ตอนที่ 53 ผู้สืบทอดและผู้เร้นกายในเงามืด

"พวกคุณคงไม่รู้ล่ะสิว่า ในเมืองยังแบ่งเป็นเขตเมืองกับเขตเต๋าอีก เขตเต๋าตั้งอยู่บนตาน้ำพุฟ้าดิน พลังแห่งกฎฟ้าดินเข้มข้นกว่าที่นี่ไม่รู้กี่เท่า ไม่เพียงมีสำนักเต๋าจิ่วหลี แต่ยังมีสำนักซุย สำนักเทียนอี หอกวานไห่ และวังซานเฉินของตระกูลเฉินอีกด้วย"

"อย่างผม เกาฮวน ผู้มีกายเซียนบริสุทธิ์ เพิ่งฝึกไปแค่สิบกว่าวันเองมั้ง ตอนนี้เปิดตาน้ำพุแรกได้แล้วนะ"

เกาฮวนคุยโวโอ้อวดกับเหล่าหลิว เหล่ากวาน และฉินเคออย่างออกรสออกชาติเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะลดเสียงลงแล้วพูดต่อว่า "ผมบอกพวกคุณตามตรงเลยนะ พวกผู้อาวุโสขั้นห้าสมุทรของสำนักเต๋าจิ่วหลีต่างแย่งกันรับผมเป็นศิษย์กันทั้งนั้น แถมยังพากันแนะนำหลานสาว หลานสาวของพี่น้องที่สวยที่สุดในเผ่ามาให้รู้จักเพื่อจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับผมอีก บางคนถึงกับบอกว่าแต่งได้หลายคนด้วยซ้ำ ที่นี่เขาไม่ได้ใช้ระบบผัวเดียวเมียเดียวเสียหน่อย พวกคุณว่ามันน่ารำคาญไหมล่ะ"

"อวด อวดเข้าไปเถอะ"

ทุกคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน

……

หลังอาหารเที่ยง หลีหลิงกับเกาฮวนก็จากไป

ก่อนไป หลีหลิงได้เบิกปัญญาภาษาให้แก่พวกฉินเคอทั้งสามคน พร้อมบอกว่าจะเข้าไปฝึกตนที่สำนักเต๋าจิ่วหลีสักระยะ หากหลี่เหวยอีมีเรื่องอะไรก็ให้ไปหาเธอที่นั่น

ไช่อวี่ถงยังคงอยู่ที่นี่

ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจผู้คน แต่กลับให้ความสนใจอย่างยิ่งเมื่อพบว่ามีแมงมุมกระดองอยู่เต็มห้อง

ภายในห้องสลัว

หลี่เหวยอีเล่าเรื่องที่หลีซงหลินพูดให้ผู้อาวุโสโลงกับผู้อาวุโสป้ายวิญญาณฟังอย่างละเอียดครบถ้วน เพื่อขอคำชี้แนะจากทั้งสองคน เพราะอย่างไรเสียความเข้าใจในเรื่องการบำเพ็ญเพียรและเผ่าจิ่วหลีของพวกเขาทั้งคู่ก็ไม่ใช่สิ่งที่หลี่เหวยอีจะเทียบเคียงได้

ซากศพในโลงหินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "หากเป็นเมื่อก่อน การเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลีย่อมเป็นหนทางที่ดีมาก แต่เท่าที่ข้าได้ยินจากสหายของเจ้า เขตเต๋าในตอนนี้กลับมีขุมกำลังสำนักมากมายถึงเพียงนั้น นั่นแสดงว่าเผ่าจิ่วหลีตกต่ำลงไปมากแล้ว"

"เจ้าต้องรู้ไว้ว่า เขตเต๋าของนครจิ่วหลีคือแกนกลางแห่งผลประโยชน์ของเผ่าจิ่วหลี เมื่อก่อนข้างในนั้นมีเพียงสำนักเต๋าจิ่วหลีเท่านั้น ทว่าผลประโยชน์หลักเช่นนี้ กลับถูกแบ่งแยกออกไปหลายส่วนใหญ่ ๆ เสียได้"

หลี่เหวยอีสัมผัสได้ถึงความผิดหวังและความโกรธเคืองจากผู้อาวุโสโลง

"ประมุขเผ่าของเผ่าจิ่วหลีไม่กี่รุ่นมานี้ช่างบัดซบสิ้นดี" ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าวด้วยความโกรธ

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "เหวยอี ร่างกายและความเร็วในการฝึกตนของเจ้าผิดแผกจากคนทั่วไป อีกทั้งยังมีความลับอยู่กับตัวมากเกินไป หากเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลีโดยไม่มีขุมกำลังที่แข็งแกร่งพอคอยหนุนหลัง เจ้าที่โดดเด่นเกินไปย่อมจะนำพาหายนะใหญ่หลวงมาสู่ตนอย่างแน่นอน"

"การหนุนหลังเช่นนี้จำต้องสร้างขึ้นบนสายเลือด เฉกเช่นชางหลีผู้นั้น เบื้องหลังของเขาเกรงว่าคงไม่ใช่แค่เผ่าชางหลี แต่เป็นทั้งเผ่าจิ่วหลี"

"เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับการบ่มเพาะในฐานะผู้สืบทอดลำดับหนึ่งรุ่นใหม่ของสำนักเต๋าจิ่วหลี สามารถเป็นตัวแทนเผ่าจิ่วหลีท่องไปทั่วหล้า แบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการฟื้นฟูเผ่าจิ่วหลี"

"ตัวตนพิเศษเช่นเขา ใครคิดจะแตะต้องย่อมต้องใคร่ครวญให้รอบคอบ เพราะราคาของการสังหารเขา คือการเผชิญหน้ากับโทสะของเผ่าจิ่วหลีทั้งมวล"

"เจ้าคิดว่า หากมีใครฆ่าเจ้า เผ่าจิ่วหลีจะร่วมแรงร่วมใจล้างแค้นให้เจ้าหรือไม่ แม้จะเป็นเพียงเผ่าชางหลี พวกเขาจะทำเพื่อเจ้าได้ถึงขั้นไหนกัน จะยอมเอาทั้งเผ่าเข้าแลกเพื่อเป็นที่พึ่งให้เจ้าหรือ"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่หากมีคนรู้ว่าเจ้าเปิดห้าตาน้ำพุได้ในเวลาเพียงเดือนเดียว ก็เพียงพอจะดึงดูดให้ยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรลงมือฆ่าเจ้าแล้ว!"

หลี่เหวยอีมีความรู้สึกสับสนซับซ้อนในใจจึงกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าการเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลีจะมีข้อเสียมากกว่าข้อดีจริง ๆ"

"ข้ามีหนทางหนึ่งอยู่ แม้ความเสี่ยงจะสูงกว่าอยู่บ้าง แต่สำหรับเจ้าแล้ว มันอาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า"

ผู้อาวุโสโลงกล่าวต่อว่า "ในแดนหลิงเซียว ขุมกำลังระดับสูงสุดล้วนบ่มเพาะผู้สืบทอดในแต่ละรุ่น อาจเป็นคนเดียว หรืออาจเป็นหลายคน ซึ่งผู้สืบทอดเหล่านี้ล้วนเป็นกายเซียนบริสุทธิ์และเปิดเก้าตาน้ำพุทั้งสิ้นอย่างไม่มีข้อยกเว้น อีกทั้งยังมีพรสวรรค์และรูปลักษณ์ที่ไร้ผู้ใดเปรียบ"

"พวกเขาท่องไปทั่วหล้า เฝ้ามองสรรพสิ่งในโลกิยะ มองเห็นความร้ายกาจในทุกวงการ ในขณะที่หาประสบการณ์ ก็ยังเป็นป้ายประกาศมีชีวิตของสำนักและตระกูลใหญ่ สามารถดึงดูดผู้มีความสามารถนับไม่ถ้วนให้มาติดตามและเข้าร่วม สำนักและตระกูลใหญ่จึงย่อมเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย"

"ดังนั้นผู้สืบทอดเหล่านี้ ในอนาคตโดยทั่วไปจึงจะได้เป็นเจ้าสำนักหรือผู้นำตระกูลใหญ่"

