ตอนที่ 100 ตัวตลกแท้จริงคือตัวฉันเอง

แม้พวกเขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็คือความจริง

ความจริงข้อนี้มันช่างหนาวเหน็บเกินไป

ต่อให้คุณจะไปเสิร์ฟหม้อไฟที่ไห่ตี๋เหลามานานสิบปีจนหัวใจร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิง แต่ความหนาวเหน็บของความจริงนี้ ก็สาดดับความเร่าร้อนในใจคุณได้ในพริบตา

หลังจากคิดทบทวนอยู่สามนาที

พวกโหลวจ้านเหล่ยก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้

และคิดตกในที่สุด

คำพูดและการกระทำของสวี่มู่เกอเมื่อครู่นี้มีปัญหาจริง ๆ นั่นแหละ แต่มันก็ทำให้พวกเขาเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งอย่างลึกซึ้งจริง ๆ

อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จงระวังการฉ้อโกงออนไลน์

อย่างน้อยหลังจากนี้ถ้าใครคิดจะหลอกพวกเขาด้วยความรักออนไลน์ล่ะก็ ถือว่ายากมากถึงมากที่สุด

สวี่มู่เกอเอ่ยขึ้น "อย่าคิดมากเลย ไว้คราวหน้าเจอสาวที่เหมาะ ๆ เดี๋ยวผมแนะนำให้อีก"

"ยังจะมีอีกเหรอวะ?!"

"คราวหน้าของจริงแน่นอน"

ทว่าสิ่งที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจพวกเขาได้บ้างก็คือ

อย่างน้อยสวี่มู่เกอก็เหมือนกับพวกเขา ยอดเยี่ยมขนาดนี้แต่ก็ยังโสดสนิท

มันเหมือนกับตอนที่คุณมาสายแล้ว แต่ระหว่างทางที่กำลังวิ่งไปห้องเรียน ดันเจอเพื่อนร่วมห้องสองสามคน แถมหนึ่งในนั้นยังมีหัวหน้าห้องด้วย พริบตานั้นคุณจะรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเป็นกอง

และในตอนนั้นเอง

มือถือของสวี่มู่เกอก็ดังขึ้น เป็นเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยที่โทรเข้ามา

เขาชี้ไปที่โทรศัพท์แล้วพูดกับทั้งสี่คน "เทพธิดาของพวกนาย"

จากนั้นก็กดรับสาย

"มีอะไรเหรอครับ"

"อัลบั้มของฉันทำเสร็จแล้วนะ ปล่อยออกมาแล้วด้วย" เสียงใสของเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยดังขึ้น ฟังออกได้ถึงความดีใจในน้ำเสียง

สวี่มู่เกอประหลาดใจ "ปล่อยเพลงตอนดึกดื่นเนี่ยนะ?"

"ใช่แล้ว ฉันเป็นแบบนี้ตลอดแหละ ทำเสร็จก็ปล่อยเลย ไม่สนหรอกว่าเวลาไหน" เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยกล่าว

นี่แหละคือความเอาแต่ใจของคนที่มีทั้งฝีมือและชื่อเสียง อภิสิทธิ์เฉพาะตัวของตัวแม่

สวี่มู่เกอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนนี้ผมไลฟ์สดอยู่ เธออยากจะร้องสักเพลงให้ทุกคนฟังก่อนไหมล่ะ"

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ คนดูในห้องไลฟ์รวมถึงพวกเหยียนลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็ยกนิ้วโป้งให้สวี่มู่เกอ

"พี่มู่โคตรเพื่อนแท้!"

"รักเลย รักเลย!"

"หายากนะเนี่ยที่พี่มู่จะทำความดีสักเรื่อง"

"เสี่ยวเทียนโฮ่วปล่อยอัลบั้มใหม่อีกแล้ว ขยันจัง ทำให้นึกถึงนักร้องชายวัยกลางคนตัวอ้วนกลมคนนั้นที่ชอบดื่มชานมไข่มุกแล้วเล่นมาสเตอร์ยี่เลย"

ยังไงเดี๋ยวเพลงก็ต้องลงทุกแพลตฟอร์มดนตรีอยู่แล้ว เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยจึงไม่ค่อยซีเรียสเรื่องที่จะให้ทุกคนได้ฟังก่อน

"เอาสิคะ"

"งั้นเธอโหลดโปรแกรมวายวายหน่อย เดี๋ยวเราคอลเสียงกัน ร้องแบบนั้นเสียงจะดีกว่าคุยผ่านโทรศัพท์นิดหน่อย" สวี่มู่เกอกล่าว

"อื้ม"

ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ โดยไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาเลยแม้แต่น้อย

ทางด้านเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยโหลดวายวายเสร็จและหาดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กเรียบร้อย

"แฮ่ม ๆ"

เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยกระแอมกระไอเคลียร์ลำคอ

"จะร้องเพลงไตเติลของอัลบั้มนี้ให้ฟังนะคะ ชื่อเพลง 'ความกล้า' ต้องขอบคุณเนื้อร้องกับทำนองจากนายอีกครั้งด้วยนะ"

ถึงตอนนี้ทุกคนถึงได้เข้าใจ

ที่แท้เพลงนี้สวี่มู่เกอก็เป็นคนแต่งให้นี่เอง แบบนี้ยิ่งน่าคาดหวังเข้าไปใหญ่

เพราะเพลงก่อนหน้านี้ที่สวี่มู่เกอแต่งล้วนมีมาตรฐานสูงมาก โดยเฉพาะเพลง 'เลิกกันอย่างมีความสุข' ที่เหมาะกับเสียงของเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยสุด ๆ

เพลงนี้จะยิ่งเหมาะกับเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยและเพราะกว่าเดิมหรือเปล่านะ

ทุกคนต่างตั้งตารอคอย

เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้นจากฝั่งนั้น

เสี่ยวเทียนโฮ่วเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเริ่มโชว์พลังเสียง

ในช่วงแรกทุกคนต่างดื่มด่ำไปกับบทเพลงอันไพเราะ

จนกระทั่งถึงท่อนฮุกของเพลง

"ความรักต้องใช้ความกล้าจริง ๆ... เพื่อเผชิญหน้ากับคำซุบซิบนินทาเหล่านั้น....."

ฟังเผิน ๆ เหมือนจะไม่มีอะไร

แต่พอลองคิดดูดี ๆ

เชี่ยเอ๊ย!!

นี่มันเพลงที่สวี่มู่เกอแต่งให้เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยนะเว้ย

แถมเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยยังเอามาเป็นเพลงไตเติลของอัลบั้มใหม่อีก

แค่นี้มันยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอ?

ยังมีท่อนหลังจากนั้นอีก

"เราต่างต้องใช้ความกล้า เพื่อเชื่อมั่นว่าจะได้เคียงคู่กัน"

"ขอเพียงเธอมั่นใจเช่นเดียวกัน ฉันก็พร้อมจะตามเธอไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว"

แม่งเอ๊ย มีซัมติงกันชัวร์ป้าบ!!

พอคนดูในห้องไลฟ์ได้สติกลับมา ต่างก็กระหน่ำส่งเครื่องหมายคำถามกันรัว ๆ

"เนื้อเพลงมันมีพิรุธนะพวกเรา!!"

"เหมือนกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่างอยู่อะ"

"บอกใบ้กะผีดิ! นี่มันพูดมาชัดเจนโจ่งแจ้งขนาดนี้ ยังจะบอกใบ้อะไรอีก!"

"คู่นี้มีซัมติงกันจริง ๆ ด้วย!"

"ชื่อเพลงว่า 'ความกล้า' นึกว่าจะให้กำลังใจคนฟังให้กล้าหาญซะอีก ที่ไหนได้ ดันเป็นความรักระหว่างพวกเขาสองคนที่ต้องใช้ความกล้าเนี่ยนะ"

"แง ๆๆ เทพธิดา ได้โปรดอย่าร้องอีกเลยครับ!"

"นี่คือวิธีอวดหวานของพวกนักร้องเหรอเนี่ย? แทงใจดำชะมัด โดนยัดอาหารหมาแบบไม่ทันตั้งตัวเลย!"

ตอนนี้ในวายวายมีแค่พวกเขาสองคน

ให้ความรู้สึกเหมือนสวี่มู่เกอแต่งเพลงนี้ให้เธอ แล้วเธอก็มาร้องให้สวี่มู่เกอฟังชัด ๆ

มานั่งอวดหวานกันตรงนี้เนี่ยนะ!!

ทิ้งความเศร้าไว้ให้คนดูว่างั้นสิ!!

แต้ม +235

แต้ม +444

แต้ม +FFF

คนดูส่วนหนึ่งรู้สึกเหมือนตัวเองโดนยัดอาหารหมาเข้าเต็มปาก

แต่คนดูส่วนใหญ่กับพวกโหลวจ้านเหล่ยฟังแล้วกลับรู้สึกเหมือนโดนใครบางคนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าจัง ๆ

เพราะก่อนจะออกเดินทาง พวกเขายังเพิ่งจะอวดเบ่ง พูดจาแซะสวี่มู่เกอกันยกใหญ่ ว่ายอดเยี่ยมขนาดนั้นแล้วทำไมถึงยังโสดสนิทอยู่ได้

ผลปรากฏว่าตอนนี้ เสี่ยวเทียนโฮ่วกับเขามีซัมติงกันจริง ๆ

ตัวตลกกลับกลายเป็นกูเองนี่หว่า!!

แทงใจดำเกินไปแล้ว!

ยิ่งตอนที่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยร้องจบ

สวี่มู่เกอก็เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ร้องได้ไม่เลว พัฒนาขึ้นเยอะ ดูท่าที่ผมเคี่ยวกรำวันนั้นจะได้ผลนะเนี่ย"

"ใช่ค่ะ"

ที่เขาพูดว่าเคี่ยวกรำ หมายถึงวันนั้นในห้องหนังสือที่สอนวิธีร้องเพลงนี้ให้ดีขึ้นแก่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ย

แต่พอเข้าหูทุกคน ความหมายมันกลับบิดเบี้ยวไปคนละทิศละทาง

ยิ่งคำตอบของเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยเป็นการยอมรับตรง ๆ ด้วยแล้ว

ในพริบตาเดียว ความรู้สึกอิจฉาริษยาและเคียดแค้นที่แฟนคลับของเหลียงรุ่ยเสฺวี่ยในห้องไลฟ์มีต่อสวี่มู่เกอก็พุ่งปรี๊ดทะลุเพดานทันที

มันเป็นความปวดใจแบบที่เห็นสาวสวยถูกคนอื่นคว้าตัวไปต่อหน้าต่อตา

พอร้องจบ ทั้งคู่ก็คุยกันต่ออีกสองสามประโยค แล้วจึงวางสายไป

คราวนี้ที่เหลียงรุ่ยเสฺวี่ยโทรมา หลัก ๆ ก็แค่จะบอกเขาเรื่องปล่อยอัลบั้ม พร้อมกับขอบคุณเขาอีกครั้ง ไม่มีธุระอื่นใด

สวี่มู่เกอหันไปมองพวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสี่คน

"อ้าว พวกนายกินข้าวกันมารึยังล่ะ"

แต้ม +1000

กินกับผีดิ!!

ตอนที่รู้ความจริง พวกเขาโมโหจนรีบวิ่งแจ้นกลับมาทันที ใครมันจะมีอารมณ์ไปกินข้าวลงกันเล่า

สวี่มู่เกอไม่ทักก็แล้วไป แต่พอพูดถึงเรื่องกินข้าว ท้องของพวกเขาก็เริ่มร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน

"ดูทรงแล้วคงยังไม่ได้กิน สงสารจัง ยอมให้คนที่ไม่ได้กินข้าวเป็นฉันเองยังดีซะกว่า สั่งเดลิเวอรีเถอะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง"

ถือซะว่าเป็นค่าชดเชยที่ต้มตุ๋นพวกเขาละกัน

ทั้งสี่คนทำหน้าทำตาทำนองว่า 'ยังพอนับว่านายมีมโนธรรมอยู่บ้าง'

ที่จริงแล้ว ค่าแท็กซี่ไปกลับของพวกเขาก็พอให้ทั้งสี่คนกินข้าวได้มื้อหนึ่งสบาย ๆ แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงค่าเครื่องดื่มที่สั่งตอนจองห้องส่วนตัวในร้านอาหารเลย

และแล้ว

รักแรกที่เพิ่งเริ่มต้นได้ไม่กี่วันของพวกเขาก็จบลงด้วยประการฉะนี้

เผยโฮ่วว่างยืนอยู่ที่ระเบียง ทอดสายตามองท้องฟ้าค่ำคืนอันมืดมิด

ฮือ ๆๆ เวยเวยของฉัน รักแรกของฉัน