ตอนที่ 55 ผสานวิถีสวรรค์

ยามที่กองรักษาเมืองรุดมาถึง มนุษย์กลายพันธุ์วานรยักษ์ร่างสูงเกือบสี่เมตรตนนั้นก็กระโจนลงแม่น้ำและอันตรธานหายไปแล้ว

หลี่เหวยอีไม่ได้ไล่ตามไป เพราะกังวลว่าจ้าวเจือจั๋วจะเกิดเรื่องในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ เมื่อเขาตามมาทัน จ้าวเจือจั๋วก็กำลังมุ่งหน้าไปขอความช่วยเหลือที่เผ่าชางหลีพอดี

จ้าวเจือจั๋วกล่าวด้วยความเดือดดาล "คนที่ลงมือคือวานรหลังเงินเหยาเจิ้งเซิง หนึ่งในยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกแห่งหอเจ็ดตาน้ำพุมณฑลหลี เป็นคนรุ่นเดียวกับข้า ต้องเป็นหยางอวิ๋นกับหยางชิงซีที่สัญญาว่าจะมอบโอสถห้าสมุทรให้เป็นแน่ มันถึงได้กล้าลงมือฆ่าคนกลางถนนเยี่ยงนี้ ช่างอุกอาจไร้ยางอายสิ้นดี พวกเราไปหาเจี่ยโส่วกันเดี๋ยวนี้ พวกมันทำเช่นนี้เท่ากับเหยียบย่ำหน้าตาของเจี่ยโส่ว ท่านไม่มีทางปล่อยผ่านแน่"

หลี่เหวยอีดึงตัวเขาไว้ "ท่านมีหลักฐานหรือ ใครจะพิสูจน์ได้ว่าเหยาเจิ้งเซิงเป็นคนที่หยางอวิ๋นจ้างมา ต่อให้เจี่ยโส่วเชื่อการคาดเดาของเรา และเชื่อว่าเป็นคนที่หยางอวิ๋นส่งมาจริง แต่ไร้หลักฐานแล้วท่านจะทำอะไรได้ ผู้อาวุโสจะลดตัวไปลงมือกับเด็กรุ่นหลังหรือ"

จ้าวเจือจั๋วสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยขึ้น "ในเมื่อหยางอวิ๋นลงมือเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีแผนการตามมาอีกแน่ ไม่เช่นนั้น พวกเราไปหานายน้อยเผ่ากันดีหรือไม่ นายน้อยเผ่าเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของนครจิ่วหลีแห่งนี้ หากเขาออกหน้าไปเตือนหยางอวิ๋น ย่อมไม่ตกเป็นขี้ปากใคร"

ภายในใจของหลี่เหวยอีย่อมมีความทระนงตนอยู่เช่นกัน "ก็แค่หยางอวิ๋น ไม่ใช่หยางชิงซีเสียหน่อย อีกอย่าง นายน้อยเผ่าอาจกดดันหยางอวิ๋นในที่แจ้งได้ แต่จะไปขัดขวางลูกไม้ลับหลังของหยางอวิ๋นได้อย่างไร พวกเราอย่าเอะอะเจอปัญหาก็คิดแต่จะร้องขอความช่วยเหลือ เรื่องราวในใต้หล้านี้สุดท้ายแล้วก็ต้องพึ่งพาตนเอง เหล่าจ้าว ความองอาจห้าวหาญในอดีตของท่าน สิบกว่าปีมานี้ถูกลบล้างไปหมดสิ้นแล้วหรือ"

จ้าวเจือจั๋วยิ้มเจื่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คนเราพอแก่ตัวลง จะยังมีความฮึกเหิมอย่างกาลก่อนได้อย่างไร ถูกคนซัดจนล้มคุกเข่าไปตั้งนานแล้ว หากยังพูดถึงความองอาจห้าวหาญอยู่อีก ก็มีแต่จะกลายเป็นเรื่องน่าหัวเราะ เจ้าว่ามาเถอะ ต่อจากนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันดี"

"ไปพบผู้อาวุโสท่านนั้นก่อน ช่วยท่านทำลายตาน้ำพุเพื่อหล่อหลอมสร้างใหม่สิถึงจะเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด"

หลี่เหวยอีก้าวเท้าเดินออกไป ในหัวพลันนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า "หยางอวิ๋นติดหนี้รถม้าข้าคันหนึ่ง เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ หนี้ก้อนนี้ข้าจดจำใส่บัญชีไว้แล้ว!"

จ้าวเจือจั๋วสาวเท้าตามไป พลางมองแผ่นหลังของหลี่เหวยอี แอบเลื่อมใสในความสุขุมเยือกเย็นและความฮึกเหิมที่ไม่เคยมอดดับของชายหนุ่มผู้นี้ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ในยามนี้คงไม่หลบเข้าไปซ่อนตัวในเผ่าชางหลี ก็คงเผ่นหนีออกจากเมืองไปอย่างหมดรูปแล้ว

ทั้งสองเดินเลียบไปตามริมแม่น้ำ

หลี่เหวยอีเดินไปพลางเอ่ยถามไปพลาง "เหล่าจ้าว ที่ท่านพูดถึงหอเจ็ดตาน้ำพุกับยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกก่อนหน้านี้ หมายความว่าอย่างไรหรือ"

จ้าวเจือจั๋วกล่าว "หอเจ็ดตาน้ำพุเป็นลานประลองที่จวนผู้ตรวจการมณฑลจัดตั้งขึ้น ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดตาน้ำพุล้วนสามารถไปสร้างชื่อเสียงที่นั่นได้"

"เจ้าต้องรู้นะว่า เมื่อผู้ฝึกยุทธ์อาคมเปิดตาน้ำพุที่เจ็ดตรงจุดไป่ฮุ่ยกลางกระหม่อมได้แล้ว ก็สามารถเลือกที่จะทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้ และเมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรได้สำเร็จ สำหรับขุมกำลังใดๆ แล้ว ย่อมเป็นที่ต้องการและแย่งชิงตัวกันทั้งนั้น"

"แต่ด่านนี้ ในสิบคนจะมีสักแปดเก้าคนที่ผ่านไปไม่ได้ ผู้ฝึกพลังยุทธ์ระดับเจ็ดตาน้ำพุที่ติดแหง็กอยู่ใต้ขั้นห้าสมุทรทั่วทั้งมณฑลหลีมีนับไม่ถ้วน บางคนถึงขั้นจำต้องไปเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลใหญ่ด้วยซ้ำ"

หลี่เหวยอีนึกถึงประโยคหนึ่งใน "สารัตถะเก้าตาน้ำพุ" ขึ้นมาได้ 'ผู้มีพรสวรรค์ชั้นยอดบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากยี่สิบปี จึงพอมีความหวังเปิดได้เจ็ดตาน้ำพุ'

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ผู้ฝึกพลังยุทธ์ที่มีพรสวรรค์ชั้นยอด ในวัยยี่สิบกว่าปีก็มีหวังที่จะเปิดได้เจ็ดตาน้ำพุแล้ว

ทว่าพรสวรรค์ชั้นยอดเช่นนี้ ในสายตาของตระกูลอิทธิพลและสำนักใหญ่โตระดับล้านคน กลับเป็นเพียงแค่ธรณีประตูของการฝึกยุทธ์เท่านั้น

ยังมิต้องเอ่ยถึงกลุ่มคนที่มีพรสวรรค์ระดับปานกลางซึ่งมีจำนวนมหาศาลกว่ามาก คนเหล่านี้อดทนเคี่ยวกรำนานหลายสิบปี ผู้ที่สามารถก้าวสู่ระดับเจ็ดตาน้ำพุได้ก็มีอยู่เกลื่อนกลาด

จ้าวเจือจั๋วกล่าว "เจตนารมณ์แรกเริ่มที่จวนผู้ตรวจการมณฑลเปิดหอเจ็ดตาน้ำพุก็คือ เพื่อคัดเลือกผู้ที่มีพลังต่อสู้แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดตาน้ำพุ จากนั้นวังหลิงเซียวก็จะประทานโอสถห้าสมุทรให้ เรื่องนี้ย่อมทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเจ็ดตาน้ำพุทั่วหล้าคลั่งไคล้ เพราะมองเห็นโอกาสในการเลื่อนขั้นสู่ขั้นห้าสมุทร"