หลี่เหวยอียิ้มแล้วกล่าวว่า "เสน่ห์ของไอดอลทำให้ผู้คนคลั่งไคล้ได้มากจริง ๆ"

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "แต่มหาอำนาจที่จะสืบทอดได้นับพันปีหรือนับหมื่นปี หากพึ่งพาเพียงพลังเบื้องหน้าย่อมถูกผู้อื่นมองทะลุได้ในพริบตา ดังนั้นนอกจากจะต้องสร้างฉากหน้าแล้ว ยังต้องสร้างขุมกำลังเบื้องหลังขึ้นมาด้วย"

"ผู้สืบทอดคือฉากหน้า ส่วนฉากหลังถูกเรียกว่าคนเสินอิ่น"

"ทรัพยากรที่คนเสินอิ่นได้รับ กระทั่งยังดีกว่าผู้สืบทอดเสียอีก แต่การแก่งแย่งตำแหน่งนี้ก็โหดเหี้ยมยิ่งกว่ามากเช่นกัน"

"เจ้าคงพอเดาได้ว่า ตอนมีชีวิตอยู่ข้ามีความผูกพันกับเผ่าจิ่วหลี ข้ายอมรับว่าที่ให้เจ้าเลือกเส้นทางนี้ ข้ามีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง"

"แต่เส้นทางคนเสินอิ่นนี้ นอกจากจะได้ทรัพยากรการฝึกตนของเผ่าจิ่วหลีแล้ว ยังได้รับความคุ้มครองจากพวกเขา โดยที่มีข้อผูกมัดต่อเจ้าน้อยมาก ข้าคิดว่าเจ้าสามารถนำไปไตร่ตรองดูให้ดีสักหน่อย"

หลี่เหวยอีถามขึ้นว่า "ที่ผู้อาวุโสบอกว่าโหดเหี้ยม หมายถึงอะไรหรือขอรับ"

"การแข่งขันโหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง"

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ทุก ๆ ปี ทั้งเก้าเผ่าใหญ่จะคัดเลือกเด็กหนุ่มหนึ่งคนหรือหลายคนส่งไปยังสำนักเร้นลับจิ่วหลี ทว่าในแต่ละปีจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีชีวิตรอดกลับมา และคนผู้นี้จะได้เป็นคนเสินอิ่นหรือไม่ยังไม่อาจรู้ได้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะได้เป็นเพียงบ่าวเร้นลับของคนเสินอิ่นเท่านั้น"

"หลายสิบปีถึงจะคัดเลือกคนเสินอิ่นออกมาได้สักคนหนึ่ง"

หลี่เหวยอียิ้มเจื่อนพลางกล่าวว่า "ผู้อาวุโส... นี่ท่านไม่ได้กำลังขุดหลุมฝังข้าอยู่หรอกหรือ"

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "ฟังข้าพูดให้จบก่อนสิ ในเมื่อข้าเตรียมเส้นทางนี้ไว้ให้เจ้า ย่อมต้องมีแผนการที่รัดกุมรอบคอบอยู่แล้ว ก่อนจะไปสำนักเร้นลับจิ่วหลี เจ้าต้องทะลวงตาน้ำพุที่เก้าให้ได้เสียก่อน ด้วยพลังต่อสู้ตอนที่เจ้าอยู่ขั้นตาน้ำพุที่เก้า ย่อมไม่จำเป็นต้องไปแก่งแย่งแข่งขันอันใดเลย เจ้าก็สามารถสยบพวก... จะพูดยังไงดีล่ะ เอาเป็นว่าเรียกว่าคนไปก่อนแล้วกันในสำนักเร้นลับจิ่วหลีได้ทั้งหมด! ถึงเวลานั้น ค่อยกินยาเม็ดห้าสมุทรของสำนักเร้นลับเข้าไป ก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นห้าสมุทรได้โดยตรง"

"นอกจากการทะลวงตาน้ำพุทั้งเก้าแล้ว หากจะแย่งชิงตำแหน่งคนเสินอิ่นยังมีวิธีที่สอง ทว่ามีความเสี่ยงอยู่บ้าง นั่นคือต้องไปสุสานชางหวังสักรอบ ตอนนี้พวกเรายังมีเวลาเหลือเฟือพอสมควร และความเร็วในการฝึกตนของเจ้าก็เร็วพอ จึงยังไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายเช่นนั้น"

ในเวลานี้ ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณก็เอ่ยปากขึ้นว่า "สถานการณ์ในยามนี้ซับซ้อนกว่าที่พวกเราคิดเอาไว้มาก ทั้งภายนอกและภายในของเผ่าจิ่วหลีดูเหมือนจะมีปัญหาเกิดขึ้นทั้งคู่ ข้าคิดว่าเขาควรรีบไปสำนักเร้นลับให้เร็วที่สุด สภาพแวดล้อมในการฝึกตนของสำนักเร้นลับดีกว่าแดนเต๋าเสียอีก ช่วยให้เจ้าก้าวหน้าได้เร็วยิ่งขึ้น เส้นทางแห่งการฝึกบำเพ็ญเพียรนี้ มีที่ไหนบ้างไม่เสี่ยงอันตรายกัน?"

หลี่เหวยอีกล่าวว่า "ทั้งสองท่านรอก่อนขอรับ... การจะเป็นคนเสินอิ่นของเผ่าจิ่วหลี เกรงว่าไม่เพียงต้องใช้ความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังต้องการความไว้วางใจอย่างที่สุดจากพวกเขาด้วยไม่ใช่หรือ"

"เรื่องนี้เจ้ามิต้องกังวล ในเมื่อผู้อาวุโสโลงของเจ้ากล้าปูทางนี้ให้ ย่อมสามารถแก้ไขจุดนี้ได้อย่างแน่นอน" ผู้อาวุโสป้ายวิญญาณกล่าว

"ถูกต้อง เจ้าจงตั้งใจฝึกตนไปก่อนเถอะ ส่วนจะเลือกวิธีไหนในสองวิธีนั้น ข้ากับผู้อาวุโสป้ายวิญญาณจะปรึกษากันอีกที"

ผู้อาวุโสโลงนึกอะไรขึ้นมาได้จึงกล่าวต่อว่า "พวกเรากลุ่มนี้ในตอนนี้ล้วนอ่อนแอเกินไป จำเป็นต้องบ่มเพาะผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งพอขึ้นมาสักคน เจ้าคิดว่าจ้าวเจือจั๋วเป็นอย่างไร"

หลี่เหวยอียิ้มพลางกล่าวว่า "พวกเราคิดตรงกันเลยขอรับ! แต่ผลลัพธ์จากการเปิดเผยอาวุธเวทชั้นยอด ตอนนี้ข้ายังไม่อาจแบกรับไหว"

"เจ้าหนุ่มนี่จะระมัดระวังตัวเกินไปแล้วหรือไม่ ต่อให้จ้าวเจือจั๋วฟื้นฟูตบะกลับคืนมา ก็ไม่มีทางมีใครสงสัยมาถึงตัวเจ้าที่เป็นแค่ขั้นหยงเฉวียนหรอก"

ผู้อาวุโสโลงกล่าวว่า "เอาอย่างนี้แล้วกัน ส่งเขามาให้ข้า ข้าจะช่วยเขาฟื้นฟูตบะเอง ขณะเดียวกันก็สามารถแสร้งทำตัวเป็นยอดคนเพื่อข่มขวัญเขาได้บ้าง แน่นอนว่ายังต้องดูด้วยว่าเจ้าจะตัดใจยอมจ่ายเงินหรือไม่..."

เงินก้อนนี้ ย่อมต้องไม่ใช่น้อย ๆ แน่!

หลี่เหวยอีรู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที ก่อนจะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ข้าอุตส่าห์ได้ลาภลอยก้อนโตมาสองรอบอย่างยากลำบาก นี่ต้องจ่ายเงินเท่าไหร่กันเนี่ย"

นอกจากเงินเหรียญเงินหนึ่งแสนเหรียญจากพรรคฉางหลินแล้ว วันนี้หลีหลิงยังนำเงินซื้อคฤหาสน์ที่เผ่าชางหลีมอบให้มาส่งให้อีกด้วย

"ลองจินตนาการดูว่าพวกสำนักเหล่านั้นต้องเสียเงินไปเท่าไหร่ในการบ่มเพาะยอดฝีมือขั้นห้าสมุทรขึ้นมาสักคน คิดแบบนี้แล้วเจ้าอาจจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง" ผู้อาวุโสโลงหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างหาได้ยาก

หลี่เหวยอีเดินออกจากห้อง มองดูคนในครอบครัวกลุ่มใหญ่ตรงหน้า ความรู้สึกปลอดภัยในใจลดน้อยถอยลงอย่างหนัก จึงตัดสินใจบรรจุแผนการฟื้นฟูตบะของจ้าวเจือจั๋วเข้าสู่วาระเร่งด่วน มีเพียงการมียอดฝีมือขั้นห้าสมุทรคอยดูแลคุ้มกันอย่างแท้จริงเท่านั้น ต่อจากนี้ไม่ว่าเขาจะเดินทางไปยังสุสานชางหวัง หรือจะปิดด่านเพื่อทะลวงตาน้ำพุที่หก ก็จะสามารถวางใจได้มากขึ้น

......

วันรุ่งขึ้น

หลี่เหวยอีกับจ้าวเจือจั๋วกำลังขับรถม้าที่เพิ่งซื้อมา มุ่งหน้าตรงไปยังประตูเมือง

ตามร่างกายของจ้าวเจือจั๋วยังคงมีรอยแผลอยู่มาก ทว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเต็มที่

หลังจากเข้าเมืองมา สิ่งปลูกสร้างอันโอ่อ่าอลังการมากมายพลันปรากฏสู่สายตา รถม้าหรูหราวิ่งสัญจรไปมาทั่วทุกหนแห่ง มองเห็นสัตว์อสูรพิสดารที่มีกลิ่นอายข่มขวัญผู้คนได้ตลอดเวลา รวมถึงเหล่าศิษย์สำนักที่สวมชุดเครื่องแบบเดียวกัน

"ไปตลาดทิศตะวันตก" หลี่เหวยอีกล่าว

จ้าวเจือจั๋วขับรถม้าได้อย่างเชี่ยวชาญยิ่ง เขาดึงบังเหียน สะบัดแส้เฆี่ยนม้า เลี้ยวเบนหัวรถมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก

หลี่เหวยอีเอ่ยขึ้น "ข้าได้ยินมาว่า หากจะสร้างตาน้ำพุที่พังทลายขึ้นมาใหม่ จำเป็นต้องซื้อน้ำตาน้ำพุ ของสิ่งนี้ราคาน่าจะแพงมากใช่หรือไม่"

จ้าวเจือจั๋วรู้จักน้ำตาน้ำพุเป็นอย่างดี จึงกล่าวว่า "น้ำตาน้ำพุคือแก่นแท้ที่ควบแน่นออกมาจากตาน้ำพุของยอดฝีมือขั้นเต้าจ่ง หากพวกเขาไม่ยากจนข้นแค้นจนแทบไม่มีข้าวกิน ย่อมไม่มีทางขายของสิ่งนี้เป็นอันขาด ในท้องตลาด น้ำตาน้ำพุหยดหนึ่งมีมูลค่าถึงพันตำลึงเงิน"

หลี่เหวยอีลูบอกพลางถามอีกครั้ง "การสร้างตาน้ำพุหนึ่งตาขึ้นมาใหม่ ต้องใช้กี่หยด"

"ตอนที่ข้าสร้างตาน้ำพุแรกขึ้นมาใหม่ ใช้ไปสามหยด พอสร้างตาน้ำพุที่สอง ใช้ไปห้าหยด" จ้าวเจือจั๋วกล่าว

หลี่เหวยอีถาม "เหล่าจ้าว ตอนนั้นเจ้าเปิดได้กี่ตาน้ำพุ"

"แปดตาน้ำพุ"

