของข้าก็มีโอกาสริบหรี่นัก กินเข้าไปก็คงมีแต่จะเสียของเปล่า"

"ฟื้นฟูกลับมาถึงแปดตาน้ำพุได้ ข้าก็พึงพอใจมากแล้ว จะได้ไม่ต้องทำให้นายน้อยเผ่ากับท่านประมุขเผ่าต้องลำบากใจ"

"ข้าคงทำได้เท่านี้ แต่น้องหลี่เจ้าไม่เหมือนกัน หากเจ้าสู่ขอคุณหนูสี่เข้าเรือนได้ วันหน้าย่อมมีอนาคตไร้ขีดจำกัดแน่นอน เหล่าจ้าวอย่างข้ามีระดับแปดตาน้ำพุ คอยเฝ้าประตูขับรถม้าให้พวกเจ้า คงพอนับว่ามีคุณสมบัติกระมัง"

หลี่เหวยอียิ้มพลางกล่าว "หากข้าไม่แต่งกับนาง อนาคตข้าจะมืดมนหรืออย่างไร"

จ้าวเจือจั๋วเพียงหยอกล้อเล่น จึงไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก "พวกเราจะไปตามหาเหยาเจิ้งเซิงเพื่อจับตัวมันไปพบนายน้อยเผ่าหรือเจี่ยโส่วดีหรือไม่"

เห็นได้ชัดว่าเมื่อฟื้นฟูถึงแปดตาน้ำพุ ความมั่นใจของจ้าวเจือจั๋วก็ฟื้นคืนมาไม่น้อย

หลี่เหวยอีหุบยิ้ม "เหยาเจิ้งเซิงก็เป็นเพียงมีดเล่มหนึ่งเท่านั้น รวบตัวมันได้แล้วจะล้มหยางอวิ๋นได้หรือ อย่าลืมความสัมพันธ์ระหว่างเผ่าชางหลีกับตระกูลหยางเชียว หยางอวิ๋นเป็นทายาทสายตรงตระกูลหยาง ทั้งยังเป็นยอดคนแปดตาน้ำพุ แล้วพวกเราในเผ่าชางหลีนับเป็นตัวอะไรกัน"

จ้าวเจือจั๋วเงียบไปพักใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว "หยางอวิ๋นทั้งหมายปองคุณหนูสี่ ทั้งหมายตาอาวุธอาคมในมือน้องหลี่ ซ้ำยังเกือบเอาชีวิตพวกเรา ข้าจะลองวางแผนลอบสังหารมันดูสักตั้ง"

หลี่เหวยอีตกใจ นึกไม่ถึงว่าเหล่าจ้าวจะฮึดสู้ขึ้นมาปานนี้ จึงรีบห้าม "เจ้าอย่าได้วู่วาม เบื้องหลังตระกูลหยางคือสำนักซุย ไม่ต้องพูดถึงพวกเฒ่าชราเหล่านั้นหรอก ลำพังแค่ทำให้หยางชิงซีออกโรง ก็พอให้พวกเรากระอักเลือดแล้ว"

ล่วงเข้าสู่เดือนสี่ สภาพอากาศเริ่มอบอ้าวขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้คนบนท้องถนนเริ่มสวมเสื้อผ้าบางตาลงมาก

ทั้งสองก้าวออกจากประตูเมือง ข้ามสะพานไม้หน้าประตูเมืองยาวสิบกว่าจั้ง แล้วเดินกลับตามถนนปูหินริมคูเมือง

ถนนปูหินกว้างห้าจั้ง อีกฟากหนึ่งคือชานเมืองที่ทอดตัวยาวไกลสุดลูกหูลูกตา บนบันไดหินทอดยาวใต้ชายคามีเด็ก ๆ สวมรองเท้าฟางในชุดมอซอนั่งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

พวกเขาดูแล้วอายุราวห้าหกขวบเท่านั้น ร่างกายผอมโซใบหน้าเหลืองซีด ราวกับเดินทางไกลมาเนิ่นนานจนเท้าถลอกปอกเปิก ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นหนาเตอะ

มีอยู่เกือบร้อยคน ดูเหมือนจะนั่งพักผ่อนชั่วคราวอยู่ตรงนั้น

หลี่เหวยอีก้าวเดินไปข้างหน้าพลางกวาดสายตามองเด็กเหล่านี้ ใต้ชายคาฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตคู่แล้วคู่เล่าต่างก็จ้องมองเขาและจ้าวเจือจั๋วเขม็ง

"เหตุใดถึงมีเด็กมากมายเพียงนี้" หลี่เหวยอีรู้สึกว่าไม่ปกติ

ส่วนจ้าวเจือจั๋วกลับเห็นจนชินตา จึงเอ่ยเรียบ ๆ "เจ้าลองสังเกตดูให้ดี พวกเขาเกือบทั้งหมดล้วนเป็นฝาแฝด"

หลี่เหวยอีสังเกตเห็นจุดนี้แล้วจริง ๆ มักจะมีเด็กสองคนที่หน้าตาคล้ายกันอย่างยิ่ง มีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่อยู่โดดเดี่ยว

สัดส่วนของฝาแฝด เหตุใดจึงสูงส่งถึงเพียงนี้

ช่างพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว!

จ้าวเจือจั๋วกล่าว "พวกเขาคือมนุษย์รวงข้าว ข้าวที่หมายถึงต้นข้าวนั่นแหละ"

"หมายความว่าอย่างไร" หลี่เหวยอีไม่เข้าใจเลยสักนิด

จ้าวเจือจั๋วถาม "เคยได้ยินเรื่องข้าวเหรินหรือไม่"

หลี่เหวยอีส่ายหน้า

"ข้าวเหริน ก็คือข้าวคน"

"เหริน ที่แปลว่าเมตตา และยังเป็นเหรินที่แปลว่าเมล็ดผลไม้"

"ข้าวเหริน เดิมทีมาจากส่วนลึกของแดนเร้นลับผู้ล่วงลับ เป็นเสบียงอาหารของตัวตนลึกลับบางกลุ่มในโลกผู้ล่วงลับ ภายหลังจึงค่อยแพร่เข้ามาในแดนคนเป็น"

"รวงข้าวหนึ่งรวง สามารถเติบโตเป็นทารกได้หลายคน หรือกระทั่งสิบกว่าคน ล้วนเป็นจำนวนคู่ ทารกที่เติบโตอยู่ทางซ้ายและขวาของรวงข้าว จะมีรูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกันดั่งฝาแฝด"

"ข้าได้ยินมาว่าตามมณฑลภายนอกเหล่านั้น ขุมอำนาจต่าง ๆ เริ่มเพาะปลูกข้าวเหรินกันขนานใหญ่ตั้งนานแล้ว"

"ประการแรก คัดเลือกผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นจากในหมู่พวกเขาเพื่อบ่มเพาะเป็นนักรบพลีชีพ ประการที่สอง สามารถเพิ่มกำลังแรงงานมหาศาลได้ในระยะเวลาอันสั้น ประการที่สาม... มนุษย์ก็คือทรัพยากรและสินค้าชนิดหนึ่ง การซื้อขายมนุษย์รวงข้าวจะไม่มีข้อพิพาทมากความ ทั้งยังไม่มีผู้ใดคอยหนุนหลังให้พวกเขา"

"ข้าได้ยินมาว่า กองทัพกบฏที่โหดเหี้ยมบางกลุ่ม ถึงขั้นนำมนุษย์รวงข้าวไปใช้เป็นอาหารเลี้ยงสัตว์อสูรพาหนะเลยทีเดียว"

"ทางฝั่งมณฑลหลี ในเวลานั้นผู้นำเฒ่าหลายท่านของเผ่าจิ่วหลีคัดค้านการปลูกข้าวเหรินเต้าอย่างหนัก ด้วยเห็นว่าเป็นการทำลายหลักศีลธรรม ทั้งยังมองว่าหากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป สัดส่วนของมนุษย์รวงข้าวเพิ่มสูงขึ้น ก็จะก่อให้เกิดความระส่ำระสายจนยากจะควบคุม"

"แต่เท่าที่ข้ารู้ ในเผ่าก็ยังคงมีคนแอบลักลอบปลูกอยู่แถบเทือกเขาหมาง"

หลี่เหวยอีทึ่งกับเรื่องที่ได้ยินไปพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจ การมีอยู่ของมนุษย์รวงข้าวจะต้องก่อให้เกิดปัญหาด้านมนุษยธรรมตามมาอย่างมากมายแน่นอน ยามที่เขาหันไปมองเด็กๆ เหล่านั้นที่นั่งอยู่ริมถนน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความเวทนาและสงสารจับใจ

พวกเขาไม่มีพ่อแม่

แม้กระทั่งพ่อแม่ยังไม่มี แล้วในโลกนี้จะมีใครใส่ใจพวกเขาจริงกันเล่า?

