ตอนที่ 54 ร้อยยอดผู้ฝึกยุทธ์

ตลาดทิศประจิมของนครจิ่วหลีคึกคักโอ่อ่าถึงขีดสุด ไม่เพียงแต่ขุมกำลังใหญ่ต่าง ๆ ในมณฑลหลีจะเปิดร้านค้าสาขาหลักไว้ที่นี่ บนป้ายร้านรวงสองฟากฝั่งถนนยังมักจะได้เห็นชื่อของตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับล้านและสำนักต่าง ๆ จากอีกหกมณฑลทางแดนใต้อีกด้วย

อย่างเช่นเผ่าชางหลี ก็อยู่ในระดับตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับล้าน

จำนวนประชากรที่ขุมกำลังสามารถแผ่อิทธิพลถึงโดยตรงนั้นมีมากถึงหลักล้าน ทว่าในเก้าเผ่าจิ่วหลี ก็ใช่ว่าทุกเผ่าจะได้ครองตำแหน่งตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับล้าน

แท้จริงแล้วเก้าเผ่าจิ่วหลีเสื่อมถอยมานานแล้ว ทว่าเพราะช่วงร้อยปีมานี้แทบไม่ข้องแวะกับเรื่องราวทางโลก จึงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ตื้นลึกหนาบางของพวกเขา ทำให้ยังคงรักษาเกียรติภูมิในฐานะชนเผ่าโบราณระดับสิบล้านเพียงหนึ่งเดียวแห่งแดนหลิงเซียวเอาไว้ได้ และได้รับการเคารพยำเกรงจากเหล่าผู้ฝึกตนทั่วหล้าเฉกเช่นเดียวกับสำนักใหญ่ระดับสิบล้านอย่างจั่วชิวหรือหลงเหมิน

มณฑลหลีแห่งแดนใต้ เชื่อมต่อกับทะเลโลหิตและประชิดแดนเร้นลับ จึงแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันลึกลับอยู่เสมอ

เมื่อสิบสี่ปีก่อน ยามความวุ่นวายใต้หล้าเริ่มส่งสัญญาณ ขุมกำลังจากมณฑลภายนอกต่างทยอยหลั่งไหลเข้ามาลี้ภัยในมณฑลหลี จึงเกิดการปะทะกันในยุทธภพตามมามากมาย

ในการปะทะอันดุเดือดตลอดครึ่งปีนั้น คนรุ่นเยาว์ของเผ่าจิ่วหลีกลับไม่มีใครสู้ได้เลยแม้แต่คนเดียว เจี่ยโส่วของเก้าเผ่าจิ่วหลีพ่ายแพ้จนหมดสิ้น กระทั่งหัวหน้าเผ่าของแต่ละเผ่าในจิ่วหลีก็ยังถูกหยางเสินจิ้ง ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งสำนักซุย เอาชนะรวดเดียวถึงหกคนในการประลองที่เทือกเขาหมาง ส่วนอีกสามคนก็พ่ายแพ้ให้แก่อาวุโสสูงสุดทั้งสามท่านของตระกูลเฉิน ตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับล้าน

ทั้งสามรุ่นไม่ว่ารุ่นเก่า รุ่นกลาง หรือรุ่นเยาว์ ล้วนพังพาบลงทีละรุ่น เรื่องอับอายขายหน้านั้นยังถือเป็นเรื่องรอง

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ศึกเทือกเขาหมางได้เปิดโปงความอ่อนแอของเผ่าจิ่วหลีจนหมดเปลือก ชื่อเสียงชนเผ่าโบราณระดับสิบล้านที่บรรพชนสู้อุตส่าห์สร้างมาพังทลายลงในพริบตา ผลประโยชน์หลักอย่าง "เขตแดนเต๋านครจิ่วหลี" ของเผ่าจิ่วหลีถูกเฉือนแบ่งไปหลายส่วน จนกลายเป็นที่ตั้งของสำนักซุย วังซานเฉิน สำนักเทียนอี และหอกวานไห่

โดยเฉพาะสำนักซุยที่แข็งแกร่งที่สุดนั้น เมื่อพันปีก่อนเป็นเพียงผู้ติดตามรับใช้ที่คอยช่วยเผ่าจิ่วหลีขนส่งโลงต่างพิภพเท่านั้น

