ตอนที่ 98 แมวตายก็มีโต๊ะจีนให้กินด้วยเหรอ

คาบพละคาบนี้เป็นคาบสุดท้ายของช่วงบ่าย

ดังนั้นจึงไม่ต้องกลับไปที่ห้องเรียน สอบเสร็จก็แยกย้ายได้ทันที

ระหว่างทางกลับหอพัก ทั้งสี่คนก็แทบรอไม่ไหวที่จะติดต่อสาวที่คุยออนไลน์ไว้

ซึ่งก็คือไอดีรองของสวี่มู่เกอนั่นเอง

สวี่มู่เกอเดินรั้งท้ายสุด แอบใช้มือถืออีกเครื่องตอบกลับพวกเขาสั้น ๆ อย่างเงียบเชียบ

"เยี่ยมไปเลย! เวยเวยตอบตกลงมาเจอแล้ว!"

"เจ๋งเป้ง! แบบนี้แผนขีดเส้นใต้ตามจุดของเราก็ง่ายขึ้นเยอะแล้ว!"

หลังจากนั้นเรื่อย ๆ สาว ๆ อีกสามคนก็ตอบตกลงมาเจอเช่นกัน

พวกเขาดีใจกันจนเนื้อเต้น

ในหัวถึงขั้นคิดไปถึงตอนกินข้าวเสร็จแล้วจะไปทำอะไรต่อ เวลาจูบต้องลืมตาหรือหลับตากันแล้ว

ฝีเท้าจึงเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สวี่มู่เกอเอ่ยขึ้น "พวกนายจะรีบเดินไปไหนกันเนี่ย? เมื่อกี้ตอนวิ่งหนึ่งพันเมตรไม่เห็นจะไวขนาดนี้เลย"

เผยโฮ่วว่างหันขวับกลับมา ตอบอย่างกระดี๊กระด๊า "นายไม่เข้าใจหรอก ขั้นตอนการพุ่งเข้าสู่ห้วงแห่งความรักน่ะมันมอบพลังอันไร้ขีดจำกัดให้พวกเราได้"

เมื่อกี้ตอนวิ่งหนึ่งพันเมตรเสร็จยังทำท่าเหมือนจะตายอยู่แท้ ๆ ตอนนี้ดันมาบอกว่ามีพลังไร้ขีดจำกัดซะงั้น

พอถึงห้องพัก ทั้งสี่คนก็โยนมือถือทิ้ง แล้วเริ่มประทินโฉมตัวเองทันที

เลือกเสื้อผ้า สระผมล้างหน้า โกนหนวดโกนเคราสารพัด

ถ้าไม่ใช่เพราะอากาศหนาวเกินไปและเวลาไม่ทัน พวกเขาคงกะจะอาบน้ำใหม่อีกรอบไปแล้ว

สวี่มู่เกอนั่งอยู่บนเก้าอี้ หันมองทั้งสามคนที่กำลังง่วนอยู่ ทั้งรู้สึกปลาบปลื้มใจพลางคอยชี้แนะทีละคน

"เหล่าเผย ชุดนี้นายไม่ผ่านว่ะ ดูเหมือนเซลส์ขายประกันเลย พวกนายไปเดตนะ ไม่ได้ไปสัมภาษณ์งาน"

"แล้วก็นาย เสี่ยวเหยียน ยุคนี้ใครเขาใส่ดำล้วนกัน นายคิดจะใส่ดำล้วนเพื่อให้สะดวกต่อการทำเรื่องคืนนี้หรือไง?"

"เพิ่งจะพูดถึงมันเสร็จ นายก็ดันใส่ขาวล้วนมาอีก นายกะจะจับคู่ยมทูตขาวดำกับมันเหรอ?"

"พวกนายเข้าใจเรื่องการมิกซ์แอนด์แมตช์เสื้อผ้ากันบ้างไหมเนี่ย?"

สวี่มู่เกอทำตัวเหมือนพวกเก่งแต่ปาก บ่นพล่ามไม่หยุดหย่อน

โหลวจ้านเหล่ยพูดอย่างเอือมระอา "แกมันดีแต่นั่งพูดไม่เจ็บเอว ถ้าแกแน่จริงทำไมไม่ไปเดตพร้อมพวกเราซะเลยล่ะวะ!"