"ในยุคที่รุ่งเรืองที่สุด ขอเพียงติดหนึ่งในร้อยอันดับแรกของหอเจ็ดตาน้ำพุประจำมณฑล ก็จะได้รับโอสถห้าสมุทร คำกล่าวที่ว่ายอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกก็ถือกำเนิดขึ้นในยุคนั้น มันมิเพียงเป็นตัวแทนแห่งเกียรติยศ แต่ยังหมายถึงโอกาสในการก้าวสู่ขั้นห้าสมุทรอีกด้วย"

"สิบปีก่อน... หากจะพูดให้แน่ชัดคือ ก่อนหน้านั้นอีกสามปี หลังจากวังหลิงเซียวประกาศใช้คำสั่งเสี่ยวเถียน โอสถห้าสมุทรก็ไม่ได้มาโดยง่ายอีกต่อไปแล้ว!"

"ครั้นเกิดสงครามความวุ่นวายขึ้น ใต้หล้าร่วมใจกันลุกฮือต่อต้านวังหลิงเซียว โอสถห้าสมุทรก็ถูกระงับแจกจ่ายไปโดยสิ้นเชิง"

"ทว่าโถงเจ็ดตาน้ำพุก็ยังคงมีความหมายในการดำรงอยู่ของมัน ที่นั่นสามารถตอบสนองความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้แก่บรรดาผู้ฝึกยุทธ์ที่มิอาจเลื่อนขั้นสู่ขั้นห้าสมุทรได้ ยิ่งไปกว่านั้น ขุมกำลังใหญ่ต่าง ๆ ก็ยังคัดเลือกคนจากยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรก มอบโอสถห้าสมุทรให้ และดึงตัวไปรับใช้ตน"

"หนทางก้าวหน้ายังคงมีอยู่ เพียงแต่แคบลงไปมาก ทว่าโอสถห้าสมุทรล้ำค่าเพียงใด ขุมกำลังใหญ่เองยังไม่พอใช้ ที่จะเล็ดลอดออกมาได้นั้น เจ้าต้องยอมจ่ายราคาค่างวดมหาศาลเพียงใดกันเล่าถึงจะได้มา?"

จ้าวเจือจั๋วกล่าวต่อ "ผู้ฝึกขั้นเจ็ดตาน้ำพุรุ่นเก่าเหล่านี้ แม้ไม่อาจทะลวงคอขวดขั้นพลังได้ แต่พวกเขาสามารถสละเวลาหลายสิบปีขัดเกลากระบวนท่าวิชา จนแทบจะบรรลุถึงขั้นสูงสุด ผู้ที่สามารถขึ้นเป็นยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกได้ล้วนไม่ธรรมดา หากอยู่ในขั้นพลังระดับเดียวกัน ต่อให้เป็นผู้มีกายเซียนบริสุทธิ์รุ่นเยาว์ก็ใช่ว่าจะเป็นคู่มือของพวกเขา"

"ข้าได้ยินมาว่า มียอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกที่มีอันดับต้น ๆ เคยเอาชนะขั้นห้าสมุทรมาแล้ว"

"แน่นอนว่านั่นย่อมมิใช่ระดับขั้นเจ็ดตาน้ำพุ เป็นไปได้มากที่สุดว่าคือขั้นแปดตาน้ำพุ อย่างไรเสียพวกที่เบิกแปดตาน้ำพุแต่ไม่อาจทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรได้ แต่ละมณฑลก็มีอยู่บ้าง ต่อให้กินโอสถห้าสมุทรไปก็ไร้ประโยชน์"

"วานรหลังเงินเหยาเจิ้งเซิงผู้นั้น มีพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิด ร่างกายใหญ่โตกว่ามนุษย์กลายพันธุ์ตนอื่นมากนัก สิบปีก่อนก็ฝึกฝนเพลงกระบองเบิกบรรพตจนถึงขั้นผสานอาคมแล้ว แต่ก็ยังรั้งอยู่อันดับท้าย ๆ ของยอดนักยุทธ์ร้อยอันดับแรกเท่านั้น"

"ปีนี้เขาอายุกว่าห้าสิบปีแล้ว หากไม่เสี่ยงทุ่มสุดตัวตอนนี้ ก็จะหมดโอกาสโดยสิ้นเชิง"

หลี่เหวยอีถามขึ้น "ขั้นผสานอาคมนี้ คือระดับใดกันหรือ?"