ตาน้ำพุและห้าสมุทรของจ้าวเจือจั๋ว ก็ถูกเหยาเชียน ผู้เป็นเจี่ยโส่วของสำนักซุยในปัจจุบัน ทำลายลงในการปะทะอันดุเดือดเมื่อสิบสี่ปีก่อนนั่นเอง

จดจำเว็บไซต์ของเราไว้

บนรถม้า จ้าวเจือจั๋วเล่าเรื่องราวในอดีตให้หลี่เหวยอีฟัง พลางถอนหายใจยาวราวกับมีขุนเขาใหญ่ทับอกอยู่ กล่าวว่า "อันที่จริง หากแต่ละเผ่าของจิ่วหลีสามัคคีกันมากพอ พลังโดยรวมย่อมเหนือกว่าสำนักซุยอย่างแน่นอน คนนอกไม่มีทางโค่นพวกเราลงได้ง่าย ๆ หรอก สำนักซุยก็แค่พึ่งพาหยางเสินจิ้งกับเหยาเชียน สยบคนรุ่นก่อนกับรุ่นกลางของเผ่าจิ่วหลีลงได้เท่านั้น"

"พันปีก่อน ศัสตราวุธอาคมชั้นยอดอันเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำสูงสุดแห่งจิ่วหลีได้สูญหายไป หลังจากนั้นไม่ว่าใครจะขึ้นเป็นผู้นำ แต่ละเผ่าก็ต่างไม่ยอมรับ เกิดการแก่งแย่งชิงดีทั้งในที่ลับและที่แจ้งไม่หยุดหย่อน นานวันเข้า เผ่าจิ่วหลีจึงไม่มีผู้นำสูงสุดอีก ต่างคนต่างปกครองกันเอง การที่ยังรักษาหน้าตามาได้ถึงพันปี ก็นับว่ามีรากฐานมั่นคงพอให้ผลาญเล่นแล้ว"

หลี่เหวยอีสนใจยุคสมัยอันเกรียงไกรนั้นเป็นอย่างยิ่ง จึงเอ่ยถาม "มีคนที่สามารถสยบคนรุ่นหนึ่งของมณฑลหลีได้ด้วยกำลังเพียงลำพังจริงหรือ"

จ้าวเจือจั๋วพยักหน้า ความทรงจำอันเลวร้ายผุดขึ้นมาในหัว โดยเฉพาะเงาร่างที่ทิ้งบาดแผลในใจเขาไว้ กล่าวว่า "ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือยังว่าเหตุใดนายน้อยถึงมีอิทธิพลมากขนาดนี้ นั่นเพราะคนรุ่นเก่าของแต่ละเผ่าในจิ่วหลีมองเห็นความหวังในตัวเขา หากในตอนนั้นคนรุ่นเยาว์ของเผ่าจิ่วหลีเอาถ่านสักหน่อย ต่อให้คนรุ่นก่อนกับรุ่นกลางจะพ่ายแพ้ คนภายนอกอย่างน้อยก็ยังคงเอ่ยปากชมว่าชนเผ่าโบราณระดับสิบล้านยังมีอนาคต เพียงแค่คนสองรุ่นก่อนหน้าไม่แกร่งพอก็เท่านั้น"

คนทั้งสองต่างไม่มีอารมณ์จะเดินเล่นในตลาดทิศประจิม หลังจากทุ่มเงินก้อนโตซื้อน้ำพุพลังมาแล้ว จึงออกจากย่านตลาดอันจอแจ เดินไปตามถนนเสินหลงที่กว้างสิบกว่าวาซึ่งทอดตัดผ่านนครจิ่วหลีจากทิศเหนือจรดทิศใต้

หลี่เหวยอีเตรียมหาโรงเตี๊ยมที่คู่ควรแก่การพำนักของยอดคนผู้อาวุโสสักแห่ง เพื่อจะได้ให้ผู้อาวุโสโลงที่อยู่ในกระดิ่งอูฐชั่วร้ายเริ่มลงมือช่วยจ้าวเจือจั๋วหลอมสร้างตาน้ำพุขึ้นมาใหม่

เรื่องนี้เขาทำอย่างรอบคอบระมัดระวัง แม้กระทั่งตอนไปซื้อน้ำพุพลังก็ยังอำพรางใบหน้าไป

"เหมือนจะมีคนจับตาดูอยู่!"

หลี่เหวยอีคอยระวังไม่ให้มีใครสะกดรอยตามอยู่ตลอด เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

รถม้าที่ตามหลังพวกเขามานั้น เทียมด้วยกวางเอลก์เขาเงินสัตว์อสูรสูงห้าเมตร ล้อและตัวรถไม่รู้ว่ากะไหล่ทองหรือหล่อขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์ ช่างหรูหราโอ่อ่ายิ่งนัก

ม่านรถเป็นผ้าโปร่งสีขาว พอมองเห็นเงาร่างผึ่งผายนั่งตัวตรงอยู่ด้านในได้อย่างเลือนราง

หลี่เหวยอีเพิ่งบอกให้จ้าวเจือจั๋วหยุดรถชิดข้างทาง รถม้าเทียมกวางเอลก์เขาเงินด้านหลังก็ก้าวตามขึ้นมาเสียงดังกุกกัก มันทั้งสูงใหญ่ทั้งสง่างามองอาจอย่างยิ่ง จนขับให้ม้าลากรถพันธุ์ดีของพวกเขากลายเป็นลาตัวจ้อยไปถนัดตา

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาทำให้ "ลาตัวจ้อย" กระวนกระวายจนแทบจะตัวสั่นงันงกหมอบลงกับพื้น

ตู้รถสีทองอร่ามที่กรุ่นกลิ่นหอมจางๆ มาจอดเทียบอยู่ข้างกายหลี่เหวยอี

เงาร่างหลังม่านโปร่งสีขาวมองลอดผ้าออกมาทางเขา แล้วหัวเราะด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "วันนั้นบนเรือ ข้าดูคนพลาดไปจริงๆ นึกว่าเป็นแค่บ่าวชั้นต่ำของเผ่าชางหลี คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นยอดฝีมือยุทธ์อาคม กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุของพรรคฉางหลินสองคนยังต้องมาตายด้วยน้ำมือเจ้า"

คือหยางอวิ๋น

น้องชายของหยางชิงซี ยอดอัจฉริยะแห่งสำนักซุยที่เปิดแปดตาน้ำพุได้ตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี

หลี่เหวยอีจำเสียงของอีกฝ่ายได้ จึงกล่าวอย่างราบเรียบไม่สะทกสะท้าน "ข้าเองก็ดูคนพลาดไปเหมือนกัน! วันนั้นบนเรือ ยังนึกว่าคุณชายหยางเป็นเด็กหนุ่มไร้เดียงสาเสียอีก วันนี้เห็นท่าทางของท่านแล้ว ไม่ค่อยเหมือนสักเท่าไรนะ!"

หยางอวิ๋นรังเกียจท่าทีของอีกฝ่ายเป็นที่สุด ทั้งที่สถานะและระดับพลังต่ำต้อยกว่าแท้ๆ แต่กลับไม่มีความเกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย จึงกล่าวว่า "ได้ยินมาว่าเจ้ามีอาวุธอาคมมากกว่าหนึ่งชิ้น ขนาดข้ายังไม่มีเลยสักชิ้น วันนั้นบนเรือ ข้ามอบเหรียญหยงเฉวียนให้เจ้าไปเหรียญหนึ่ง ไม่สู้วันนี้เจ้ามอบอาวุธอาคมให้ข้าสักชิ้นเล่า?"

หลี่เหวยอีกล่าว "ข้ามันคนจนจนชิน คงใจกว้างดั่งคุณชายหยางไม่ได้หรอก อยู่ต่อหน้าคุณหนูสี่หลีท่านทำตัวเหมือนร่ำรวยล้นฟ้ามิใช่หรือ ก็ซื้อเองสักชิ้นสิ"

น้ำเสียงของหยางอวิ๋นแฝงความผิดหวัง "คนเรานะ อย่าละโมบจนเกินไป ต้องเข้าใจหลักการเสียทรัพย์ปัดเป่าเคราะห์ เจ้าเพิ่งได้ลาภลอยจากพรรคฉางหลินมาตั้งหนึ่งแสนเหรียญเงิน แต่กลับตระหนี่อาวุธอาคมชิ้นเดียว ดูท่าวันนี้เจ้าคงหนีเคราะห์เลือดตกยางออกไม่พ้นแล้ว... ฮ่าๆ... พวกเราไป..."

"กุกกัก!"