เมื่อจ้าวเจือจั๋วหวนนึกถึงอดีต บนใบหน้าก็ฉายแววภาคภูมิใจไม่น้อย ก่อนจะกล่าวเสริม "เจ้าต้องรู้นะว่า ผู้ฝึกยุทธ์ที่ทะลวงได้แปดตาน้ำพุจะถูกขนานนามว่าเป็นยอดคน ซึ่งยากยิ่งกว่าการบุกทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรเสียอีก พูดกับเจ้าแบบนี้แล้วกัน ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุยี่สิบคน อาจมีเพียงคนเดียวที่สามารถทะลวงแปดตาน้ำพุได้ แต่ผู้ฝึกยุทธ์เจ็ดตาน้ำพุสิบคน กลับมีถึงหนึ่งคนที่สามารถก้าวเข้าสู่ขั้นห้าสมุทร แน่นอนว่าตัวเลขนี้ไม่ได้แม่นยำเป๊ะๆ ข้าแค่ยกตัวอย่างให้ฟังเฉยๆ"

"เหล่าจ้าว เชื่อข้าหรือไม่" หลี่เหวยอีถาม

จ้าวเจือจั๋วไม่ใช่คนโง่ เขารู้สึกตื่นเต้นตึงเครียดขึ้นมาในทันที "น้องหลี่ เจ้าคิดจะซื้อน้ำตาน้ำพุให้ข้าอย่างนั้นหรือ ไม่จำเป็นต้องเสียเงินเปล่าหรอก ตอนนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าผลาญเงินไปมากเท่าใดแล้ว มันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด ข้าลองมาทุกวิถีทางแล้ว ความพยายามตั้งหลายปีก็สร้างขึ้นมาใหม่ได้แค่สองตาน้ำพุ จิตใจข้าสงบนิ่งและปล่อยวางไปนานแล้ว"

"ยอมรับชะตากรรมแล้วงั้นหรือ เจ้ายินยอมพร้อมใจจริงหรือ ข้าได้ยินมาว่า เจ้าเคยเปิดทะเลลมปราณทั้งห้าแห่งขั้นห้าสมุทรได้ครบทั้งหมด ตบะบารมีสูงส่งยิ่งนัก"

หลี่เหวยอีกล่าวต่อ "หากเจ้าเชื่อข้า ก็อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น พอเราซื้อน้ำตาน้ำพุเสร็จแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปพบผู้อาวุโสท่านหนึ่ง ท่านสามารถช่วยเจ้าได้"

จ้าวเจือจั๋วรู้ดีว่าหลี่เหวยอีมีนิสัยอย่างไร ย่อมไม่มีทางพูดจาเลื่อนลอยไร้สาระเป็นอันขาด อารมณ์ความรู้สึกของเขาลุกโชนขึ้นมาในชั่วพริบตา ภายในใจบังเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำซัดสาด เขาจ้องมองหลี่เหวยอีเขม็ง สองมือสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

"ขับรถม้า ขับรถม้าสิ ดูทางด้วย... นั่งกลับไป... เจ้าช่วยสุขุมเยือกเย็นกว่านี้หน่อยได้หรือไม่" หลี่เหวยอีร้องเตือน

มีหรือที่จ้าวเจือจั๋วจะสงบใจลงได้ น้ำตาแทบจะไหลพรากอาบสองแก้มชรา เขาถามอย่างร้อนรน "ตกลงแล้วเป็นผู้อาวุโสท่านใดกัน อาวุธเวทที่สามารถช่วยสร้างตาน้ำพุขึ้นมาใหม่ได้ ทั่วทั้งแดนหลิงเซียวมีไม่ถึงสิบชิ้นด้วยซ้ำ... ในมณฑลหลีดูเหมือนจะไม่มีเลย..."

"ข้าบอกแล้วว่าอย่าถาม หากเจ้ายังถามอีก เราจะกลับกันเดี๋ยวนี้เลย ผู้อาวุโสท่านนั้นเกลียดคนพูดมากที่สุด" หลี่เหวยอีกล่าว

"ไม่ถามแล้ว ไม่ถามแล้ว... ข้าไม่ถามแล้ว"

จ้าวเจือจั๋วเอ่ยจบประโยคนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นอีก "ผู้อาวุโสท่านนั้นอยู่ในนครจิ่วหลีจริงๆ หรือ... ได้ ได้ ข้าไม่ถามแล้ว... ข้าจะขับรถม้า ข้าจะตั้งใจขับรถม้า..."