"กฎสวรรค์ผสานอาคม!"

จ้าวเจือจั๋วอธิบาย "นั่นคือการฝึกฝนกระบวนท่าวิชาใดวิชาหนึ่งจนสามารถสอดคล้องกับกฎเกณฑ์อันมหัศจรรย์บางประการของฟ้าดิน แน่นอนว่าความสอดคล้องนี้เป็นเพียงแค่แตะต้องได้ผิวเผินเท่านั้น ทว่าก็นับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก ต้องขัดเกลาเคี่ยวกรำวันแล้ววันเล่า ทุ่มเทฝึกฝนกระบวนท่าเดียวแรมสิบปี ผู้ที่ทำสำเร็จจึงมีน้อยยิ่งกว่าน้อย ผู้ฝึกยุทธ์อาคมขั้นห้าสมุทรจำนวนมากยังมิอาจก้าวมาถึงจุดนี้ได้เลย"

"โชคดีที่เจ้ามีวัตถุอาคม สามารถอาศัยอานุภาพของวัตถุอาคมทำลายเพลงกระบองเบิกบรรพตของเขาได้ มิฉะนั้นวันนี้คงตกอยู่ในอันตรายแล้ว!"

ทุกคราที่หลี่เหวยอีย้อนนึกถึงกระบองที่ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ของเหยาเจิ้งเซิง ก็ยังคงรู้สึกทึ่ง ดูท่าต่อไปตนจำเป็นต้องทำความเข้าใจเรื่องกฎสวรรค์ผสานอาคมให้มากขึ้น เพื่อพยายามฝึกฝนให้ได้กระบวนท่าเช่นนี้สักท่าหนึ่ง

ยามเผชิญวิกฤตก่อนหน้านี้ ตอนที่ร่ายท่า "ไท่อี่ผ่าสมุทร" ออกไป เขาก็รู้สึกถึงมันได้ชัดเจนมาก

ทว่าน่าเสียดายที่ความรู้สึกนั้นไม่อาจคงอยู่ได้ต่อเนื่อง

......

หลี่เหวยอีพาจ้าวเจือจั๋วเดินวนอยู่นาน ทั้งยังเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ จนมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดสะกดรอยตาม จึงค่อยสุ่มเลือกโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

ยอดคนผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องพักในสถานที่หรูหราเสมอไป

โรงเตี๊ยมธรรมดา ๆ สักแห่งอาจจะเหมาะสมกว่าด้วยซ้ำ ที่สำคัญที่สุดคือ...

เปิดห้องพักได้ถูกเงิน

ขณะอยู่ห่างจากโรงเตี๊ยมราวร้อยจั้ง หลี่เหวยอีก็หยุดฝีเท้าลงแล้วกล่าว "เหล่าจ้าว ท่านเองก็น่าจะดูออก แม้พวกเราจะเป็นคนต่างถิ่น แต่ภูมิหลังย่อมไม่ธรรมดา"

จ้าวเจือจั๋วคาดเดาเช่นนี้ไว้นานแล้ว เพราะคนที่มีภูมิหลังธรรมดาสามัญ จะมีวัตถุอาคมไว้ในครอบครองได้อย่างไร? จะช่วยให้สหายทั้งสองคนผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ได้อย่างไร?

เขายังคาดเดาไปไกลว่า พวกหลี่เหวยอีอาจมิใช่คนของแดนหลิงเซียว แต่อาจเป็นชนเผ่ากลุ่มน้อยในแดนลับพิศวงบางแห่ง

หลี่เหวยอีเริ่มเล่าเรื่องที่เตรียมการไว้นานแล้ว "ผู้อาวุโสท่านนั้นก็เป็นคนจากฝั่งเราเช่นกัน ทว่าร่างกายเกิดปัญหาบางอย่าง จึงพักรักษาตัวอยู่ที่นครจิ่วหลีเป็นการชั่วคราว ข้าเองก็เพิ่งจะติดต่อกับท่านได้เมื่อไม่นานมานี้ ตามหลักแล้ว ข้าไม่ควรพาท่านมาเลย หากข่าวรั่วไหลออกไป..."