กวางเอลก์เขาเงินลากรถม้าแล่นตรงนำหน้าจากไปทันที

หลี่เหวยอีมองตามรถม้าสีทองอร่ามใต้แสงแดดพลางนึกระแวงขึ้นในใจ ในเมื่อหยางอวิ๋นมาปรากฏตัวที่นี่ ย่อมไม่มีทางแค่มาพูดจาแค่นี้แน่นอน ต้องมีการเคลื่อนไหวบางอย่างตามมาแน่

หลี่เหวยอีเอ่ยถาม "เหล่าจ้าว ตระกูลหยางกล้าฆ่าคนกลางถนนในเมืองเลยหรือ?"

จ้าวเจือจั๋วมีสีหน้ากังวลอยู่บ้าง "พูดยาก! ตั้งแต่สองปีมานี้ที่สถานการณ์รบของวังหลิงเซียวเพลี่ยงพล้ำ กองทัพกู้ชาติสายต่างๆ ได้รับชัยชนะต่อเนื่อง ทางฝั่งมณฑลหลีนี้ พวกตระกูลใหญ่และสำนักต่างๆ ก็ยิ่งไม่เห็นจวนผู้ตรวจการมณฑลและกองรักษาเมืองอยู่ในสายตา แต่แน่นอนว่าเมื่อวานเจี่ยโส่วเพิ่งจะไปพบเจ้า ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหยางกับเผ่าชางหลี หยางอวิ๋นคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลยนัก มิเช่นนั้นก็เท่ากับตบหน้าเจี่ยโส่ว!"

วังหลิงเซียวคือผู้ปกครองสูงสุดแห่งยี่สิบแปดมณฑลแดนหลิงเซียว เป็นอำนาจรัฐสูงสุด ผู้ตรวจการมณฑลแต่ละมณฑลล้วนได้รับการแต่งตั้งและส่งมาโดยลายมือของอวี้เหยาจื่อเอง

อย่างน้อยจนถึงปัจจุบัน ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

"ระวัง!"

ใบหูของหลี่เหวยอีกระดิกเล็กน้อย สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขารีบคว้าไหล่ซ้ายของจ้าวเจือจั๋วไว้

ทั้งสองคนพากันกลิ้งหลบออกไปใจกลางถนนเสินหลง

แทบจะเป็นชั่วพริบตาเดียวกันนั้นเอง บนหลังคาตึกทางฝั่งขวา ยอดฝีมือมนุษย์กลายพันธุ์รูปร่างคล้ายวานรยักษ์สูงเกือบสี่เมตร แผ่นหลังปกคลุมด้วยขนสีเงิน ได้ถือกระบองเหล็กยาวกว่าสองเมตรหนาเกือบเท่าปากชามกระโดดทิ้งตัวลงมา ฟาดตำแหน่งที่หลี่เหวยอีกับจ้าวเจือจั๋วเพิ่งนั่งอยู่จนแหลกละเอียด

"ตูม!"

คานเทียมรถหักสะบั้น ม้าพันธุ์ดีตกใจตื่นวิ่งเตลิดหนีไป

ตัวตู้รถม้าด้านหลังถูกแรงกระแทกจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

กระบองเหล็กไม่รู้ว่าหนักหน่วงเพียงใด ถึงกับจมลึกฝังแน่นลงไปใต้แผ่นหินที่แตกละเอียด

พอนึกภาพออกเลยว่า หากเมื่อครู่นี้หลี่เหวยอีตอบสนองช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีเดียว ตอนนี้เขากับจ้าวเจือจั๋วคงแหลกเหลวกลายเป็นกองเนื้อเละไปแล้ว

หลี่เหวยอีเพียงอยากพาทุกคนที่มาจากโลกมาตั้งหลักปักฐานในโลกแปลกหน้านี้อย่างสงบสุข จากนั้นก็บำเพ็ญวิถียุทธ์อย่างสงบใจ ไม่เคยคิดจะหาเรื่องใส่ตัว และยิ่งไม่อยากเข่นฆ่าประหัตประหารกับใคร

ทว่า เมื่อครู่นี้ช่างเฉียดฉิวอันตรายยิ่งนัก แทบจะเฉียดผ่านยมทูตไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

เขาชักกระบี่มังกรเหลืองที่สะพายอยู่บนหลังออกมา สายตาจ้องเขม็งไปยังรถม้าเทียมกวางเอลก์เขาเงินที่แล่นออกไปไกลแล้วแวบหนึ่ง เห็นเพียงรถม้าคันนั้นเลี้ยวกลับมาห่างออกไปร้อยก้าว หันหน้าตรงมาทางหลี่เหวยอี คนในรถมีท่าทีราวกับกำลังเตรียมชมเรื่องสนุก

"โฮก!"

มนุษย์กลายพันธุ์ร่างวานรยักษ์ตนนั้นเมื่อโจมตีพลาดเป้า ก็ยกกระบองขึ้นทันที ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียวก็มาถึงตรงหน้าหลี่เหวยอีแล้วเหวี่ยงกระบองที่สองลงมาราวกับขุนเขาไท่ซานถล่มทับ

หลี่เหวยอีไม่เคยพบพบคู่ต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อนเลย

กระบองเหล็กท่อนนั้นเห็นได้ชัดว่าหนักอึ้งอย่างยิ่ง ทว่าเมื่ออยู่ในมือของเขากลับคล่องแคล่วเปรียบมิได้

กระบองนี้ยิ่งพิสดารล้ำเลิศถึงขีดสุด ยามกวัดแกว่งบังเกิดกระแสลมรุนแรง ราวกับจะพัดร่างเขาให้ปลิวลอยออกไปตรงๆ

หากเป็นคู่ต่อสู้คนก่อนๆ แม้หลี่เหวยอีจะมีกำลังด้อยกว่า ก็ยังพอหาทางหลบเลี่ยงได้ ทว่ากระบองที่กดทับลงมาจากเหนือศีรษะนี้ กลับให้ความรู้สึกว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็มิอาจหลบพ้น

จะรุกก็ไม่รู้จะรุกไปที่ใด จะหลบก็ไม่รู้จะหลบไปทางไหน

"ทักษะการต่อสู้ของเขาสูงส่งกว่าข้า ความเชี่ยวชาญในวิชากระบองเข้าใกล้ขั้นแห่งเต๋า"

ความคิดนี้วาบผ่านสมองของหลี่เหวยอี จากนั้นก็ปราศจากความลังเลใจใดๆ อีก เขาวาดกระบี่ออกไปหนึ่งกระบวนท่า ปะทะเข้ากับกระบองเหล็กตรงๆ อย่างแตกหัก

ราวกับขุนเขากดทับร่าง

พลังอันทลายภูผาคว่ำสมุทรส่งผ่านจากกระบี่มังกรเหลืองเข้าสู่ร่างของเขา

"ตูม!"

หลี่เหวยอีกระเด็นถอยหลังไปหลายจั้ง ง่ามมือฉีกขาด นิ้วมือแทบกุมด้ามกระบี่ไว้ไม่อยู่

"เหล่าจ้าว ท่านไปก่อน!"

หลี่เหวยอีรู้ดีว่าพลังของตนสู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ จึงรีบโคจรห้าตาน้ำพุในร่างทันที พลังอาคมอันซัดสาดเปี่ยมล้นไหลเวียนเข้าสู่เส้นรอยหกสิบเส้นทั่วร่าง แล้วทะลักเข้าสู่แขนขวา ความเจ็บปวดที่ง่ามมือและนิ้วมือพลันมลายหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือพลังอันเกรียงไกรและไม่ขาดสาย

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เดือดพล่านตามมา

ในที่สุดก่อนที่มนุษย์กลายพันธุ์ร่างวานรยักษ์จะจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง คมกระบี่มังกรเหลืองก็เปล่งประกายแสงเจิดจ้าชั้นหนึ่งออกมา

"ไท่อี่ผ่าสมุทร!"

เขาไม่กล้าออมมือแม้แต่น้อย ฟาดฟันกระบี่ออกไปสุดกำลัง

ปราณกระบี่ทะลวงผ่านสายลม รอยกระบี่กรีดผ่านไม่หวนกลับ ดุจดั่งสามารถผ่ามหาสมุทรให้แยกออกจากกันได้จริงด้วยกระบี่เดียว อย่างน้อยในใจของหลี่เหวยอี ณ ขณะนี้ก็คิดเช่นนั้น

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยบรรลุถึงสภาวะจิตใจเช่นนี้มาก่อนเลย!