"พี่มู่หล่อขนาดนี้ ตาไม่ถึงสาวธรรมดา ๆ หรอก"

"ใช่ ๆ เข้าใจหน่อยน่า"

ทั้งสามคนเริ่มพูดจาเหน็บแนมขึ้นมาบ้าง

สวี่มู่เกอยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

คนดูในห้องไลฟ์ในที่สุดก็สบโอกาส

"จริงด้วย หัวหน้าห้องพูดถูกเผงเลย นายแน่จริงก็ไปเดตด้วยสิ"

"ไม่รู้ขอถามหน่อย พี่มู่ไม่ได้อยู่กินกับเสี่ยวเทียนโฮ่วแล้วเหรอ?"

"เดาว่าก่อนหน้านี้แค่สร้างกระแสกับเสี่ยวเทียนโฮ่วเฉย ๆ มั้ง ชาติตระกูลของเสี่ยวเทียนโฮ่วไม่ธรรมดาเลยนะ แค่มีชื่อเสียงกับมีพรสวรรค์เขาอาจจะไม่แลด้วยซ้ำ"

"555 สตรีมเมอร์ดาเมจใส่คนดูทุกวัน ด่าพวกเราว่าเป็นหมาโสด ที่แท้ตัวเองก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

"สะใจโว้ย! ในที่สุดก็หาโอกาสระบายความอัดอั้นได้สักที!"

ปกติก่อนไปเดตฝ่ายหญิงมักจะแต่งตัวนานสามถึงห้าชั่วโมง

แต่ความจริงแล้ว ผู้ชายที่ไปเดตครั้งแรกก็ไม่ต่างกันหรอก

พวกโหลวจ้านเหล่ยแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่นานครึ่งชั่วโมง ถึงจะจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ

"เรียบร้อย! ไปกันเถอะพวกเรา!"

"ขอให้พวกเราเปิดศึกคว้าชัย!"

"ลุย ลุย ลุย!!"

พวกเขาฮึกเหิมเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ เดินผ่านสวี่มู่เกอไป

แถมยังไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายคนละประโยค

"พี่มู่ วันนี้คงอยู่กินข้าวเย็นด้วยไม่ได้นะถ้านายไม่หิวก็รอพวกเราซื้อกลับมาฝากได้"

"กว่าพวกเราจะกลับมามันกี่โมงแล้ว! แกกะจะให้พี่มู่ฉันหิวจนเป็นลมเหรอ! อีกอย่างเผื่อพรุ่งนี้มะรืนนี้ก็ไม่ได้อีกล่ะ!"

"ทรมานใจจัง ยอมให้คนที่ต้องกินข้าวเย็นคนเดียวเป็นฉันยังดีกว่า"

"ฮ่าๆๆ..."

พวกเขาหัวเราะร่าพลางเดินออกจากห้องพักไป

วางมาดผู้ชนะกันเต็มที่

ถ้าจะใช้สองคำมาบรรยายก็คือ

น่าหมั่นไส้

รอจนพวกเขาออกไปได้ประมาณห้านาที

เฮ้อ...

สวี่มู่เกอถอนหายใจออกมา หันหน้ากลับมาแล้วใช้คอมพิวเตอร์ล็อกอินเข้าไอดีรองทั้งหลายของตัวเอง

"บอกตามตรงนะทุกคน ความจริงแล้วคนที่คุยออนไลน์กับพวกเขาทั้งสี่คนน่ะ คือไอดีรองของผมเอง"

พูดจบเขาก็คลิกเปิดประวัติการแชตของไอดีรองเหล่านั้น ทุกคนมองเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ในพริบตานั้น

คอมเมนต์ลอยในห้องไลฟ์ก็ระเบิดออกทันที

"เชี่ยยยย!!"

"โคตรเจ๋ง!!"

"สงสารเพื่อนทั้งสี่คนเลยว่ะ"

"มึงมันหมาตัวจริงเลย! จิตสำนึกไม่เจ็บปวดบ้างเหรอวะ?"

"พี่มู่ใช้การเล่นท่ายากทำเอาฉันทึ่งจนหาทางกลับบ้านไม่ถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจริง ๆ"

"ฮ่าๆๆๆๆ คิดถึงหน้าตาพวกนั้นเมื่อ

"แมวตัวนี้ยังเหลือชีวิตอยู่อีกสิบหกชีวิต รอให้ฉันตายหมดรอบนี้เมื่อไหร่ จะเชิญทุกคนมากินโต๊ะจีนงานศพนะ"

"แมวตายก็มีโต๊ะจีนงานศพด้วยเหรอวะ?"

สวี่มู่เกอเปิดหน้าต่างแชตขึ้นมาสี่บานพร้อมกัน แล้วพิมพ์คุยกับพวกเขาไปพร้อมๆ กัน

เขาเห็นผู้ชมใจบุญในห้องไลฟ์หลายคนบอกว่า การที่เขาหลอกลวงความรู้สึกของเพื่อนร่วมหอพักแบบนี้มันไม่ดี

สวี่มู่เกอยิ้มขำ

"ผมหลอกความรู้สึกของพวกเขา ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ผู้หญิงขายใบชา หรือพวกมิจฉาชีพที่หากินกับการหลอกรักออนไลน์มาตุ๋นพวกเขาไม่ใช่เหรอครับ?"

"โบราณว่าไว้ เจ็บแล้วจำคือคน ผมกำลังใช้การกระทำจริงสั่งสอนให้พวกเขารู้จักวิธีป้องกันการถูกหลอกต่างหาก"

"คนสอนคนมันยาก แต่ให้บทเรียนสอนคนมันง่ายกว่าเยอะ"

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ของสวี่มู่เกอ ทำเอาคนดูถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

ฟังเผินๆ มันก็ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถูกไปเสียทั้งหมด

ขณะเดียวกัน

พวกโหลวจ้านเหล่ยทั้งสี่คนก็มาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยแล้ว พวกเขาขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่นัดหมายกันไว้

"พวกนายว่าเดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จแล้วเราจะไปทำอะไรกันต่อดี?"

"ไปร้านคาราโอเกะเป็นไง? ใครอยากร้องก็ร้อง ใครอยากดื่มก็ดื่ม"

"มันจะดูจำเจไปหน่อยไหม กินข้าวแล้วไปร้องเพลงเนี่ย มันมุกเก่าตั้งแต่กี่ปีที่แล้วละ"

ประเด็นหลักคือพวกเขาทั้งสี่คนร้องเพลงไม่ค่อยเป็นกันเลย ถ้าเกิดมีฝีมือการร้องสักครึ่งหนึ่งของสวี่มู่เกอนะ คงลากสาวไปร้านคาราโอเกะแล้วร้องเพลงจนเธอซึ้งน้ำตาไหลไปแล้ว!

"งั้นไปดูหนังไหมล่ะ?"

"อันนี้นายยิ่งเฉยเข้าไปใหญ่ ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลยสักนิด"

"ข้ามขั้นตอนไปเลยไหมล่ะ เปิดห้องไปเลย!"

"..."

เวลานี้สวี่มู่เกอกำลังเลื่อนดูประวัติการคุยที่ผ่านมา

เขาก็นึกนับถือตัวเองอยู่เหมือนกัน

"นิสัยแบบพวกนี้น่ะ มีแค่น้องสาวที่ผมปลอมตัวเป็นนี่แหละที่ยังทนคุยต่อไหว ขืนเป็นผู้หญิงปกติทั่วไป ป่านนี้คงลบเพื่อนทิ้งไปนานแล้ว"

"ไม่เข้าใจผู้หญิง ประสบการณ์ความรักเป็นศูนย์ อีคิวยังงั้นๆ เหมือนพวกหมาโสดในห้องไลฟ์นี้เป๊ะเลย"

แต้ม +441

แต้ม +512

คนดูในห้องไลฟ์พากันขึ้นเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

อยู่ดีไม่ว่าดี แกจะมาแซะพวกเราทำไมวะเนี่ย!

พวกเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหมาที่หมอบดูเรื่องสนุกอยู่ริมถนน แล้วจู่ๆ สวี่มู่เกอที่เดินผ่านไปก็หันมาเตะเข้าให้หนึ่งทีโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย