ตอนที่ 99 เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ตกใจล่ะสิ

รถที่เรียกผ่านแอปแล่นมาถึงจุดหมาย

พวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสี่คนที่แต่งเนื้อแต่งตัวมาอย่างประณีตพากันก้าวลงจากรถ

เผยโฮ่วว่างพูดขึ้น "ทำไงดี จู่ ๆ ฉันก็ตื่นเต้นมากเลยเนี่ย? เหงื่อแตกเต็มฝ่ามือไปหมดแล้ว"

"กลัวอะไรวะ ก็พวกเราอยู่ด้วยทั้งคนไม่ใช่เหรอ?" โหลวจ้านเหล่ยแกล้งทำเป็นสุขุมแล้วพูดขึ้น

ที่จริงบนหน้าผากของเขาเองก็มีเหงื่อซึมออกมาบาง ๆ เหมือนกัน

ทั้งที่ใส่เสื้อผ้าไม่ได้หนาแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกร้อน ทั้งที่ยืนอยู่ข้างนอก แต่กลับรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"ยังดีที่พวกเรามาด้วยกัน ถ้าฉันมาคนเดียวละก็ ต้องตื่นเต้นจนพูดไม่ออกแน่ ๆ" เผยโฮ่วว่างบอก

เว่ยฮั่นจงเอ่ยตัดบท "เลิกพล่ามได้แล้ว ไปกันเถอะ"

ทั้งสี่คนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเท้ายาว ๆ เดินเข้าไปในร้านอาหาร

จนมาถึงห้องส่วนตัวที่จองเอาไว้

"ยังไม่มากันเหรอ?"

"พวกเรามาเร็วไป นัดไว้ทุ่มตรง ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงสี่สิบ ยังไม่มาก็เป็นเรื่องปกติน่า"

"งั้นก็นั่งรอก่อนละกัน"

พวกเขารออยู่ยี่สิบนาที ก็ยังไม่เห็นมีใครมา

"หรือว่ารถจะติดวะ?"

"เป็นไปได้ สายไปไม่กี่นาทีพอเข้าใจได้อยู่"

แล้วก็รอต่อไปอีกสิบห้านาที

เผยโฮ่วว่างพูดขึ้น "เดี๋ยวฉันลองทักถามดูนะ"

เขาส่งข้อความไปหาเวยเวย

เวยเวยตอบกลับมาด้วยการคอลวิดีโอทันที

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

โทรศัพท์ของพวกโหลวจ้านเหล่ยอีกสามคน ก็มีเสียงแจ้งเตือนวิดีโอคอลดังขึ้นไล่เลี่ยกัน

"เชี่ยเอ๊ย! สี่คนนั้นส่งวิดีโอคอลมาพร้อมกันหมดเลยเหรอวะ?"

"ไม่เป็นไร พวกเราก็กดรับพร้อมกันเลย!"

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสี่คนจึงกดรับสายวิดีโอพร้อม ๆ กัน

ทว่าบนหน้าจอโทรศัพท์ของพวกเขา กลับปรากฏใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นตาเป็นอย่างดีและเป็นใบหน้าเดียวกันเป๊ะทุกคน

"???"

"???"

หน้าเหวอกันไปทั้งสี่คน

สวี่มู่เกอพูดขึ้น "ไม่ต้องคิดมาก ไม่มีเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น ฉันนี่แหละคู่เดตออนไลน์ของพวกนาย เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ตกใจล่ะสิ"

เว่ยฮั่นจงหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา

"พี่มู่เลิกอำเหอะน่า พวกเธอให้พี่ยืมไอดีมาล็อกอินแกล้งพวกผมเล่นใช่ไหมล่ะ"

สวี่มู่เกอมองพวกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยโดยไม่คิดจะอธิบายอะไรเลย

แต้ม +1000

แต้ม +1000

แต้ม +1000

แต้ม +1000

ไอ้เวรเอ๊ย!!