พลังอันน่าสะพรึงกลัวส่งผ่านมาอีกคำรบ หลี่เหวยอีถูกแรงสะท้อนถอยร่นไปสามก้าว

ทว่าอานุภาพของกระบี่นี้ กลับทำให้ผู้เฝ้าดูทุกคนต้องตกตะลึง ถึงกับฟันกระบองเหล็กหนาเกือบเท่าปากชามในมือของมนุษย์กลายพันธุ์ร่างวานรยักษ์ขาดเป็นสองท่อน ซ้ำเศษเสี้ยวลมกระบี่ยังฝากรอยแผลโลหิตยาวหนึ่งฉื่อไว้บนหน้าอกของมัน ข่มขวัญจนมันต้องหยุดชะงักอยู่กับที่ ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว

ทางด้านไกล ภายในรถเทียมกวางเอลก์เขาเงิน

"นี่น่ะหรืออาวุธอาคมของเขา ช่างเป็นกระบี่ที่งดงาม และเป็นอาวุธอาคมที่คมกริบเสียจริง หากเป็นของข้าก็คงจะดี"

หยางอวิ๋นสวมชุดยาวผ้าไหมเมฆา นั่งอยู่บนเบาะที่ปูด้วยหนังจิ้งจอกสีขาว กำลังใช้หินลับมีดสีเขียวยาวหนึ่งฉื่อ ลับมีดสั้นเล่มหนึ่งที่มีความยาวสามชุ่น ตัวมีดถูกเขาลับจนเงาวับราวกับคันฉ่อง ส่องสะท้อนเห็นเงาคนได้

ทว่ามีดสั้นที่เขาเคยทะนุถนอมที่สุดเล่มนี้ ในยามนี้ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกธรรมดาสามัญ

ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบมันเท่าใดแล้ว!

มนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้ขับรถม้าเอ่ยขึ้น "นายน้อย กองรักษาเมืองใกล้จะมาถึงแล้วขอรับ"

"เช่นนั้นก็ไปเถอะ! ก็แค่ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุคนหนึ่ง แต่เพราะครอบครองอาวุธอาคม พลังต่อสู้จึงเพิ่มขึ้นไม่น้อย พวกเราช่วยหยั่งเชิงให้แล้ว มือสังหารของวัดอู่จั้งก็น่าจะประเมินได้ถูก"

หยางอวิ๋นเสียบมีดสั้นเล่มนั้นกลับเข้าไปในฝักลับที่รองเท้าบูต แล้วเอ่ยถาม "เจ้าว่า พวกเราไว้หน้าเผ่าชางหลีมากพอแล้วใช่หรือไม่"

มนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์ผู้ขับรถม้ากล่าว "ผู้ที่ลงมือคือวานรหลังเงินเหยาเจิ้งเซิงซึ่งหาตัวมาจากหอตาน้ำพุเจ็ด ส่วนผู้ที่ลงมือสังหารก็คือวัดอู่จั้ง จะมีส่วนเกี่ยวข้องใดกับพวกเรากัน นายน้อยกังวลเกินไปแล้วขอรับ!"

"เจ้ากับเหยาเจิ้งเซิง ใครแข็งแกร่งกว่ากัน" หยางอวิ๋นถาม

มนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์กล่าว "ในหอตาน้ำพุเจ็ด ข้าอยู่อันดับที่เจ็ดสิบสอง เขาลำดับแปดสิบสอง ล้วนเป็นร้อยยอดนักสู้แห่งมณฑลหลี ฝีมือก้ำกึ่งสูสีกันขอรับ!"

"โอสถห้าสมุทรเม็ดที่สองของเจ้า ข้ากำลังทำเรื่องขอให้อยู่ ครั้งนี้ อย่าทำให้พี่สาวข้าผิดหวังอีกล่ะ!" หยางอวิ๋นกล่าว

มนุษย์กลายพันธุ์ร่างกึ่งพยัคฆ์เผยแววตาดีใจอย่างยิ่ง เดิมทีเมื่อกินโอสถห้าสมุทรครั้งแรกแล้วทะลวงขั้นล้มเหลว เขาก็ยอมรับชะตากรรมแล้ว ใครจะไปคิดว่าจะยังมีโอกาสครั้งที่สองอีก?

"ลู่ชานชาตินี้ยอมถวายชีวิตรับใช้คุณหนูใหญ่และนายน้อยขอรับ"