จ้าวเจือจั๋วรีบกล่าวทันที "กฎเกณฑ์ข้าย่อมเข้าใจดี! ข้าขอสาบานต่อเทพแห่งจิ่วหลี หากข้าแพร่งพรายออกไปแม้เพียงครึ่งคำ ขอให้ข้าต้องสูญเสียทุกสิ่งที่หวงแหนในชีวิตนี้ไป รวมถึงชีวิตของข้าด้วย"

"เช่นนั้นข้าจะไปรายงานก่อน ท่านรอข้าอยู่ตรงนี้"

เพื่อความปลอดภัย หลี่เหวยอีกัดฟันจ่ายเงินสองร้อยตำลึงเงิน จ่ายค่าเช่าห้องพักระยะยาวหนึ่งเดือน

เขานำโลงหินออกจากกระดิ่งอูฐชั่วร้าย จัดแจงห้องหับเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยออกไปรับจ้าวเจือจั๋ว

"ก๊อก ก๊อก!"

หลี่เหวยอีเคาะประตูพลางเอ่ยถาม "ผู้อาวุโส สหายของข้ามาถึงแล้ว พวกเราเข้าไปได้หรือไม่ขอรับ?"

เสียงของผู้อาวุโสโลงดังขึ้น "เข้ามาสิ!"

ทั้งสองผลักประตูเดินเข้าไป ด้านในมีหมอกวิญญาณหนาทึบ มืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด

เป็นผู้อาวุโสโลงที่ขับเคลื่อนธงผี เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้จ้าวเจือจั๋วรู้ว่าตนเป็นเพียงศพไม่สมประกอบ

จ้าวเจือจั๋วประหม่าจนทำตัวไม่ถูก เมื่อช่วงเวลานี้มาถึงจริง ๆ ในใจก็ยังไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรการหล่อหลอมตาน้ำพุที่แตกสลายขึ้นมาใหม่ก็ยากเย็นแสนเข็ญดั่งปีนป่ายขึ้นสวรรค์ หากขั้นของวัตถุอาคมที่อีกฝ่ายครอบครองไม่สูงพอเล่า? หากตาน้ำพุของตนแตกสลายมานานเกินไปเล่า? หากว่า...

มีคำว่าหากว่ามากเกินไป

"เจ้าเด็กรุ่นหลังแซ่จ้าว เข้ามาสิ!" ผู้อาวุโสโลงเอ่ย

หลี่เหวยอีมีประสาทสัมผัสเฉียบไว แม้จะมองไม่เห็น แต่ก็รับรู้ได้ทันทีว่ายามนี้ผู้อาวุโสโลงกำลังนั่งอยู่บนเตียง หนังศีรษะพลันชาหนึบขึ้นมาเล็กน้อย ในหัวจินตนาการถึงภาพศพไม่สมประกอบร่างหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงนั้น

ผู้อาวุโสโลงช่วยจ้าวเจือจั๋วหลอมสกัดน้ำตาน้ำพุและหล่อหลอมตาน้ำพุขึ้นใหม่โดยไม่ได้ใช้กระดิ่งอูฐชั่วร้าย หากแต่ใช้ธงเก้าจักรพรรดิอันเป็นของตนเอง

สิ่งนี้ทำให้หลี่เหวยอียิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานในใจมากขึ้น

...

เหตุการณ์ลอบสังหารบนถนนเสินหลง เพียงผ่านไปครึ่งชั่วยาม ข่าวก็แพร่ไปถึงสถานศึกษาประจำตระกูลที่เผ่าชางหลีเปิดไว้ในนครจิ่วหลี

เจ้าสำนักสถานศึกษาประจำตระกูลได้รุดหน้ากลับไปยังภูเขาบรรพชนแล้วสืบเนื่องจากเหตุการณ์เขี้ยวราชันหมาป่าหิมะ

ยามนี้สถานศึกษาประจำตระกูลจึงมีหลีซงหลินคอยดูแลควบคุมอยู่

ภายในสถานศึกษาประจำตระกูล หลีซงหลินผู้เป็นเจี่ยโส่วแห่งชางหลีเมื่อได้ยินข่าวนี้ กลิ่นอายเกียจคร้านทั่วร่างพลันมลายหายไปสิ้น ดุจดั่งกระบี่คมกริบที่ถอดออกจากฝัก "บังอาจเกินไปแล้ว! คนเป็นอย่างไรบ้าง?"

ผู้มารายงานเล่ารายละเอียดของเหตุการณ์ลอบสังหารให้ฟังรอบหนึ่ง

"วานรหลังเงินเหยาเจิ้งเซิงนับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง การจะต้านทานการลอบสังหารของเขาได้ แม้จะอาศัยวัตถุอาคมช่วย แต่ก็ยังถือว่าโดดเด่นสะดุดตามากแล้ว" หลีซงหลินกล่าว

ผู้มารายงานกล่าว "มีพยานผู้เห็นเหตุการณ์บอกว่า เพลงกระบี่ท่อนไม้หักของเขานั้น มีเค้าลางของการผสานวิถีแห่งสวรรค์อยู่แล้วขอรับ"

"นี่นับว่าเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง เขาอายุเพิ่งจะเท่าใดกัน?"

หลีซงหลินเริ่มเกิดความสนใจ ในใจผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา เพราะเขาก็ฝึกฝนวิชากระบี่เช่นกัน จึงเอ่ยถาม "พวกเขาสองคนได้ไปที่จวนตระกูลชางหลีหรือไม่?"

ผู้มารายงานส่ายหน้า "ไม่ได้ไปทางนายน้อยเผ่า และไม่ได้ไปหาคุณหนูสี่ที่สำนักเต๋าจิ่วหลี ดูเหมือนคิดจะแบกรับไว้เองขอรับ"

"มีกระดูกสันหลังไม่เบา"

หลีซงหลินยิ้มน้อย ๆ ทว่าไม่นานสีหน้าก็เย็นชาลงอีกครั้ง "เรื่องของคนรุ่นเยาว์ ข้าไม่สะดวกจะสอดมือเข้าไปยุ่ง เจ้าจงไปบอกชางหลี ให้เขารับผิดชอบเรื่องนี้ หากแม้แต่หยางชิงซีคนเดียวยังกดข่มไว้ไม่ได้ นามผู้สืบทอดลำดับหนึ่งแห่งเผ่าจิ่วหลีของเขาคงยากจะสร้างชื่อให้ก้องหล้า และคงไม่มีใครเห็นเขาอยู่ในสายตาอย่างแท้จริง"

"นอกจากนี้ เจ้าจงไปส่งคำพูดประโยคหนึ่งให้ตระกูลหยาง หากคนในเรือนพักแห่งนั้นเกิดเรื่องผิดพลาดอันใดขึ้นมาภายในหนึ่งเดือน ข้าจะกวาดล้างทุกพรรคพวกของตระกูลหยางในนครจิ่วหลีให้สิ้น ถึงเวลานั้น อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าก็แล้วกัน"

ผู้มารายงานถาม "แล้วหลังจากหนึ่งเดือนเล่าขอรับ?"

หลีซงหลินหัวเราะ "ข้าให้เจ้าหนุ่มนั่นเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลี หากเข้าสำนักเต๋าได้ย่อมปลอดภัยกว่ามากเป็นแน่ ทว่าเขากลับกล้า ๆ กลัว ๆ หวาดระแวงโน่นนี่ ลังเลไม่เด็ดขาด... ถือเสียว่าบีบเขาสักยกก็แล้วกัน เวลาหนึ่งเดือน พอให้เขาคิดทบทวนจนกระจ่างแจ้งแล้ว!"

...

ก่อนหน้านี้ตอนไลฟ์สด เคยรับปากพี่ใหญ่ท่านประมุขท่านหนึ่งไว้ว่าจะส่งกระบี่มังกรเหลืองพร้อมลายเซ็นให้ทุกคน แต่ช่วงนี้แรงกดดันในการปั่นนิยายมหาศาลเหลือเกิน ไม่มีเวลาจริง ๆ ทางภรรยาก็เพิ่งคลอดลูกยุ่งมาก ๆ ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง ไว้งวดหน้าที่แจกของที่ระลึกจะชดเชยให้นะครับ