อย่าว่าแต่จะสนใจว่ามีความสุขหรือไม่เลย เกรงว่าคงไม่มีใครสนใจแม้กระทั่งความเป็นความตายของพวกเขาด้วยซ้ำ

"อาอิน เจ้ารองเท้าคู่นี้ต้องสวมให้ดีนะ ไม่อย่างนั้นเท้าจะถลอกเอาได้ อดทนอีกนิดเถอะ อีกประเดี๋ยวพวกเราก็ถึงแล้ว..."

หญิงสาวคนหนึ่งในชุดผู้ถือศีลสีขาวกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ผูกเชือกฟางรัดรองเท้าให้กับเด็กหญิงมนุษย์รวงข้าวคนหนึ่ง เสียงของนางทั้งไพเราะและอ่อนโยน ราวกับสายลมเย็นพัดผ่านในฤดูร้อน ทำให้ผู้ที่ได้ยินเพียงครั้งเดียวก็ไม่อาจลืมเลือนได้

หลังจากผูกเสร็จแล้ว นางก็ลุกขึ้นยืน

รูปร่างของนางสูงโปร่งมาก

ชุดผู้ถือศีลที่สวมใส่หลวมโคร่ง มองเห็นได้เพียงว่านางมีช่วงแขนที่เรียวยาวและเรียวขายาวเช่นกัน

บนข้อมือขวาสวมลูกประคำสีแดงพวงหนึ่ง สีแดงสดราวกับหยาดโลหิตที่กลั่นตัวเป็นเม็ด ผู้ถือศีลชุดขาวสังเกตเห็นสายตาของหลี่เหวยอี จึงหันหน้ามาพยักหน้าส่งยิ้มให้เขาเบาๆ พร้อมกับเปล่งคำบริกรรมพระนามพระพุทธองค์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "อมิตาภพุทธ!"

หลี่เหวยอีย่อมได้ยินคำบริกรรมพระนามนี้อย่างชัดเจน เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ในใจจะบังเกิดความตื่นตระหนกตกใจอย่างรุนแรง

ที่นี่ไม่ใช่บนโลกมนุษย์เสียหน่อย!

โลกใบนี้มีอมิตาภพุทธด้วยอย่างนั้นหรือ?

อมิตาภะ หรือที่เรียกอีกนามว่า "พระอนันตพุทธะ" คือองค์ศาสดาแห่งแดนสุขาวดีทางทิศประจิมในตำนานปรัมปรา

อุตส่าห์ได้พบผู้บำเพ็ญสายพุทธอย่างจริงจังเข้าสักคน หลี่เหวยอีกำลังใคร่ครวญว่าจะเดินเข้าไปขอคำชี้แนะสักประโยคสองประโยคดีหรือไม่ อีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายเดินตรงเข้ามาหาเขาก่อน

ผู้ถือศีลชุดขาวอายุราวๆ ยี่สิบกว่าปี ผิวพรรณเหลืองซีด หน้าตาธรรมดาสามัญ โหนกแก้มสูงเล็กน้อย

นางประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันไพเราะและอ่อนโยน "ดูท่าทางประสกจะมีจิตใจเปี่ยมด้วยความเมตตา แววตาแฝงไว้ด้วยความการุญต่อสรรพสัตว์ สมณะผู้น้อยจะขอบังอาจขอรับบิณฑบาตอาหารเจสักชามได้หรือไม่?"

แม้หลี่เหวยอีจะให้ความสำคัญกับเงินทองเป็นอย่างยิ่ง แต่อาหารเจเพียงชามเดียวจะล้ำค่าสักเท่าใดกัน เขาจึงประสานมือคารวะตอบพลางกล่าว "อย่าว่าแต่อาหารเจชามเดียวเลย! พาเด็กๆ ทุกคนไปด้วยเถอะ ข้ารู้สึกว่าพวกเขาคงหิวกันแย่แล้ว"