สายวิดีโอถูกตัดไป ทั้งสี่คนพุ่งพรวดออกจากห้องส่วนตัวทันที แต่ยังไม่ทันได้ไปไหนก็ถูกพนักงานเสิร์ฟขวางไว้ก่อน เพราะพวกเขาสั่งเครื่องดื่มมาบางส่วนแล้วยังไม่ได้จ่ายเงิน

หลังจากจ่ายเงินเสร็จพวกเขาก็แทบจะพังประตูวิ่งเตลิดออกไป ถ้าบินได้คงบินกลับหอพักไปเดี๋ยวนั้นแล้ว

ถึงจะสู้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องขอประเคนฝ่ามือฟาดหน้าสวี่มู่เกอสักฉาดให้ได้

เรื่องทำนองรูมเมทหรือเพื่อนสนิทใช้ไอดีหลุมมาตกเบ็ดหลอกรักออนไลน์แบบนี้ เมื่อก่อนพวกเขาเคยเห็นแต่ในมุกตลก ตอนนั้นยังนั่งขำกันอย่างมีความสุขอยู่เลย นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้มันจะเกิดขึ้นกับตัวเองจริง ๆ

แถมยังเป็นพวกเขาทั้งสี่คนที่โดนหลอกพร้อมกันหมดอีกต่างหาก

สภาพมันเลยดูโง่เง่าสิ้นดี

"มิน่าล่ะถึงได้ใจดีดึงพวกเราเข้ากลุ่ม ที่แท้ก็กะจะหลอกพวกเรานี่เอง!!"

"ฉันก็ว่าอยู่ ตอนขาออกจากห้องพวกเราทำตัวกร่างขนาดนั้น แต่เขากลับนิ่งเฉยได้ ที่แท้ก็มาดักรอเล่นงานตรงนี้นี่เอง!"

"ฮือ ๆๆ เวยเวยของฉัน รักแรกของฉัน!!"

"หือ??"

โหลวจ้านเหล่ยทั้งสามคนกำลังเดือดดาล

แต่เผยโฮ่วว่างกลับกำลังนั่งสะอึกสะอื้นน้ำตาคลอ

ส่วนคนดูในห้องไลฟ์ของสวี่มู่เกอยังคงหัวเราะร่ากันอย่างสนุกสนาน

"น่าสงสารชะมัด แต่กูทนไม่ไหวจริงว่ะ 555555"

"สีหน้าแบบนี้เอาไปขำได้ทั้งปีเลยนะเนี่ย"

"ฉากแบบนี้เคยเห็นแต่ในคลิปมุกตลก ไม่นึกเลยว่าจะมีจริงในชีวิตจริง"

"พี่มู่เดตออนไลน์กับเพื่อนร่วมรุ่นพร้อมกันสี่คนคนเดียว แถมยังทำให้หลงหัวปักหัวปำได้ โคตรสุดยอดเลยว่ะ!"

"นี่แสดงให้เห็นว่า ผู้ชายนี่แหละเข้าใจผู้ชายด้วยกันดีที่สุด"

"คนอื่นเป็นแค่เจ้าแห่งคนคุย แต่พี่มู่คือราชันแห่งเจ้าแห่งคนคุย เรียกว่าคิงออฟคิงส์ตัวจริง!"

"พี่มู่จะไม่หนีไปหลบหน่อยเหรอครับ?"

สวี่มู่เกอเห็นคอมเมนต์ลอยข้อความนี้เข้าก็ยิ้มออกมาบาง ๆ

แล้วก็หันไปกดสั่งเดลิเวอรีทันที

พอเดลิเวอรีมาส่ง สวี่มู่เกอก็กินจนเสร็จเรียบร้อย

ในที่สุดพวกโหลวจ้านเหล่ยก็ซมซานกลับมาถึง

เนื่องจากประตูหอพักไม่ได้ปิดไว้

เลยได้ยินเสียงพวกนั้นดังแว่วมาแต่ไกล

"แม่งเอ๊ย! เดี๋ยวใครก็อย่ามาห้ามกูนะเว้ย! แค่ยอดฝีมือมวยปาจี๋ไม่ใช่เหรอวะ! กูจะแลกชีวิตกับมัน!"

"ฉันช่วยนายเอง!"

"มีฉันอีกคน!"

"ฮือ ๆๆ เวยเวยของฉัน รักแรกของฉัน"

สวี่มู่เกอเดินมาที่หน้าประตูแล้วยืนพิงขอบประตูเอาไว้

"ใช่ ตะโกนต่อไปสิ เอาให้ดังกว่านี้อีก ให้ทุกคนได้ยินกันไปเลย"

คำพูดนี้ทำเอาพวกเขาสงบปากสงบคำลงทันที โดนคนคนเดียวปั่นหัวเล่นจนหัวหมุนกันสี่คน ยังขายหน้าไม่พออีกหรือไง!!

พวกเขากลับเข้ามาในห้องพักแล้วปิดประตูลง

ต่างคนต่างกอดอก จ้องมองสวี่มู่เกอด้วยสายตาเย็นชา

"พูดมาสิ"

สวี่มู่เกอกางสองมือออก "มีอะไรต้องพูดอีก ทั้งหมดนี้ผมทำไปก็เพื่อหวังดีกับพวกนายทั้งนั้น"

พวกเขาถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

"หวังดีกับพวกเรา? ตอนพูดประโยคนี้ไม่รู้สึกเจ็บที่ใจบ้างเลยเหรอวะ?"

"เป็นไปได้ไหมว่ามันกำลังเอาเปรียบเราอยู่ เพราะปกติคำพูดแบบนี้มีแต่ผู้ใหญ่พูดกับเด็กเท่านั้นนะ"

สวี่มู่เกอดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง คว้าแอปเปิลขึ้นมาลูกหนึ่งอย่างตามสบาย แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้พลางกินพลางพูด

"ตอนนี้ที่ไหน ๆ ก็รณรงค์เรื่องป้องกันมิจฉาชีพ แล้วพวกนายล่ะ? เป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำ เป็นอนาคตของชาติแท้ ๆ กลับไม่มีจิตสำนึกเรื่องการป้องกันภัยหลอกลวงเลยสักนิด"

"มันทำให้ผมอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ ก็เลยตัดสินใจใช้เรื่องนี้สอนบทเรียนให้พวกนาย"

"อย่าไปมีความรักในโลกออนไลน์ และต้องคอยระแวดระวังกลโกงออนไลน์รูปแบบใหม่อยู่ตลอดเวลา"

คำพูดนี้ทำเอาพวกเขายืนอึ้งไปตาม ๆ กัน

เว่ยฮั่นจงได้สติกลับมากะทันหัน

"มึงไม่ต้องมาใช้เหตุผลข้าง ๆ คู ๆ ฟังดูดีพวกนี้เลย! มึงแค่อยากหลอกพวกกูเพื่อสร้างคอนเทนต์ต่างหาก!"

สวี่มู่เกอย้อนถามกลับ "หลังจากเจอเรื่องนี้เข้าไป ต่อไปไม่ว่าจะในชีวิตจริงหรือในโลกอินเทอร์เน็ต พอพวกนายเจอใครก็จะเกิดความระแวงระวังขึ้นมาในใจใช่ไหมล่ะ"

"แต่ถ้าไม่มีประสบการณ์ครั้งนี้ แล้วถ้าพวกนายไปเจอมิจฉาชีพที่ใช้มุกหาคู่ทางเน็ตมาหลอกลวงจะทำยังไง?"

"พวกหลอกขายใบชาก็ยังดีหน่อย อย่างมากก็แค่เสียเงิน แต่ถ้าไปเจอพวกโหดเหี้ยมตัวพ่อ หลอกล่อพวกนายออกไปข้างนอกแล้วเชือดเอาไตไปจะทำยังไง?"

เอิ่ม... แบบนี้ก็ได้เหรอ...

คราวนี้พวกเขาไม่รู้จะเถียงกลับยังไงจริง ๆ แล้ว

โคตรอึดอัดคับแค้นใจ

ทั้งที่ตัวเองโดนมันหลอกเอาความรู้สึก โดนปั่นหัวเล่นแท้ ๆ แต่ทำไมพอมันพูดแล้วกลับกลายเป็นเหมือนว่าพวกตนต้องขอบคุณมันซะงั้น?

คนดูในห้องไลฟ์ยังคงหัวเราะกันไม่หยุดหย่อน

"ยกพวกมาเอาเรื่องพี่มู่ด้วยท่าทางขึงขังแท้ ๆ แต่สุดท้ายกลับโดนเทศน์สั่งสอนจนเถียงไม่ออก น่าอึดอัดแทนจริง ๆ ว่ะ"

"ไม่ไหวแล้ว พี่มู่ช่วยหยุดทำฉันขำทีได้ไหม ขำจนแก้มสองข้างแข็งไปหมดแล้วเนี่ย"

"พี่มู่โคตรจะต้มคนเก่งเลย"

"ที่สำคัญคือที่เขาพูดมันก็มีเหตุผลจริง ๆ ซะด้วย แค่แกล้งเฉไฉเบี่ยงประเด็นเรื่องหนักให้เป็นเรื่องเบาเฉย ๆ"

"เมื่อเทียบกับพี่มู่แล้ว สี่คนนั้นนี่ใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนกระดาษขาวเลยว่ะ"